ವಸಿಷ್ಠರು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ—ರಾಜ ರುಕ್ಮಾಂಗದನು ಮೋಹಿನಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕಾಮವಿಹ್ವಲನಾಗಿ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ರಾಜ್ಯ, ಪಾತಾಳನಗರ, ಧನ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನೇ ಸಹ ಅರ್ಪಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮೋಹಿನಿ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಲೋಭನಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ‘ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಧರ್ಮಬದ್ಧ ಸಮಯ-ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ರಾಜನು ಎಲ್ಲ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ಮೋಹಿನಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಸತ್ಯ-ಧರ್ಮಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ. ರಾಜನು ಜೀವಮಾನಪೂರ್ತಿ ಸತ್ಯಪಾಲನೆ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ, ಕೈ-ದಾನವೇ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಪಣಕ್ಕಿಡುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದವನು, ತಂದೆ ಋತಧ್ವಜ, ತನ್ನ ಹೆಸರು ರುಕ್ಮಾಂಗದ, ಪುತ್ರ ಧರ್ಮಾಂಗದ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮಂದರ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಮತ್ತು ಮೋಹಿನಿಯ ಗಾನದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾದದ್ದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೋಹಿನಿ ತಾನು ಬ್ರಹ್ಮಜನಿತೆ, ಮಂದರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಶಿವಪೂಜೆ ನಡೆಸಿ ಶಿವಕೃಪೆಯಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತುತ್ತಾಳೆ—ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಯ, ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವು ಪ್ರಲೋಭನದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 1
वसिष्ट उवाच । व्याहृते शोभने वाक्ये मोहिन्या नृपतिस्तदा । उन्मील्य नेत्रे राजेंद्र शतपत्रनिभे तथा ॥ १ ॥
ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಮೋಹಿನಿಯ ಆ ಶುಭ ವಾಕ್ಯಗಳು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ರಾಜನು ಶತಪತ್ರ ಕಮಲಸಮಾನ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು ॥ ೧ ॥
Verse 2
सगद्गदमुवाचेदं मुग्धो मोहिनिदर्शनात् । मया बाले सुबहुशः पूर्णचंद्रनिभाननाः ॥ २ ॥
ಮೋಹಿನಿಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಮুগ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಬಾಲೆ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖವಳ್ಳಿಯೇ! ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮೋಸಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.” ॥ ೨ ॥
Verse 3
दृष्टास्तथानुभूताश्च नेदृग्दृष्टं वपुः क्वचित् । यादृशं त्वं धारयसे रूपं लोकविमोहनम् ॥ ३ ॥
ನಾನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ; ಆದರೆ ಇಂತಹ ದೇಹವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನೀ ಧರಿಸಿರುವ ಈ ರೂಪವು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿಮೋಹಗೊಳಿಸುವುದು ॥ ೩ ॥
Verse 4
सोऽहं दर्शनमात्रेण त्वदीयेन वरानने । मनोभवशरैर्विद्धः पतितः सहसा क्षितौ । अजल्पितवचो देवि मोहितस्तव तेजसा ॥ ४ ॥
ಓ ವರಾನನೆ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ)ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಸಹಸಾ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಓ ದೇವಿ, ವಾಣಿ ನಿಂತಿತು; ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಮೋಹಿತನಾದೆ ॥ ೪ ॥
Verse 5
कुरु प्रसादं करभोरु मह्यं दास्यामि सर्वं तव चित्तसंस्थम् । नादेयमस्तीह जगत्त्रयेऽपि तवानुरागेण निबद्धचेतसः ॥ ५ ॥
