Adhyaya 42

Verse 1

द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सख्य ऊचुः । सुदेवा का त्वया प्रोक्ता किमाचारा वदस्व नः । त्वया प्रोक्तं महाभागे वद नः सत्यमेव च

友らは言った。「あなたが語ったスデーヴァとは誰ですか。いかなる行いの人か、私たちにお告げください。幸いなる御方よ、あなたの言葉を真実のままに語ってください。」

Verse 2

सुकलोवाच । अयोध्यायां महाराजः स आसीद्धर्मकोविदः । मनुपुत्रो महाभागः सर्वधर्मार्थतत्परः

スカラは言った。「アヨーディヤーに、ダルマに通暁した大王がいた。マヌの高貴なる子であり、あらゆる正義とその目的に心を捧げていた。」

Verse 3

इक्ष्वाकुर्नाम सर्वज्ञो देवब्राह्मणपूजकः । तस्य भार्या सदा पुण्या पतिव्रतपरायणा

イクシュヴァークという名の者がいて、万事に通じ、神々とバラモンを敬い奉った。その妻は常に清らかで徳高く、夫への貞節の誓いにひたすら従っていた。

Verse 4

तया सार्द्धं यजेद्यज्ञं तीर्थानि विविधानि च । वेदराजस्य वीरस्य काशीशस्य महात्मनः

彼女と共にヤジュニャ（yajña）を修し、また種々の聖なるティールタ（tīrtha）を巡礼すべきである――それらは大いなる魂をもつカーシーシャ（Kāśīśa）、勇猛なるヴェーダラージャ（Vedarāja）に属する。

Verse 5

सुदेवा नाम वै कन्या सत्याचारपरायणा । उपयेमे महाराज इक्ष्वाकुस्तां महीपतिः

スデーヴァ（Sudevā）という名の乙女がいた。真実の行いにひたすらであった。大王よ、王なるイクシュヴァーク（Ikṣvāku）は彼女を娶った。

Verse 6

सुदेवा चारुसर्वांगी सत्यव्रतपरायणा । तया सार्द्धं स वै राजा जनानां पुण्यनायकः

スデーヴァ（Sudevā）は全身うるわしく、真実の誓願に専心していた。彼女と共に、その王はまことに民の功徳の導き手となった。

Verse 7

स रेमे नृपशार्दूलो नित्यं च प्रियया तया । एकदा तु महाराजस्तया सार्द्धं वनं ययौ

王たちの虎たる彼は、常にその愛しき妃と共に歓びを味わっていた。ある日、大王は彼女と連れ立って森へ赴いた。

Verse 8

गंगारण्यं समासाद्य मृगयां क्रीडते सदा । सिंहान्हत्वा वराहांश्च गजांश्च महिषांस्तथा

ガンガーの森に至ると、彼は常に狩猟を遊びとして、獅子・猪・象、また水牛をも討ち取った。

Verse 9

क्रीडमानस्य तस्याग्रे वराहश्च समागतः । बहुशूकरयूथेन पुत्रपौत्रैरलंकृतः

彼が戯れていると、聖なる猪ヴァラーハがその前に現れ、多くの猪の群れを従え、子や孫に飾られていた。

Verse 10

एका च शूकरी तस्य प्रियापार्श्वे प्रतिष्ठिता । वराहैः शूकरैस्तस्य तमेव परिवारिता

また一頭の雌猪が彼の愛する者の傍らに立ち、彼は猪や豚に取り囲まれ、ただ彼らだけに包まれていた。

Verse 11

दृष्ट्वा च राजराजेंद्रं दुर्जयं मृगयारतम् । पर्वताधारमाश्रित्य भार्यया सह शूकरः

そして狩猟に心を向ける王の中の王ドゥルジャヤを見て、猪は伴侶とともに山の麓に身を寄せ、避難した。

Verse 12

तिष्ठत्येकः सुवीर्येण पुत्रान्पौत्रान्गुरूञ्छिशून् । ज्ञात्वा तेषां महाराज मृगाणां कदनं महत्

大王よ、あの獣たちがもたらす恐るべき殺戮を知りつつ、一人の者が自らの武勇によって堅く立ち、子ら、孫ら、年長者、そして幼子を守り抜いた。

Verse 13

तानुवाच सुतान्पौत्रान्भार्यां तां च स शूकरः । कोशलाधिपतिर्वीरो मनुपुत्रो महाबलः

そのときシューカラは、子らと孫ら、そして妻にも語りかけた。彼はコーサラの勇猛なる主、マヌの子にして大いなる力を備える者であった。

Verse 14

क्रीडते मृगयां कांते मृगान्संहरते बहून् । स मां दृष्ट्वा महाराज एष्यते नात्र संशयः

