चौपाई 121.1-19
The ‘landing’ of the staircase: bhakti as the perfected medicine (भव-भेषज) that converts metaphysical doctrine into lived liberation. In Uttar Kāṇḍa, the Manas turns from external līlā-events to interiorized sādhana—diagnosing the mind’s diseases (मानस रोग), prescribing satsanga-sraddhā as treatment, and declaring राम-भक्ति as the cintāmaṇi that makes nirguṇa truth experientially saguna. This stage seals the pilgrim’s journey by establishing eligibility (अधिकार), right audience (कथा-अधिकारी), and the seven sopānas as the path-map within the kathā itself.
पुनि सप्रेम बोलेउ खगराऊ।जौं कृपाल मोहि ऊपर भाऊ।।
नाथ मोहि निज सेवक जानी।सप्त प्रस्न कहहु बखानी।।
प्रथमहिं कहहु नाथ मतिधीरा।सब ते दुर्लभ कवन सरीरा।।
बड़ दुख कवन कवन सुख भारी।सोउ संछेपहिं कहहु बिचारी।।
संत असंत मरम तुम्ह जानहु।तिन्ह कर सहज सुभाव बखानहु।।
कवन पुन्य श्रुति बिदित बिसाला।कहहु कवन अघ परम कराला।।
मानस रोग कहहु समुझाई।तुम्ह सर्बग्य कृपा अधिकाई।।
तात सुनहु सादर अति प्रीती।मैं संछेप कहउँ यह नीती।।
नर तन सम नहिं कवनिउ देही।जीव चराचर जाचत तेही।।
नरग स्वर्ग अपबर्ग निसेनी।ग्यान बिराग भगति सुभ देनी।।
सो तनु धरि हरि भजहिं न जे नर।होहिं बिषय रत मंद मंद तर।।
काँच किरिच बदलें ते लेही।कर ते डारि परस मनि देहीं।।
नहिं दरिद्र सम दुख जग माहीं।संत मिलन सम सुख जग नाहीं।।
पर उपकार बचन मन काया।संत सहज सुभाउ खगराया।।
संत सहहिं दुख परहित लागी।परदुख हेतु असंत अभागी।।
भूर्ज तरू सम संत कृपाला।परहित निति सह बिपति बिसाला।।
सन इव खल पर बंधन करई।खाल कढ़ाइ बिपति सहि मरई।।
खल बिनु स्वारथ पर अपकारी।अहि मूषक इव सुनु उरगारी।।
पर संपदा बिनासि नसाहीं।जिमि ससि हति हिम उपल बिलाहीं।।
दुष्ट उदय जग आरति हेतू।जथा प्रसिद्ध अधम ग्रह केतू।।
संत उदय संतत सुखकारी।बिस्व सुखद जिमि इंदु तमारी।।
परम धर्म श्रुति बिदित अहिंसा।पर निंदा सम अघ न गरीसा।।
हर गुर निंदक दादुर होई।जन्म सहस्र पाव तन सोई।।
द्विज निंदक बहु नरक भोग करि।जग जनमइ बायस सरीर धरि।।
सुर श्रुति निंदक जे अभिमानी।रौरव नरक परहिं ते प्रानी।।
होहिं उलूक संत निंदा रत।मोह निसा प्रिय ग्यान भानु गत।।
सब के निंदा जे जड़ करहीं।ते चमगादुर होइ अवतरहीं।।
सुनहु तात अब मानस रोगा।जिन्ह ते दुख पावहिं सब लोगा।।
मोह सकल ब्याधिन्ह कर मूला।तिन्ह ते पुनि उपजहिं बहु सूला।।
काम बात कफ लोभ अपारा।क्रोध पित्त नित छाती जारा।।
प्रीति करहिं जौं तीनिउ भाई।उपजइ सन्यपात दुखदाई।।
बिषय मनोरथ दुर्गम नाना।ते सब सूल नाम को जाना।।
ममता दादु कंडु इरषाई।हरष बिषाद गरह बहुताई।।
पर सुख देखि जरनि सोइ छई।कुष्ट दुष्टता मन कुटिलई।।
अहंकार अति दुखद डमरुआ।दंभ कपट मद मान नेहरुआ।।
तृस्ना उदरबृद्धि अति भारी।त्रिबिध ईषना तरुन तिजारी।।
जुग बिधि ज्वर मत्सर अबिबेका।कहँ लागि कहौं कुरोग अनेका।।
puni sa-prema boleu khagarāū |jauṁ kṛpāla mohi ūpara bhāū ||
nātha mohi nija sevaka jānī |sapta prasna kahahu bakhānī ||
prathamahiṁ kahahu nātha matidhīrā |saba te durlabha kavan sarīrā ||
baṛa dukha kavan kavan sukha bhārī |sou saṅkṣepahiṁ kahahu bicārī ||
