The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances (Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततः श्वासानुसारेण दत्वा पादं महीतले । समुद्र मेखले देवि पर्वतस्तनमण्डले 1. ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು: ನಂತರ ಶ್ವಾಸದ ಲಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪಾದವನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಕು—ಹೇ ದೇವಿ—ಸಮುದ್ರಗಳು ಮೇಖಲೆಯಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪರ್ವತಗಳು ಸ್ತನಮಂಡಲದಂತೆ ಅಲಂಕರಿಸಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು (ಧ್ಯಾನಿಸಿ).

Verse 2

विष्णुपत्नि नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्व मे । इति भूमिं तु सम्प्रार्थ्य विहरेच्च यथाविधि ॥ २ ॥

“ಹೇ ವಿಷ್ಣುಪತ್ನಿ ಭೂಮಿದೇವಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.” ಎಂದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 3

रक्षः कोणे ततो ग्रामाद्गत्वा मन्त्रमुदीरयेत् । गच्छन्तु ऋषयो देवाः पिशाचा ये च गुह्यकाः ॥ ३ ॥

ನಂತರ ಗ್ರಾಮದಿಂದ ರಾಕ್ಷಸ-ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು: “ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳು ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿಶಾಚರು ಮತ್ತು ಗುಹ್ಯಕರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರೂ ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ.”

Verse 4

पितृभूतगणाः सर्वे करिष्ये मलमोचनम् । इति तालत्रयं दत्वा शिरः प्रावृत्य वाससा ॥ ४ ॥

ಹೇ ಪಿತೃಗಣಗಳೇ ಮತ್ತು ಭೂತಗಣಗಳೇ! ನಾನು ಈಗ ಮಲಮೋಚನ ಮಾಡುವೆನು. ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕೈತಟ್ಟಿ, ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

दक्षिणाभिमुखं रात्रौ दिवा स्थित्वा ह्युदङ्मुखः । मलं विसृज्य शौचं तु मृदाद्भिः समुपाचरेत् ॥ ५ ॥

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಮಲವಿಸರ್ಜನೆಯ ನಂತರ ಮೃದು (ಮಣ್ಣು) ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಶೌಚವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 6

एका लिङ्गे गुदे तिस्रो दश वामकरे मृदः । करयोः सप्त वै दद्यात्त्रित्रिवारं च पादयोः ॥ ६ ॥

ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಾರಿ, ಗುದಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ, ಎಡಗೈಗೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಮೃದು (ಮಣ್ಣು) ಬಳಸುಬೇಕು. ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಗೆ ಏಳು ಬಾರಿ, ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮೂರು-ಮೂರು ಬಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 7

एवं शौचं विधायाथ गण्डूषान्द्वादशैव तु । कृत्वा वनस्पतिं चाथ प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७ ॥

ಈ ರೀತಿ ಶೌಚವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಡೂಷಗಳನ್ನು (ಬಾಯ್ಕೊಳಕು) ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ‘ವನಸ್ಪತಿ’ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಈ ನಿಯತ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು.

Verse 8

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । श्रियं प्रज्ञां च मेधां च त्वं नो देहि वनस्पते ॥ ८ ॥

ಹೇ ವನಸ್ಪತೇ! ನಮಗೆ ಆಯುಷ್ಯ, ಬಲ, ಯಶಸ್ಸು, ತೇಜಸ್ಸು ದಯಪಾಲಿಸು; ಸಂತಾನ, ಪಶುಗಳು ಮತ್ತು ಧನವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ನೀಡು; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಮೇಧೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಕೊಡು.

Verse 9

संप्रार्थ्यैवं दन्तकाष्ठं द्वादशाङ्गुलसंमितम् । गृहीत्वा काममंत्रेण कुर्यान्मन्त्री समाहितः ॥ ९ ॥

ಹೀಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಹನ್ನೆರಡು ಅಂಗುಲ ಪ್ರಮಾಣದ ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಕಾಮಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 10

कामदेवपदं ङेन्तं तथा सर्वजनप्रियम् । हृदन्तः कामबीजाढ्यं दन्तांश्चानेन शोधयेत् ॥ १० ॥

ಕಾಮದೇವಸಂಬಂಧಿತ, ‘ಙ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ, ಸರ್ವಜನಪ್ರಿಯ ಪದವನ್ನು—ಹೃದಂತವಾಗಿಯೂ ಕಾಮಬೀಜಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ—ಜಪಿಸಿ ದಂತ್ಯ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೂ ಶುದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 11

जिह्वोल्लेखो वाग्भवेन मूलेन क्षालयेन्मुखम् । देवागारं ततो गत्वा निर्माल्यमपसार्य च ॥ ११ ॥

ಜಿಹ್ವೋಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿ ವಾಗ್ಭವ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಾಯಿಯನ್ನು ತೊಳೆಯಬೇಕು; ನಂತರ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹಿಂದಿನ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ (ಒಣಹೂವು ಮುಂತಾದವು) ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು।

Verse 12

परिधायाम्बरं शुद्धं मङ्गलारार्तिकं चरेत् । अस्त्रेण पात्रं संप्रोक्ष्य मूलेन ज्वालयेच्च तम् ॥ १२ ॥

ಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಮಂಗಳ ಆರತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಂಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿ, ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಬೇಕು।

Verse 13

संपूज्य पात्र्रमादायोत्थाय घन्टां च वादयेत् । सुगोघृतप्रदीपेन भ्रामितेन समन्ततः ॥ १३ ॥

ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗಂಟೆಯನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಸುಗಂಧಿತ ಗೋಘೃತದ ದೀಪದಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿ ಆರತಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 14

वाद्यैर्गींतैर्मनोज्ञैश्च देवस्यारार्तिकं भवेत् । इति नीराजनं कृत्वा प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् ॥ १४ ॥

ಮನೋಹರ ಗೀತೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರಿಗೆ ಆರಾರ್ತಿಕ (ಆರತಿ) ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನೀರಾಜನ ಮುಗಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು॥೧೪॥

Verse 15

स्नातुं यायान्निम्नगादौ कीर्तयन्देवतागुणान् । गत्वा तीर्थं नमस्कृत्य स्नानीयं च निधाय वै ॥ १५ ॥

ಸ್ನಾನಕ್ಕಾಗಿ ನದಿ ಮುಂತಾದ ನೀರಿನ ಹರಿವಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೇವತೆಗಳ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು. ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ನಾನಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ವಿಧಿಯಾಗಿ ಇಡಬೇಕು॥೧೫॥

Verse 16

मूलाभिमन्त्रितमृदमादाय कटिदेशतः । विलिप्य पादपर्यन्तं क्षालयेत्तीर्थवारिणा ॥ १६ ॥

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕಟಿದೇಶದಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಲೇಪಿಸಿ, ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ತೊಳೆಯಬೇಕು॥೧೬॥

Verse 17

ततश्च पञ्चभिः पादौ प्रक्षाल्यान्तर्जले पुनः । प्रविश्य नाभिमात्रे तु मृदं वामकरस्य च ॥ १७ ॥

ನಂತರ ಐದು ಅಂಜಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಮತ್ತೆ ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು. ನಾಭಿವರೆಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎಡಗೈಯಿಂದಲೂ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು॥೧೭॥

Verse 18

मणिबन्धे हस्ततले तदग्रे च तथा पुनः । कृत्वाङ्गुल्या गाङ्गमृदमादायास्त्रेण तत्पुनः ॥ १८ ॥

ಮಣಿಬಂಧದಲ್ಲಿ, ಹಸ್ತತಲದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲೂ—ಬೆರಳಿನಿಂದ ಗಂಗಾಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಲೇಪಿಸಬೇಕು॥೧೮॥

Verse 19

निजोपरि च मन्त्रज्ञो भ्रामयित्वा त्यजेत्सुधी । तलस्थां च षडङ्गेषु तन्मन्त्रैः प्रविलेपयेत् ॥ १९ ॥

ಮಂತ್ರಜ್ಞನಾದ ವಿವೇಕಿ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ ನಂತರ ಬದಿಗಿಡಲಿ. ಬಳಿಕ ಕರತಲದಲ್ಲಿರುವ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಅದೇ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಷಡಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಲೇಪಿಸಲಿ॥೧೯॥

Verse 20

निमज्य क्षालयेत्सम्यग् मलस्नानमितीरितम् । विभाव्येष्टमयं सर्वमान्तरं स्नानमाचरेत् ॥ २० ॥

ಮುಳುಗಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬೇಕು—ಇದನ್ನೇ ‘ಮಲಸ್ನಾನ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟದೇವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅಂತಃಸ್ನಾನ (ಮನಶ್ಶುದ್ಧಿ) ಆಚರಿಸಬೇಕು॥೨೦॥

Verse 21

अनन्तादित्यसङ्काशं निजभूषायुधैर्युतम् । मन्त्रमूर्तिं प्रभुं स्मृत्वा तत्पादोदकसंभवाम् ॥ २१ ॥

ಅನಂತ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ತನ್ನ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ, ಮಂತ್ರಮೂರ್ತಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅವನ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನದ ಜಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಪವಿತ್ರ ದ್ರವ್ಯ/ಜಲವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು॥೨೧॥

