Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ ಸುದೇವಾ ಆ ಸೂಕರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಳು—“ನೀನು ಪಶುಯೋನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಶುದ್ಧ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀಯೆ?”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

ನನಗೆ ಹೇಳು—ಇಂತಹ ಮಹಾಜ್ಞಾನ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಮತ್ತು ಓ ಶುಭೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಭರ್ತನ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ?

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

ಸೂಕರಿ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಪಶುಭಾವದ ಮೋಹದಿಂದ ನಾನು ಮುಷ್ಟಿ ಬಿಗಿದು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದೆ; ಖಡ್ಗಬಾಣಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿದೆ.

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

ಓ ವರಾನನೆ, ಮೂರ್ಚ್ಛೆಯಿಂದ ತೋಯ್ದು ಜ್ಞಾನಹೀನಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಓ ಸುಂದರಿ, ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯಹಸ್ತದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕವಾದುದರಿಂದ ನಾನು ಚೇತನಗೊಂಡೆ.

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶೀತಲ ಪುಣ್ಯೋದಕದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕವಾದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮೋಹ ನಾಶವಾಯಿತು—ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಂತಾಯಿತು.

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಕಿರಣಗಳಿಂದ ಅಂಧಕಾರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಓ ಶುಭೇ, ನಿನ್ನ ಅಭಿಷೇಕದಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪವು ದೂರವಾಯಿತು।

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

ಓ ಚಾರ್ವಂಗಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಪುರಾತನ ಜ್ಞಾನ ದೊರಕಿತು. ಓ ಶುಭೇ, ನಾನು ಪುಣ್ಯಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನೆಂದು ಈಗ ತಿಳಿಯಿತು।

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

ಕೇಳಿರಿ—ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜೀವನದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಓ ಭದ್ರೇ, ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಬಹಳ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ।

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

ಕಲಿಂಗವೆಂಬ ಮಹಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಪುರವೆಂಬ ಪಟ್ಟಣವಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳವರಿಂದ ನಿಷೇವಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

ಅಲ್ಲಿ ವಸುದತ್ತನೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪರನಾಗಿ ಸತ್ಯಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದ।

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

ಅವನು ವೇದವೇತ್ತನಾಗಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ—ಶುಚಿಯಾಗಿ, ಗುಣವಂತನಾಗಿ, ಧನವಂತನಾಗಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಧನಧಾನ್ಯಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ ಪುತ್ರಪೌತ್ರರಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ಅವನ ಪುತ್ರಿ; ನನ್ನ ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ಸ್ವಜನ-ಬಾಂಧವರೊಂದಿಗೆ. ಹೇ ವರಾನನೇ! ನನಗೆ ಆಭರಣಗಳೂ ಶೃಂಗಾರವೂ ಧರಿಸಿ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

ನನ್ನ ತಂದೆ—ಆ ಮಹಾಮತಿ—ನನಗೆ ‘ಸುದೇವಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟನು. ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಾನು ತಂದೆಗೆ ಸಹ ಸದಾ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೆ.

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಪ್ರತಿಮಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನಂತವಳು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ರೂಪ-ಯೌವನದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮತ್ತಳಾಗಿ ನಾನು ಮನೋಹರವಾಗಿ ನಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

ನಾನು ಒಂದು ಕನ್ಯೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಸೂರೂಪಿಣಿ, ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಜನವರ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾದರು.

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

ಹೇ ಸುಮುಖಿಯೇ! ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ನನಗೆ ಮರುಮರು ಯಾಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರೂ ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ, ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು (ವಿವಾಹಕ್ಕೆ) ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ಸ್ನೇಹವಶದಿಂದ ಆ ಮಹಾಮತಿ ಮೋಹಿತನಾದನು; ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು (ವಿವಾಹಕ್ಕೆ) ಕೊಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

ಹೇ ಬಾಲೆಯೇ! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಾವಸಹಿತ ಯೌವನವು ಬಂದಿತು; ನನ್ನ ರೂಪವು ಹಾಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ ತುಂಬ ದುಃಖಿತಳಾದಳು।

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ—‘ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ನೀನು ಯಾವ ಸದ್ದ್ವಿಜನಿಗೆ, ಯಾವ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?’