santa asanta marama tumha jānahu |tinh kara sahaja subhāva bakhānahu ||
kavan punya śruti bidita bisālā |kahahu kavan agha parama karālā ||
mānasa roga kahahu samujhāī |tumha sarbagya kṛpā adhikāī ||
tāta sunahu sādara ati prītī |maiṁ sañchepa kahauṁ yaha nītī ||
nara tana sama nahiṁ kavaniu dehī |jīva carācara jācata tehī ||
naraga svarga apabarga nisenī |gyāna birāga bhagati subha denī ||
so tanu dhari hari bhajahiṁ na je nara |hohiṁ biṣaya rata manda manda tara ||
kāṁca kirica badaleṁ te lehī |kara te ḍāri parasa mani dehīṁ ||
nahiṁ daridra sama dukha jaga māhīṁ |santa milana sama sukha jaga nāhīṁ ||
para upakāra bacana mana kāyā |santa sahaja subhāu khagarāyā ||
santa sahahiṁ dukha parahita lāgī |paradukha hetu asanta abhāgī ||
bhūrja tarū sama santa kṛpālā |parahita niti saha bipati bisālā ||
sana iva khala para bandhana karaī |khāla kaṛhāi bipati sahi maraī ||
khala binu svāratha para apakārī |ahi mūṣaka iva sunu uragārī ||
para sampadā bināsi nasāhīṁ |jimi sasi hati hima upala bilāhīṁ ||
duṣṭa udaya jaga ārati hetū |jathā prasiddha adhama graha ketū ||
santa udaya santata sukhakārī |bisva sukhada jimi indu tamārī ||
parama dharma śruti bidita ahiṁsā |para nindā sama agha na garīsā ||
hara gura nindaka dādura hoī |janma sahasra pāva tana soī ||
dvija nindaka bahu naraka bhoga kari |jaga janamai bāyasa sarīra dhari ||
sura śruti nindaka je abhimānī |raurava naraka parahiṁ te prānī ||
hohiṁ ulūka santa nindā rata |moha nisā priya gyāna bhānu gata ||
saba ke nindā je jaṛa karahīṁ |te camagādura hoi avatarahīṁ ||
sunahu tāta aba mānasa rogā |jinha te dukha pāvahiṁ saba logā ||
moha sakala byādhinha kara mūlā |tinha te puni upajahiṁ bahu sūlā ||
kāma bāta kapha lobha apārā |krodha pitta nita chātī jārā ||
prīti karahiṁ jauṁ tīniu bhāī |upajai sanyapāta dukhadāī ||
biṣaya manoratha durgama nānā |te saba sūla nāma ko jānā ||
mamatā dādu kaṇḍu iraṣāī |haraṣa biṣāda garaha bahutāī ||
para sukha dekhi jarani soi chaī |kuṣṭa duṣṭatā mana kuṭilaī ||
ahaṅkāra ati dukhada ḍamaruā |dambha kapaṭa mada māna neharuā ||
tṛsnā udarabṛddhi ati bhārī |tribidha īṣanā taruna tijārī ||
juga bidhi jvara matsara abibekā |kahaṁ lāgi kahauṁ kuroga anekā ||
फिर खगराज प्यार से बोले, अगर आप मुझ पर मेहरबानी करते हैं। तो नाथ, मुझे अपना सेवक मानो, और सात सवालों के जवाब पूरी तरह समझा दो। पहले बताओ नाथ, सबसे मुश्किल कौनसा शरीर मिलता है। सबसे बड़ा दुख क्या है और सबसे बड़ा सुख क्या है, सोच कर थोड़ा समेट कर बताओ। संत और असंत का भेद तुम जानते हो, उनका असली स्वभाव बताओ। वेदों में लिखा हुआ सबसे बड़ा पुण्य क्या है, और सबसे भयंकर पाप क्या है बताओ। मन के रोग समझाओ, क्योंकि तुम सब जानते हो और तुम्हारी दया बहुत है। बेटा, इज्जत और प्यार से सुनो, मैं थोड़ा समेट कर यह बताऊंगा। इंसान के जैसा शरीर और कोई नहीं, हर जीव इसके लिए तरसता है। यह नरक, स्वर्ग