Adhyaya 52

Verse 1

शिवशर्मोवाच । मंगले श्रूयतां वाक्यं यदि पृच्छसि सांप्रतम् । यदर्थं हि त्वया पृष्टं तन्निबोध वरानने

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಂಗಳೇ, ನೀನು ಈಗ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಓ ವರಾನನೇ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೋ।

Verse 2

इयं हि सांप्रतं प्राप्ता वराकी भिक्षुरूपिणी । वसुदत्तस्य विप्रस्य सुतेयं चारुलोचने

ಓ ಚಾರುಲೋಚನೇ, ಈ ದೀನ ಸ್ತ್ರೀ ಈಗ ಭಿಕ್ಷುರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಇವಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಸುದತ್ತನ ಪುತ್ರಿ।

Verse 3

सुदेवा नाम भद्रेयं मम जाया प्रिया सदा । केनापि कारणेनैव देशं त्यक्त्वा समागता

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ಹೆಸರು ಸುದೇವಾ; ಅವಳು ಸದಾ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳು. ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ವದೇಶವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 4

ममदुःखेन दग्धेयं वियोगेन वरानने । मां ज्ञात्वा तु समायाता भिक्षुरूपेण ते गृहम्

ಹೇ ವರಾನನೇ, ನನ್ನ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ವಿರಹದಿಂದಲೂ ನಾನು ದಗ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನೀನು ಭಿಕ್ಷುರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

Verse 5

एवं ज्ञात्वा त्वया भद्रे आतिथ्यं परिशोभितम् । कर्त्तव्यं न च संदेह इच्छंत्या मम सुप्रियम्

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಆತಿಥ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುವಂತೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ.

Verse 6

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैव मंगला पतिदेवता । हर्षेण महताविष्टा स्वयमेव सुमंगला

ಗಂಡನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಪತಿಯನ್ನು ದೇವತೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮಂಗಳಾ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾಗಿ, ತಾನೇ ಸುಮಂಗಳಾ—ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಳಾಗಿ—ಆದಳು.

Verse 7

स्नानाच्छादन भोज्यं च मम चक्रे वरानने । रत्नकांचनयुक्तैश्चाभरणैश्च पतिव्रता

ಹೇ ವರಾನನೇ, ಆ ಪತಿವ್ರತೆ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಸ್ನಾನ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಭೋಜನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಳು; ರತ್ನ-ಕಾಂಚನಯುಕ್ತ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದಳು.

Verse 8

अहं हि भूषिता भद्रे तयैव पतिकाम्यया । तयाहं भूषिता देवि मानस्नानैश्च भोजनैः

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಪತಿಕಾಮನೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಸತ್ಕೃತಳಾಗಿ ಭೂಷಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಅವಳು ಮಾನಸಸ್ನಾನರೂಪ ಶುದ್ಧಿಗಳಿಂದಲೂ ಭೋಜನ-ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದೆ.

Verse 9

भर्त्राहं मानिता देवि जातं दुःखमनंतकम् । ममोरसि महातीव्रं सर्वप्राणविनाशनम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಭರ್ತೃನಿಂದ ಮಾನಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ವೇದನೆ ಇದೆ; ಅದು ಸರ್ವಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವಂತಿದೆ.

Verse 10

तस्या मानो मया दृष्टो दुःखमात्मगतं तथा । चिंता मे दारुणा जाता यया प्राणा व्रजंति मे

ನಾನು ಅವಳ ಗಾಯಗೊಂಡ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದುಃಖವನ್ನೂ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಚಿಂತೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೊರಟುಹೋಗುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 11

कदापि वचनं दत्तं न मया पापया शुभम् । अस्यैव विप्रवर्यस्य आचरंत्या च दुष्कृतम्

ನಾನು ಪಾಪಿನಿಯಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಒಂದು ಶುಭ ವಚನವನ್ನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾನು ದुष್ಕೃತ್ಯವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

Verse 12

पादप्रक्षालनं नैव अंगसंवाहनं नहि । एकांतं न मया दत्तं तस्यैव हि महात्मनः

ನಾನು ಅವರ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಅಂಗಸಂವಹನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಏಕಾಂತ ಭೇಟಿಯನ್ನೂ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

संभाषां कथमस्यैव करिष्ये पापनिश्चया । रात्रौ चैव तदा तत्र पतिता दुःखसागरे

ಪಾಪನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಾನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾತಾಡಲಿ? ಅದೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ದುಃಖಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆ.

