Adhyaya 147

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ब्रह्मकुण्डमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे ब्रह्मणा निर्मितं पुरा

Īśvara dijo: «Luego, oh gran Diosa, debe uno ir al incomparable Brahmakuṇḍa. En su cuadrante suroccidental, antaño Brahmā formó allí un recinto sagrado.»

Verse 2

यदा तु ऋक्षराजेन सोमनाथः प्रति ष्ठितः । तदा ब्रह्मादयो देवाः सर्वे तत्र समागताः । प्रतिष्ठार्थं हि देवस्य शशांकेन निमन्त्रिताः

Cuando Somnātha fue entronizado por el señor de las estrellas (la Luna), entonces Brahmā y todos los demás dioses se congregaron allí, invitados por la Luna precisamente para consagrar a la deidad.

Verse 3

अथाऽब्रवीन्निशानाथो ब्रह्माणं विनयान्वितः

Entonces Niśānātha (la Luna), colmado de humildad, habló a Brahmā.

Verse 4

कृतं भवद्भिर्जानाति स्थापनं वै यथा जनः । तथा कुरु सुरश्रेष्ठ चिह्नमात्मसमुद्भवम्

«Que la gente sepa que esta instalación fue realizada por vosotros. Por ello, oh el más excelso de los dioses, cread una señal, nacida de vuestro propio poder divino.»

Verse 5

एवं श्रुत्वा तदा ब्रह्मा ध्यानं कृत्वा तु निश्चलम् । आह्वयत्सर्वतीर्थानि पुष्करादीनि सर्वशः

Al oír esto, Brahmā entró en una meditación firme e inmóvil, y convocó a todos los tīrthas, a Puṣkara y a los demás, desde todas las direcciones.

Verse 6

स्वर्गे वै यानि तीर्थानि तथैव च रसातले । तपःसामर्थ्ययोगेन ब्रह्मणाऽकर्षितानि च । अतस्तस्यैव नाम्ना तु ब्रह्मकुण्डं तु गीयते

Todos los tīrthas que existen en el cielo, y asimismo los que están en Rasātala (las regiones inferiores), Brahmā los atrajo aquí por el poder de su austeridad. Por eso se celebra con su propio nombre como «Brahmakuṇḍa».

Verse 7

गणानां च सहस्रैस्तु चतुर्दशभिरीक्ष्यते । अतश्चाभक्तियुक्तानां दुष्प्राप्यं तीर्थमुत्तमम्

Este tīrtha supremo es contemplado por catorce mil gaṇas; por ello, para quien carece de bhakti, es difícil de alcanzar.

Verse 8

अथाब्रवीत्सर्वदेवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

Entonces Brahmā, el abuelo de los mundos, se dirigió a todos los dioses.

Verse 9

अत्र कुण्डे नरः स्नात्वा यः पितॄंस्तर्पयिष्यति । अग्निष्टोमफलं सव लप्स्यते स च मानवः । तत्प्रसादात्स्वर्गलोके विमानेन चरिष्यति

Quien se bañe en este estanque sagrado y luego ofrezca tarpaṇa a los Pitṛ (ancestros) obtiene íntegro el fruto del sacrificio Agniṣṭoma. Por la gracia de ese mérito, se moverá por el mundo celestial en un vimāna, carro divino.

Verse 10

गोदानं चाश्वदानं च तथा स्वर्णकमण्डलुम् । दद्याद्विप्राय विदुषे सर्वपापापनुत्तये

Para la remoción de todos los pecados, debe ofrecerse el don de una vaca, el don de un caballo y también un kamaṇḍalu de oro a un brāhmaṇa erudito.

Verse 11

पौर्णमास्यां महादेवि तथा च प्रतिपद्दिने । सर्वपापविनाशार्थं तत्र स्नाति सरस्वती

Oh Gran Diosa, en la luna llena y también en el día de pratipad (primer día lunar), Sarasvatī se baña allí para destruir todos los pecados.