और मुक्ति का सीढ़ी है, और ज्ञान, वैराग्य और भक्ति देता है। जो लोग यह शरीर ले कर भी भगवान को नहीं भजते, बस इंद्री के खजांचे में लगे रहते हैं, वो सबसे मूरख हैं। हाथ से पारस पत्थर फेक कर कांच के टुकड़े ले लेते हैं। दुनिया में गरीबी जैसा दुख नहीं, और संत से मिलना जैसा सुख नहीं। वाणी, मन और शरीर से दूसरों का भलाई करना संत का स्वभाव है, खगराज। संत दूसरों के भलाई के लिए दुख सहते हैं, और असंत दूसरों को दुख देने के लिए जीते हैं। दयालु संत बिर्च के पेड़ जैसे हैं, जो दूसरों के काम के लिए हमेशा बड़ी मुश्किल सहते हैं। बुरे लोग सन जैसे हैं, जो दूसरों को बांधते हैं, और इसके लिए उनकी खाल उतर जाती है और दुख में मर जाते हैं। सुनो सांप के दुश्मन, बुरे लोग अपना फायदा बिना दूसरों को नुकसान पहुंचते हैं, जैसे सांप और चूहा। दूसरे की संपत्ति बरबाद करके खुद भी तबाह हो जाते हैं, जैसे ओले फसल बरबाद करके पिघल जाते हैं। बुरे लोग का आना दुनिया में तकलीफ लाता है, जैसे केतु ग्रह का उठना सबको परेशान करता है। संत का आना हमेशा सुख देता है, जैसे चांद और सूरज अंधेरा दूर करके दुनिया को खुश करते हैं। वेदों में लिखा हुआ सबसे बड़ा धरम किसी को नुकसान ना पहुंचाना है, और दूसरों की बुराई करने से बड़ा पाप नहीं। जो शिव या गुरु की बुराई करता है, वो मेंढक बनता है और हजार जनम तक वही शरीर रखता है। जो ब्राह्मण की बुराई करता है, बहुत नरक में दुख उठाने के बाद दुनिया में कौवा बन कर जन्म लेता है। जो घमंदी लोग देवता और वेदों की बुराई करते हैं, वो रौरव नरक में गिर जाते हैं। जो संत की बुराई में खुश होते हैं, वो उल्लू बन जाते हैं, जो मोह की रात पसंद करते हैं और उनके लिए ज्ञान का सूरज ढल गया है। जो मूरख सबकी बुराई करते हैं, वो चमगादड़ बन कर जन्म लेते हैं। अब सुनो बेटा, मन के रोग, जिससे सब लोग दुख पाते हैं। मोह सब रोग की जड़ है, और उससे बहुत दुख पैदा होते हैं। काम हवा है, बहुत ज्यादा लोभ कफ है, और क्रोध पित्त है जो हमेशा सीना जलाता है। अगर ये तीन भाई दोस्त बन जाते हैं, तो एक दुख देनेवाला पागलपन पैदा होता है जिसमे तीनो साथ बिगड़ जाते हैं। इंद्री के बहुत सारे मनोरथ जो पाना मुश्किल है, वो सब सूल हैं, कौन सबके नाम जानता है। ममता दाद है, इर्श्या खुजली है, और बहुत खुशी और दुख गले की बीमारी है। दूसरे की खुशी देख कर जलन टीबी है, और बुरे और टेढ़े मन का कुष्ठ रोग है। अहंकार बहुत दुख देनेवाला गठिया है, और दिखावा, फरेब, घमंद और गर्व गिनी वर्म है। तृष्णा बहुत बड़ा ड्रॉप्सी है, और तीन तरह की चाहत, बेटा, पैसा और नाम के लिए, एक तेज बुखार है। जलन और समझ की कमी, ये दो तरह के बुखार हैं। कहां तक बताऊं इतने बुरे रोग।
Speaker
Garuḍa (questions) then Kakbhushundi (answers)
Listener
Kakbhushundi (questions) then Garuḍa (answers)
Dasya leading into Shanta (disciplined ethical instruction rooted in devotion)
Within the Bhūṣuṇḍi–Garuḍa samvāda (one of the four dialogue-ghats), Garuḍa requests a concise ethical compendium (seven questions), and Bhūṣuṇḍi begins answering: rarity of human birth, greatest sorrow/joy, saint vs wicked nature, supreme merit/sin, and mental afflictions.