Verse 14

एवं हि चिंतमानायाः स्फुटितं हृदयं मम । गताः प्राणास्तदा कायं परित्यज्य वरानने

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸ್ಫುಟಿಸಿತು; ಓ ವರಾನನೆ, ಆಗ ಪ್ರಾಣಗಳು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟವು.

Verse 15

तत्र दूताः समायाता धर्मराजस्य वै तदा । वीराश्च दारुणाः क्रूरा गदाचक्रासिधारिणः

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮರಾಜನ ದೂತರು ಬಂದರು—ವೀರರು, ಭೀಕರರು, ಕ್ರೂರರು—ಗದೆ, ಚಕ್ರ, ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು.

Verse 16

तैस्तु बद्धा महाभागे शृंखलैर्दृढबंधनैः । नीता यमपुरं तैस्तु रुदमाना सुदुःखिता

ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಸರಪಳಿಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ದೃಢ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದರು; ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ, ಯಮಪುರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 17

मुद्गरैस्ताड्यमानाहं दुर्गमार्गेण पीडिता । भर्त्स्यमाना यमस्याग्रे तैस्तत्राहं प्रवेशिता

ಮುದ್ಗರಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ನಾನು ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ; ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಯಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ ಪ್ರವೇಶಪಡಿಸಿದರು.

Verse 18

दृष्टाहं यमराजेन सक्रोधेन महात्मना । अंगारसंचये क्षिप्ता क्षिप्ता नरकसंचये

ಕ್ರೋಧಯುಕ್ತ ಮಹಾತ್ಮ ಯಮರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಅಂಗಾರಗಳ ರಾಶಿಗೆ—ನರಕದ ಸಂಚಿತ ಭೀತಿಗೆ—ಎಸೆದನು।

Verse 19

लोहस्य पुरुषं कृत्वा अग्निना परितापितः । ममोरसि समुत्क्षिप्तो निजभर्तुश्च वंचनात्

ಕಬ್ಬಿಣದ ಪುರುಷನನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತಾಪಿಸಿದರು; ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಗಂಡನ ವಂಚನೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದರು।

Verse 20

नानापीडातिसंतप्ता नरकाग्निप्रतापिता । तैलद्रोण्यां परिक्षिप्ता करम्भवालुकोपरि

ನಾನಾವಿಧ ಪೀಡೆಗಳಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ದಹಿಸಿ, ನರಕಾಗ್ನಿಯ ತಾಪದಿಂದ ಸುಟ್ಟು, ಅವರನ್ನು ಎಣ್ಣೆಯ ದ್ರೋಣಿಯಲ್ಲಿ—ಕರಂಭ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಮರಳಿನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ—ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

असिपत्रैश्च संच्छिन्ना जलमंत्रेण वाहिता । कूटशाल्मलिवृक्षेषु क्षिप्ता तेन महात्मना

ಕತ್ತಿಯಂತಿರುವ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅವರು ಛಿನ್ನಭಿನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಜಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಲಗೊಂಡ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಒಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವರನ್ನು ಕಪಟ ಶಾಲ್ಮಲಿ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

पूयशोणितविष्ठायां पतिता कृमिसंकुले । सर्वेषु नरकेष्वेवं क्षिप्ताहं नृपनंदिनि

ಪುಯ, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಮಲದಲ್ಲಿ—ಹುಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಲ್ಲಿ—ನಾನು ಬಿದ್ದೆ; ಓ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ಎಲ್ಲ ನರಕಗಳಲ್ಲೂ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟೆ।