Verse 12

सिद्धं रसायनं देवि तत्र वै ह्युदकं प्रिये । नानावर्णसमायुक्तमुपदेशेन सिद्ध्यति

Oh Diosa amada, el agua de allí es en verdad un rasāyana, un elixir ya perfeccionado. Dotada de muchos matices, se vuelve eficaz mediante la instrucción correcta (upadeśa).

Verse 13

दारिद्र्यदुःखरुक्छोकान्मानवः सेवते कथम् । ब्रह्मकुण्डमनुप्राप्य कल्पवृक्षमिवापरम्

¿Cómo podría una persona seguir soportando pobreza, sufrimiento, enfermedad y pena después de llegar a Brahmakuṇḍa, como si fuese otro kalpavṛkṣa, el árbol que concede deseos?

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि ब्रह्मकुण्डमहोदयम् । सर्वप्राणिहितार्थाय विस्तराद्वद मे प्रभो

La Diosa dijo: «Oh Señor, háblame con detalle de la gran manifestación y la gloria de Brahmakuṇḍa. Por el bien de todos los seres, explícamelo plenamente, oh Maestro».

Verse 15

ब्रह्मकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुं मे कौतुकं महत् । लोकानां दुःखनाशाय दारिद्यक्षयहेतवे

Siento un gran anhelo de escuchar la grandeza de Brahmakuṇḍa, para que se destruya el dolor de la gente y se extinga la pobreza.

Verse 16

भगवन्मानुषाः सर्वे दुःखशोकनिपीडिताः । भ्रमंति सकलं जन्म रसायनविमोहिताः

Oh Señor, todos los seres humanos están oprimidos por el sufrimiento y la pena; engañados por la búsqueda de “rasāyana”, vagan durante toda su vida.

Verse 17

तेषां हिताय मे ब्रूहि निर्वाणं रसमुत्तमम् । आदाविह शरीरं तु अक्षय्यं तु यथा भवेत्

Por el bien de ellos, dime el “rasa” supremo, la esencia que conduce al nirvāṇa; y, ante todo, cómo este cuerpo aquí puede volverse perdurable e imperecedero.

Verse 18

अष्टसिद्धिसमा युक्तं सर्वविद्यासमन्वितम् । कामरूपं क्रियायुक्तं सर्वव्याधिविवर्जितम्

Dotado de las ocho siddhis, colmado de todas las ciencias, capaz de asumir cualquier forma deseada y eficaz en la acción, libre de toda enfermedad.

Verse 19

ततस्तु परमं देव निर्वाणं येन वै लभेत् । मानवः कृतकृत्यश्च जायते च यथा प्रभो

Luego, oh Señor supremo, dime por qué medio el ser humano alcanza en verdad el nirvāṇa más alto y llega a ser quien ha cumplido el propósito de la vida, tal como Tú lo sabes y lo ordenas, oh Dueño.

Verse 20

तथा कथय मे देव दयां कृत्वा जगत्प्रभो । निर्वाणपरमं कल्पं सर्वभ्रांतिविवर्जितम् । प्रसिद्धं सुखदं दिव्यं समा चक्ष्व महेश्वर

Así pues, cuéntamelo, oh Señor—por compasión, oh Dueño de los mundos—: la sagrada ordenanza cuyo fin supremo es el nirvāṇa, libre de toda ilusión; célebre, dadora de dicha y divina. Explícala por completo, oh Maheśvara.

Verse 21

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि लोकानां हितकारिणि । मर्त्यलोके महादेवि तीर्थं तीर्थवरं शुभम्

Īśvara dijo: «Bien dicho, bien dicho, oh Mahādevī, bienhechora de los mundos. En el reino mortal, oh Mahādevī, existe un tīrtha santo, el mejor de los tīrthas, verdaderamente auspicioso».

Verse 22

प्रभासं परमं ख्यातं तच्च द्वादशयोजनम् । तत्र सोमेश्वरो देवस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

Prabhāsa es supremamente célebre y se extiende por doce yojanas. Allí, el dios Someśvara es ensalzado en los tres mundos.