愛しい人よ、彼は狩りに興じ、多くの鹿を討ち滅ぼしている。あの大王は私を見れば必ずここへ来る、疑いはない。

Verse 15

अन्येषां लुब्धकानां मे नास्ति प्राणभयं ध्रुवम् । ममरूपं नृपो दृष्ट्वा क्षमां नैव करिष्यति

ほかの猟師たちからは命の危険を確かに恐れない。だが王が私の姿を見れば、決して赦してはくれまい。

Verse 16

हर्षेण महताविष्टो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । श्वभिर्युक्तो महातेजा लुब्धकैः परिवारितः

大いなる歓喜に満たされ、矢を手に弓を携えた威光ある強き射手が、犬を伴い、猟師たちに囲まれてやって来た。

Verse 17

प्रिये करिष्यते घातं ममाप्येवं न संशयः

愛しい人よ、疑いはない。このまま同じように、彼は私の死をもたらすだろう。

Verse 18

शूकर्युवाच । यदायदा पश्यसि लुब्धकान्बहून्महावने कांत समायुधान्बहून् । एतैस्तु पुत्रैर्ममपौत्रकैः समं दूरं नु भो यासि पलायमानः

雌猪が言った。「大いなる森で、愛しい人よ、多くの猟師たち—武器を持つ者も多い—を見かけるたびに、なぜおまえは私のこの子らと孫らを連れて、遠くへ逃げ去るのか。」

Verse 19

त्यक्त्वा सुधैर्यं बलपौरुषं महन्महाभयेनापि विषण्णचेतनः । दृष्ट्वा नृपेंद्रं पुरुषोत्तमोत्तमं करोषि किं कांत वदस्वकारणम्

揺るがぬ勇気と大いなる力、男の武勇を捨て、甚だしい危難の中でも心は沈んでいる。諸王の主—至上の中の至上たるプルショーッタマ—を見たというのに、愛しき者よ、何をしているのか。理由を語りなさい。

Verse 20

तस्यास्तु वाक्यं सनिशम्य कोल उवाच तां शूकरराजौत्तरम् । यदर्थभीतोस्मि सुलुब्धकात्प्रिये दृष्ट्वा गतो दूर निशम्यशूकरान्

彼女の言葉を聞くと、コーラは猪の王として答えた。「愛しい人よ、私はあの甚だ貪欲な狩人をそれゆえ恐れる。彼を見て、猪たちの声を聞いたのち、遠くへ去ったのだ。」

Verse 21

सुलुब्धकाः पापकराः शठाः प्रिये कुर्वंति पापं गिरिदुर्गकंदरे । सदैव दुष्टा बहुपापचिंतका जाताश्च सर्वे परिपापिनां कुले

「愛しい人よ、彼らは甚だ貪り深く、罪をなす者で、欺きに満ちている。山の砦の洞窟や険所で悪を働く。常に邪悪で、常に多くの罪を企て、皆ことごとく深い罪人の家系に生まれたのだ。」

Verse 22

तेषां हि हस्तान्मरणाद्बिभेमि मृतोपि यास्यामि पुनश्च पापम् । दूरं गिरिं पर्वतकंदरं च व्रजामि कांते अपमृत्युभीतः

彼らの手で死ぬことを私は恐れる。たとえ死んでも、また罪に落ちてしまうだろう。ゆえに愛しい人よ、横死を恐れて、私は遠くへ行く—山へ、さらにはその洞窟へと。

Verse 23

अयं हि पुण्यो नरनाथ आगतो विश्वाधिकः केशवरूप भूपः । युद्धं करिष्ये समरे महात्मना सार्द्धं प्रिये पौरुषविक्रमेण

この徳高き王がまさに来られた—世に勝る主権者、ケーシャヴァの御姿を帯びる王である。愛しい人よ、私は男の武勇の勢いをもって、その大いなる魂の方と共に戦場で戦おう。

Verse 24

जेष्यामि भूपं यदि स्वेन तेजसा भोक्ष्यामि कीर्तिं त्वतुलां पृथिव्याम् । तेनाहतो वीरवरेण संगरे यास्यामि लोकं मधुसूदनस्य