Verse 22

धारां च ब्रह्मरन्ध्रेण प्रविशन्तीं निजां तनुम् । तया संक्षालयेत्सर्वमन्तर्द्देहगतं मलम् ॥ २२ ॥

ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಧಾರೆ ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಆ ಧಾರೆಯಿಂದ ದೇಹದೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬೇಕು॥೨೨॥

Verse 23

तत्क्षणाद्विरजा मन्त्री जायते स्फटिकोपमः । ततः श्रौतोक्तविधिना स्नात्वा मन्त्री समाहितः ॥ २३ ॥

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮಲಿನರಹಿತನಾಗಿ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಸ್ವಚ್ಛನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಶ್ರೌತವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ॥೨೩॥

Verse 24

मन्त्रस्नानं ततः कुर्यात्तद्विधानमथोच्यते । देशकालौ च सङ्कीर्त्य प्राणायामषडङ्गकैः ॥ २४ ॥

ಅನಂತರ ಮಂತ್ರಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಈಗ ಅದರ ವಿಧಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ದೇಶಕಾಲಗಳನ್ನು ಸಂಕೀರ್ತಿಸಿ, ಷಡಂಗಸಹಿತ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಪಡೆಯಬೇಕು॥೨೪॥

Verse 25

कृत्वार्कमन्दलात्तीर्थान्याह्वयेन्मुष्टिमुद्र या । ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि ते रवेः ॥ २५ ॥

ಅರ್ಕಮಂಡಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಮুষ্টಿಮುದ್ರೆಯಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಆವಾಹಿಸಬೇಕು. ಹೇ ರವೇ! ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೋದರದಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳು ನಿನ್ನ ಕಿರಣರೂಪ ಕರಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ॥೨೫॥

Verse 26

तेन सत्येन मे देव देहि तीर्थं दिवाकर ॥ २६ ॥

ಆ ನನ್ನ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ, ಹೇ ದೇವ ದಿವಾಕರ, ನನಗೆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು॥೨೬॥

Verse 27

गङ्गे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिन्धुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ २७ ॥

ಹೇ ಗಂಗೆ, ಹೇ ಯಮುನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ಗೋದಾವರಿ, ಹೇ ಸರಸ್ವತಿ; ಹೇ ನರ್ಮದೆ, ಹೇ ಸಿಂಧು, ಹೇ ಕಾವೇರಿ—ಈ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿಧಾನ ಮಾಡಿರಿ॥೨೭॥

Verse 28

इत्यावाह्य जले तानि सुधाबीजेन योजयेत् । गोमुद्र यामृतीकृत्य कवचेनावगुण्ठ्य च ॥ २८ ॥

ಈ ರೀತಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಜಲದಲ್ಲಿ ಆವಾಹಿಸಿ ‘ಸುಧಾ-ಬೀಜ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಯೋಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಗೋಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಅಮೃತೀಕರಿಸಿ, ಕವಚದಿಂದ ಆವಗುಂಠನ ಮಾಡಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು॥೨೮॥

Verse 29

संरक्ष्यास्त्रेण तत्पश्चाच्चक्रमुद्रां प्रदर्शयेत् । वह्न्यर्केन्दुमण्डलानि तत्र सन्चितयेद्बुधः ॥ २९ ॥

ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ ನಂತರ ಚಕ್ರಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರರ ಮಂಡಲಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಧಕ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 30

मन्त्रयेदर्कमन्त्रेण सुधाबीजेन तज्जलम् । मूलेन चैकादशधा तत्र सम्मन्त्र्य भावयेत् ॥ ३० ॥

ಅರ್ಕಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಸುಧಾಬೀಜದಿಂದ ಆ ಜಲವನ್ನು ಮಂತ್ರಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ಭಾವದಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು.

Verse 31

पूजायन्त्रं च तन्मध्ये स्वान्तादावाह्य देवताम् । स्नापयित्वार्चयेत्तां च मानसैरुपचारकैः ॥ ३१ ॥

ಪೂಜಾಯಂತ್ರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಹೃದಯದಿಂದ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸ್ನಾಪನ ಮಾಡಿ, ಮಾನಸೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಆ ದೇವತೆಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 32

सिंहासनस्थां तां नत्वा तज्जलं प्रणमेत्सुधीः । आधारः सर्वभूतानां विष्णोरतुलतेजसः ॥ ३२ ॥

ಸಿಂಹಾಸನಸ್ಥ ದೇವಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಆ ಜಲಕ್ಕೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅತುಲ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸೇರಿದ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

Verse 33

तद्रू पाश्च ततो जाता आपस्ताः प्रणमाम्यहम् । इति नत्वा समारुन्ध्य सप्तच्छिद्राणि साधकः ॥ ३३ ॥

‘ಅದೇ ತತ್ತ್ವರূপದಿಂದ ಈ ಆಪಃ ಉಂಟಾದವು; ಆ ಜಲಗಳಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಸಾಧಕನು ಏಳು ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು (ಶಿರದ ದ್ವಾರಗಳನ್ನು) ಮುಚ್ಚಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 34

निमज्य सलिले तस्मिन्मूलं देवाकृतिं स्मरेत् । निमज्ज्योन्मज्ज्य त्रिश्चैवं सिंचेत्कं कुंभमुद्रया ॥ ३४ ॥

ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯಾಕೃತಿಯನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೂರ ಬಾರಿ ಮುಳುಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಕುಂಭಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಛಿಂಡಬೇಕು।

Verse 35

त्रिर्मूलेन चतुर्मन्त्रैरभिर्षिञ्चेन्निजां तनुम् । चत्वारो मनवस्तेऽत्र कथ्यन्ते तान्त्रिका मुने ॥ ३५ ॥

ಮೂರು ಬಾರಿ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ ನಾಲ್ಕು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅಭಿಷೇಕರೂಪವಾಗಿ ಛಿಂಡಬೇಕು. ಮುನೇ, ಇಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಂಪರೆಯಂತೆ ನಾಲ್ಕು ‘ಮನು’ಗಳೂ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 36

सिसृक्षोर्निखिलं विश्वं मुहुः शुक्रं प्रजापतेः । मातरः सर्वभूतानामापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३६ ॥

ಸಕಲ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಶುಕ್ರದಿಂದ ಮರುಮರು ಉದ್ಭವಿಸುವ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮಾತೃಸ್ವರೂಪವಾದ ದಿವ್ಯ ಆಪಃ ನನ್ನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಲಿ।

Verse 37

अलक्ष्मीर्मलरूपा या सर्वभूतेषु संस्थिता । क्षालयन्ति च तां स्पर्शादापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३७ ॥

ಮಲರೂಪವಾದ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸರ್ವಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ; ದಿವ್ಯ ಆಪಃ ತಮ್ಮ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತವೆ—ಅವು ನನ್ನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಲಿ।

Verse 38

यन्मे केशेषु दौर्भाग्यं सीमन्ते यच्च मूर्द्धनि । ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्धन्तु वो नमः ॥ ३८ ॥

ನನ್ನ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ, ಕೂದಲು ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲೂ, ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೂ; ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ, ಕಿವಿಗಳಲ್ಲೂ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವ ಯಾವ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವಿದ್ದರೂ—ಹೇ ಆಪಃ, ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಿ. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 39

आयुरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयं शुभम् । सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः ॥ ३९ ॥

ನಿಮಗೆ ದೀರ್ಘಾಯು, ಆರೋಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಶತ್ರುಪಕ್ಷಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಶುಭವು ಲಭಿಸಲಿ; ಸಂತೋಷ, ಕ್ಷಾಂತಿ, ವೇದಾಸ್ತಿಕ್ಯ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಿದ್ಯೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಲಿ—ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 40

विप्रपादोदकं पीत्वा शालग्रामशिलाजलम् । पिबेद्विरुद्धं नो कुर्यादेषां तु नियतो विधिः ॥ ४० ॥

ಮೊದಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ನಂತರ ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು. ಇವು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವೆಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತ ವಿಧಿ ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ।

Verse 41

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दक्षाङ्घ्रौ तानि भूसुरे । स्वेष्टदेवं समुद्वास्य मन्त्री मार्तण्डमण्डले ॥ ४१ ॥

ಓ ಭೂಸುರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು ಬಲಪಾದದಲ್ಲೇ ಇವೆ. ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವರನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಮಾರ್ತಂಡಮಂಡಲದಲ್ಲಿ (ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿ) ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 42

ततस्तीरं समागत्य वस्त्रं संक्षाल्य यत्नतः । वाससी परिधायाथ कुर्यात्सन्ध्यादिकं सुधीः ॥ ४२ ॥

ನಂತರ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ತೊಳೆಯಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ವಿವೇಕಿಯು ಸಂಧ್ಯಾದಿ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 43

रोगाद्यशक्तो मनुजः कुर्यात्तत्राघमर्षणम् । अथवा भस्मना स्नातो रजोभिश्चैव वाऽक्षमः ॥ ४३ ॥

ರೋಗಾದಿಗಳಿಂದ ಅಶಕ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಅಲ್ಲಿ ‘ಆಘಮರ್ಷಣ’ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭಸ್ಮದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಧೂಳಿನಿಂದಲೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 44