Verse 23

तस्य पूर्वे समाख्यातः श्रीकृष्णो दैत्यसूदनः । चण्डिका योगिनी तत्र सखीभिः परिवारिता

Al oriente de ese lugar es célebre Śrī Kṛṣṇa, el matador de los asuras; y allí mismo está también Caṇḍikā, la Yoginī, rodeada de sus diosas compañeras.

Verse 24

ततः पूर्वे दिशां भागे चतुर्वक्त्रेण निर्मितम् । तीर्थात्तीर्थं वरं दिव्यं सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

Más adelante, en el cuadrante oriental, hay un vado sagrado establecido por el de Cuatro Rostros (Brahmā): un tīrtha divino, el mejor entre los tīrthas, enteramente maravilloso y auspicioso.

Verse 25

सेवितं सर्वदेवैस्तु सिद्धैः साध्यैर्ग्रहैस्तथा । अप्सरोमुनिभिर्दिव्यैर्यक्षैश्च पन्नगैः सदा

Es frecuentado siempre por todos los dioses: por Siddhas, Sādhyas y también por los Grahas; por apsaras divinas y sabios; y constantemente por Yakṣas y Nāgas asimismo.

Verse 26

सिद्ध्यर्थं सर्वकामार्थं दिव्यभोगावहं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं ब्रह्मणा निर्मितं यतः

Auspicioso y portador de deleites divinos—para el logro espiritual y el cumplimiento de todos los deseos dignos—es conocido como Brahmakuṇḍa, pues fue establecido por Brahmā.

Verse 27

तस्य वायव्यकोणे तु हिर ण्येशः स्वयं स्थितः । तमाराध्य महादेवं हिरण्येश्वरमुत्तमम्

En el ángulo noroeste de ese lugar mora el propio Hiraṇyeśa. Quien adore a ese Mahādeva—Hiraṇyeśvara, el Señor supremo—alcanza el fruto prometido.

Verse 28

महामन्त्रं जपेत्क्षिप्रं दशांशं होमयेत्सुधीः । होमेन सिद्ध्यते मन्त्रः सत्यं सत्यं वरानने

Que el sabio recite pronto el gran mantra y ofrezca en homa una décima parte. Por el homa el mantra se perfecciona—verdad, verdad, oh de bello rostro.

Verse 29

तस्योत्तरे तु दिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितः । चतुर्वक्त्रो महादेवि क्षेत्रपो लिंगरूपधृक्

Al norte de allí, ligeramente inclinado hacia el cuadrante de Īśāna (noreste), oh Gran Diosa, se halla el guardián del campo sagrado, de cuatro rostros, que porta la forma de un liṅga.

Verse 30

तत्स्थानं रक्षते देवि लिंगरूपेण शंकरः । तमाराध्य प्रयत्नेन ततः कुण्डं समाश्रयेत्

Oh Diosa, ese lugar lo protege Śaṅkara en la misma forma de liṅga. Tras adorarlo con empeño sincero, debe uno acudir luego al estanque sagrado (kuṇḍa).

Verse 31

सर्वैश्वर्यमयं देवि नानावर्णविचित्रितम् । कुण्डस्यास्येशदिग्भागे भैरवेश्वरमुत्तमम्

Oh Diosa, este kuṇḍa está colmado de toda prosperidad y adornado con múltiples colores. En el lado de Īśāna (noreste) de este kuṇḍa se halla el excelso Bhairaveśvara.

Verse 32

दुर्गन्धा भासुरा देवि वहते रसरूपिणी । तस्या रसेन संयुक्तं पृथग्वर्णं हि कर्बुरम्

Oh Diosa, allí fluye una corriente resplandeciente de “rasa” (esencia), a veces de olor fétido. Al mezclarse con esa esencia, se vuelve jaspeada, con colores distintos y separados.

Verse 33

मेघवर्णं महादिव्यं राजतं च पुनः शुभम् । कपिलं दुग्धवर्णं च कर्पूराभं सुशोभनम्

Aparece del color de las nubes, grandioso y sumamente divino; y de nuevo aparece plateado y auspicioso. A veces es leonado, a veces blanco como la leche, y a veces semejante al alcanfor, hermosísimo.