Verse 23

पीडायुक्तेषु तीव्रेषु तेनैवापि महात्मना । करपत्रैः पाटिताहं शक्तिभिस्ताडिता भृशम्

ಆ ಭೀಕರ ಪೀಡನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನೇ ನನಗೂ ಯಾತನೆ ನೀಡಿದನು—ಚೂರಿಯಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಫಲಕಗಳಿಂದ ಚೀರಲ್ಪಟ್ಟು, ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ (ಭಾಲಗಳಿಂದ) ಮರುಮರು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆಲ್ಪಟ್ಟೆನು।

Verse 24

अन्येष्वेव नरकेषु पातिता नृपनंदिनि । योनिगर्तेषु क्षिप्तास्मि पतिता दुःखसंकटे

ಓ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ! ನನನ್ನು ಇತರ ನರಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೀಳಿಸಲಾಯಿತು; ಯೋನಿರೂಪ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ದುಃಖಸಂಕಟ ಎಂಬ ಭೀಕರ ಅಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಿದ್ದೆನು।

Verse 25

धर्मराजेन तेनाहं नरकेषु निपातिता । वल्गुनीयोनिमासाद्य भुक्तं दुःखं सुदारुणम्

ಆ ಧರ್ಮರಾಜನು (ಯಮನು) ನನನ್ನು ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸಿದನು; ವಲ್ಗುನೀ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆನು।

Verse 26

गताहं क्रौष्टुकीं योनिं शुनीयोनिं पुनर्गता । सकुक्कुटीं च मार्जारीमाखुयोनिं गता ह्यहम्

ನಾನು ನರಿಯ ಯೋನಿಗೆ ಹೋದೆನು; ಮತ್ತೆ ನಾಯಿಯ ಯೋನಿಗೂ ಹೋದೆನು. ಕೋಳಿ, ಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲಿಯ ಯೋನಿಗೂ ನಾನು ಹೋದೆನು।

Verse 27

एवं योनिविशेषेषु पापयोनिषु तेन च । क्षिप्तास्मि धर्मराजेन पीडिता सर्वयोनिषु

ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಯೋನಿವಿಶೇಷಗಳಲ್ಲಿ—ಪಾಪಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ—ಧರ್ಮರಾಜನು ನನನ್ನು ಎಸೆದನು; ನಾನು ಎಲ್ಲ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪೀಡಿತಳಾದೆನು।

Verse 28

तेनैवाहं कृता भूमौ शूकरी नृपनंदिनि । तवहस्ते महाभागे संति तीर्थान्यनेकशः

ಅವನಿಂದಲೇ, ಹೇ ನೃಪನಂದಿನಿ, ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶೂಕರಿ (ಹಂದಿ)ಯಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ನಿನ್ನ ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳ ಪುಣ್ಯವಿದೆ.

Verse 29

तेनोदकेन सिक्तास्मि त्वयैव वरवर्णिनि । मम पापं गतं देवि प्रसादात्तव सुंदरि

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ ಸುಂದರಿ, ಆ ನೀರಿನಿಂದ ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸಿದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪವು ದೂರವಾಯಿತು, ಹೇ ಸುಂದರಿ.

Verse 30

तवैव तेजःपुण्येन जातं ज्ञानं वरानने । इदानीं मामुद्धरस्व पतितां नरकसंकटे

ಹೇ ವರಾನನೆ, ನಿನ್ನದೇ ತೇಜಸ್ಸು-ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಈ ಜ್ಞಾನವು ಉದಯಿಸಿದೆ. ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು—ನಾನು ನರಕಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 31

यदा नोद्धरसे देवि पुनर्यास्यामि दारुणम् । नरकं च महाभागे त्राहि मां दुःखभागिनीम्

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರುಣ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ನಾನು ದುಃಖಭಾಗಿನಿ.