ಹೇ ಕರಭೋರು! ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು. ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು. ನಿನ್ನ ಅನುರಾಗದಿಂದ ಬಂಧಿತಚಿತ್ತನಿಗೆ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
Verse 6
इमां धरां भूधरभूषितांगीं समुद्रवस्त्रां शशिसूर्यनेत्राम् । घनस्तनीं व्योमसुबद्धदेहां निष्काननां सुंदरि वामशीलाम् ॥ ६ ॥
ಹೇ ಸುಂದರಿ! ಈ ಧರೆಯನ್ನು ನೋಡು—ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವಳು, ಸಮುದ್ರವೇ ವಸ್ತ್ರವಾಗಿರುವಳು, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯವೇ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವಳು; ಘನಮೇಘಗಳಂತೆ ಸ್ತನಗಳಿರುವಳು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುಬದ್ಧ ದೇಹವಿರುವಳು, ಅರಣ್ಯಸಂಪನ್ನಳು, ಮನೋಹರಳು, ಮೃದುಸ್ವಭಾವಳಳು।
Verse 7
पातालगुह्यां बहुवृक्षरोम्णीं सप्ताधरां सुभ्रु तवास्मि दाता । सकोशबद्धां गजवाजिपूर्णां समन्त्रिहृद्यां नगरैः समेताम् ॥ ७ ॥
ಹೇ ಸುಭ್ರೂ! ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ನಗರವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವೆನು—ಪಾತಾಳದ ಗುಹೆಯಂತೆ ಗುಪ್ತವಾದುದು, ಅನೇಕ ವೃಕ್ಷರೂಪ ರೋಮಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದುದು, ಏಳು ಆಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತುದು; ಖಜಾನೆಗಳಿಂದ ಭದ್ರವಾದುದು, ಗಜ-ವಾಜಿಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದುದು, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಹೃದಯಹರ್ಷಕರವಾದುದು, ಸುತ್ತಲಿನ ಪಟ್ಟಣಗಳೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದುದು।
Verse 8
आत्मानमपि दास्यामि तवा चार्वंगि संगमे । किं पुनर्द्धनरत्नादि प्रसीद मम मोहिनि ॥ ८ ॥
ಹೇ ಚಾರ್ವಂಗಿ! ನಿನ್ನ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುವೆನು; ಇನ್ನೂ ಧನ-ರತ್ನಾದಿಗಳ ಮಾತೇನು? ಹೇ ಮೋಹಿನಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರು।
Verse 9
नृपस्य वचनं श्रुत्वा मोहिनी मधुराक्षरम् । समुवाच स्मितं कृत्वा तमुत्थाप्य नृपं तदा ॥ ९ ॥
ರಾಜನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೋಹಿನಿ ಮಧುರಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಮಾತಾಡಿದಳು; ನಗೆಮಾಡಿ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ರಾಜನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।
Verse 10
न धरां भूधरोपेतां वरये वसुधाधिप । यद्विदिष्याम्यहं काले तत्कार्यमविशंकया ॥ १० ॥
ಹೇ ವಸುಧಾಧಿಪ! ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾನು ವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ತಿಳಿಯುವದನ್ನು, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸು.
Verse 11
भजिष्यामि न संदेहः कुरुष्व समयं मम । राजोवाच । येन संतुष्यसे देवि समयं तं करोम्यहम् ॥ ११ ॥
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಸೇವಿಸುವೆನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನನ್ನಿಗಾಗಿ ನಿಯಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸು. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಸಂತೋಷಪಡುವ ನಿಯಮವನ್ನೇ ನಾನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 12
दशावस्थां गतो देहो मम त्वत्संगमं विना ॥ १२ ॥
ನಿನ್ನ ಸಂಗವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ದೇಹವು ದೀನಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ; ವೇದನಾಮಯ ಕ್ಷಯದ ಹಂತಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದೆ.
Verse 13
मोहिन्युवाच । दीयतां दक्षिणो हस्तो बहुधर्मकरस्तव । येन मे प्रत्ययो राजन् वचने तावके भवेत् ॥ १३ ॥
ಮೋಹಿನಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಕೊಡು; ಅದು ಅನೇಕ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಕೈ. ಹೇ ರಾಜನ್, ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ.