Verse 34

कदा कस्तूरिकाभासं कुंकुमच्छविकावहम् । सौगन्धं चंदनोपेतं कदाचिद्रौधि रोदकम्

A veces parece almizcle; a veces porta el fulgor del azafrán. Es fragante, impregnado del aroma del sándalo; y a veces se vuelve fiero y tumultuoso.

Verse 35

एते रसाश्च विविधा दृश्यंते तत्र सर्वदा । यस्य तुष्टो महादेवः सिद्ध्यते तस्य तत्क्षणात्

Estas diversas esencias se contemplan allí en todo momento. A quien Mahādeva se complace, a ese se le cumple su propósito al instante.

Verse 36

रजतं क्षिप्यते तत्र सुवर्ण मिव जायते । प्रत्यक्षमेव तत्रैव रसायनमनुत्तमम्

Si allí se arroja plata, nace como si fuera oro. Allí mismo, visible de manera directa, se halla un rasāyana (elixir/alquimia) sin igual.

Verse 37

पश्यंति मानवा देवि कौतुकं तत्क्षणाद्भृशम् । रसं हि परमं दिव्यं तत्रस्थं च कलौ युगे

Oh Diosa, los hombres contemplan al instante aquel gran prodigio. Pues la esencia suprema y divina permanece establecida allí, aun en la era de Kali.

Verse 38

सिद्धं सिद्धरसं पुंसां व्याधीनां क्षयकारकम् । हेमबीजमयं दिव्यं ब्रह्मकुण्डोद्भवं महत्

Está consumado: este “siddha-rasa” para los hombres, que hace perecer las enfermedades. Divino y hecho de la “semilla de oro”, es una gran sustancia surgida del Brahma-kuṇḍa.

Verse 39

इदानीं ते प्रवक्ष्यामि मनुष्याणां हिताय वै । दारिद्र्यं क्षयमाप्नोति तत्क्षणाच्च यशस्विनि

Ahora te declararé—en verdad para el bien de la humanidad, oh ilustre—el rito por el cual la pobreza es destruida y la fama surge en ese mismo instante.

Verse 40

आदावेव प्रकुर्वन्ति ताम्रकुम्भं दृढं शुभम् । तीर्थोदकं क्षिपेत्तत्र पत्रैस्ताम्रस्तथा युतम्

Al comienzo mismo se debe preparar un recipiente de cobre, firme y auspicioso. En él se ha de verter el agua sagrada del tīrtha, junto con hojas/placas de cobre.

Verse 41

निक्षिप्य भूमौ तत्कुम्भं ज्वालयेदनलं ततः । चुह्लीरूपेण षण्मासं पाचयेत्तं शनैःशनैः

Colocando esa vasija en el suelo, enciéndase luego el fuego. A modo de hogar, caliéntese lentamente y con constancia durante seis meses.

Verse 42

पश्चादुद्धृत्य तं कुम्भं पुनरेव जलं क्षिपेत् । मासमेकं पुनः कुर्यान्मासमेकं पुनर्भृशम्

Después, alzando esa vasija, viértase de nuevo el agua. Repítase el rito durante un mes, y otra vez por otro mes, con sumo esmero.

Verse 43

ततः सर्वाणि खण्डानि एकीकृत्य प्रयत्नतः । पुनरेवोदकेनैव प्लाव्य चावर्तयेत्पुनः

Luego, reuniendo con empeño todos los fragmentos en una sola unidad, vuélvase a inundar únicamente con agua y a batirlo/volverlo una y otra vez.

Verse 44

कांचनं जायते तत्र यदि तुष्टो महेश्वरः

Allí nace el oro—si Maheśvara (Śiva) queda complacido.