もし我が身の武勇の光によって王を征すなら、地上に比類なき名声を享受しよう。もし戦場であの最上の勇士に討たれるなら、我はマドゥスーダナ（ヴィシュヌ）の界へ赴く。

Verse 25

ममांगभूतेन पलेनमेदसा तृप्तिं परां यास्यति भूमिनाथः । तृप्ता भविष्यंति सुलोकदेवता अस्मादयंचागतो वज्रपाणिः

我が身の一部たる肉と脂によって、大地の主は至上の満足を得るであろう。天界の諸世界の神々もまた満ち足りる。そしてこの供養ゆえに、金剛を執る者ヴァジュラパーニ（インドラ）がここに来た。

Verse 26

अस्यैव हस्तान्मरणं यदाभवेल्लाभश्च मे सुंदरि कीर्तिरुत्तमा । तस्माद्यशो भूमितले जगत्त्रये व्रजामि लोकं मधुसूदनस्य

もし死がこの手そのものによって我に訪れるなら、美しき者よ、我は至上の名声をも得る。ゆえに、地上と三界に我が誉れを打ち立てたのち、マドゥスーダナ（ヴィシュヌ）の界へ旅立つ。

Verse 27

नैवं भीतोस्मि क्षुब्धोस्मि गतोऽहं गिरिसानुषु । पापाद्भीतो गतः कांतेधर्मं दृष्ट्वा स्थितोह्यहम्

我はこのように恐れてはおらず、また心乱れてもいない。山の斜面へと赴いたのは、罪を畏れて去ったからだ、愛しき人よ。ダルマを見て、我はまことにそこに堅く立った。

Verse 28

न जाने पातकं पूर्वमन्यजन्मनि चार्जितम् । येनाहं शौकरीं योनिं गतोऽहं पापसंचयात्

我は知らぬ、かつての生においていかなる罪を積み重ねたのかを。悪業の集積ゆえに、我は雌豚の胎へと入ってしまった。

Verse 29

क्षालयिष्याम्यहं घोरं पूर्वपातकसंचयम् । बाणोदकैर्महाघोरैः सुतीक्ष्णैर्निशितैः शतैः

われは恐るべき過去の罪の積み重なりを洗い清めよう――矢のごとく鋭く尖った、甚だ恐ろしい水流が幾百ももって。

Verse 30

पुत्रान्पौत्रांस्तु वाराहि कन्यां कुटुंबबालकम् । गिरिं गच्छ गृहीत्वा तु मम मोहमिमं त्यज

おおヴァーラーヒーよ、汝の子らと孫ら、娘と家の子どもたちを携え、山へ赴け。そしてこのわが迷妄を捨て去れ。

Verse 31

ममस्नेहं परित्यज्य हरिरेष समागतः । अस्य हस्तात्प्रयास्यामि तद्विष्णोः परमं पदम्

わが執着を捨て去り、このハリが来臨した。彼の御手より我は旅立ち、ヴィシュヌの至上の住処へ赴く。

Verse 32

दैवेनापि ममाद्यैव स्वर्गद्वारमनुत्तमम् । उद्घाटितकपाटं तु यास्यामि सुमहादिवम्

天命により、今日、比類なき天界の門が我がために開かれた――閂は外され、扉は解き放たれた。ゆえに我は至高にして神聖なる界へ旅立つ。

Verse 33

सुकलोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शूकरस्य महात्मनः । उवाच तत्प्रिया सख्यः सीदमानांतरा तदा

スカラは言った。かの大いなる魂をもつ猪の言葉を聞いて、その愛しき伴侶はそのとき胸の内に憂いを抱きつつ語った。

Verse 34

शूकर्युवाच । यस्मिन्यूथे भवान्स्वामी पुत्रपौत्रैरलंकृतः । मित्रैश्च भ्रातृभिश्चैव अन्यैः स्वजनबांधवैः