Verse 14
राजा त्वं धर्मशीलोऽसि सत्यकीर्तिर्जगत्त्रये । न वक्तास्यनृतं काले मार्गाऽयं लौकिकः कृतः ॥ १४ ॥
ಹೇ ರಾಜನ್, ನೀನು ಧರ್ಮಶೀಲನು; ಸತ್ಯಕೀರ್ತಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೋಕಾಚಾರದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
Verse 15
एवं ब्रवाणां राजेंद्रो मोहिनीं हृच्छयातुरः । अब्रवीन्नृपतिस्तां तु सुप्रसन्नमना नृप ॥ १५ ॥
ಆ ಮೋಹಿನಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲ ಹೃದಯನಾದ ರಾಜೇಂದ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಮನದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು, ಓ ನೃಪ।
Verse 16
जन्मप्रभृति वामोरु नानृतं भाषितं मया । स्वैरेष्वपि विहारेषु कदापि वरवाणिंनि ॥ १६ ॥
ಓ ಸುಂದರ ತೊಡೆಯವಳೇ! ಜನ್ಮದಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಸ್ವೈರ ವಿಹಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಓ ಮಧುರವಾಣಿ, ನಾನು ಸುಳ್ಳು ನುಡಿದಿಲ್ಲ।
Verse 17
अथवा व्याहृतैर्वाक्यैः किमेभिः प्रत्ययाक्षरैः । दतो ह्येष मया हस्तो दक्षिणः पुण्यलांछनः ॥ १७ ॥
ಅಥವಾ ಈ ವಿಸ್ತೃತ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ದೃಢೀಕರಣದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೂ ಏನು ಅಗತ್ಯ? ಪುಣ್ಯಲಾಂಛನಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ।
Verse 18
यन्मया सुकृतं किंचित्कृतमाजन्म सुन्दरि । तत्सर्वं तव वामोरु यदि कुर्यान्न ते वचः ॥ १८ ॥
ಓ ಸುಂದರಿ, ಓ ವಾಮೋರು! ಜನ್ಮದಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿನ ಪುಣ್ಯವೆಲ್ಲವೂ, ನಾನು ನಿನ್ನ ವಚನದಂತೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಸೇರಲಿ।
Verse 19
अन्तरे ह्येष दत्तो मे धर्मो भार्या भवांगने । तव रूपेण मे क्षोभः सहसा प्रत्युपस्थितः ॥ १९ ॥
‘ಇಷ್ಟರೊಳಗೆ, ಓ ಸುಂದರಾಂಗಿಯೇ! ಧರ್ಮವು ನನಗೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ದೊರೆತಿದೆ; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಹಸಾ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ।’
Verse 20
ऋतध्वजसुतश्चाहं नाम्ना रुक्मां गदो नृपः । इक्ष्वाकुवशसंभूतः सुतो धर्मांगदो मम ॥ २० ॥
ನಾನು ಋತಧ್ವಜನ ಪುತ್ರನು—ರುಕ್ಮಾಂಗದನೆಂಬ ರಾಜನು. ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಧರ್ಮಾಂಗದನು.
Verse 21
मृगव्याजेन गहनं प्रविष्टश्चारुलोचने । ततो दृष्टो वने हृद्यो वामदेवाश्रमो मया ॥ २१ ॥
ಓ ಚಾರುಲೋಚನೆ! ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ನೆಪದಿಂದ ನಾನು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ವಾಮದೇವರ ಮನೋಹರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡೆ.
Verse 22
मुनिना जल्पितं तत्र किंचित्तेन विसर्जितः । आरुह्य वाहनश्रेष्ठंमन्दरं द्रष्टुमागतः ॥ २२ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಯು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿ, ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿ ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟೆ.
Verse 23
भ्रममाणो गिरिवरं कुतूहलमनास्तदा । प्राप्तं मच्छ्रवणे गीतं तव वक्त्रविनिर्गतम् ॥ २३ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಆಗ ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಗೀತೆ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ತಲುಪಿತು.
Verse 24
तेन गीतेन चाकृष्टस्त्वत्समीपमुपागतः । दृष्टेः पथमनुप्राप्ता मम त्वं चारुलोचने ॥ २४ ॥
ಆ ಗೀತೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದೆ; ಓ ಚಾರುಲೋಚನೆ, ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಪಥಕ್ಕೆ ಬಂದೆ.
