Varaha Purana - Adhyaya 111
Varaha PuranaAdhyaya 11119 Shlokas

Adhyaya 111: The Eulogy of Donating a Tawny (Kapilā) Cow

Kapilādhenudāna-māhātmya

Ritual-Manual (Dāna-vidhi and Phalaśruti) with Ethical-Discourse on bovine care

वराह–पृथ्वी संवाद के प्रसंग में यह अध्याय कपिला धेनु-दान का माहात्म्य और विधि बताता है। बछड़े सहित, रत्न-आभूषणों से सजी कपिला गाय को ब्राह्मण को दान करने का विधान है। गाय के सिर से गिरे जल का आदर, प्रदक्षिणा, तथा गोमूत्र से स्नान—इनसे दीर्घकाल के संचित पापों का नाश कहा गया है। एक कपिला गाय का दान हजार गायों के दान के समान बताया गया है, और गायों की सेवा—सँवारना, रक्षा करना, तथा भूखी गायों को खिलाना—भी महान पुण्यदायक है। अंत में गो-वर्णों के भेद गिनाकर कहा गया है कि ऐसा दान लोक-भोग और मोक्ष दोनों देता है।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

kapilādhenudāna (gift of the kapilā cow)vidhāna (ritual protocol)phalaśruti (merit statements)pradakṣiṇā (circumambulation)śauca (purity discipline)pāpa-kṣaya (remission of demerit)go-sevā (bovine care as ethical duty)bhukti-mukti (worldly welfare and liberation)

Shlokas in Adhyaya 111

Verse 1

अथ कपिलाधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतॊवाच ॥ अथातः सम्प्रवक्ष्यामि कपिलां धेनुमुत्तमाम् ॥ यत्प्रदानान्नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम् ॥

अब कपिला धेनु-दान का माहात्म्य (प्रशंसा) आरम्भ होता है। होता ने कहा— अब मैं उत्तम कपिला गाय का वर्णन करूँगा; जिसके दान से मनुष्य विष्णुलोक, उस अनुपम धाम को प्राप्त होता है।

Verse 2

पूर्वोक्तेन विधानॆन दद्याद्धेनुं सवत्सकाम् ॥ सर्वालङ्कारसंयुक्तां सर्वरत्नसमन्विताम् ॥

पूर्वोक्त विधि के अनुसार बछड़े सहित गौ का दान करना चाहिए, जो समस्त आभूषणों से सुशोभित और सर्व प्रकार के रत्नों से युक्त हो।

Verse 3

कपिलायाः शिरो ग्रीवा सर्वतीर्थानि भामिनि ॥ पितामहनीयॊगाच्च निवसन्ति हि निश्चयः ॥

हे भामिनि! कपिला गौ के सिर और ग्रीवा में समस्त तीर्थ निवास करते हैं—यह पितामह ब्रह्मा की आज्ञा से निश्चय ही है।

Verse 4

प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः कपिलागलमस्तकात् ॥ च्युतं तु भक्त्या पानीयं शिरसा वन्दते शुचिः ॥

जो मनुष्य प्रातः उठकर कपिला गौ के गले और मस्तक से टपके हुए पानयोग्य जल को भक्ति से मस्तक झुकाकर वन्दन करता है, वह शुचि (नियमपालक) होता है।

Verse 5

स तेन पुण्यतोयेन तत्क्षणाद्दग्धकिल्बिषः ॥ त्रिंशद्वर्षकृतं पापं दहत्यग्निरिवेन्धनम् ॥

उस पुण्य जल से वह उसी क्षण पाप-दोषों से दग्ध हो जाता है; वह तीस वर्षों में संचित पाप को अग्नि की भाँति ईंधन की तरह जला देता है।

Verse 6

कल्यमुत्थाय यो मर्त्यः कुर्यात्तासां प्रदक्षिणम् ॥ प्रदक्षिणी कृता तेन पृथिवी स्याद्वसुन्धरे ॥

हे वसुन्धरे! जो मनुष्य प्रभात में उठकर उन गौओं की प्रदक्षिणा करता है, उसके द्वारा मानो पृथ्वी की ही प्रदक्षिणा हो जाती है।

Verse 7

प्रदक्षिणेन चैकेन श्रद्धायुक्तेन तत्क्षणात् ॥ दशजन्मकृतं पापं तस्य नश्यत्यसंशयम् ॥

श्रद्धा सहित एक बार प्रदक्षिणा करने मात्र से उसी क्षण उसके दस जन्मों के संचित पाप नष्ट हो जाते हैं—निःसंदेह।

Verse 8

कपिलायास्तु मूत्रेण स्नायाच्चैव शुचिव्रतः । स गङ्गादिषु तीर्थेषु स्नातो भवति मानवः ॥

शुचिव्रत का पालन करने वाला कपिला (भूरी) गाय के मूत्र से भी स्नान करे; वह मनुष्य गंगा आदि तीर्थों में स्नान करने के समान फल पाता है।

Verse 9

तेन स्नानेन चैकेन भावयुक्तेन वै नरः ॥ यावज्जीवकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः ॥

उचित भाव सहित उस एक स्नान से मनुष्य जीवनभर किए गए पापों से मुक्त हो जाता है—इसमें संदेह नहीं।