シューカリヤは言った。「その家において、あなたという主が敬われ—子や孫により飾られ、友や兄弟、さらに他の親族・縁者に囲まれているところでは……」

Verse 35

त्वयैवालंकृतो यूथो भवता परिशोभते । त्वां विनायं महाभाग कीदृग्यूथो भविष्यति

この群れは、ただあなたによってこそ飾られ、あなたゆえに美しく輝く。あなたなくしては、ああ大いなる幸運の人よ、この群れはどのようなものとなろうか。

Verse 36

तवैव स्वबलेनापि गर्जमानाश्च शूकराः । विचरंति गिरौ कांत तनया मम बालकाः

あなた自身の力によってのみ、猪たちは轟くように吠えつつ山を巡る、愛しき方よ。彼らは我が子、我が幼き者たちである。

Verse 37

कंदान्मूलान्सुभक्षंति निर्भयास्तव तेजसा । दुर्गेषु वनकुंजेषु ग्रामेषु नगरेषु च

あなたの光輝の力によって、彼らは恐れなく食べられる根や塊茎を口にする—険しい地でも、森の茂みでも、村でも、都でも。

Verse 38

न कुर्वंति भयं तीव्रं सिंहानामिह पर्वते । मनुष्याणां महाबाहो पालितास्तव तेजसा

この山において、獅子は人々に激しい恐れを与えない、強き腕の方よ。人々はあなたの光輝により守られているからである。

Verse 39

त्वया त्यक्ता अमी सर्वे बालका मम दारकाः । दीनाश्चैवाकुलाश्चैव भविष्यंति विचेतनाः

もしあなたが彼らを見捨てるなら、この子ら――わが息子たち――はみな惨めに乱れ、無力で意識も定まらぬ者として生き長らえるでしょう。

Verse 40

नित्यमेव सुखं वर्त्म गत्वा पश्यंति बालकाः । पतिहीना यथा नारी शोभते नैव शोभना

子らは常に易しく快い道に就けば、前にあるものだけを見てしまう。夫なき女の美が真に映えぬように、（本来の）美も輝かない。

Verse 41

अलंकृता यथा दिव्यैरलंकारैः सकांचनैः । परिच्छदै रत्नवस्त्रैः पितृमातृसहोदरैः

まるで黄金の天なる装身具で荘厳され、華やかな調度と宝玉のごとき衣を備え――父母と兄弟姉妹と共にある。

Verse 42

श्वश्रूश्वशुरकैश्चान्यैः पतिहीना न भाति सा । चंद्रहीना यथा रात्री पुत्रहीनं यथा कुलम्

姑や舅や他の親族に囲まれていても、夫なき女は輝かない。月なき夜のように、子なき家のように。

Verse 43

दीपहीनं यथा गेहं नैव भाति कदाचन । त्वां विनायं तथा यूथो नैव शोभेत मानद

灯なき家がいついかなる時も輝かぬように、あなたなくしてこの集いは映えない、誉れを授ける御方よ。

Verse 44

आचारेण विना मर्त्यो ज्ञानहीनो यतिर्यथा । मंत्रहीनो यथा राजा तथायं नैव शोभते

正しい行いなき凡夫は、真の智を欠く修行者のごとく、また賢き助言なき王のごとし—かくしてこの者は少しも輝かない。

Verse 45

कैवर्तेन विना नौर्वा संपूर्णा परिसागरे । न भात्येवं यथा सार्थः सार्थवाहेन वै विना

たとえ舟が万全でも、広大な海では舟子なくして成就しない。かくのごとく、隊商もまた隊商長なくして栄えない。

Verse 46

सेनाध्यक्षेण च विना यथा सैन्यं न भाति च । त्वां विना वै तथा सैन्यं शूकराणां महामते

将がなければ軍は輝かず勝利もしない。まさにそのように、あなたなくしては、大いなる賢者よ、猪の軍勢もまた無力で光を失う。

Verse 47

दीनो भविष्यति तथा वेदहीनो यथा द्विजः । मयि भारं कुटुंबस्य विनिवेश्य प्रगच्छसि

彼は困窮するであろう、ヴェーダを失った二度生まれの者のように。あなたは家の重荷を私に託して、去ってゆくのだ。

Verse 48

मरणं सुलभं ज्ञात्वा का प्रतिज्ञा तवेदृशी । त्वां विनाहं न शक्नोमि धर्तुं प्राणान्प्रियेश्वर

死が容易に訪れると知りながら、あなたのその誓いは何というものか。あなたなくしては、愛しき主よ、我が命の息すら保てない。

Verse 49

त्वयैव सहिता स्वर्गं भूमिं वाथ महामते । नरकं वापि भोक्ष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

おお大いなる心の人よ、ただ汝と一つとなりて、天界も地上も—たとえ地獄さえも—我は受けよう。まことに、まことに、我は真実を語る。

Verse 50

त्वं वा पुत्रांस्तुपौत्रांस्तु गृहीत्वा यूथमुत्तमम् । आवां व्रजाव यूथेश दुर्गमेवं सुकंदरम्

