The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । तच्छ्रुत्वा नृपतेर्वाक्यं महाज्ञानी मुनीश्वरः । चिंतयित्वा क्षणं ज्ञात्वा कारणं तमुचाव ह ॥ १ ॥

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ಮುನೀಶ್ವರನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ॥ ೧ ॥

Verse 2

वामदेव उवाच । पुरा त्वमवनीपाल शूद्रजातिसमुद्भवः । दारिद्र्येण पराभूतो दुष्टया भार्यया तथा ॥ २ ॥

ವಾಮದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅವನೀಪಾಲ, ಹಿಂದೆ ನೀನು ಶೂದ್ರಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದೆ; ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗಿ, ದುಷ್ಟ ಪತ್ನಿಯಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದೆ ॥ ೨ ॥

Verse 3

परसेवनया चैव वेतनेन भुजिक्रिया । निवसन्दुःखसंतप्तो बहुवर्षाणि पार्थिव ॥ ३ ॥

ಪರಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ದೊರಕಿದ ವೇತನದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಅವನು, ಓ ರಾಜನೇ, ದುಃಖತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 4

कदाचिद्द्विजसंसर्गात्तीर्थयात्रां गतो भवान् । ततः सर्वाणि तीर्थानि परिक्रम्य महीपते ॥ ४ ॥

ಒಮ್ಮೆ ಪಂಡಿತ ದ್ವಿಜರ ಸಂಗದಿಂದ ನೀವು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟಿರಿ; ನಂತರ, ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಪರಿಕ್ರಮಿಸಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದಿರಿ।

Verse 5

द्विजसेवापरो जातो मथुरां पुण्यरूपिणीम् । तत्र स्नातं त्वया विप्रसंगेन यमुनाजले ॥ ५ ॥

ದ್ವಿಜಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ನೀವು ಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಮಥುರೆಗೆ ಬಂದಿರಿ; ಅಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಯಮುನಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಿರಿ।

Verse 6

विश्रांतिसंज्ञके तीर्थे सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे । मंदिरे च वराहस्य कथ्यमानां कथां नृप ॥ ६ ॥

ಓ ನೃಪನೇ, ‘ವಿಶ್ರಾಂತಿ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮವಾದಲ್ಲಿ—ಮತ್ತು ವರಾಹ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ, ಈ ಕಥೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ।

Verse 7

पुराणोक्तां च शुश्राव अशून्यशयनव्रतम् । चतुर्भिः पारणैर्यस्य निष्पत्तिस्तु विधीयते ॥ ७ ॥

ಅವನು ಪುರಾಣೋಕ್ತ ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನ’ ವ್ರತವನ್ನೂ ಕೇಳಿದನು; ಅದರ ಸಮಾಪ್ತಿ ನಾಲ್ಕು ಪಾರಣಗಳಿಂದ (ವ್ರತಭಂಗ-ವಿಧಿಯಿಂದ) ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 8

येन चीर्णेन देवेशो जीमूताभः प्रसीदति । लक्ष्मीभर्ता जगन्नाथो निःशेषाघौघनाशनः ॥ ८ ॥

ಯಾವ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಮেঘಶ್ಯಾಮನಾದ ದೇವೇಶನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವನೋ—ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ಜಗನ್ನಾಥನು, ಸಮಸ್ತ ಪಾಪರಾಶಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು।

Verse 9

तत्कृतं भवता राजन्पुनरभ्येत्य मंदिरम् । अशून्यशयनं पुण्यं गृहे वृद्धिकरं परम् ॥ ९ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬನ್ನಿ. ದಾಂಪತ್ಯ ಶಯನವನ್ನು ಖಾಲಿ ಬಿಡದೆ ಇರುವುದು ಪುಣ್ಯಕರ; ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಪರಮ ವೃದ್ಧಿ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ।

Verse 10

अकृत्वेदं महाराज व्रतं पातकनाशनम् । गार्हस्थ्यमनुतिष्ठेत वंध्यावन्निष्फलो भवेत् । सुखमीदृग्विधं लोके दुर्लभं प्रतिभाति मे ॥ १० ॥

ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಈ ಪಾತಕನಾಶಕ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ವಂಧ್ಯೆಯಂತೆ ನಿಷ್ಫಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಸುಖವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ।

Verse 11

श्रावणस्य तु मासस्य द्वितीययां महीपते । ग्राह्यमेतद्व्रतं पुण्यं जन्ममृत्युजरापहम् ॥ ११ ॥

ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪುಣ್ಯ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಇದು ಜನ್ಮ-ಮೃತ್ಯು-ಜರೆಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 12

लक्ष्मीयुक्तो जगन्नाथः पूजनीयोऽत्र पार्थिव । फलैः पुष्पैस्तथा धूपैश्चारुरक्तानुलेपनैः । शय्यादानैर्वस्त्रदानैस्तथा ब्राह्मणभोजनैः ॥ १२ ॥

ಓ ಪಾರ್ಥಿವನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಫಲಗಳು, ಪುಷ್ಪಗಳು, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಕೆಂಪು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಯ್ಯಾದಾನ, ವಸ್ತ್ರದಾನ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭೋಜನದಿಂದಲೂ।

Verse 13

तत्त्वया सर्वमेतद्धिकृतं राजन्सुदुस्तरम् । तस्यैव कर्मणः पुष्टिरशून्यस्य महीपते । इमानेवाग्रतः पुण्यास्त्वयोक्तान्विस्तराच्छृणु ॥ १३ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ತತ್ತ್ವಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿತವಾಗಿದೆ; ಆದರೂ ಇದು ದಾಟಲು ಅತಿದುಸ್ತರ. ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಇದೇ ಆ ಅಶೂನ್ಯ (ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ) ಕರ್ಮದ ಪುಷ್ಟಿಯೂ ಫಲಸಿದ್ಧಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ನೀನು ಕೇಳಿದ ಈ ಪುಣ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ವಿವರವಾಗಿ ಶ್ರವಣಮಾಡು॥೧೩॥

Verse 14

नाप्रसन्नें जगन्नाथे भवेयुरिति निश्चितम् । पूर्वजन्मनि देवेशस्त्वयाशून्येन पूजितः ॥ १४ ॥

ಜಗನ್ನಾಥನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗದೆ ಇದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ಶುಭವೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ದೇವೇಶನನ್ನು ನೀನು ಅಚಲ, ನಿಷ್ಕಪಟ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ಅಶೂನ್ಯಭಾವದಿಂದ) ಪೂಜಿಸಿದ್ದೆ॥೧೪॥

Verse 15

इह जन्मनि राजेंद्र द्वादश्यार्चयसे हरिम् । अवश्यं प्राप्यसे राजन् विष्णोः सायुज्यतां ध्रुवम् ॥ १५ ॥

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನೀನು ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಹರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧ್ರುವ ಸಾಯುಜ್ಯ (ಏಕತ್ವ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ॥೧೫॥

Verse 16

एष प्रश्नो मया राजन्व्याख्यातस्ते सुमंगलः । संपदां प्रभवोपेतो ज्ञातेरुत्कर्षणार्थकः ॥ १६ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮಂಗಳಕರ—ಸಂಪತ್ತಿನ ಮೂಲದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ವಂಶೋನ್ನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ॥೧೬॥

Verse 17

किमन्यत्ते महीपाल ददामीह करोमि च । अवश्यं सर्वयोग्योऽसि भक्तोऽसि त्वं जनार्दने ॥ १७ ॥

ಓ ಮಹೀಪಾಲ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಇನ್ನೇನು ಕೊಡಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ? ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಜನಾರ್ದನ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಭಕ್ತನು॥೧೭॥

Verse 18

राजोवाच । उत्सुकोऽहं द्विजश्रेष्ठ मंदरं पर्वतं प्रति । तत्राश्चर्याण्यनेकानि द्रष्टुकामस्तवाज्ञया ॥ १८ ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲು ನಾನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅನೇಕ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 19

लघुर्भूत्वा गुरुं त्यक्त्वा पुत्रोपरि द्विजोत्तम । राज्यशासनजं भारं दुर्वहं यच्च भूमिपैः ॥ १९ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಗುರುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತಾನು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಹಗುರನಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಶಾಸನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ—ರಾಜರಿಗೆ ದುರ್ವಹವಾದ—ಭಾರವನ್ನು ಪುತ್ರನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು.

Verse 20

सोऽहं स्वेच्छाचरो यातो मत्कृत्यं तनयश्चरेत् । तछ्रुत्वा वचनं राज्ञो वामदेवोऽब्रवीदिदम् ॥ २० ॥

“ಈಗ ನಾನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ.” ರಾಜನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಮದೇವನು ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 21

एतद्धि परमं कृत्यं पुत्रस्य नृपपुंगवं । यत्क्लेशात्पितरं प्रेम्णा विमोचयति सर्वदा ॥ २१ ॥

ಹೇ ನೃಪಪುಂಗವ! ಪುತ್ರನ ಪರಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಇದೇ—ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಸದಾ ತಂದೆಯನ್ನು ಕ್ಲೇಶ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸುವುದು.