Verse 10

गवामस्थि ततोऽप्येतन्मृतगन्धेन दूषयेत् ॥ यावज्जिघ्रति तं गन्धं तावत्पुण्यैस्तु पूर्यते ॥

गायों की हड्डी भी (अन्यथा) मृत-गंध से दूषित हो जाती है; परंतु जितनी देर कोई उस गंध को सूँघता है, उतनी देर वह पुण्य से परिपूर्ण होता है।

Verse 11

गवां कण्डूयनं श्रेष्ठं तथा च परिपालनम् ॥ तुल्यं गोशतदानस्य भयरोगादिपालने ॥

गायों की श्रेष्ठ सेवा है—उनकी खुजली दूर करना तथा उनका पालन-रक्षण करना; उन्हें भय, रोग आदि से बचाकर रखना सौ गायों के दान के तुल्य कहा गया है।

Verse 12

तृणादिकानि यो दद्यात्क्षुधितेन गवाऽह्निकम् ॥ गोमेधस्य फलं दिव्यं लभते मानवोत्तमः ॥

हे नरश्रेष्ठ! जो भूखी गाय को प्रतिदिन तृण आदि आहार देता है, वह गोमेध यज्ञ का दिव्य फल प्राप्त करता है।

Verse 13

विमानैर्विविधैर्दिव्यैः कन्याभिरभितोऽर्पितैः ॥ सेव्यमानः सुगन्धैर्वै दीप्यमान इवाग्नयः ॥

वह विविध दिव्य विमानों से तथा चारों ओर अर्पित कन्याओं से सम्मानित होता है; सुगंधों से सेवित होकर वह प्रज्वलित अग्नि के समान दीप्तिमान होता है।

Verse 14

सुवर्णकपिला पूर्वं द्वितीया गौरपिङ्गला ॥ तृतीया चैव रक्ताक्षी चतुर्थी गुडपिङ्गला ॥

पहली सुवर्ण-कपिला है, दूसरी गौर-पिङ्गला; तीसरी रक्ताक्षी और चौथी गुड़-सी पिङ्गला वर्ण वाली है।

Verse 15

पञ्चमी बहुवर्णा स्यात्षष्ठी च श्वेतपिङ्गला ॥ सप्तमी श्वेतपिङ्गाक्षी त्वष्टमी कृष्णपिङ्गला ॥

पाँचवीं बहुवर्णी हो; छठी श्वेत-पिङ्गला; सातवीं श्वेत-पिङ्गल नेत्रों वाली; और आठवीं कृष्ण-पिङ्गला है।

Verse 16

नवमी पाटला ज्ञेया दशमी पुच्छपिङ्गला ॥ एकादशी खुरश्वेता त्वेतासां सर्वलक्षणाः ॥

नौवीं पाटला (गुलाबी) जानी जाए; दसवीं पुच्छ-पिङ्गला; और ग्यारहवीं खुर-श्वेता—ये इनके समस्त लक्षण हैं।

Verse 17

सर्वलक्षणसंयुक्ता सर्वालङ्कृतसुन्दरी ॥ ब्राह्मणाय प्रदातव्या भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥

समस्त लक्षणों से युक्त और सभी आभूषणों से सुशोभित वह (गौ) ब्राह्मण को दान देनी चाहिए; ऐसा दान भोग और मोक्ष—दोनों फल देता है।

Verse 18

भुक्तिमुक्तिप्रदा तेषां विष्णुमार्गप्रदायिनी ॥

उनके लिए यह भोग और मोक्ष प्रदान करती है तथा विष्णु-मार्ग का भी दान करती कही गई है।

Verse 19

गोसहस्रं च यो दद्यादेकां वा कपिलां नरः ॥ सममेतत्पुरा प्राह ब्रह्मा लोकपितामहः ॥

जो मनुष्य हजार गायें दान दे, या केवल एक कपिला (भूरी) गाय ही दे—यह दोनों समान हैं, ऐसा प्राचीन काल में लोकपितामह ब्रह्मा ने कहा था।

Frequently Asked Questions

The text instructs that merit is generated not only through formal dāna (donation) but also through sustained go-sevā: protecting, grooming, and feeding cattle. This frames moral action as both ritual correctness (vidhāna) and practical care, presenting an ethics of responsibility toward living beings that indirectly supports terrestrial well-being (Pṛthivī-centered stewardship).

No tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal timing is specified. The practices are presented as daily or situational actions (e.g., prātaḥ—morning rising; kalyam utthāya—rising at an auspicious time; feeding when cattle are hungry), indicating a routine discipline rather than calendar-fixed observance.

While not explicitly ecological in modern terms, the chapter valorizes protection and maintenance of cattle (paripālana, kaṇḍūyana, feeding), which implies a model of terrestrial balance: sustaining domesticated animals as part of agrarian life and resource cycles. In a Varāha–Pṛthivī interpretive frame, these prescriptions function as practical stewardship supporting the stability and productivity of the Earth.

The chapter references Brahmā as lokapitāmaha and invokes Pitāmaha-niyoga (assignment by the Grandfather figure) regarding sacred presences associated with the kapilā cow. No royal dynasties or administrative lineages are named in the provided passage.

Read Varaha Purana in the Vedapath app

Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.

Continue reading in the Vedapath app

Open in App