Verse 45

सिद्धिं शरीरजां देवि यदीच्छेन्मानवोत्तमः । स स्नानमादितः कृत्वा संवत्सरत्रयं पुनः

Oh Diosa, si el mejor de los hombres desea una siddhi corporal (perfección del cuerpo), entonces—habiendo realizado primero el baño prescrito—debe perseverar así durante tres años.

Verse 46

मौनेन नियमेनैव महामंत्रजपान्वितः । पूजयेच्च हिरण्येशं क्षेत्रपालं प्रयत्नतः

Dotado de mauna (silencio sagrado) y de niyama (disciplina), y entregado a la repetición del gran mantra, debe adorar con empeño a Hiraṇyeśa, guardián del campo sagrado.

Verse 47

पंचोपचारसंयुक्तं ध्यानधारणसंयुतम् । तीर्थोदकेन पाकं वै पेयं तद्वदुदुम्बरे

Realizando el culto con las cinco ofrendas y unido a la meditación y la concentración, debe prepararse la pócima con agua de tīrtha y beberla; del mismo modo ha de hacerse junto al árbol udumbara.

Verse 48

एवं वर्षत्रयेणैव दिव्यदेहः प्रजायते । तेजस्वी वलवान्प्राज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः

Así, en tan solo tres años se alcanza un cuerpo divino: radiante, fuerte, sabio y libre de toda enfermedad.

Verse 49

जीवेद्वर्षेशतान्येव त्रीणि दुःखविवर्जितः । वर्षत्रयमविच्छिन्नं यस्तत्र स्नानमाचरेत्

Quien se bañe sin interrupción en aquel lugar sagrado durante tres años continuos vive trescientos años, totalmente libre de sufrimiento.

Verse 50

वागीश्वरीं जपेन्नित्यं पूजाहोमसमन्वितः । तस्य प्रवर्तते वाणी सिद्धिः सारस्वती भवेत्

Si uno recita cada día el mantra de Vāgīśvarī, acompañado de adoración y ofrendas al fuego (homa), su palabra comienza a fluir con poder y surge una maestría sarasvatiana en el saber y la expresión.

Verse 51

संस्कृतं प्राकृतं चैवापभ्रंशं भूतभाषितम् । गांगस्रोतःप्रवाहेण उद्गिरेद्गिरमात्मवान् । अश्रान्तां च वरारोहे ह्यविच्छिन्नां च संततम्

Dotado de dominio interior, uno proferirá palabras en sánscrito, prácrito, apabhraṃśa e incluso en las lenguas de los espíritus; brotarán como la impetuosa corriente del Gaṅgā: incansables, ininterrumpidas y siempre continuas, oh de hermosas caderas.

Verse 52

वदेद्वादिसहस्रैस्तु न श्रमस्तस्य जायते । तीर्थस्यास्य प्रभावेण सर्वशास्त्रविशारदाः

Aunque debatiera con miles de contendientes, no le sobrevendría el cansancio; por el poder de este tīrtha, llega a ser consumado maestro de todos los śāstras.

Verse 53

पंडिता गर्विताः सर्वे तर्कशास्त्रविशारदाः । आगच्छन्ति समं तात विद्ययोद्धतकन्धराः । न शक्नुवंति ते वक्तुं द्रष्टुं वक्त्रमपि प्रिये

Hijo mío, todos esos eruditos orgullosos, diestros en la lógica y la disputa, acuden juntos—con el cuello erguido por la soberbia del saber; y, sin embargo, amada, no pueden hablar, ni siquiera alzar la vista para mirar su rostro.

Verse 54

वादिनां च सहस्राणि भनक्त्येवं निरीक्षणात्

Así, con sólo contemplarlo (a él/a ese poder sagrado), aplasta a miles de disputantes.

Verse 55

उद्वाहयति शास्त्राणि विबुद्धार्थानि सत्वरम् । विमलं पाञ्चरात्रं च वैष्णवं शैवमेव च

Con presteza expone los śāstras, comprendiendo plenamente sus sentidos: la enseñanza Vimala, la tradición Pāñcarātra, los sistemas vaiṣṇavas y también las doctrinas śaivas.