अथ सन्ध्यादिकं कुर्यात् स्थित्वा चैवासने शुभे । केशवेन तथा नारायणेन माधवेन च ॥ ४४ ॥

ನಂತರ ಶುಭ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಸಂಧ್ಯಾದಿ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಕೇಶವ, ನಾರಾಯಣ, ಮಾಧವ ನಾಮಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 45

संप्राश्य तोयं गोविन्दविष्णुभ्यां क्षालेत्करौ । मधुसूदनत्रिविक्रमाभ्यामोष्ठौ च मार्जयेत् ॥ ४५ ॥

ನೀರು ಆಚಮನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತ ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಬೇಕು; ಮಧುಸೂದನ ಮತ್ತು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ ನಾಮಗಳಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒರೆಸಬೇಕು।

Verse 46

वामनश्रीधराभ्यां च मुखं हस्तौ स्पृशेत्ततः । हृषीकेशपद्मनाभाभ्यां स्पृशेच्चरणौ ततः ॥ ४६ ॥

ನಂತರ ವಾಮನ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಧರ ನಾಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕೈಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ಹೃಷೀಕೇಶ ಮತ್ತು ಪದ್ಮನಾಭ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು।

Verse 47

दामोदरेण मूर्द्धानं मुखं सङ्कर्षणेन च । वासुदेवेन प्रद्युम्नेन स्पृशेन्नासिके ततः ॥ ४७ ॥

ದಾಮೋದರ ನಾಮದಿಂದ ತಲೆಯ ಶಿಖರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು; ಸಂಕರ್ಷಣ ನಾಮದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು; ನಂತರ ವಾಸುದೇವ ಮತ್ತು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ನಾಮಗಳಿಂದ ನಾಸಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು।

Verse 48

अनिरुद्धपुरुषोत्तमाभ्यां नेत्रे स्मृशेत्ततः । अधोक्षजनृसिंहाभ्यां श्रवणे संस्पृशेत्तथा ॥ ४८ ॥

ನಂತರ ಅನಿರುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪುರುಷೋತ್ತಮ ನಾಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಧೋಕ್ಷಜ ಮತ್ತು ನರಸಿಂಹ ನಾಮಗಳಿಂದ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು।

Verse 49

नाभिं स्पृशेदच्युतेन जनार्दनेन वक्षसि । हरिणा विष्णुनांसौ च वैष्णावाचमनं त्विदम् ॥ ४९ ॥

“ಅಚ್ಯುತ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ನಾಭಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು, “ಜನಾರ್ದನ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವನ್ನು; “ಹರಿ” ಮತ್ತು “ವಿಷ್ಣು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ವೈಷ್ಣವ ಆಚಮನವಿಧಿ.

Verse 50

प्रणवाद्यैर्ङेतमोन्तैः केशवादिकनामभिः । मुखे नसोः प्रदेशिन्याऽनामया नेत्रकर्णयोः 1. ॥ ५० ॥

ॐದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ “ನೇತ್ರ”ದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಕೇಶವ ಮೊದಲಾದ ದಿವ್ಯನಾಮಗಳಿಂದ ಮುಖ ಮತ್ತು ನಾಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; “ಅನಾಮಯ” (ಮಂತ್ರ/ನಾಮ) ಸಹಿತ ತರ್ಜನಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 51

कनिष्ठया नाभिदेशं सर्वत्राङ्गुष्ठयोजनम् । आत्मविद्याशिवैस्तत्त्वैस्वाहान्तैः शैवमीरितम् ॥ ५१ ॥

ಕನಿಷ್ಠಿಕೆಯಿಂದ ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಂಗುಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಗುರುತು ಮಾಡಬೇಕು; “ಆತ್ಮ-ವಿದ್ಯಾ”ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ “ಶಿವ” ತತ್ತ್ವಗಳು ಹಾಗೂ “ಸ್ವಾಹಾ”ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದು—ಇದು ಶೈವ ವಿಧಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 52

दीर्घत्रयेन्दुयुग्व्योमपूर्वकैश्च पिबेज्जलम् । आत्मविद्याशिवैरेव शैवं स्वाहावसानिकैः ॥ ५२ ॥

ಮೊದಲು “ದೀರ್ಘ, ತ್ರಯ, ಇಂದು, ಯುಗ, ವ್ಯೋಮ” ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ “ಆತ್ಮ, ವಿದ್ಯಾ, ಶಿವ” ಪದಯುಕ್ತವಾಗಿ “ಸ್ವಾಹಾ”ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಶೈವ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಶೈವ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

वालज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं शाक्तं स्वाहावसानिकैः । वाग्लज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं द्विजाचमनमर्थदम् ॥ ५३ ॥

“ವಾ, ಲ, ಲಜ್ಜಾ, ಶ್ರೀ”ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ “ಸ್ವಾಹಾ”ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಶಾಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; “ವಾಕ್, ಲಜ್ಜಾ, ಶ್ರೀ”ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ದ್ವಿಜರ ಆಚಮನವು ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 54

तिलकं च ततः कुर्याद्भाले सुष्ठु गदाकृति । नन्दकं हृदये शखचक्रे चैव भुजद्वये ॥ ५४ ॥

ನಂತರ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಗದಾ-ಆಕೃತಿಯ ಸುಂದರ ತಿಲಕವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೃದಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಂದಕದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಚಕ್ರದ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 55

शार्ङ्गबाणं मस्तके च विन्यसेत्क्रमशः सुधीः । कर्णमूले पार्श्वयोश्च पृष्ठे नाभौ ककुद्यपि ॥ ५५ ॥

ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಮತ್ತು ಬಾಣದ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಿವಿಯ ಬೇರುಗಳಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಕುದ್‌ (ಮೇಲ್ಬೆನ್ನು) ಮೇಲೂ ಇಡಬೇಕು।

Verse 56

एवं तु वैष्णवः कुर्यान्मृद्भिस्तीर्थोद्भवादिभिः । अग्निहोत्रोद्भवं भस्म गृहीत्वा त्र्यम्बकेण तु ॥ ५६ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವೈಷ್ಣವನು ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ದೊರಕುವ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಭಸ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತ್ರ್ಯಂಬಕಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನೂ ಧರಿಸಬೇಕು।

Verse 57

किवाग्निरिति मंत्रैणाभिमन्त्र्य पञ्चमन्त्रकैः । क्रमात्तत्पुरुषाघोरसद्योजातादिनामभिः ॥ ५७ ॥

“ಕಿವಾಗ್ನಿರಿ…” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಂಚಮಂತ್ರಗಳಿಂದ—ತತ್ಪುರುಷ, ಅಘೋರ, ಸದ್ಯೋಜಾತ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರಿನ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ—ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 58

पञ्च कुर्यात्त्रिपुन्ड्राणि भालांसोदरहृत्सु च । शैवः शाक्तत्त्रिकोणाभं नारीवद्वा समाचरेत् ॥ ५८ ॥

ನುಡಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಐದು ತ್ರಿಪುಂಡ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಶೈವ ಅಥವಾ ಶಾಕ್ತನು ತ್ರಿಕೋಣಾಕಾರದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು।

Verse 59

कृत्वा तु वैदिकीं सन्ध्यां तान्त्रिकीं च समाचरेत् । आचम्य विधिवन्मन्त्री तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् ॥ ५९ ॥

ವೈದಿಕ ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆಚರಣೆಯನ್ನೂ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವವತ್ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 60

ततस्त्रिवारं दर्भेण भूमौ तोयं विनिःक्षिपेत् । सप्तधा तज्जलेनाथ मूर्द्धानमभिषेचयेत् ॥ ६० ॥

ನಂತರ ದರ್ಭೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಯಬೇಕು; ಮತ್ತು ಅದೇ ನೀರಿನಿಂದ ಏಳು ಬಾರಿ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ/ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 61

ततश्च प्राणानायम्य कृत्वा न्यासं षडङ्गकम् । आदाय वामहस्तेऽम्बु दक्षेणाच्छाद्य पाणिना ॥ ६१ ॥

ನಂತರ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮಾಡಿ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದು ಬಲಗೈಯ ಹಸ್ತತಳದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಬೇಕು.

Verse 62

वियद्वाय्वग्नितोयक्ष्माबीजैः सन्मन्त्र्य मन्त्रवित् । मूलेन तस्मात् श्चोतद्भिर्बिन्दुभिस्तत्त्वमुद्रया ॥ ६२ ॥

ಮಂತ್ರವಿತ್ ಆಕಾಶ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ತೋಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷ್ಮಾ (ಪೃಥ್ವಿ) ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಮಂತ್ರ್ಯ ಸಂಸ್ಕರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ, ಅದರಿಂದ ಚಿಮ್ಮುವ ಬಿಂದುಗಳಿಂದ, ತತ್ತ್ವಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 63

स्वशिरः सप्तधा प्रोक्ष्यावशिष्टं तत्पुनर्जलम् । कृत्वा तदक्षरं मन्त्री नासिकान्तिकमानयेत् ॥ ६३ ॥

ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಏಳು ಬಾರಿ ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಮಾಡಿ, ಉಳಿದ ನೀರನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸಿದ್ಧ/ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಅದನ್ನು ನಾಸಿಕೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು.