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

‘ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡು—ಇವಳು ಈಗ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ.’ ಎಂದು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸುದತ್ತನು ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ ತಾಯೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನೀ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಹಾಮೋಹದಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರುಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

ಹೇ ಶುಭೆ, ಕೇಳು—ಯಾರು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗೃಹಸ್ಥನಾಗುವನೋ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೇ ನಾನು ನನ್ನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವೆ; ಅವನೇ ನನ್ನ ಜಾಮಾತನಾಗುವನು.

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“ಈ ಸುದೇವಾ ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯಳು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ವಸುದತ್ತನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

ಕೌಶಿಕ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಅವನು ಸರ್ವ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಚಿತ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಶೀಲವಂತ, ಗುಣವಂತ ಮತ್ತು ಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದನು.

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ನನಾದ ಆ ಯುವಕನು ಮಧುರಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದನು; ಅವನು ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

ಅವನು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಮಹಾಮತಿ ತಂದೆ ಹೀಗೆಂದನು—“ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು? ಮುಂದೇನು ಆಗುವೆ?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“ನಿನ್ನ ಹೆಸರು, ಕುಲ, ಗೋತ್ರ ಮತ್ತು ಆಚಾರವೇನು? ಈಗಲೇ ಹೇಳು.” ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ನಂತರ ವಸುದತ್ತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

ನಾನು ಕೌಶಿಕ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು; ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಶಿವಶರ್ಮ; ನಾನು ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲದವನು.

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ವರು ಸಹೋದರರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವೇದಪಾರಂಗತರು. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಕುಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ; ಆಚಾರವು ಕುಲಪರಂಪರೆಯಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

ಹೀಗೆ ಶಿವಶರ್ಮನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು—ಶುಭ ಲಗ್ನವೂ ತಿಥಿಯೂ ಬಂದಾಗ, ಭಗದೇವತಾಧಿಷ್ಠಿತ ನಕ್ಷತ್ರ ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ.

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

ಹೇ ಸುಭಗೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡಿದರು; ಆದರೂ ನಾನು ಪಿತೃಗೃಹದಲ್ಲೇ ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

ಆಗ ಪಾಪಿನಿಯಾದ ನಾನು ನನ್ನ ಭರ್ತನನ್ನು ಏನೂ ಸೇವಿಸಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಧನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮೋಹಿತಳಾದೆ।

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

ಹೇ ಶುಭೇ, ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಅಂಗಸಂವಾಹನ ಮಾಡಿಲ್ಲ—ರತಿಭಾವದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

ಪಾಪಿನಿಯಾದ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಕ್ರೂರಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡಿದೆ; ಹೇ ಶುಭೇ, ಪುಂಶ್ಚಲಿಯರ ಸಂಗದಿಂದ ನಾನು ಕೂಡ ಅವರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

ನಾನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಭರ್ತ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರ ಹಿತಕರ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

ನನ್ನಿಂದ ನಡೆದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಂಡು, ನನ್ನ ಪತಿ ಶಿವಶರ್ಮನು—ಮಹಾಮತಿ ಸ್ವಾಮಿ—ಶ್ವಶುರಕುಲದ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತಕ್ಕಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದನು।

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

ಅವನು ಕೂಡ ನನಗೆ ಏನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನನ್ನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಸಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕುಟುಂಬ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಮಹಾಪಾಪಿನಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

ಅವನ ಶೀಲವನ್ನೂ ಶಿವಶರ್ಮನ ಸಾಧುತ್ವವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ನನ್ನ ಪಾಪದಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖಿತರಾದರು।

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

ನನ್ನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಪತಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟನು; ಆ ದೇಶವನ್ನೂ ಈ ಗ್ರಾಮವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದನು।

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

ನನ್ನ ಪತಿ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ನನ್ನ ದುಃಖದಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯ ವ್ಯಥಿತವಾಗಿ, ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದವರಂತೆ ಆದರು।

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

ನನ್ನ ತಾಯಿ ದುಃಖಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಪ್ರಿಯನೇ, ಏಕೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೀಯ? ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳು.”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

ವಸುದತ್ತನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನ ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ಇವಳು ತಾಯಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ ಅಳಿಯನು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು (ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು) ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ಕೇಳು.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

ಈ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾಪಾಚಾರಿಣಿ, ನಿರ್ದಯೆ, ದುರಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವಳು; ಇವಳ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಮಹಾಮತಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಪರಿತ್ಯಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲೆ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯದಿಂದ ಅವನು ಮಹಾಮತಿ; ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ನನ್ನ ಆ ದ್ವಿಜನು ಸುದೇವೆಯೊಂದಿಗೆ ಏನೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

ಅವನು ಸೌಮ್ಯಭಾವದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಿಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸುದೇವೆಯು ಪಾಪಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದರೂ ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪಂಡಿತಬುದ್ಧಿಮಾನನು.