あるいは汝が—子らと孫らを伴い、すぐれた群れを集めて—あるいは我ら二人が行こう、群れの長よ、この到り難くも麗しき場所へ。

Verse 51

जीवितव्यं परित्यज्य रणाय परिगम्यते । तत्र को दृश्यते लाभो मरणे वद सांप्रतम्

生きるべき命を捨てて、人は戦へと赴く。そこに—死において—いかなる利が見えるのか。今、率直に告げよ。

Verse 52

वाराह उवाच । वीराणां त्वं न जानासि सुधर्मं शृणु सांप्रतम् । युद्धार्थिना हि वीरेण वीरं गत्वा प्रयाचितम्

ヴァラーハは言った。「汝は勇士の真のダルマを知らぬ。今こそ聞け。戦を求むる勇士は、他の勇士のもとへ赴き、作法に則り正式に挑むのだ。」

Verse 53

देहि मे योधनं संख्ये युद्धार्थ्यहं समागतः । परेण याचितं युद्धं न ददाति यदा नरः

「戦場にて我に戦を与えよ。我は戦を求めて来た。もし人が、他者より請われた戦いを与えぬならば、……」

Verse 54

कामाल्लोभाद्भयाद्वापि मोहाद्वा शृणु वल्लभे । कुंभीपाके तु नरके वसेद्युगसहस्रकम्

欲・貪り・恐れ・迷いのいずれからであれ――聞け、愛しき者よ――そのように行う者は、クンビー・パーカ（Kumbhīpāka）という地獄に千劫のあいだ住する。

Verse 55

क्षत्रियाणां परो धर्मो युद्धं देयं न संशयः । तद्युद्धं दीयमानेन रणभूमिगतेन वै

クシャトリヤにとって最高のダルマは、戦いを差し出すことに他ならぬ――疑いはない。しかもその戦いは、戦場に入った者がまさに引き受けて与えるべきである。

Verse 56

निर्जितं तु परं तत्र यशःकीर्त्तिं प्रभुंजते । स वा हतो युध्यमानः पौरुषेणातिनिर्भयः

たとえそこで敗れても、彼らは最高の名誉と名声を享受する。まことに、勇気と徹底した無畏によって戦いながら討たれる者も、なおその栄光を得る。

Verse 57

वीरलोकमवाप्नोति दिव्यान्भोगान्प्रभुंजते । यावद्वर्षसहस्राणां विंशत्येकां प्रिये शृणु

彼は勇者の世界に至り、天上の歓楽を享受する――二万一千年のあいだ。愛しき者よ、聞け。

Verse 58

वीरलोके वसेत्तावद्देवाचारैर्महीयते । मनुपुत्रः समायात अयं वीरो न संशयः

彼はその間、勇者の世界に住し、神々（デーヴァ）の作法と儀礼によって尊ばれる。この勇者はマヌの子として来た――疑いはない。

Verse 59

संग्रामं याचमानस्तु युद्धं देयं मया ध्रुवम् । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

戦いを求める者があるなら、我は必ずその戦を授けねばならぬ。『戦の客人』が来た――永遠にして、ヴィシュヌの御姿として。

Verse 60

सत्कारो युद्धरूपेण कर्तव्यश्च मया शुभे । शूकर्युवाच । यदा युद्धं त्वया देयं राज्ञे चैव महात्मने

「吉祥なる方よ、我は戦いという形で相応の敬意を捧げねばならぬ。」シューカリーは言った。「汝が王に戦を授ける時、その大いなる魂の者にもまた……。」

Verse 61

ततोऽहं पौरुषं कांत पश्यामि तव कीदृशम् । एवमुक्त्वा प्रियान्पुत्रान्समाहूय त्वरान्विता

「それなら、愛しき人よ、そなたが真に備える男の武勇がいかなるものか見届けよう。」そう言って、彼女は急ぎ愛する息子たちを呼び集めた。

Verse 62

उवाच पुत्रका यूयं शृणुध्वं वचनं मम । युद्धातिथिः समायातो विष्णुरूपः सनातनः

彼は言った。「子らよ、我が言葉を聞け。戦のための客人が来た――永遠にして、ヴィシュヌの御姿を帯びて。」

Verse 63

मया तत्र प्रगंतव्यं यत्रायं हि गमिष्यति । यावत्तिष्ठति वै नाथो भवतां प्रतिपालकः

我はそこへ赴かねばならぬ――彼がまさに向かうその場所へ。主にして汝らの守護者が（ここに）留まる間は。

Verse 64

यूयं गच्छत वै दूरं दुर्गं गिरिगुहामुखम् । सुखं जीवत मे वत्सा वर्जयित्वा सुलुब्धकान्