Verse 64

जलं तेजोमयं तच्चाकृष्यान्तश्चेडया पुनः । प्रक्षाल्यान्तर्गतं तेन कलमषं तज्जलं पुनः ॥ ६४ ॥

ನಂತರ ಇಡಾ ನಾಡಿಯಿಂದ ಅಗ್ನಿತೇಜಸ್ಸಿನಂತಿರುವ ಆ ಜಲವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿಸಿ, ಅದೇ ಜಲವನ್ನು ಪುನಃ ಹೊರಗೆ ಬಿಡಬೇಕು।

Verse 65

कृष्णवर्णं पिङ्गलया रचयेत्स्वाग्रतस्तथा । क्षिपेदस्त्रेण तत्पश्चात्कल्पिते कुलिशोपले ॥ ६५ ॥

ಪಿಂಗಲ (ಹಳದಿ) ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಅಸ್ತ್ರ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಕುಲಿಶಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕ್ಷಿಪಿಸಬೇಕು।

Verse 66

एतद्धि सर्वपापघ्नं प्रोक्तं चैवाघमर्षणम् । ततश्च हस्तौ प्रक्षाल्य प्राग्वदाचम्य मन्त्रवित् ॥ ६६ ॥

ಇದೇ ‘ಅಘಮರ್ಷಣ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಸರ್ವಪಾಪಘ್ನವಾಗಿದೆ। ನಂತರ ಮಂತ್ರವಿದನು ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 67

समुत्थाय च मन्त्रज्ञस्ताम्रपात्रे सुमादिकम् । प्रक्षिप्यार्घं प्रदद्याद्वै मूलान्तैर्मन्त्रमुच्चरन् ॥ ६७ ॥

ನಂತರ ಎದ್ದು ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಾದಿ ಶುಭ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ, ಮೂಲಾಕ್ಷರಾಂತ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 68

रविमंडलसंस्थाय देवायार्घ्यं प्रकल्पयेत् । दत्वार्घं त्रिरनेनाथ देवं रविगतं स्मरेत् ॥ ६८ ॥

ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು। ಈ ಕ್ರಮದಿಂದ ಮೂರ ಬಾರಿ ಅರ್ಘ್ಯ ನೀಡಿ, ಸೂರ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 69

स्वल्पोक्तां च गायत्रीं जपेदष्टोत्तरं शतम् । अष्टांविंशतिवारं वा गुह्येतिमनुनार्पयेत् ॥ ६९ ॥

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ಶತ (108) ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ಅಥವಾ ‘ಗುಹ್ಯೇತಿ’ಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಬಾರಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 70

उद्यदादित्यसंकाशां पुस्तकाक्षकरांबुजाम् । कृष्णाजिनाम्बरां ब्राह्मीं ध्यायेत्ताराङिकतेऽम्बरे ॥ ७० ॥

ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಕಮಲಹಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಮಾಲೆ ಹಿಡಿದಿರುವ, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ನಕ್ಷತ್ರಾಂಕಿತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 71

मध्याह्ने वरदां देवी पार्वतीं संस्मरेत्पराम् । शुक्लाम्बरां वृषारूढां त्रिनेत्रां रविबिम्बगाम् ॥ ७१ ॥

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ವರಪ್ರದಾಯಿನಿಯಾದ ಪರಮ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಶ್ವೇತಾಂಬರಧಾರಿಣಿ, ವೃಷಭಾರೂಢೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರೆ, ಸೂರ್ಯಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವಳು।

Verse 72

वरं पाशं च शूलं च दधानां नृकरोटिकाम् । सायाह्ने रत्नभूषाढ्यां पीतकौशेयवाससाम् ॥ ७२ ॥

ವರಮುದ್ರೆ, ಪಾಶ ಮತ್ತು ಶೂಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನರಕಪಾಲಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ದೇವಿಯನ್ನು—ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ಹಳದಿ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 73

श्यामरङ्गां चतुर्हस्तां शङ्खचक्रलसत्कराम् । गदापद्मधारां देवीं सूर्यासनकृताश्रयाम् ॥ ७३ ॥

ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾದ ಚತುರ್ಭುಜ ದೇವಿ—ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖಚಕ್ರಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ, ಸೂರ್ಯಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 74

ततो देवानृषींश्चैव पितॄश्चापि विधानवित् । तर्पयित्वा स्वेष्टदेवं तर्पयेत्कल्पमार्गतः ॥ ७४ ॥

ಅನಂತರ ವಿಧಿಜ್ಞನು ದೇವರು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ; ಬಳಿಕ ಕಲ್ಪಮಾರ್ಗಾನುಸಾರ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 75

गुरुपङिक्तं च सन्तर्प्य साङ्गं सावरणं तथा । सायुधं वैनतेयं सन्तर्पयामीति तर्पयेत् ॥ ७५ ॥

ಗುರುಪಂಕ್ತಿಯನ್ನೂ—ಸಾಂಗ, ಸಾವಣ, ಸಾಯುಧ ಸಹಿತವಾಗಿ—ಸಂತರ್ಪಿಸಿ, “ವೈನತೇಯನನ್ನು (ಗರುಡನನ್ನು) ಸಂತರ್ಪಯಾಮಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 76

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैलेयं वैष्णवः परितर्पयेत् ॥ ७६ ॥

ವೈಷ್ಣವ ಭಕ್ತನು ನಾರದ, ಪರ್ವತ, ಜಿಷ್ಣು, ನಿಶಠ, ಉದ್ದವ, ದಾರುಕ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ ಮತ್ತು ಶೈಲೇಯರಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 77

एवं सन्तर्प्य विप्रेन्द्र दत्त्वार्घ्यं च विवस्वते । पूजागारं समागत्य प्रक्षाल्यान्घ्री उपस्पृशेत् ॥ ७७ ॥

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಈ ರೀತಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ವಿವಸ್ವಾನ್ (ಸೂರ್ಯ)ಗೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಪೂಜಾಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 78

अग्निहोत्रस्थितानग्नीन् हुत्वोपस्थाय यत्नतः । पूजास्थलं समागत्य द्वारपूजां समाचरेत् ॥ ७८ ॥

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತ ಅಗ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಮಾಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಉಪಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿ, ಪೂಜಾಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ದ್ವಾರಪೂಜೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 79

गणेशं चोर्द्धशाखायां महालक्ष्मीं च दक्षिणे । सरस्वतीं वामभागे दक्षे विघ्नेश्वरं पुनः ॥ ७९ ॥

ಮೇಲಿನ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು; ಎಡ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು; ಮತ್ತು ಬಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ವಿಘ್ನೇಶ್ವರನನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು।

Verse 80

क्षेत्रपालं तथा वामे दक्षे गङ्गां प्रपूजयेत् । वामे च यमुनां दक्षे धातारं वामतस्तथा ॥ ८० ॥

ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನನ್ನು, ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಯಮುನೆಯನ್ನು, ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧಾತಾರನನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 81

विधातारं शङ्खपद्मनिधींश्च वामदक्षयोः । द्वारपालांस्ततोऽभ्यर्चेत्तत्तत्कल्पोदितान्सुधीः ॥ ८१ ॥

ಎಡ-ಬಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಾತನನ್ನೂ ಶಂಖ-ಪದ್ಮ ನಿಧಿದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಆಯಾ ಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ದ್ವಾರಪಾಲರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 82

नन्दः सुनन्दश्चंडण्श्च प्रचण्डः प्रचलोबलः । भद्र ः सुभद्र श्चेत्याद्या वैष्णवा द्वारपालकाः ॥ ८२ ॥

ನಂದ, ಸುನಂದ, ಚಂಡಣ, ಪ್ರಚಂಡ, ಪ್ರಚಲೋಬಲ, ಭದ್ರ, ಸುಭದ್ರ ಮೊದಲಾದವರು—ಇವರು ವೈಷ್ಣವ ದ್ವಾರಪಾಲಕರು।

Verse 83

नन्दी भृङ्गी रिटीस्कन्दो गणेशोमामहेश्वराः । वृषभश्च महाकालः शैवा वै द्वारपालकाः ॥ ८३ ॥

ನಂದಿ, ಭೃಂಗಿ, ರಿಟೀ, ಸ್ಕಂದ, ಗಣೇಶ, ಉಮಾ ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರ—ಹಾಗೂ ವೃಷಭ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾಲ—ಇವರು ಶೈವ ದ್ವಾರಪಾಲಕರು।

Verse 84

ब्राह्मयाद्य्रा मातरोऽष्टौ तु शक्तयो द्वाःस्थिताः स्वयम् । सेन्दुः स्वनामाघर्णाद्या ङेनमोन्ता इमे स्मृताः ॥ ८४ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ಎಂಟು ಮಾತೃಶಕ್ತಿಗಳು ಎರಡು ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ಅವು ಸೇಂದ್ರು, ಸ್ವನಾಮಾ, ಅಘರ್ಣಾ ಮೊದಲಾದವು—ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಙೆನಮೋಂತಾ ತನಕ—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 85

ततः स्थित्वासने धीमानाचम्य प्रयतः शुचिः । दिव्यान्तरिक्षभौमांश्च विघ्नानुत्सार्य यत्नतः ॥ ८५ ॥

ನಂತರ ಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಲಿ; ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ, ಅಂತರಿಕ್ಷ, ಭೌಮ—ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೂರಮಾಡಲಿ।

Verse 86

केशवाद्यां मातृकां तु न्यसेद्वैष्णवसत्तमः । केशवः कीर्तिसंयुक्तः कांत्या नारायणस्तथा ॥ ८६ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈಷ್ಣವನು ‘ಕೇಶವ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಾತೃಕಾ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ‘ಕೇಶವ’ ಕೀರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ನಾರಾಯಣ’ ಕಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು।

Verse 87

माधवस्तुष्टिसहितो गोविन्दः पुष्टिसंयुतः । विष्णुस्तु धृतिसंयुक्तः शान्तियुङ्मधुसूदनः ॥ ८७ ॥

‘ಮಾಧವ’ ತೃಪ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಿತನು, ‘ಗೋವಿಂದ’ ಪುಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು. ‘ವಿಷ್ಣು’ ಧೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು, ‘ಮಧುಸೂದನ’ ಶಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಗ್ಮಿತನು।

Verse 88

त्रिविक्रमः क्रियायुक्तो वामनो दयितायुतः । श्रीधरो मेधया युक्तो हृषीकेशश्च हर्षया ॥ ८८ ॥

‘ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ’ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು, ‘ವಾಮನ’ ದಯಿತಾ (ಪ್ರಿಯ ಶ್ರೀ) ಯೊಂದಿಗೆ ಯುತನು. ‘ಶ್ರೀಧರ’ ಮೇಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು, ‘ಹೃಷೀಕೇಶ’ ಹರ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು।

Verse 89

पद्मनाभयुता श्रद्धा लज्जा दामोदरान्विता । वासुदेवश्च लक्ष्मीयुक् सङ्कर्षण सरस्वती ॥ ८९ ॥

ಶ್ರದ್ಧೆ ಪದ್ಮನಾಭನೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಲಜ್ಜೆ ದಾಮೋದರನೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತವಾಗಿದೆ. ವಾಸುದೇವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಂಕರ್ಷಣನು ಸರಸ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 90

प्रद्युम्नः प्रीतिसंयुक्तोऽनिरुद्धो रतिसंयुतः । चक्री जयायुतः पश्चाद्गदी दुर्गासमन्वितः ॥ ९० ॥

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು; ಅನಿರುದ್ಧನು ರತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತನು. ನಂತರ ಚಕ್ರಧಾರಿ (ಭಗವಾನ್) ಜಯೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆಮೇಲೆ ಗದಾಧಾರಿ ದುರ್ಗೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 91

शार्ङ्गी तु प्रभया युक्तः खड्गी युक्तस्तु सत्यया । शङ्खी चण्डासमायुक्तो हली वाणीसमायुतः ॥ ९१ ॥

ಶಾರ್ಙ್ಗಧಾರಿ ಪ್ರಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಖಡ್ಗಧಾರಿ ಸತ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತನು. ಶಂಖಧಾರಿ ಚಂಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು; ಹಲಧಾರಿ ವಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಯುತನು.

Verse 92

मुसली च विलासिन्या शूली विजययान्वितः । पाशी विरजया युक्तो कुशी विश्वासमन्वितः ॥ ९२ ॥

ಮುಸಲಧಾರಿ ವಿಲಾಸಿನಿಯೊಂದಿಗೆ; ಶೂಲಧಾರಿ ವಿಜಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತನು. ಪಾಶಧಾರಿ ವಿರಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಕುಶಧಾರಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 93

मुकुन्दो विनतायुक्तो नन्दजश्च सुनन्दया । निन्दी स्मृत्या समायुक्तो नरो वृद्ध्या समन्वितः ॥ ९३ ॥

ಮುಕುಂದನು ವಿನತೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ನಂದಜನು ಸುನಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ವಿತನು. ನಿಂದೀ ಸ್ಮೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು; ನರನು ವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 94

समृद्धियुङ्नरकजिच्छुद्धियुक्च हरिः स्मृतः । कृष्णो बुद्ध्या युतः सत्यो भुक्त्या मुक्त्याथ सात्वतः ॥ ९४ ॥

ಸಮೃದ್ಧಿಯುಳ್ಳ, ನರಕಜಿತ್ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧಿಯುಕ್ತನಾದವನು ‘ಹರಿ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ಕೃಷ್ಣ’; ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ಭೋಗದೊಂದಿಗೆ ‘ಸತ್ಯ’; ಮುಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ಸಾತ್ವತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 95

सौरिक्षमे सूररमे उमायुक्तो जनार्दनः । भूधरः क्लेदिनीयुक्तो विश्वमूर्तिश्च क्लिन्नया ॥ ९५ ॥

‘ಸೌರಿಕ್ಷಮಾ’ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ಅವನು ‘ಸೂರರಮ’; ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ಜನಾರ್ದನ’. ‘ಕ್ಲೇದಿನೀ’ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ಭೂಧರ’; ‘ಕ್ಲಿನ್ನಾ’ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ ‘ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 96

वैकुण्ठो वसुधायुक्तो वसुदः पुरुषोत्तमः । बली तु परया युक्तो बलानुजपरायणे ॥ ९६ ॥

ಅವನು ‘ವೈಕುಂಠ’; ವಸುಧಾ (ಭೂಮಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ವಸುದ’—ಸಂಪತ್ತಿನ ದಾತ—ಮತ್ತು ‘ಪುರುಷೋತ್ತಮ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅವನು ‘ಬಲಿ’; ಪರಾ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಬಲಾನుజ (ವಿಷ್ಣು)ನಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 97

बालसूक्ष्मे बृषघ्नस्तु सन्ध्यायुक्प्रज्ञया वृषः । हंसःप्रभासमायुक्तो वराहो निशया युतः ॥ ९७ ॥

ಬಾಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೇಳೆ ಅವನು ‘ಬೃಷಘ್ನ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿತ. ಸಂಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದಾಗ ‘ವೃಷ’. ‘ಹಂಸ’ ಪ್ರಭಾಸಾ (ಕಾಂತಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತ; ‘ವರಾಹ’ ನಿಶಾ (ರಾತ್ರಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 98

विमलो धारया युक्तो नृसिंहो विद्युता युतः । केशवादिमातृकाया मुनिर्नारायणो मतः ॥ ९८ ॥

‘ವಿಮಲ’ ಧಾರಾ (ಆಧಾರ-ಪ್ರವಾಹ)ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತ; ‘ನೃಸಿಂಹ’ ವಿದ್ಯುತ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಶವ-ಆದಿ ಮಾತೃಕಾ (ವರ್ಣಮಾತೃಕ)ಯಲ್ಲಿ ಮುನಿಯನ್ನು ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂದೇ ಮತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 99

अनृताद्या च गायत्री छन्दो विष्णुश्च देवता । चक्राद्यायुधसंयुक्तं कुम्भादर्शधरं हरिम् ॥ ९९ ॥

“ಅನೃತಾದ್ಯಾ…” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರಭಾಗಕ್ಕೆ ಗಾಯತ್ರೀ ಛಂದಸ್ಸು, ಅಧಿದೇವತೆ ವಿಷ್ಣು. ಚಕ್ರಾದಿ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕುಂಭ ಮತ್ತು ದರ್ಪಣ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 100

लक्ष्मीयुतं विद्युदाभं बहुभूषायुतं भजेत् । एवं ध्यात्वा न्यसेच्छक्तिं श्रीकामपुटिताक्षरम् 1. ॥ १०० ॥

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಇರುವ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಅನೇಕ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ದೇವನನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಶ್ರೀ-ಕಾಮ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪುಟಿತ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಶಕ್ತಿ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 101

वदेत्तद्विष्णुशक्तिभ्यां हृदयं प्रणवादिकम् । त्वगसृङ्मांसमेदोऽस्थिमज्जाशुक्राण्यसून्वदेत् ॥ १०१ ॥

ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಹೃದಯಮಂತ್ರವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಅವರ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಚರ್ಮ, ರಕ್ತ, ಮಾಂಸ, ಮೇದ, ಅಸ್ಥಿ, ಮಜ್ಜೆ, ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 102

प्राणं क्रोधं तथा मभ्यामन्तान्यादिदशस्वपि । एक मौलौ मुखे चैक द्विक नेत्रे द्विकं श्रुतौ ॥ १०२ ॥

ಪ್ರಾಣ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಇವುಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಇತರ ಆಂತರಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳು—ಒಟ್ಟು ಹತ್ತು—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ: ಒಂದು ಶಿರೋಮೌಲಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ.

Verse 103

नसोर्द्वयं कपोले च द्वयं द्वे द्विरदच्छदे । एकं तु रसनामूले ग्रीवायामेकमेव च ॥ १०३ ॥

ಮೂಗಿನ ರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು, ಗಲ್ಲಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ದ್ವಿರದಚ್ಚದ’ (ಕನಪಟ/ಶಂಖಪ್ರದೇಶ)ದಲ್ಲಿ ಎರಡು-ಎರಡು. ನಾಲಿಗೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮತ್ತು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದೇ (ಸ್ಥಾನ).