Verse 32

गताहं पापभावेन दीनाहं च निराश्रया । सुदेवोवाच । किं कृतं हि मया भद्रे सुकृतं पुण्यसंभवम्

“ಪಾಪಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಪತಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ದೀನಳೂ ನಿರಾಶ್ರಯಳೂ.” ಸುದೇವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಭದ್ರೆ, ನಾನು ಯಾವ ಸುಕೃತವನ್ನು ಮಾಡಿದೆನು? ಯಾವ ಪುಣ್ಯಸಂಭವ ಕರ್ಮ?”

Verse 33

येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच । अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः

“ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉದ್ಧರಿಸಬಲ್ಲೆನೋ, ಅದನ್ನು ಈಗಲೇ ನನಗೆ ಹೇಳು.” ಶೂಕರಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಇವನೇ ಆ ಮಹಾಭಾಗ ರಾಜನು—ಇಕ್ಷ್ವಾಕು, ಮನುವಂಶದ ಆನಂದ.”

Verse 34

विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा

ಇವನು ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ವಿಷ್ಣು; ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)—ಬೇರಾರೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೀನು ಪತಿವ್ರತೆ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 35

त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಸದಾ ಸತೀ, ಪ್ರಿಯೆ—ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳ ಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನಿತ್ಯ ಸರ್ವಮಯಿ; ಸದಾ ಸರ್ವದೇವಮಯಿ.

Verse 36

महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्

ಹೇ ರಾಣೀ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಏಕೈಕ ಮಹಾಪತಿವ್ರತೆ, ರಾಜನ ಪ್ರಿಯೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನ ಭರ್ತನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 37

एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಒಂದು ದಿನದ ಪುಣ್ಯವನ್ನಾದರೂ ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು—ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ—(ಆ ಪುಣ್ಯ) ಪತಿಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದವಳಿಗೂ ಲಭಿಸುವುದು.

Verse 38

मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता

ನೀವೇ ನನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆ; ನೀವೇ ನನ್ನ ಸನಾತನ ಗುರು. ನಾನು ಪಾಪಿನಿ, ದುರಾಚಾರಿಣಿ, ಅಸತ್ಯಭಾಷಿಣಿ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವರ್ಜಿತೆ.

Verse 39

मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच । एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ, ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು; ಯಮದೂತರ ತಾಡನೆಗಳಿಂದ ನಾನು ಭೀತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.” ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆಗ ರಾಜನತ್ತ ನೋಡಿದನು.

Verse 40

किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच । एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे

“ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಈ ಪಶು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ?” ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಶುಭೇ, ಇವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಃಖಿತೆ, ದೀನಳು; ಪಾಪಯೋನಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 41

समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला

“ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿಕೋ; ಮಹತ್ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ದೊರೆಯುವುದು.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀ—ಚಾರುಮಂಗಳಾ ಸುದೇವಾ—(ಉತ್ತರಿಸಲು ಮುಂದಾದಳು/ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು).

Verse 42

उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ವರಾನನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ದತ್ತವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.” ಆ ದೇವಿಯ ಈ ವಾಕ್ಯ ಹೊರಟ ತಕ್ಷಣ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ…

Verse 43

रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता

ಅವಳು ರೂಪ-ಯೌವನಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯಮಾಲೆಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ತೇಜೋಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 44

सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना

ಅವಳು ಸರ್ವಾಭರಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿ, ನಾನಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯಗಂಧಾನುಲೇಪನದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 45

दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा

ಸತೀ ದಿವ್ಯವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ಅಂತರಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು. ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ರಾಣಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 46

स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಹೇ ಸುಂದರೀ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಪಾಪಮುಕ್ತಳಾಗಿ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯ ಶುಭ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 47

प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्

ಈ ರೀತಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವಳು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು. ಹೇ ಸುದೇವಾ, ಹೇ ಸತ್ತಮೆ, ಕೇಳು—ಸುಕಲಾ ನಿವೇದಿಸಿದ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 52

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಸುಕಲಾಚರಿತ್ರದಲ್ಲಿ “ಸುದೇವನ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ” ಎಂಬ ಐವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।