Core civic ethics: ahimsa, prohibition of slander, reverence for teacher/scripture, social welfare through ‘par-upakār’ in thought/speech/action, and a public-health-like moral psychology diagnosing societal suffering as rooted in inner vices.
Human life is valued as the arena where the transcendent (apavarga) becomes attainable through concrete worship of Hari and saintly association; liberation is not an abstract state but tied to devotional practice.
This section pivots from soteriology to ethics and anthropology: human birth is the rare ‘ladder’ capable of descent or ascent, and its misuse is irrational exchange (touchstone thrown away). The saint/non-saint typology defines virtue as embodied beneficence and endurance for others, while vice is anti-social harm. The condemnation of slander (especially of saints, guru, śruti) functions as social-protective dharma. ‘Mental diseases’ are a moral psychology: vices are mapped as bodily humors and chronic illnesses, implying they must be treated through satsanga, bhakti, and discernment.
Chaupai (extended narrative-upadeśa run; standard chaupai cadence; later portions include cataloguing lists suited to steady laya)
Dṛṣṭānta (touchstone, comet, moon), Upamā (saints as birch tree/moon), Rūpaka (vices as diseases/humors), Nīti (didactic maxims), Anuprāsa (repetitive diagnostic phrasing in the ‘manas roga’ catalogue)
Bhakti as the integrating end; jñāna/vairāgya as supports within a grace-based theism
Bhairav/Asāvari (serious ethical upadeśa tone for extended recitation)
पुनि; स-प्रेम; बोलेउ; खगराऊ; जौं; कृपाल; मोहि; ऊपर; भाऊ।
नाथ; मोहि; निज; सेवक; जानी; सप्त; प्रस्न; कहहु; बखानी।
प्रथमहिं; कहहु; नाथ; मति-धीरा; सब ते; दुर्लभ; कवन; सरीरा।
बड़; दुख; कवन; कवन; सुख; भारी; सोउ; संछेपहिं; कहहु; बिचारी।
संत; असंत; मरम; तुम्ह; जानहु; तिन्ह; कर; सहज; सुभाव; बखानहु।
कवन; पुन्य; श्रुति; बिदित; बिसाला; कहहु; कवन; अघ; परम; कराला।
मानस; रोग; कहहु; समुझाई; तुम्ह; सर्बग्य; कृपा; अधिकाई।
तात; सुनहु; सादर; अति; प्रीती; मैं; संछेप; कहउँ; यह; नीती।
नर; तन; सम; नहिं; कवनिउ; देही; जीव; चराचर; जाचत; तेही।
नरग; स्वर्ग; अपबर्ग; निसेनी; ग्यान; बिराग; भगति; सुभ; देनी।
सो; तनु; धरि; हरि; भजहिं; न; जे; नर; होहिं; बिषय; रत; मंद; मंद; तर।
काँच; किरिच; बदलें; ते; लेही; कर; ते; डारि; परस; मनि; देहीं।