Verse 104

कवर्गं दक्षिणे बाहौ चवर्गं वामबाहुके । टतवर्गौ पादयोस्तु पफौ कुक्षिद्वये न्यसेत् ॥ १०४ ॥

ಕ-ವರ್ಗವನ್ನು ಬಲ ಭುಜದಲ್ಲಿ, ಚ-ವರ್ಗವನ್ನು ಎಡ ಭುಜದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಟ-ವರ್ಗ ಮತ್ತು ತ-ವರ್ಗವನ್ನು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ಪ ಮತ್ತು ಫ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ನಡುಕಟ್ಟಿನ ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳ (ಕುಕ್ಷಿ)ಲ್ಲಿ ನ್ಯಸಿಸಬೇಕು.

Verse 105

पृष्ठवंशे वमित्युक्तं नाभौ भं हृदये तु मम् । यादिसप्तापि धातुस्था हं प्राणे लं तथात्मनि ॥ १०५ ॥

‘ವಂ’ ಅನ್ನು ಪೃಷ್ಠವಂಶದಲ್ಲಿ (ಮೂಳೆಮಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ) ನ್ಯಸಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ‘ಭಂ’ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಮಂ’ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ. ‘ಯ’ ಆದಿ ಏಳು ಅಕ್ಷರಗಳು ಧಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರಲಿ; ‘ಹಂ’ ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ‘ಲಂ’ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ನ್ಯಸಿತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 106

क्षं क्रोधे क्रमतो न्यस्य विष्णुपूजाक्षमो भवेत् । पूर्णोदर्या तु श्रीकण्ठो ह्यनन्तो विजरान्वितः ॥ १०६ ॥

ಕ್ರೋಧದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ‘ಕ್ಷಂ’ ಅನ್ನು ನ್ಯಸಿಸಿದರೆ ಸಾಧಕನು ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಶ್ರೀಕಂಠನು ‘ಪೂರ್ಣೋದರ್ಯಾ’ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನಂತನು, ಜರಾರಹಿತ (ವಿಜರಾ) ಗುಣದಿಂದ ಯುಕ್ತನು.

Verse 107

सूक्ष्मेशः शाल्मलीयुक्तो लोलाक्षीयुक्त्रिमूर्तिकः । महेश्वरो वर्तुलाक्ष्याधीशो वै दीर्घघोणया ॥ १०७ ॥

ಸೂಕ್ಷ್ಮೇಶನು ಶಾಲ್ಮಲೀ ವೃಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು; ಲೋಲಾಕ್ಷೀ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಕ ತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತಳು. ಮಹೇಶ್ವರನು ವರ್ತುಲಾಕ್ಷಿಯ ಅಧೀಶನು, ಹಾಗೆಯೇ ದೀರ್ಘಘೋಣೆಯ ಮೇಲೆಯೂ ಅಧಿಪತಿ.

Verse 108

दीर्घमुख्या भारभूतिस्तिथीशो गोमुखीयुतः । स्थावरेशो दीर्घजिह्वायुग्धरः कुडोदरीयुतः ॥ १०८ ॥

ದೀರ್ಘಮುಖ್ಯಾ (ದೀರ್ಘ ಮುಖವಳ), ಭಾರಭೂತಿ, ಹಾಗೂ ತಿಥೀಶನು—ಗೋಮುಖದಿಂದ ಯುಕ್ತನು; ಸ್ಥಾವರೇಶ, ದೀರ್ಘಜಿಹ್ವ, ಯುಗ್ಧರ (ಜೂಗ/ನೂಕನ್ನು ಧರಿಸುವವ), ಮತ್ತು ಕುಡೋದರೀ (ಕುಡದಂತ ಉದರವಳ)—ಇಂತಹ (ರೂಪ/ಸತ್ತೆಗಳು) ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 109

उर्द्ध्वकेश्या तु झिण्टीशो भौतिको विकृतास्यया । सद्यो ज्वालामुखीयुक्तोल्कामुख्यानुग्रहो युतः ॥ १०९ ॥

ಅನಂತರ ಝಿಣ್ಟೀಶನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನ ಕೇಶಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನಿಂತಿವೆ; ಅವನು ಭೌತಿಕ ಸ್ವಭಾವದವನು, ವಿಕೃತಮುಖಿನಿ ‘ಆಸ್ಯಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು. ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಉಲ್ಕಾ ಮೊದಲಾದ ಮುಖ್ಯ ಅನುಗ್ರಹ-ಪ್ರದಾತ ಪರಿಚಾರಕರೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 110

अक्रूर आस्यया युक्तो महासेनो विद्यया युतः । क्रोधीशश्च महाकाल्या चण्डेशेन सरस्वती ॥ ११० ॥

ಅಕ್ರೂರನು ‘ಆಸ್ಯಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಮಹಾಸೇನನು ‘ವಿದ್ಯಾ’ಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು. ಕ್ರೋಧೀಶನು ‘ಮಹಾಕಾಳಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತನು; ಸರಸ್ವತೀ ‘ಚಂಡೇಶ’ನೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 111

पञ्चान्तकः सिद्धगौर्या युक्तश्चाथ शिरोत्तमः । त्रैलोक्यविद्यया युक्तो मन्त्रशक्त्यैकरुद्रकः ॥ १११ ॥

ಪಂಚಾಂತಕನು ಸಿದ್ಧ-ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಶಿರೋತ್ತಮನು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ-ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು. ಏಕರುದ್ರಕನು ಏಕಾಗ್ರ ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪನ್ನನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 112

कूर्मेशः कमठीयुक्तो भूतमात्रैकनेत्रकः । लम्बोदर्या चतुर्वक्त्रो ह्यजेशो द्राविणीयुतः ॥ ११२ ॥

ಅವನು ಕೂರ್ಮೇಶನು—ಕಮಠೀಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನು; ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಏಕನೇತ್ರಧಾರಿ; ಲಂಬೋದರ; ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಜ-ಪ್ರಭು (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕೂಡ—ದ್ರಾವಿಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 113

सर्वेशो नागरीयुक्तः सोमेशः खेचरीयुतः । मर्यादया लाङ्गलीशो दारुकेशेन रूपिणी ॥ ११३ ॥

ಸರ್ವೇಶನು ‘ನಾಗರೀ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ಸೋಮೇಶನು ‘ಖೇಚರೀ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು. ಮರ್ಯಾದಾ-ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಅವನು ‘ಲಾಂಗಲೀಶ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ‘ದಾರುಕೇಶ’ನಿಂದ ‘ರೂಪಿಣೀ’ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 114

वारुण्या त्वर्द्धनारीशो उमाकान्तो मुनीश्वरः । काकोदर्या तथाषाढी पूतनासंयुतो मतः ॥ ११४ ॥

ವಾರುಣೀ ನಕ್ಷತ್ರ/ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರರೂಪವೆಂದು ಗಣ್ಯರು; ಉಮಾಕಾಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುನೀಶ್ವರರೂಪ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಕೋದರೀ ಮತ್ತು ಆಷಾಢೀ ಯಲ್ಲಿ ಪೂತನಾ-ಸಂಯುತರೆಂದು ಮತ.

Verse 115

दण्डीशो भद्रकालीयुगत्रीशो योगिनीयुतः । मीनेशः शङिखनीयुक्तो मेषेशस्तर्जनीयुतः ॥ ११५ ॥

ದಂಡೀಶನು ಭದ್ರಕಾಳಿಯೊಡನೆ ಸಹಿತ; ಯುಗತ್ರೀಶನು ಯೋಗಿನಿಗಳೊಡನೆ ಯುತ. ಮೀನೇಶನು ಶಂಖಿನಿಯೊಡನೆ ಸಂಯುಕ್ತ; ಮೇಷೇಶನು ತರ್ಜನೀ-ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸಂಬಂಧಿತ.

Verse 116

लोहितः कालरात्र्या च शिखीशः कुजनीयुतः । छलगण्डः कपर्दिन्या द्विरण्डेशश्च वज्रया ॥ ११६ ॥

ಲೋಹಿತನು ಕಾಲರಾತ್ರಿಯೊಡನೆ; ಶಿಖೀಶನು ಕುಜನೀಯೊಡನೆ ಸಹಿತ. ಛಲಗಂಡನು ಕಪರ್ದಿನೀಯೊಡನೆ ಯುತ; ದ್ವಿರಂಡೇಶನು ವಜ್ರಾಯುಕ್ತ.

Verse 117

महाबलो जयायुक्तो बलीशः सुमुखेश्वरी । भुजङ्गो रेवतीयुक्तः पिनाकी माधवीयुतः ॥ ११७ ॥

ಅವರು ಮಹಾಬಲ, ಜಯೆಯೊಡನೆ ಯುತ; ಬಲೀಶನು ಸುಮುಖೇಶ್ವರಿಯೊಡನೆ ಸಹಿತ. ಭುಜಂಗ (ಸರ್ಪರೂಪ) ರೇವತಿಯೊಡನೆ ಸಂಯುಕ್ತ; ಪಿನಾಕೀ ಮಾಧವಿಯೊಡನೆ ಸಂಬಂಧಿತ.

Verse 118

खड्गीशो वारुणीयुक्तो बकेशो वायवीयुतः । श्वेतोरस्को विदारिण्या भृगुः सहजया युतः ॥ ११८ ॥

ಖಡ್ಗೀಶನು ವಾರುಣೀ-ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸಂಯುಕ್ತ; ಬಕೇಶನು ವಾಯವೀ-ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಯುತ. ಶ್ವೇತೋರಸ್ಕನು ವಿದಾರಿಣಿಯೊಡನೆ ಸಹಿತ; ಭೃಗು ಸಹಜೆಯೊಡನೆ ಸಂಯುಕ್ತ.

