Shloka 42
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
विमुच्य वीणां विरराम गीताप्राप्तं च कार्यं सहसैव मेने । विधूनयंती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गंडभुजौ निवार्य ॥ ४२ ॥
vimucya vīṇāṃ virarāma gītāprāptaṃ ca kāryaṃ sahasaiva mene | vidhūnayaṃtī mṛgapakṣisaghānsuvāsasā gaṃḍabhujau nivārya || 42 ||
ಅವಳು ವೀಣೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಾಡನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು; ಸಹಸಾ ಒಂದು ಕಾರ್ಯ ಎದುರಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳ ದಂಡುಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ದೂರಮಾಡಿ, ಸುಗಂಧವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಗಂಡಸ್ಥಲಗಳನ್ನೂ ಭುಜಗಳನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿ, ತಾನು ತಾನೇ ಸಂಯಮಿಸಿಕೊಂಡಳು।
Suta (narrator) describing the scene within the Uttara-Bhaga narrative
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It highlights attentive self-regulation: when a higher duty arises, one pauses even pleasant pursuits (like music) and gathers the senses, a key ethic in tirtha-mahātmya contexts where disciplined conduct supports merit.
Bhakti is not only emotion but readiness to act in alignment with dharma; the verse shows prompt turning from enjoyment to purposeful action, reflecting devotional seriousness and inner composure.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic discipline—sense-restraint and situational propriety—which complements ritual life described in Narada Purana rituals at tīrthas.