Verse 22

पितुर्वचनकारी च मनोवाक्कायशक्तितः । तस्य भागीरथीस्नानमहन्यहनि जायते ॥ २२ ॥

ಮನ, ವಾಣಿ, ದೇಹ—ಇವುಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಭಾಗೀರಥಿ (ಗಂಗಾ) ಸ್ನಾನದ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 23

निरस्य पितृवाक्यं तु व्रजेत्स्नातुं सुरापगाम् । नो शुद्धिस्तस्य पुत्रस्य इतीत्थं वैदिकी श्रुतिः ॥ २३ ॥

ತಂದೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಸುರಾಪಗಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದವನಿಗೆ, ಆ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಶುದ್ಧಿ ದೊರಕದು—ಎಂದು ವೈದಿಕ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ।

Verse 24

स त्वं गच्छ यथाकामं कृतकृत्योऽसि भूपते । हरिप्रसादात्ते जातो वंशे पुत्रः स पुण्यकृत् ॥ २४ ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನೀನು ಯಥಾಕಾಮ ಹೋಗು; ನೀನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಹರಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 25

एवमुक्ते तु मुनिना समारुह्य तुरंगमम् । ययौ शीघ्रगतिः श्रीमान्सदागतिरिव स्वयम् ॥ २५ ॥

ಮುನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಶ್ರೀಮಂತನು—ಶೀಘ್ರಗತಿಯವನು—ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟನು; ಸ್ವತಃ ಸದಾಗತಿಯೇ ಎಂಬಂತೆ।

Verse 26

वीक्ष्यमाणो गिरीन्सर्वान्वनानि सरितस्तथा । सर्वाश्चर्याणि राजेंद्रः सरांस्युपवनानि च ॥ २६ ॥

ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ನದಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಅಚ್ಚರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡನು—ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ಉಪವನಗಳನ್ನೂ ಸಹ।

Verse 27

सोऽचिरेणैव कालेन संप्राप्तो मंदराचलम् । भ्रामयित्वा गिरिं श्वेतं गंधमादनमेव च ॥ २७ ॥

ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅವನು ಮಂದರಾಚಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಶ್ವೇತಗಿರಿ ಮತ್ತು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಪರ್ಯಟಿಸಿ।

Verse 28

अतीत्य च महामेरुं दृष्ट्वा चैवोत्तरान्कुरून् । शतसूर्यप्रतीकाशं सर्वतः कांचनावृतम् ॥ २८ ॥

ಮಹಾಮೇರುವನ್ನು ದಾಟಿ ಉತ್ತರ ಕುರುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ನೂರು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಲೋಕವು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 29

संघृष्टं हरिबाहुभ्यां स्रवंतं कांचनं रसम् । तद्भूभागं नगाकीर्णं बहुधातुविभूषितम् ॥ २९ ॥

ಹರಿಯ ಭುಜಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಚಿನ್ನದ ರಸವು ಹರಿಯಿತು; ಆ ಭೂಭಾಗವು ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅನೇಕ ಧಾತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಯಿತು।

Verse 30

बहुनिर्झरसंयुक्तं बहुकंदरभूषितम् । निम्नागायुतसंपूर्णं धौतं गंगाजलैः शुभैः ॥ ३० ॥

ಅದು ಅನೇಕ ಜಲಪಾತಧಾರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ, ಬಹು ಗುಹೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿತ, ಅನೇಕ ತಗ್ಗು ಕಣಿವೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶುಭ ಗಂಗಾಜಲಗಳಿಂದ ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ।

Verse 31

विश्वस्तैर्युवतीवृन्दैः कांताशर्मोपसेविभिः । घटप्रमाणैर्नृपते परिपक्वैः सुगंधिभिः ॥ ३१ ॥

ಹೇ ನೃಪತೇ! ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಭರಿತ ಯುವತಿಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಕಾಂತಾಶರ್ಮನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಘಟಪ್ರಮಾಣ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪಕ್ವವಾದ ಸುಗಂಧ ನೈವೇದ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

फलैर्युवतिसंभूतैः कुचैरिव विभूषितम् । द्विरेफध्वनिसंयुक्तं कोकिलस्वरनादितम् ॥ ३२ ॥