Verse 25
ततोऽहं मूर्च्छितो देवि विसंज्ञः पतितः क्षितौ । सांप्रतं चेतनायुक्तस्तव वाक्यामृतेन हि ॥ २५ ॥
ಆಗ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಸಂಜ್ಞಾಹೀನನಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಾಮೃತದಿಂದ ನಾನು ಪುನಃ ಚೇತನನಾಗಿ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।
Verse 26
पुनर्जातमिवात्मानं मन्येऽहं लोकमोहिनि । प्रत्युत्तरप्रदानेन प्रसादं कर्त्तुमर्हसि ॥ २६ ॥
ಹೇ ಲೋಕಮೋಹಿನಿ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದವನಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯೋಗ್ಯ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಕರುಣಿಸಬೇಕು।
Verse 27
नृपेणैव समुद्दिष्टा मोहिन्याहोत्तरं वचः । अहं ब्रह्मभवा राजंस्त्वदर्थं समुपागता ॥ २७ ॥
ರಾಜನು ಕೇಳಿದಾಗ ಮೋಹಿನಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು—“ಹೇ ರಾಜಾ, ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಜನ್ಮ; ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।”
Verse 28
श्रुत्वा कीर्ति स्मरोपेता मंदरं कनकाचलम् । परित्यज्य सुरान्सर्वान्विश्वंभरपुरोगमान् ॥ २८ ॥
ಆ ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವಳು ಕನಕಾಚಲವಾದ ಮಂದರ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದಳು—ವಿಶ್ವಂಭರನ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ।
Verse 29
समाहितमनास्त्वत्र तपस्यानिरता स्थिता । संपूजयंती देवेशं गीतदानेन शंकरम् ॥ २९ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿ ನಿಂತಳು; ದೇವೇಶನಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಗೀತಗಳೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು।
Verse 30
गीतदानमहं मन्ये सुराणामतिवल्लभम् । सर्वदानाधिकं भूप ह्यनंतगतिदायकम् ॥ ३० ॥
ಪವಿತ್ರ ಗೀತೆಯ ದಾನವು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೆಂದು ನಾನು ಮನಗಾಣುತ್ತೇನೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಇದು ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಅನಂತ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
Verse 31
येन तुष्टः पशुपतिः सद्यः प्रत्युपकारकः । ईप्सितोऽयं मया प्राप्तो भवानवनिपालकः ॥ ३१ ॥
ಯಾರಿಂದ ಪಶುಪತಿ (ಶಿವ) ಸಂತುಷ್ಟನಾದನೋ—ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಉಪಕಾರ ಮಾಡುವವನು—ಅವನಿಂದಲೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು, ಇಷ್ಟವಾದ ಭೂಪಾಲಕನಾಗಿ, ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.
Verse 32
अभिप्रीतोऽसि मे राजन्नभिप्रीता ह्यहं तव ॥ ३२ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನು; ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನೂ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.
Verse 33
तमेवं मुक्त्वा द्विजराजवक्त्रा करं गृहीत्वा नृपतेस्तु वेगात् । उत्थापयामास धराशयानमिंद्रस्य यष्टीमिव मोहिनी सा ॥ ३३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ದ್ವಿಜರಾಜಮುಖವಳ್ಳಿಯಾದ ಆ ಮೋಹಿನಿ ವೇಗವಾಗಿ ರಾಜನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು—ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಯಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎತ್ತುವಂತೆ.
Verse 34
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे समयकरणं नाम द्वादशोऽध्यायः ॥ १२ ॥
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬೃಹನ್ನಾರದೀಯ ಪುರಾಣದ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಸಮಯಕರಣ’ ಎಂಬ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.
The right hand functions as a formal guarantor of satya and agreement (samaya): it converts emotional impulse into a dharmically enforceable pledge, aligning the king’s rājadharma reputation with a specific, time-bound obligation.
Material gifts (land, cities, wealth) are shown as secondary to vow-integrity and devotion; Mohinī explicitly values the devotional offering of sacred song to Śiva, presenting bhakti disciplined by truthful commitment as superior and destiny-giving.