Verse 119

लकुलीशश्च लक्ष्मीयुक् शिवेशो व्यापिनीयुतः । संवर्तके महामाया प्रोक्ता श्रीकण्ठमातृका ॥ ११९ ॥

ಸಂವರ್ತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯುಕ್ತ ‘ಲಕುಲೀಶ’, ವ್ಯಾಪಿನೀಯುಕ್ತ ‘ಶಿವೇಶ’; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶ್ರೀಕಂಠಮಾತೃಕಾ’ ಎಂದು ಪ್ರೋಕ್ತ ‘ಮಹಾಮಾಯೆ’ ಎಂದು ಘೋಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 120

यत्र स्वीशपदं नोक्तं तत्र सर्वत्र योजयेत् । मुनिस्स्याद्दक्षिणामूर्तिर्गायत्रीछन्द ईरितम् ॥ १२० ॥

ಎಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವೀಶ’ ಪದವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಇದರ ಋಷಿ ‘ದಕ್ಷಿಣಾಮೂರ್ತಿ’, ಛಂದಸ್ಸು ‘ಗಾಯತ್ರೀ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 121

देवता चार्द्धनारीशो विनियोगोऽखिलाप्तये । हलो वीजानि चोक्तानि स्वराः शक्तय ईरिताः ॥ १२१ ॥

ದೇವತೆ ‘ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ’; ಇದರ ವಿನಿಯೋಗ ಅಖಿಲಾಪ್ತಿಗಾಗಿ. ವ್ಯಂಜನಗಳು ‘ಬೀಜಗಳು’, ಸ್ವರಗಳು ‘ಶಕ್ತಿಗಳು’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 122

कुर्याद्भृगुस्थाकाशेन षड्दीर्घाढ्येन चाङ्गकम् । बन्धूकस्वर्णवर्णागं वराक्षाङ्कुशपाशिनम् ॥ १२२ ॥

ಭೃಗು-ಸ್ಥ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ‘ಕಾ’ ಆಕಾಶದಿಂದ ಹಾಗೂ ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು; ದೇಹವರ್ಣ ಬಂದುಕ ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಂತೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಪಮಾಲೆ, ಅಂಕುಶ ಮತ್ತು ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 123

अर्द्धेन्दुशेखरं त्र्यक्षं देववन्द्यं विचिन्तयेत् । ध्यात्वैवं शिवशक्तीश्च चतुर्थी हृदयान्तिमे ॥ १२३ ॥

ಅರ್ಧಚಂದ್ರಶೇಖರ, ತ್ರಿನೇತ್ರ ಮತ್ತು ದೇವರಿಂದ ವಂದಿತನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಹೃದಯಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಚತುರ್ಥೀ’ಯನ್ನು ನ್ಯಾಸ/ಉಚ್ಚಾರ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 124

सौबीजमातृकापूर्वे विन्यसेन्मातृका स्थले । विघ्नेशश्च ह्रिया युक्तो विघ्नराजः श्रिया युतः ॥ १२४ ॥

ಮೊದಲು ಬೀಜಸಹಿತ ಮಾತೃಕಾ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮಾತೃಕಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು. ವಿಘ್ನೇಶನನ್ನು ‘ಹ್ರೀ’ಯೊಂದಿಗೆ, ವಿಘ್ನರಾಜನನ್ನು ‘ಶ್ರೀ’ಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 125

विनायकस्तथा पुष्ट्या शान्तियुक्तः शिवोत्तमः । विघ्नकृत्स्वस्तिसंयुक्तो विघ्नहर्ता सरस्वती ॥ १२५ ॥

ವಿನಾಯಕನನ್ನು ‘ಪುಷ್ಟಿ’ಯೊಂದಿಗೆ, ಶಿವೋತ್ತಮನನ್ನು ‘ಶಾಂತಿ’ಯೊಂದಿಗೆ; ವಿಘ್ನಕೃತನನ್ನು ‘ಸ್ವಸ್ತಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಘ್ನಹರ್ತನನ್ನು ‘ಸರಸ್ವತಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿ-ಶಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 126

स्वाहया गणनाथश्च एकदन्तः सुमेधया । कान्त्या युक्तो द्विदन्तस्तु कामिन्या गजवक्रकः ॥ १२६ ॥

‘ಸ್ವಾಹಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಗಣನಾಥ; ‘ಸುಮೇಧಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಏಕದಂತ. ‘ಕಾಂತಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ದ್ವಿದಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ‘ಕಾಮಿನಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಗಜವಕ್ರಕನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 127

निरञ्जनो मोहिनीयुक्कपर्द्दी तु नटीयुतः । दीर्घजिह्वः पार्वतीयुग्ज्वालिन्या शङ्कुकर्णकः ॥ १२७ ॥

ನಿರಂಜನನು ‘ಮೋಹಿನಿ’ಯೊಂದಿಗೆ, ಕಪರ್ದೀ ‘ನಟೀ’ಯೊಂದಿಗೆ; ದೀರ್ಘಜಿಹ್ವನು ‘ಪಾರ್ವತಿ’ಯೊಂದಿಗೆ, ಶಂಕುಕರ್ಣಕನು ‘ಜ್ವಾಲಿನಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಆರಾಧ್ಯರು.

Verse 128

वृषध्वजो नन्दया च सुरेश्या गणनायकः । गजेन्द्रः कामरूपिण्या शूर्पकर्णस्तथोमया ॥ १२८ ॥

ವೃಷಧ್ವಜ (ಶಿವ) ‘ನಂದಾ’ ಮತ್ತು ‘ಸುರೇಶೀ’ಯೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಗಣನಾಯಕನೂ ತದ್ವಿಧವಾಗಿ ಆರಾಧ್ಯ. ಗಜೇಂದ್ರನು ‘ಕಾಮರೂಪಿಣೀ’ಯೊಂದಿಗೆ, ಶೂರ್ಪಕರ್ಣನು ‘ಉಮಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾನೆ.

Verse 129

विरोचनस्तेजोवत्या सत्या लम्बोदरेण च । महानन्दश्च विघ्नेश्या चतुर्मूर्तिस्वरूपिणी ॥ १२९ ॥

ವಿರೋಚನ, ತೇಜೋವತಿ, ಸತ್ಯಾ, ಲಂಬೋದರರೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾನಂದನೊಡನೆ ಸಹ—ಅವಳು ವಿಘ್ನೇಶೀ; ಅವಳ ಸ್ವರೂಪ ಚತುರ್ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 130

सदाशिवः कामदया ह्यामोदो मदजिह्वया । दुर्मुखो भूतिसंयुक्तः सुमुखो भौतिकीयुतः ॥ १३० ॥

ಸದಾಶಿವನು ಕಾಮದಯೆಯೊಡನೆ; ಹ್ಯಾಮೋದನು ಮದಜಿಹ್ವೆಯೊಡನೆ. ದುರ್ಮುಖನು ಭೂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ; ಸುಮುಖನು ಭೌತಿಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು.

Verse 131

प्रमोदः सितया युक्त एकपादो रमायुतः । द्विजिह्वो महिषीयुक्तो जभिन्याशूरनामकः ॥ १३१ ॥

ಪ್ರಮೋದನು ಸೀತೆಯೊಡನೆ ಯುಕ್ತನು; ಏಕಪಾದನು ರಮೆಯೊಡನೆ. ದ್ವಿಜಿಹ್ವನು ಮಹಿಷಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ‘ಜಭಿನ್ಯಾಶೂರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನು.

Verse 132

वीरो विकर्णया युक्तः षण्मुखो भृकुटीयुतः । वरदो लज्जया वामदेवेशो दीर्घघोणया ॥ १३२ ॥

ಅವನು ವೀರನು, ವಿಕರ್ಣೆಯೊಡನೆ ಯುಕ್ತನು; ಷಣ್ಮುಖನು, ಭೃಕುಟಿಯುಕ್ತನು. ವರದನು ಲಜ್ಜೆಯೊಡನೆ; ವಾಮದೇವೇಶನು ದೀರ್ಘಘೋಣೆಯೊಡನೆ ಯುಕ್ತನು.

Verse 133

धनुर्द्धर्या वक्रतुण्डो द्विरण्डो यामिनीयुतः । सेनानी रात्रिसंयुक्तः कामान्धो ग्रामणीयुतः ॥ १३३ ॥

‘ಧನುರ್ಧರ್ಯಾ, ವಕ್ರತುಂಡ, ದ್ವಿರಂಡ, ಯಾಮಿನೀಯುಕ್ತ, ಸೇನಾನಿ, ರಾತ್ರಿಸಂಯುಕ್ತ, ಕಾಮಾಂಧ, ಗ್ರಾಮಣೀಯುಕ್ತ’—ಇವು (ಅವನ) ಸಂಜ್ಞಾ-ನಾಮಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 134

मत्तः शशिप्रभायुक्तो विमत्तो लोलनेत्रया । मत्तवाहश्चञ्चलया जटी दीप्तिसमन्वितः ॥ १३४ ॥

ಅವನು ಮತ್ತನಾಗಿ ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಚಂಚಲ ನೇತ್ರಗಳ ಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತನಲ್ಲದವನಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಚಪಲ ಮತ್ತವಾಹನ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಥಿರ ಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜಟಾಧಾರಿ, ದೀಪ್ತಿಮಂತ ತಪಸ್ವಿ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 135

मुण्डी सुभगया युक्तः खड्गी दुर्भगया युतः । वरेण्यश्च शिवायुक्तो भगया वृषकेतनः ॥ १३५ ॥

ಅವನು ‘ಮುಂಡೀ’ ಸुभಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನು; ‘ಖಡ್ಗೀ’ ದುರ್ಭಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುತನು; ‘ವರೇಣ್ಯ’ ಶಿವೆಯೊಂದಿಗೆ; ಮತ್ತು ‘ವೃಷಕೇತನ’ (ವೃಷಭಧ್ವಜ) ಭಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವವನು.