ಅದು ಯುವತಿಯರ ಕುಚಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ ಫಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ; ಜೇನುನೊಣಗಳ ಗುಂಜಾರದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಮಧುರ ಸ್ವರದಿಂದ ನಿನಾದಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 33

अनेकसत्त्वविरुतैः समंतान्नादितं गिरिम् । संपश्यमानो नृपतिर्विवेश स महागिरिम् ॥ ३३ ॥

ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ನಾದದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಗಿರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಆ ಉನ್ನತ ಪರ್ವತಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 34

आरोढुकामस्तु कुतूहलात्तमन्वेषयन्केन पथा प्ररोहम् । स वीक्षते यावदसौ समंतात्तावत्समस्तं द्रुमपक्षिसंघम् ॥ ३४ ॥

ಏರಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಏರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು; ಅವನು ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ಕಾಲ, ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಸಮಸ್ತ ಗುಂಪನ್ನೇ ಕಂಡನು।

Verse 35

विसर्पमाणं ध्वनिना गृहीतं विमोहिनीवक्त्रसमुद्भवेन । उपप्लवंतं तरसा महीपस्तेनैव सार्द्धं स जगाम तूर्णम् ॥ ३५ ॥

ವಿಮೋಹಿನಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಅವನು ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅಶಾಂತಿಯಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ರಾಜನೂ ಅದೇ ಬಲದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋದನು।

Verse 36

तस्याऽपि कर्णे ध्वनिराविवेश विमोहिनीवक्त्रसमुद्भवो यः । विमोहितो येन विमुच्य वाहं त्रिविक्रमेणेव विलंघ्यमानम् ॥ ३६ ॥

ವಿಮೋಹಿನಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಅದರಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ಬಿಡಿದನು, ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ (ವಿಷ್ಣು) ಅದನ್ನು ಲಂಘಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.

Verse 37

मार्गं गिरेर्मोहिनिगीतमुग्धं क्षणेन राजा सहसा ददर्श । गिरौ स्थितां तप्तसुवर्णभासं कामस्य यष्टीमिव निर्मितां च ॥ ३७ ॥

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಜನು ಪರ್ವತದ ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ವಿಮೋಹಿನಿಯ ಗೀತದಿಂದ ಮুগ್ಧಗೊಂಡಂತೆಯೇ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ತಪ್ತ ಸುವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು, ಅದು ಕಾಮದೇವನ ಯಷ್ಟಿಯಂತೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದಂತೆ.

Verse 38

शक्रस्य लिंगं गगने प्रसक्तं संपूजयंतीमिव लोकसूत्यै । क्षमास्वरूपामिव वै रसाया गिरेः सुताया इव रूपराशिम् ॥ ३८ ॥

ಅದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಇಂದ್ರಧ್ವಜಚಿಹ್ನೆಯಂತೆ ಕಾಣಿತು; ಲೋಕಮಂಗಳಾರ್ಥ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವದಂತೆ; ಕ್ಷಮೆಯ ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ; ರಸಾ—ಭೂಮಿ—ಸ್ವರೂಪದಂತೆ; ಪರ್ವತಕನ್ಯೆಯಂತೆ ಸೌಂದರ್ಯರಾಶಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 39

सिंधोस्तु वेलामिव रूपयुक्तां तस्यास्तनुं वै रतिमंदिराख्याम् । विकर्षमाणां सहसा त्रिनेत्रं लिंगाश्रयं देवविनोदनार्थम् ॥ ३९ ॥

ಸಮುದ್ರತೀರರೇಖೆಯಂತೆ ಸುಂದರಾಕಾರವಾದ, ‘ರತಿಮಂದಿರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ದೇವರ ವಿನೋದಾರ್ಥ ತ್ರಿನೇತ್ರನು (ಶಿವನು) ಅಚಾನಕ ತನ್ನ ಲಿಂಗಾಶ್ರಯದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 40

तत्पुण्यकर्त्तुर्मनसाभिलाषां व्यवस्थितो मोहिनिरूपदर्शी । विमोहितोऽसौ निपपात राजा विमोहिनीकामशरेण विद्धः ॥ ४० ॥

ಆ ಪುಣ್ಯಕರ್ತನ ಮನೋಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ರಾಜನು ಮೋಹಿನೀರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು; ಮೋಹಿನಿಯ ಕಾಮಶರದಿಂದ ವಿಧ್ಧನಾಗಿ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 41