नहिं; दरिद्र; सम; दुख; जग; माहीं; संत; मिलन; सम; सुख; जग; नाहीं।
पर; उपकार; बचन; मन; काया; संत; सहज; सुभाउ; खगराया।
संत; सहहिं; दुख; पर-हित; लागी; पर-दुख; हेतु; असंत; अभागी।
भूर्ज; तरू; सम; संत; कृपाला; पर-हित; निति; सह; बिपति; बिसाला।
सन; इव; खल; पर; बंधन; करई; खाल; कढ़ाइ; बिपति; सहि; मरई।
खल; बिनु; स्वारथ; पर; अपकारी; अहि; मूषक; इव; सुनु; उरगारी।
पर; संपदा; बिनासि; नसाहीं; जिमि; ससि; हति; हिम; उपल; बिलाहीं।
दुष्ट; उदय; जग; आरति; हेतू; जथा; प्रसिद्ध; अधम; ग्रह; केतू।
संत; उदय; संतत; सुखकारी; बिस्व; सुखद; जिमि; इंदु; तमारी।
परम; धर्म; श्रुति; बिदित; अहिंसा; पर; निंदा; सम; अघ; न; गरीसा।
हरि; गुरु; निंदक; दादुर; होई; जन्म; सहस्त्र; पाव; तन; सोई।
द्विज; निंदक; बहु; नरक; भोग; करि; जग; जनमइ; बायस; सरीर; धरि।
सुर; श्रुति; निंदक; जे; अभिमानी; रौरव; नरक; परहिं; ते; प्रानी।
होहिं; उलूक; संत; निंदा; रत; मोह; निसा; प्रिय; ग्यान; भानु; गत।
सब; के; निंदा; जे; जड़; करहीं; ते; चमगादुर; होइ; अवतरहीं।
सुनहु; तात; अब; मानस; रोगा; जिन्ह; ते; दुख; पावहिं; सब; लोगा।
मोह; सकल; ब्याधिन्ह; कर; मूला; तिन्ह; ते; पुनि; उपजहिं; बहु; सूला।
काम; बात; कफ; लोभ; अपारा; क्रोध; पित्त; नित; छाती; जारा।
प्रीति; करहिं; जौं; तीनिउ; भाई; उपजइ; सन्यपात; दुखदाई।
बिषय; मनोरथ; दुर्गम; नाना; ते; सब; सूल; नाम; को; जाना।
ममता; दादु; कंडु; इरषाई; हरष; बिषाद; गरह; बहुताई।
पर; सुख; देखि; जरनि; सोइ; छई; कुष्ट; दुष्टता; मन; कुटिलई।
अहंकार; अति; दुखद; डमरुआ; दंभ; कपट; मद; मान; नेहरुआ।
तृस्ना; उदर-बृद्धि; अति; भारी; त्रि-बिध; ईषना; तरुन; तिजारी।
जुग; बिधि; ज्वर; मत्सर; अबिबेका; कहँ; लागि; कहौं; कुरोग; अनेका।
गरुड़ जिज्ञासा के माध्यम से मानव-जीवन, नैतिकता और साधना के मूल प्रश्न उठाते हैं—दुर्लभ देह, दुख-सुख का सार, संत-असंत का स्वभाव, परम पुण्य-परम पाप, और ‘मानस रोग’। इससे कथा एक ‘नीति-शिक्षा’ (ethics/anthropology) के रूप में व्यवस्थित हो जाती है।
मानव-देह सबसे दुर्लभ है क्योंकि यही स्वर्ग-नरक और मोक्ष की ‘निसेनी’ (सीढ़ी) है—यहीं से ज्ञान, वैराग्य और विशेषतः भक्ति का उदय संभव है। इसे पाकर भी जो हरि-भजन नहीं करते, उन्हें तुलसीदास ने काँच के बदले खड्ग और पारस छोड़ देने जैसी मूर्खता कहा है।
श्रुति-वेद-प्रसिद्ध ‘परम धर्म’ अहिंसा है। ‘पर निंदा’ को अत्यंत भारी पाप कहा गया है—विशेषकर हरि, गुरु, द्विज, श्रुति और संत-निंदा के दुष्फल (अधोगति/दुःख-योनि) का वर्णन करके वाणी-शुद्धि और श्रद्धा की अनिवार्यता समझाई गई है।
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.