Verse 136

भक्ष्यप्रियो भगिन्या च गणेशो भगिनीयुतः । मेघनादः सुभगया व्यापी स्यात्कालरात्रियुक् ॥ १३६ ॥

‘ಭಕ್ಷ್ಯಪ್ರಿಯ’ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ‘ಗಣೇಶ’ನೂ ಸಹೋದರಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು. ‘ಮೇಘನಾದ’ ಸुभಗೆಯೊಂದಿಗೆ; ‘ವ್ಯಾಪೀ’ ಕಾಲರಾತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗುವನು.

Verse 137

गणेश्वरः कालिकया प्रोक्ता विघ्नेशमातृकाः । गणेशमातृकायास्तु गणो मुनिभिरीरितः ॥ १३७ ॥

ಕಾಲಿಕೆಯಿಂದ ಗಣೇಶ್ವರನು ‘ವಿಘ್ನೇಶ-ಮಾತೃಕಾ’ಗಳ ಅಧಿದೇವತೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು, ಆ ಗಣವು ಗಣೇಶ-ಮಾತೃಕೆಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 138

त्रिवृद्गायत्रिकाछन्दो देवः शक्तिगणेश्वरः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि ततः स्मरेत् ॥ १३८ ॥

ಇದರ ಛಂದಸ್ಸು ತ್ರಿವೃತ್-ಗಾಯತ್ರಿ; ಅಧಿದೇವತೆ ಶಕ್ತಿ ಗಣೇಶ್ವರ. ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಬೀಜಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಂಗನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 139

पांशांकुशाभयवरान्दधानं कज्जहस्तया । पत्न्याश्लिष्टं रक्ततनुं त्रिनेत्रं गणपे भवेत् ॥ १३९ ॥

ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶ ಧರಿಸಿ, ಅಭಯ ಹಾಗೂ ವರ‑ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೋದಕ ಹಿಡಿದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು/ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಆಲಿಂಗಿತ, ರಕ್ತವರ್ಣ ದೇಹದ, ತ್ರಿನೇತ್ರರಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 140

एवं ध्यात्वा न्यसेत्स्वीयबीजपूर्वाक्षरान्वितम् । निवृत्तिश्च प्रतिष्ठा च विद्या शान्तिस्तथेधिका ॥ १४० ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ತನ್ನ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ವಿದ್ಯೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವೃದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 141

दीपिका रेचिका चापि मोचिका च पराभिधा । सूक्ष्मासूक्ष्मामृता ज्ञानामृता चाप्यायिनी तथा ॥ १४१ ॥

ಅವಳನ್ನು ದೀಪಿಕಾ, ರೇಚಿಕಾ, ಮೋಚಿಕಾ ಮತ್ತು ಪರಾ ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ, ಅಸೂಕ್ಷ್ಮಾಮೃತಾ, ಜ್ಞಾನಾಮೃತಾ ಮತ್ತು ಆಪ್ಯಾಯಿನೀ ಎಂಬ ನಾಮಗಳೂ ಇವೆ.

Verse 142

व्यापिनी व्योमरूपा चानन्ता सृष्टिः समृद्धिका । स्मृतिर्मेधा ततः कान्तिर्लक्ष्मीर्द्धृतिः स्थिरा स्थितिः ॥ १४२ ॥

ಅವಳು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿ, ವ್ಯೋಮಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಅನಂತ. ಅವಳೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿ; ಅವಳೇ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಮೇಧೆ. ಮತ್ತೆ ಅವಳೇ ಕಾಂತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಧೃತಿ, ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿ.

Verse 143

सिद्धिर्जरा पालिनी च क्षान्तिरीश्वरिका रतिः । कामिका वरदावाथ ह्लादिनी प्रीतिसंयुता ॥ १४३ ॥

ಅವಳು ಸಿದ್ಧಿ, ಜರಾ, ಪಾಲಿನೀ ಮತ್ತು ಕ್ಷಾಂತಿ; ಈಶ್ವರಿಕಾ ಮತ್ತು ರತಿ; ಕಾಮಿಕಾ ಮತ್ತು ವರದಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಹ್ಲಾದಿನೀ ಕೂಡ.

Verse 144

दीर्घा तीक्ष्णा तथा रौद्रा प्रोक्ता निद्रा च तन्द्रि का । क्षुधा च क्रोधिनी पश्चात्क्रियाकारी समृत्युका ॥ १४४ ॥

ನಿದ್ರೆ ಮೂರು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ದೀರ್ಘ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಮತ್ತು ರೌದ್ರ; ಹಾಗೆಯೇ ತಂದ್ರೆಯೂ. ಹಸಿವು ‘ಕ್ರೋಧಿನಿ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿತ; ನಂತರ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆ—ಮೃತ್ಯುಸಮಾನವೆಂದು.

Verse 145

पीता श्वेतारुणा पश्चादसितानन्तया युता । उक्ता कलामातृकैवं तत्तद्भक्तः समाचरेत् ॥ १४५ ॥

ಮೊದಲು ಅದು ಪೀತವರ್ಣ, ನಂತರ ಶ್ವೇತ ಮತ್ತು ಅರುಣ; ಬಳಿಕ ಅಸಿತ (ಶ್ಯಾಮ) ಹಾಗೂ ಅನಂತದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಕಲಾಮಾತೃಕಾ ವರ್ಣಿತ; ಅದರ ಭಕ್ತನು ತದನುಸಾರ ಆಚರಿಸಲಿ.

Verse 146

कलायुङ्मातृकायास्तु मुनिः प्रोक्तः प्रजापतिः । गायत्रीछन्द आख्यातं देवता शारदाभिधा ॥ १४६ ॥

ಕಲಾಯುಙ್ಮಾತೃಕಾ (ವಿದ್ಯಾ/ಮಂತ್ರ)ಗೆ ಋಷಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂದು ಘೋಷಿತ; ದೇವತೆ ‘ಶಾರದಾ’ (ಸರಸ್ವತಿ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವಳು.

Verse 147

ह्रस्वदीर्घांतरस्थैश्च तारैः कुर्यात्षडङ्गकम् । पद्मचक्रगुणैणांश्च दधतीं च त्रिलोचनाम् ॥ १४७ ॥

ಹ್ರಸ್ವ, ದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ಅಂತರಸ್ಥ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ತಾರಚಿಹ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಷಡಂಗ-ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪದ್ಮ-ಚಕ್ರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗುಣ ಮತ್ತು ಅಂಶ (ಮಾತ್ರೆ)ಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ತ್ರಿಲೋಚನಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 148

पञ्चवक्त्रां भारतीं तां मुक्ताभूषां भजेत्सुधीः । ध्यात्वैवं तारपूर्वां तां न्यसेन्ङन्तकलान्विताम् ॥ १४८ ॥

ಸುದ್ಧಿ ಸಾಧಕನು ಪಂಚವಕ್ತ್ರಾ ಹಾಗೂ ಮುತ್ತಿನ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಆ ಭಾರತಿ (ಸರಸ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ‘ತಾರ’ (ಓಂ) ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಙ್-ಅಂತ ಕಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವರ್ಣನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 149

ततश्च मूलमन्त्रस्य षडङ्गानि समाचरेत् । हृदयादिचतुर्थ्यन्ते जातीः संयोज्य विन्यसेत् ॥ १४९ ॥

ಅನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದ ಷಡಂಗವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹೃದಯದಿಂದ ಚತುರ್ಥ ಅಂಗದವರೆಗೆ ಬೀಜಧ್ವನಿಗಳು (ಜಾತಿಗಳು) ಸೇರಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 150

नमः स्वाहा वषट् हुं वौषट् फट् जातय ईरिताः । ततो ध्यात्वेष्टदेवं तं भूषायुधसमन्वितम् 1. ॥ १५० ॥

“ನಮಃ, ಸ್ವಾಹಾ, ವಷಟ್, ಹುಂ, ವೌಷಟ್, ಫಟ್” — ಇವು ಜಾತಿ-ಬೀಜಗಳೆಂದು ಘೋಷಿತ. ನಂತರ ಆಭರಣ-ಆಯುಧಸಮನ್ವಿತನಾದ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು॥

Verse 151

न्यस्याङ्गषट्कं तन्मूर्तौ ततः पूजनमारभेत् ॥ १५१ ॥

ಆ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು॥

Verse 152

इति श्री बृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे सन्ध्यादिनिरूपणंनाम षट्षष्टिन्तमोऽध्यायः ॥ ६६ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಬೃಹದುಪಾಖ್ಯಾನದ ತೃತೀಯ ಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಸಂಧ್ಯಾದಿ ನಿರೂಪಣ’ ಎಂಬ ಅರವತ್ತಾರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು॥