ज्वरेण तीव्रेण गृहीतदेहः समीपमस्याः स ससर्प शीघ्रम् । विसर्पिणं भूमिपतिं सुनेत्रा विलोकयामास कटाक्षदृष्ट्या ॥ ४१ ॥

ತೀವ್ರ ಜ್ವರದಿಂದ ಹಿಡಿದ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸರಿದಾಡುತ್ತ ಬಂದನು. ಆಗ ಸುನೇತ್ರೆಯಾದ ಅವಳು ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಸರಿದಾಡುತ್ತ ತೊಳಲಾಡುವ ಭೂಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು।

Verse 42

विमुच्य वीणां विरराम गीताप्राप्तं च कार्यं सहसैव मेने । विधूनयंती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गंडभुजौ निवार्य ॥ ४२ ॥

ಅವಳು ವೀಣೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಾಡನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು; ಸಹಸಾ ಒಂದು ಕಾರ್ಯ ಎದುರಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳ ದಂಡುಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ದೂರಮಾಡಿ, ಸುಗಂಧವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಗಂಡಸ್ಥಲಗಳನ್ನೂ ಭುಜಗಳನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿ, ತಾನು ತಾನೇ ಸಂಯಮಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 43

शिलीमुखान् श्वाससुगंधमुग्धान् जगाम देवी नृपतेः समीपम् । त्यक्त्वा हरं पूज्यतमं सुलिंगं गगत्वा तु पार्श्वे तमुदारचेष्टा ॥ ४३ ॥

ತನ್ನ ಶ್ವಾಸಸುಗಂಧದಿಂದ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಪುಷ್ಪಶರಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ ದೇವಿ ರಾಜನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಪೂಜ್ಯತಮ ಹರವನ್ನೂ ಆ ಶುಭಲಿಂಗವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಉದಾರಚೇಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು.

Verse 44

विमोहिनी नीरजपत्रनेत्रा उवाच वाक्यं मधुरं मनोज्ञम् । रुक्मांगदं कामशराभितप्तमुत्तिष्ठ राजन्वशगा तवाहम् ॥ ४४ ॥

ಕಮಲಪತ್ರನೇತ್ರೆಯಾದ ವಿಮೋಹಿನಿ, ಕಾಮಶರಗಳಿಂದ ದಗ್ಧನಾದ ರುಕ್ಮಾಂಗದನಿಗೆ ಮಧುರ ಮನೋಹರ ವಾಕ್ಯವನ್ನಾಡಿದಳು— “ಏಳು ರಾಜನೇ; ನಾನು ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 45

किं मूर्च्छया देहमिमं क्षिणोषि यस्त्वं धराभारमिमं महांतम् । तृणीकृतं भूप समुद्वहेथा यन्मामकं रूपमवेक्ष्य हारि ॥ ४५ ॥

ಮೂರ್ಚ್ಛೆಯಿಂದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಏಕೆ ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ? ಹೇ ಭೂಪ, ನೀನು ಈ ಮಹಾ ಧರಾಭಾರವನ್ನು ತೃಣದಂತೆ ಎತ್ತಿ ಹೊರುವವನು; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನೋಹರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಏಕೆ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದೆ?

Verse 46

किं मुह्यसे दुर्बलगौरिवेह पंके निमग्ना भव त्वम् । धीरोऽसि विडंबयेथाः किमर्थमात्मानमुदारचेष्टम् ॥ ४६ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ದುರ್ಬಲ ಹಸುವಿನಂತೆ ಏಕೆ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ? ನೀನು ಧೀರನು; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಉದಾರ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಏಕೆ ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ?

Verse 47

यद्यस्ति वांछा तव भूपतीश ममानुकूले सुरतेऽतिहृद्ये । प्रदाय दानं च सुधर्ममुक्तं भुंक्ष्व स्वदासीमिव मां रतिज्ञाम् ॥ ४७ ॥

ಹೇ ಭೂಪತೀಶ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಸುರತೆಯನ್ನು ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ, ಮೊದಲು ಸುಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸು; ನಂತರ ರತಿಜ್ಞಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಂತೆ ಭೋಗಿಸು.

Verse 48

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरेभागे मोहिनीदर्शनं नाम एकादशोऽध्यायः ॥ ११ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಮೋಹಿನೀದರ್ಶನ’ ಎಂಬ ಏಕಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು ॥ ೧೧ ॥