Verse 56

इतिहासपुराणं च भूततंत्रं च गारुडम् । भैरवं च महातंत्रं कुलमार्गं द्विधा प्रिये

Y también comprende el Itihāsa y los Purāṇas, los Bhūta-tantras, las enseñanzas Gāruḍa, el Bhairava y otros grandes Tantras, y la vía Kaula en su doble división, oh amada.

Verse 57

रथप्रवरवेगेन वाणी चास्खलिता भवेत् । नश्यंति वादिनः सर्वे गरुडस्येव पन्नगाः

Su palabra se vuelve sin tropiezo, veloz como el ímpetu del más excelente carro; todos los adversarios se desvanecen como serpientes ante Garuḍa.

Verse 58

न दारिद्र्यं न रोगश्च न दुःखं मानसं पुनः । राजमान्यो महामानी भवेद्ब्रह्मप्रसादतः

No hay pobreza, ni enfermedad, ni vuelve a haber aflicción en la mente; por la gracia de Brahmā, es honrado por los reyes y tenido en gran estima.

Verse 59

उत्साहबलसंयुक्तो देववज्जीवते सुधीः । दाता भोक्ता च वाग्ग्मी च तीर्थस्यास्य प्रसादतः

Por la gracia de este tīrtha, el sabio—dotado de ardor y fuerza—vive como un dios: se vuelve generoso dador, justo gozador de los bienes, y elocuente en la palabra.

Verse 60

तैलाभ्यक्तस्य यत्तेजो जायते मनुजेषु च । स्नातमात्रे तथा तेजस्तीर्थस्यैव प्रसादतः

El resplandor que nace en los hombres al ser ungidos con aceite, ese mismo resplandor surge con sólo bañarse aquí, por la gracia de este mismo tīrtha.

Verse 61

यत्पापं कुरुते जंतुः पैशुन्यं च कृतघ्नताम् । मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं पारदारिकम् । तत्सर्वं विलयं याति कुंडस्नानरतस्य च

Cualquier pecado que cometa una persona—calumnia, ingratitud, traición al amigo y el pecado de mancillar la esposa ajena—todo ello se disuelve para quien se entrega al baño en el kuṇḍa.

Verse 62

मुशलं लङ्घयेद् यस्तु यो गास्त्यजति वै द्विजः । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डस्य दर्शनात्

Aun el pecado de un dvija (dos veces nacido) que transgrede los linderos sagrados o abandona a las vacas se extingue con solo contemplar el Brahmakuṇḍa.

Verse 63

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दैवतानि तथा पुनः । पूजितानि च सर्वाणि कुण्डस्नानप्रभावतः

Por el poder del baño en este kuṇḍa, todos los tīrtha de la tierra—y también todas las deidades—son tenidos por ya adorados.

Verse 64

सप्तजन्मार्जितं पापं दर्शनात्क्षयमाव्रजेत्

El pecado acumulado a lo largo de siete nacimientos se consume con solo el darśana, la visión sagrada.

Verse 65

यत्पापं गुरुगोघ्ने च परस्वहरणेषु च । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डनिषेवणात्

El pecado de matar al guru o a la vaca, y el de robar la hacienda ajena, se destruye al acudir con devoción y servir al Brahmakuṇḍa.

Verse 66

प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्स्नात्वा कुण्डस्य नामतः । संख्यया पंचदश वै शृणु तस्यापि यत्फलम्

Y quien, tras bañarse, haga pradakṣiṇā—la circunvalación reverente—en torno a este kuṇḍa, quince veces en número, oiga también el fruto de tal acto.

Verse 67

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा । सप्तपातालसहिता तीर्थकोटिभिरावृता

Por la pradakṣiṇā (circunvalación sagrada) de aquel, la tierra con sus siete continentes—junto con los siete pātālas—rodeada por crores de tīrthas, queda como si hubiera sido circunvalada en su totalidad.

Verse 68

आहारमात्रं यो दद्यात्तत्र वेदविदां वरे । लक्षभोज्यं कृतं तेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

Oh el mejor entre los conocedores del Veda: quien ofrezca allí aunque sea una porción de alimento, por el poder de este tīrtha, es como si hubiera alimentado a cien mil personas.

Verse 69

ब्रह्मेश्वरं च संपूज्य हिरण्येश्वरमुत्तमम् । क्षेत्रपालं चतुर्वक्त्रं पूजयेच्चिन्तितं लभेत्

Habiendo venerado debidamente a Brahmeśvara y al excelso Hiraṇyeśvara, debe adorarse al Kṣetrapāla de cuatro rostros; así se obtiene lo anhelado.

Verse 70

एकविंशत्कुलै र्युक्तः सर्वपापविवर्जितः । ब्रह्मलोकं स वै याति नात्र कार्या विचारणा

Junto con veintiuna generaciones de su linaje, libre de todo pecado, él ciertamente va a Brahmaloka; de esto no hay necesidad de duda alguna.

Verse 71

विरंचिकुण्डे स्नात्वा वा यो जपेद्वेदमातरम् । लक्षजाप्यविधानेन स मुक्तः पातकैर्भवेत्

O bien, tras bañarse en Viraṃcikuṇḍa, quien recite a la “Madre de los Vedas” conforme al rito de cien mil repeticiones, queda liberado de las faltas.

Verse 72

स एव पुण्यकर्त्ता च स एव पुरुषोत्तमः । यात्रा तत्र कृता येन ब्रह्मकुण्डे वरानने

Sólo él es en verdad hacedor de mérito; sólo él es el supremo entre los hombres: aquel por quien se ha cumplido la peregrinación allí, en Brahmakuṇḍa, oh de bello rostro.

Verse 73

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । ब्रह्मकुण्डं समाश्रित्य ब्रह्मदेवमुपासते

Ochenta y ocho mil sabios, firmes en la continencia, acudiendo a Brahmakuṇḍa, adoran a Brahmā, el Señor divino.

Verse 74

तावद्गर्जंति तीर्थानि त्रैलोक्ये सचराचरे । यावद्ब्रह्मेश्वरं तीर्थं न पश्यन्ति नराः प्रिये

Oh amada, mientras los hombres no contemplen el tīrtha de Brahmeśvara, tanto tiempo los lugares santos en los tres mundos—con todo lo móvil e inmóvil—‘rugirán’ jactándose de su grandeza.

Verse 75

ब्रह्मकुण्डे च पानीयं ये पिबन्ति नराः सकृत् । न तेषां संक्रमेत्पापं वाचिकं मानसं तनौ

Quienes beben el agua de Brahmakuṇḍa aunque sea una sola vez—el pecado, ya sea de palabra o de mente, no pasa a su cuerpo.

Verse 76

ब्रह्मांडोत्तरमध्ये तु यानि तीर्थानि संति वै । तेषां पुण्यमवाप्नोति ब्रह्मकुण्डे प्रदक्षिणात्

Cualesquiera que sean los lugares santos que existen en las regiones superiores y medias del cosmos—se alcanza el mérito de todos ellos al circunvalar (pradakṣiṇā) Brahmakuṇḍa.

Verse 77

याज्ञवल्क्यो महात्मा च परब्रह्मस्वरूपवान् । सोऽपि कुंडं न मुंचेत निकुं भस्तु गणस्तथा

Aun el magnánimo Yājñavalkya, que encarna la naturaleza del Parabrahman, no abandonaría este kuṇḍa; del mismo modo, Nikuṃbha y su gaṇa tampoco.

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ब्रह्मकुण्डजम् । तव स्नेहेन देवेशि किमन्यत्परिपृच्छसि

Así, en breve, ha sido proclamada la grandeza nacida de Brahmakuṇḍa. Por afecto hacia ti, oh Señora de los dioses, ¿qué más deseas preguntar?

Verse 79

य इदं शृणुयान्मर्त्यः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्ब्रह्मलोकं च गच्छति

Cualquier mortal que escuche este relato con fe recta queda libre de todos los pecados y alcanza Brahmaloka.