汝らはまことに遠くへ行け、到り難き山の砦、洞窟の口に至れ。わが愛し子らよ、悪しき狩人を避け、安らかに幸いに生きよ。

Verse 65

मया तत्रैव गंतव्यं यत्रैष हि गमिष्यति । भवतां श्रेष्ठोऽयं भ्राता यूथरक्षां करिष्यति

我もまた、彼がまことに向かうその場所へ行かねばならぬ。汝らのこの兄—汝らの中の最勝者—が群れを守護するであろう。

Verse 66

एते पितृव्यकाः सर्वे भवतां त्राणकारकाः । दूरं प्रयात वै सर्वे मां विहाय सुपुत्रकाः

これら父方の叔父たちは皆、汝らの守り手であり救い手である。されど皆は遠く去り、我を置き去りにした—おお善き子らよ。

Verse 67

पुत्रा ऊचुः । अयं हि पर्वतश्रेष्ठो बहुमूलफलोदकः । भयं तु कस्य वै नास्ति सुखं जीवनमस्ति वै

子らは言った。「ここはまことに勝れた山で、根も実も水も豊かである。だが、いったい誰に恐れが無いというのか。されど此処の暮らしは確かに安らかである。」

Verse 68

युवाभ्यां हि अकस्माद्वै इदमुक्तं भयंकरम् । तन्नो हि कारणं मातर्वद सत्यमिहैव हि

汝ら二人は忽ちに、この恐ろしき言葉を語った。ゆえに母よ、その真の理由を、まさに此処にて今、我らに告げよ。

Verse 69

शूकर्युवाच । अयं राजा महारौद्रः कालरूपः समागतः । क्रीडते मृगया लुब्धो मृगान्हत्वा बहून्वने

シューカリーは言った。「この王は来た。最も猛き者、時（カーラ）の姿を帯びて。遊興に貪り、狩りに戯れて、森で多くの獣を殺している。」

Verse 70

इक्ष्वाकुर्नाम दुर्धर्षो मनुपुत्रो महाबलः । संहरिष्यति कालोऽयं दूरं यात सुपुत्रकाः

マヌの子にして大いなる力をもつ、イクシュヴァークという名の、征服されぬ者がいる。この時は滅びをもたらす。愛しき子らよ、遠くへ去れ。」

Verse 71

पुत्रा ऊचुः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति स पापधीः । महारौद्रं सुघोरं तु नरकं प्रतिपद्यते

子らは言った。「母と父を捨てて去る者は罪の思いに染まる。彼は『マハーラウドラ』と呼ばれる、きわめて恐ろしい地獄に堕ちる。」

Verse 72

मातुः पुण्यं पयः पीत्वा पुष्टो भवति निर्घृणः । मातरं पितरं त्यक्त्वा यः प्रयाति सुदुर्बलः

母の功徳ある乳を飲んで養われ、強くなりながら、なお無慈悲となる。母と父を捨てて去る者は、卑しく哀れな者である。

Verse 73

पूयं नरकमेतीह कृमिदुर्गंधसंकुलम् । मातुस्तस्मान्न यास्यामो गुरुं त्यक्त्वा इहैव च

ここにおいて人は、膿の地獄へ赴く。虫が群れ、悪臭に満ちる。ゆえに我らは母を離れず、師（グル）を捨てない。この生のうちに、ここに留まろう。

Verse 74

एवं विषादः संजातस्तेषां धर्मार्थसंयुतः । व्यूहं कृत्वा स्थिताः सर्वे बलतेजः समाकुलाः

かくして彼らのうちに、ダルマと利得に結びつく憂いが生じた。陣形を整えて皆は堅く立ち、力と燃ゆる気勢が内にみなぎった。

Verse 75

साहसोत्साहसंपन्नाः पश्यंति नृपनंदनम् । नदंतः पौरुषैर्युक्ताः क्रीडमाना वने तदा

勇気と高き気概に満ち、彼らはそのとき王子を見た。男らしい勢いで吼えつつ、当時は森で戯れていた。