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

ಈ ಸುದೇವಾ ಮುಂದಾಗಿ ದುಷ್ಟಳಾಗಿ ಕುಲನಾಶಿನಿಯಾಗುವಳು. ಆದಕಾರಣ, ಓ ಗೃಹಿಣಿ, ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ಸುಕಲಾಚರಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

ಮಗನು ಐದು ವರ್ಷದವನು ಆಗುವವರೆಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ ಲಾಲಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಶಿಕ್ಷಣ-ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು; ಮೋಹದಿಂದಲ್ಲ.

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

ಸ್ನಾನ, ವಸ್ತ್ರ, ಆಹಾರ, ಭೋಜನ ಮತ್ತು ಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ—ಓ ಕಾಂತೇ, ಆ ಮಗನನ್ನು ಸದ್ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದ್ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು.

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

ಗುಣಶಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ತಂದೆ ಸದಾ ನಿರ್ಮೋಹನಾಗಿರಬೇಕು; ಆದರೆ ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಪೋಷಣದಲ್ಲಿ, ಓ ಕಾಂತೇ, ಮೋಹಾಸಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

ಮಗನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡದೆ, ದಿನೇದಿನೇ ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸಬಾರದು. ಸದಾ ಕಠಿಣ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೀಡಿಸಬಾರದು.

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠನು ನಿತ್ಯ ಸುವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಂತೆ, ಅಹಂಕಾರದ ನೆಪದಲ್ಲಾದರೂ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿತ್ಯ ನೈಪುಣ್ಯ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿ ಮಗಳನ್ನು, ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಶಿಸ್ತುಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣಾರ್ಥ ದಂಡಿಸಬೇಕು; ಆಗಲೇ ಸಿದ್ಧಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು, ರಾಜನು ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ದಂಡಿಸಬೇಕು.

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

ವಿಭೋ, ಧೀರ ವಿವೇಕಿ ಪುರುಷನು ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ಆನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮಿತವಾಗಿ ಶಿಸ್ತುಪಡಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ದಂಡನೆ ಮತ್ತು ಪಾಲನೆ—ಎರಡರಿಂದಲೂ ಅವು ಸುಶಿಕ್ಷಿತವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

ಹೇ ನಾಥಾ! ಅವಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನು ನೀನೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಶಿವಶರ್ಮನಾಗಿ ಆ ಸದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಈ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದೆ.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಅವಳು ನಾಶವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕು—ಈ ಹಿತವಚನವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

ಅವಳು ಎಂಟು ವರ್ಷ ತುಂಬುವವರೆಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಬಾರದು. ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

ಆ ಪಾಪವು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ; ತಂದೆತಾಯಿಗೂ ಅದು ಬಾಧೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮರ್ಥಳಾದರೂ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ (ಅವಿವಾಹಿತವಾಗಿ) ತಡೆದು ಇಡಬಾರದು.

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

ಅವಳನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡಿದೆಯೋ, ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅವಳ ಪೋಷಣೆ-ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆ ಆಗಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅವಳು ಸಗುಣ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಲಿ.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

ಅವಳಿಂದ ಕುಲಕ್ಕೆ ಕೀರ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ತಂದೆ ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಪಾಪದ ಭೋಗವನ್ನು ಪತಿಯೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅವಳು ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಮಗಳ ಸದುಗುಣಗಳಿಂದ ತಂದೆಯೂ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಕಾಂತನೇ, ಗಂಡನನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಗಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬಾರದು. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲೇ, ಹೇ ಕಾಂತನೇ, ಒಂದು ಇತಿಹಾಸ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ—ಮುಂದೆ ಕಥೆ ಬರುತ್ತದೆ.

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ದ್ವಾಪರಯುಗವು ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಪ್ರಭುವೇ, ಯದುವರಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠನಾದ ವೀರ ಉಗ್ರಸೇನನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷನು ಅವತರಿಸಿದನು.

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

ನಿನಗೆ ಈ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ, ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು.