Adhyaya 76

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति भास्करत्रितयं शुभम् । यैस्तुष्टैस्त्रिषु लोकेषु मानवो मुक्तिमाप्नुयात्

Sūta dijo: Además, en ese mismo lugar existe una auspiciosa tríada de Bhāskaras (manifestaciones solares). Cuando ellos quedan complacidos, el ser humano alcanza la liberación, célebre en los tres mundos.

Verse 2

मुण्डीरं प्रथमं तत्र कालप्रियं तथापरम् । मूलस्थानं तृतीयं च सर्वव्याधिविनाशनम्

Allí, el primero es Muṇḍīra; el segundo, asimismo, es Kālapriya; y el tercero es Mūlasthāna, el que destruye todas las enfermedades.

Verse 3

तत्र संक्रमते सूर्यो मुंडीरे रजनीक्षये । कालप्रिये च मध्याह्ने मूलस्थाने क्षपागमे

Allí se dice que el Sol “se manifiesta” de modo especial: en Muṇḍīra al final de la noche, en Kālapriya al mediodía, y en Mūlasthāna al llegar la noche.

Verse 4

तस्मिन्काले नरो भक्त्या पश्येदप्येकमेवच । कृतक्षणो नरो मोक्षं सत्यं याति न संशयः

En ese mismo instante, si una persona, con devoción, contempla aunque sea una sola de esas formas, su momento queda colmado; en verdad alcanza la liberación (mokṣa), sin duda alguna.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । मुंडीरः पूर्वदिग्भागे धरित्र्याः श्रूयते किल । मध्ये कालप्रियो देवो मूलस्थानं तदन्तरे

Los sabios dijeron: «Se oye, en verdad, que Muṇḍīra está en el cuadrante oriental de la tierra; en el centro está la deidad Kālapriya; y entre ambos se halla Mūlasthāna».

Verse 6

तत्कथं ते त्रयस्तत्र संजाताः सूत भास्कराः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वं नो ब्रूहि विस्तरात्

Entonces, ¿cómo surgieron allí esos tres Bhāskaras, oh Sūta? En la región sagrada de Hāṭakeśvara, cuéntanos todo con detalle.

Verse 7

सूत उवाच । अस्ति सागरपर्यंते विटंकपुरमुत्तमम् । समुद्रवीचिसंसक्तप्रोच्चप्राकारमण्डनम्

Sūta dijo: En el confín del océano hay una ciudad excelente llamada Viṭaṃkapura, engalanada con altas murallas, rozadas por las olas del mar.

Verse 8

तत्राभूद्ब्राह्मणः कश्चित्कुष्ठव्याधिसमन्वितः । पूर्वकर्मविपाकेन यौवनेसमुपस्थिते

Allí vivía un cierto brāhmaṇa aquejado de lepra; por la maduración de los actos de una vida anterior, la enfermedad le sobrevino en la juventud.

Verse 9

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी कुलीना शीलमंडना । तथाभूतमपि प्रायः सा पश्यति यथा स्मरम्

Su esposa era una mujer virtuosa, de noble linaje y adornada con buena conducta. Aunque él se hallaba así afligido, ella, en su mayor parte, seguía mirándolo como miraría a su amado.

Verse 10

औषधानि विचित्राणि महार्घ्याण्यपि चाददे । तदर्थमुपलेपांश्च पथ्यानि विविधानि च

Ella procuró medicinas de muchas clases, incluso las más costosas; y para ello obtuvo también ungüentos medicinales y diversos regímenes convenientes y saludables.

Verse 11

तथा भिषग्वरान्नित्यमानिनाय च सादरम् । तदर्थे न गुणस्तस्य तथापि स्याच्छरीरजः

Del mismo modo, con respeto hacía venir cada día a los mejores médicos. Sin embargo, no le sobrevino provecho alguno; la dolencia del cuerpo persistía.

Verse 12

यथायथा स गृह्णाति भेषजानि द्विजोत्तमाः । कुष्ठेन सर्वगात्रेषु व्याप्यते च तथातथा

Oh el mejor de los bráhmanas: cuanto más tomaba una y otra vez los remedios, tanto más la lepra se extendía por todos sus miembros.

Verse 13

अथैवं वर्तमानस्य तस्य विप्रवरस्य च । गृहेऽतिथिः समायातः कश्चित्पांथः श्रमान्वितः

Entonces, mientras aquel excelente bráhmana vivía de ese modo, llegó a su casa como huésped un viajero, fatigado por el camino.

Verse 14

अथ विप्रं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा तस्य सती प्रिया । अज्ञातमपिसद्भक्त्या सूपचारैरतोषयत्

Al ver al brāhmaṇa que había llegado a su casa, su virtuosa esposa amada—aunque no lo conocía—lo complació con devoción sincera y atenciones y honores apropiados.

Verse 15

अथ तं स्नातमाचांतं कृताहारं द्विजोत्तमम् । विश्रान्तं शयने विप्रः प्रोवाच स गृहाधिपः

Luego, cuando aquel excelso brāhmana se hubo bañado, hecho el ācamanā, tomado alimento y descansado en un lecho, el brāhmana dueño de casa le habló.

Verse 16

तेजोऽन्वितं यथा भानुं रूपौदार्यगुणान्वितम् । यौवने वर्तमानं च मूर्तं काममिवापरम्

Resplandecía como el sol, dotado de belleza, nobleza y virtudes; moraba en la juventud, como si allí estuviera otro Kāma encarnado.

Verse 17

कुष्ठ्युवाच । कुत आगम्यते विप्र क्व यास्यसि वदाऽधुना । एवं लावण्ययुक्तोऽपि किमेकाकी यथार्तिभाक्

Dijo el leproso: «Oh brāhmana, ¿de dónde vienes y adónde vas ahora? Aunque posees tal hermosura, ¿por qué estás solo, como si llevaras una carga de aflicción?»

Verse 18

पथिक उवाच । अस्ति कान्तीपुरीनाम पुरंदरपुरी यथा । सुस्थितैः सेविता नित्यं जनैर्धर्मव्रतान्वितैः

El viajero dijo: «Hay una ciudad llamada Kāntīpurī, semejante a la ciudad de Purandara (Indra); siempre habitada y honrada por gentes firmes, consagradas al dharma y a votos sagrados.»

Verse 19

तस्यामहं कृतावासो गृहस्थाश्रममावहन् । ग्रस्तः कुष्ठेन रौद्रेण यथा त्वं द्विजसत्तम

Allí viví, sosteniendo el āśrama del cabeza de familia; pero fui apresado por una lepra feroz, tal como tú, oh el mejor de los brāhmaṇas.

Verse 20

ततः श्रुतं मया तावत्पुराणे स्कान्दसंज्ञिते । भास्करत्रितयं भूमौ सर्वव्याधिविनाशनम्

Entonces oí en el Purāṇa llamado Skanda: en la tierra existe el tīrtha sagrado ‘Bhāskara-tritaya’ (Tres Soles), destructor de todas las enfermedades.

Verse 21

ततो निर्वेदमापन्नो भेषजैः क्लेशितश्चिरम् । क्षारैश्चाम्लैः कषायैश्च कटुकैरथ तिक्तकैः

Entonces caí en hondo desaliento, tras haber sido atormentado largo tiempo por remedios: alcalinos y agrios, astringentes, picantes y amargos; y me aparté de las curas meramente humanas.

Verse 22

ततो विनिश्चयं चित्ते कृत्वा गृह्य धनं महत् । मुण्डीरस्वामिनं गत्वा स्थितस्तस्यैव सन्निधौ

Luego, tras tomar en mi corazón una firme determinación y llevando gran riqueza, fui a Muṇḍīrasvāmin y permanecí allí mismo, en la presencia del dios.

Verse 23

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यं पश्यामि तं विभुम् । पूजयामि स्वशक्त्या च प्रणमामि ततः परम्

Desde entonces, al levantarme cada mañana, contemplo a diario a ese Señor omnipenetrante; lo adoro según mis fuerzas y después me postro una y otra vez con reverencia.

Verse 24

सूर्यवारे विशेषेण निराहारो यतेन्द्रियः । करोमि जागरं रात्रौ गीतवादित्रनिःस्वनैः

Especialmente los domingos, ayunando y con los sentidos refrenados, mantengo la vigilia durante la noche, acompañado por el resonar de himnos y de instrumentos musicales.

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते तं प्रणम्य दिनाधिपम् । कालप्रियं ततः पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

Luego, al cabo de un año, se postró ante el Señor del día (el Sol) y, después, colmado de fe suprema, se encaminó a Kālapriya.

Verse 26

तेनैव विधिना विप्र तस्यापि दिवसेशितुः । पूजां करोमि मध्याह्ने श्रद्धा पूतेन चेतसा

Oh brāhmaṇa, por ese mismo rito, también realizo la adoración del Señor del día al mediodía, con la mente purificada por la fe.

Verse 27

ततोऽपि वत्सरस्यांते तं प्रणम्याथ शक्तितः । मूलस्थानं गतो देवमपरस्यां दिशि स्थितम्

Luego, de nuevo al cabo de otro año, tras postrarse ante Él según sus fuerzas, fue al mūlasthāna, la sede primordial, hacia la deidad situada en la dirección occidental.

Verse 28

तेनैव विधिना पूजा तस्यापि विहिता मया । संध्याकाले द्विजश्रेष्ठ यावत्संवत्सरं स्थितः

Oh el mejor de los nacidos dos veces, por ese mismo método dispuse también la adoración de esa deidad al crepúsculo, y permanecí allí durante un año entero.

Verse 29

ततः संवत्सरस्यांते स्वप्ने मां भास्करोऽब्रवीत् । समेत्य प्रहसन्विप्रः संप्रहृष्टेन चेतसा

Luego, al cabo del año, en un sueño me habló Bhāskara (el Sol): acercándose con una sonrisa, el brāhmaṇa, con el corazón colmado de júbilo.

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते विप्र कर्मणाऽनेन भक्तितः । ममाराधनजेनैव तस्मात्कुष्ठं प्रयातु ते

«Oh brāhmaṇa, estoy complacido contigo por este acto realizado con devoción. Por el poder nacido únicamente de Mi adoración—por tanto, que tu lepra se aparte de ti»

Verse 31

गच्छ शीघ्रं द्विजश्रेष्ठ श्रांतोऽसि निजमंदिरम् । पश्य बंधुजनं सर्वं सोत्कण्ठं तत्कृते स्थितम्

«Ve pronto, oh el mejor de los brāhmaṇas; estás fatigado—vuelve a tu propia casa. Mira a todos tus parientes, que están allí de pie, ansiosos y anhelantes por ti.»

Verse 32

त्वया हृतं पुरा रुक्मं ब्राह्मणस्य महात्मनः । तेन कर्मविपाकेन कुष्ठव्याधिरुपस्थितः

«En otro tiempo robaste oro a un brāhmaṇa de gran alma; por la maduración de ese karma, la enfermedad de la lepra se presentó en ti.»

Verse 33

स मया नाशितस्तुभ्यं प्रहृष्टेनाधुना द्विज । एतज्ज्ञात्वा न कर्तव्यं सुवर्णहरणं पुनः

«Eso ha sido destruido ahora para ti por mí, oh brāhmaṇa, con alegría. Sabiendo esto, no debes volver a cometer el robo de oro.»

Verse 34

दृश्यन्ते ये नरा लोके कुष्ठव्याधिसमाकुलाः । सुवर्णहरणं सर्वैस्तैः कृतं पापकर्मभिः

Aquellos hombres que se ven en el mundo, afligidos por la lepra: todos esos pecadores han cometido la acción impía de robar oro.

Verse 35

तस्माद्देयं यथाशक्त्या न स्तेयं कनकं बुधैः । इच्छद्भिः परमं सौख्यं स्वशरीरस्य शाश्वतम्

Por ello, debe darse según la propia capacidad; los sabios no han de robar oro. Quienes desean el supremo bienestar y un alivio perdurable para su propio cuerpo, así deben obrar.

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । अहं च विस्मयाविष्टः प्रोत्थितः शयनाद्द्रुतम्

Dicho esto, Sahasrāṃśu (el Señor Sol) desapareció de la vista. Y yo, sobrecogido de asombro, me levanté presto de mi lecho.

Verse 37

यावत्पश्यामि देहं स्वं कुष्ठव्याधिपरिच्युतम् । द्वादशार्कप्रभं दिव्यं यथा त्वं पश्यसे द्विज

Entonces contemplé mi propio cuerpo, liberado de la lepra: divino, resplandeciente como doce soles, tal como tú lo ves, oh brāhmaṇa.

Verse 38

तस्मात्त्वमपि विप्रेंद्र भक्त्या तद्भास्करत्रयम् । अनेन विधिना पश्य येन कुष्ठं प्रशाम्यति

Por ello, oh el más excelso de los brāhmaṇas, contempla también con devoción esa tríada de Soles (Bhāskara-traya) según este mismo rito, por el cual la lepra se apacigua.

Verse 39

किमौषधैः किमाहांरैः कटुकैरपि योजितैः । सर्वव्याधिप्रणाशेशे स्थितेऽस्मिन्भास्करत्रये

¿Qué necesidad hay de medicinas, o de mezclas y preparados acremente picantes, cuando aquí está el Bhāskara-traya, supremo en destruir todas las enfermedades?

Verse 40

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं तां पुरीं प्रति । गृहेऽद्य तव विश्रांतो यथा विप्र निजे गृहे

Que el bienestar sea contigo. Ahora partiré hacia esa ciudad. Hoy he descansado en tu casa, oh Brāhmaṇa, como quien descansa en su propio hogar.

Verse 41

एवमुक्तः स पांथेन तेन विप्रः स कुष्ठभाक् । वीक्षांचक्रे ततो वक्त्रं स्वपत्न्या दुःखसंयुतः

Así interpelado por aquel viajero, el brāhmaṇa, afligido de lepra, miró entonces el rostro de su propia esposa, con el corazón cargado de pena.

Verse 42

साऽब्रवीद्युक्तमुक्तं ते पांथेनानेन वल्लभ । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ यत्र तद्भास्करत्रयम्

Ella dijo: «Amado, lo que este viajero te ha dicho es, en verdad, acertado. Por eso ve pronto a ese lugar donde se halla ese Bhāskara-traya».

Verse 43

अहं त्वया समं तत्र शुश्रूषानिरता सती । गमिष्यामि न संदेहस्तस्माद्गच्छ द्रुतं विभो

«Yo también iré allí contigo, firme en el servicio y en la fidelidad. No hay duda; por eso, oh noble señor, ve pronto».

Verse 44

एवमुक्तस्तया सोऽथ वित्तमादाय भूरिशः । प्रस्थितः कांतया सार्धं मुण्डीरस्वामिनं प्रति

Así, movido por sus palabras, reunió abundantes riquezas y partió junto con su amada, encaminándose hacia Muṇḍīrasvāmin.

Verse 45

प्रतिज्ञया गमिष्यामि द्रष्टुं तद्देवतात्रयम् । मुंडीरं कालनाथं च मूल स्थानं च भास्करम्

“Por mi voto, iré a contemplar aquella tríada de deidades: Muṇḍīra, Kālanātha y Bhāskara en su asiento primordial (mūlasthāna).”

Verse 46

ततः कृच्छ्रेण महता कुष्ठव्याधिसमाकुलः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे संप्राप्तः स द्विजोत्तमाः

Luego, con grandísima dificultad—atormentado por la lepra—aquel excelente brāhmaṇa llegó al territorio sagrado de Hāṭakeśvara.

Verse 47

तद्दृष्ट्वा सुमहत्क्षेत्रं तापसौघनिषेवितम् । निर्विण्णः कुष्ठरोगेण पथि श्रांतोऽब्रवीत्प्रियाम्

Al ver aquel vasto campo sagrado, frecuentado por multitudes de ascetas, él—abatido por la lepra y rendido en el camino—habló a su amada esposa.

Verse 48

अहं निर्वेदमापन्नो रोगेणाथ बुभुक्षया । मुण्डीरस्वामिनं यावन्न शक्रोमि प्रसर्पितुम्

“He caído en el desaliento, por la enfermedad y por el hambre. No puedo siquiera arrastrarme hacia adelante hasta Muṇḍīrasvāmin.”

Verse 49

तस्मादत्रैव देहं स्वं विहास्यामि न संशयः । त्वं गच्छ स्वगृहं कांते सार्थमासाद्य शोभनम्

Por lo tanto, abandonaré mi cuerpo aquí mismo, sin duda alguna. Tú, amada mía, regresa a tu hogar uniéndote a una buena caravana.

Verse 50

पत्न्युवाच । अभुक्ते त्वयि नो भुक्तं कदाचित्कांत वै मया । एकांतेऽपि महाभाग न सुप्तं जाग्रति त्वयि

La esposa dijo: 'Amado, nunca he comido cuando tú no habías comido. Incluso en la intimidad, oh afortunado, no he dormido mientras tú permanecías despierto'.

Verse 51

तस्मादेतन्महाक्षेत्रं संप्राप्य त्वां व्यवस्थितम् । परलोकाय संत्यज्य कथं गच्छाम्यहं गृहम्

Por tanto, habiendo llegado a esta gran región sagrada y viéndote resuelto a partir al más allá, ¿cómo podría abandonarte y regresar a casa?

Verse 52

दर्शयिष्ये मुखं तेषां त्वया हीना अहं कथम् । बांधवानां गुरूणां च अन्येषां सुदृदा मपि

¿Cómo podría mostrar mi rostro, despojada de ti, a nuestros parientes, a nuestros maestros e incluso a otros allegados y amigos fieles?

Verse 53

तस्मात्त्वया समं नाथ प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । स्नेहपाशविनिर्बद्धा सत्येनात्मानमालभे

Por lo tanto, oh Señor, entraré en el fuego junto contigo. Atada firmemente por los lazos del amor, ofrezco mi propio ser en verdad.

Verse 54

यावतस्तव संजाता उपवासा महामते । तावंतश्च तथास्माकं कथं गच्छामि तद्गृहम्

Oh magnánimo, tantos ayunos como han surgido para ti, tantos también son para mí. ¿Cómo, pues, he de volver a aquel hogar?

Verse 55

एवं तस्या विदित्वा स निश्चयं ब्राह्मणस्तदा । चितिं कृत्वा तु दाहार्थं तया सार्धे ततोऽविशत्

Conociendo así su determinación, el brahmán entonces levantó una pira funeraria para la cremación y, acto seguido, entró en ella junto con ella.

Verse 56

भास्करं मनसि ध्यात्वा यावदग्निं समाददे । तावत्पश्यति चाग्रस्थं सुदीप्तं पुरुषत्रयम्

Mientras meditaba en su mente en Bhāskara, el Sol, y estaba por tomar el fuego, vio ante sí a tres hombres, intensamente resplandecientes.

Verse 57

तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टः क एते पुरुषास्त्रयः । न कदाचिन्मया दृष्टा ईदृक्तेजःसमन्विताः

Al verlo, quedó sobrecogido de asombro: «¿Quiénes son estos tres? Jamás he visto seres dotados de un esplendor semejante».

Verse 58

पुरुषा ऊचुः । मा त्वं मृत्युपथं गच्छ कृत्वा वैराग्यमाकुलः । व्यावृत्य स्वगृहं गच्छ स्व भार्यासहितो द्विज

Los seres radiantes dijeron: «No vayas por el camino de la muerte, turbado por el torbellino del desapego. Vuelve atrás y ve a tu propia casa, oh dos veces nacido, junto con tu esposa».

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । प्रतिज्ञाय मया पूर्व गृहं मुक्तं निजं यतः । मुण्डीरस्वामिनं दृष्ट्वा तथाऽन्यं कालवल्लभम्

Dijo el brāhmaṇa: «Antes hice un voto; por eso abandoné mi propia casa. Tras contemplar a Muṇḍīrasvāmin, y también a otro, Kālavallabha».

Verse 60

मूलस्थानं च कर्तव्यं ततः सस्यप्रभक्षणम् । सोऽहं तानविलोक्याथ कथं गच्छामि मन्दिरम् । भक्षयामि तथा सस्यं तेन त्यक्ष्यामि जीवितम्

«Debo observar la disciplina: primero vivir de raíces, y después comer grano. Ahora que os he visto, ¿cómo he de volver a mi morada? Aun así comeré grano, y por ello entregaré mi vida».

Verse 61

पुरुषा ऊचुः । वयं ते भास्करा ब्रह्मंस्त्रयोऽत्रैव समागताः । त्वद्भक्त्याकृष्टमनसो ब्रूहि किं करवामहे

Los hombres dijeron: «Oh Bhāskara (el Sol), oh venerable brāhmaṇa: tres Bhāskaras nos hemos reunido aquí mismo, atraídos por tu devoción. Dinos: ¿qué debemos hacer?»

Verse 62

ब्राह्मण उवाच । यदि यूयं समायाताः स्वयमेव ममांतिकम् । त्रयोऽपि भास्करा नाशमेष कुष्ठः प्रगच्छतु

El brāhmaṇa dijo: «Puesto que habéis venido por vuestra propia voluntad a mí—oh tres Bhāskaras—que esta lepra se aparte ahora y sea destruida».

Verse 63

तथाऽत्रैव सदा स्थेयं क्षेत्रे युष्माभिरेव हि । सांनिध्यं त्रिषु लोकेषु गन्तव्यं च यथा पुरा

«Asimismo, debéis permanecer siempre aquí, en este campo sagrado. Y, como antes, debéis también ir otorgando vuestra presencia divina en los tres mundos».

Verse 64

भास्करा ऊचुः । एवं विप्र करिष्यामः स्थास्यामो ऽत्र सदा वयम् । त्वं चापि रोगनिर्मुक्तः सुखं प्राप्स्यस्यनुत्तमम्

Los Bhāskaras dijeron: «Así sea, oh brāhmaṇa; así lo haremos. Moraremos aquí por siempre, y tú también—libre de enfermedad—alcanzarás la dicha insuperable».

Verse 65

प्रासादत्रितयं तस्मादस्मदर्थं निरूपय । येन त्रिकालमासाद्य गच्छामः संनिधिं द्विज

«Por ello, oh brāhmaṇa, dispone tres templos para nosotros, de modo que—al ser visitados en los tres tiempos del día—podamos otorgar nuestra sagrada presencia, oh dvija.»

Verse 66

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे गताश्चाद्दर्शनं ततः । सोऽपि पश्यति कायं स्वं यावद्रोगविवर्जितम्

Dicho esto, todos ellos se apartaron y desaparecieron de la vista. Entonces él miró su propio cuerpo y lo vio ya enteramente libre de enfermedad.

Verse 67

द्वादशार्क प्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम् । ततः प्रोवाच तां भार्यां विनयावनतां स्थिताम्

Su cuerpo resplandecía como doce soles y estaba señalado por todos los signos auspiciosos. Entonces habló a su esposa, que permanecía allí inclinada con humildad.

Verse 68

पश्य त्वं सुभ्रूर्मे गात्रं यादृग्रूपं पुनः स्थितम् । प्रसादाद्देवदेवस्य भास्करस्यांशुमालिनः

«Mira, oh de cejas hermosas, mi cuerpo—cómo ha sido restaurado a su antigua forma—por la gracia de Bhāskara, el Dios de los dioses, el coronado con guirnalda de rayos.»

Verse 69

सोऽहमत्र स्थितो नित्यं पूजयिष्यामि भास्करम् । न यास्यामि पुनः सद्म सत्यमेतन्मयोदितम्

Por ello permaneceré aquí para siempre y rendiré culto a Bhāskara, el Señor Sol. No volveré jamás a mi hogar: ésta es la verdad que he pronunciado.

Verse 72

त्रयाणामपि तेषां तु साध्वर्चाः शास्त्रसूचिताः । स्थापयामास सूर्याणां हस्तार्के सूर्यवासरे

Para los tres se realizaron las debidas formas de culto, prescritas por las escrituras; y él instaló las imágenes del Sol cuando el Sol estaba en el nakṣatra Hasta, en día domingo.

Verse 73

ततस्ताः पुष्पधूपाद्यैः समभ्यर्च्य चिरं द्विजः । त्रिसंध्यं क्रमशः प्राप्तो देहांते भास्करालयम्

Entonces el dos veces nacido los adoró largo tiempo con flores, incienso y demás ofrendas; y, observando en orden las tres sandhyās diarias, al término de su cuerpo alcanzó la morada de Bhāskara, el Sol.

Verse 74

सूत उवाच । एवं ते तत्र संजातास्त्रयोऽपि द्विजसत्तमाः । भास्करा भक्तलोकस्य सर्वव्याधिविनाशकाः

Sūta dijo: Así pues, oh el mejor de los dos veces nacidos, aquellos tres surgieron allí en verdad como Bhāskaras, formas solares; y para la comunidad de devotos se volvieron destructores de toda enfermedad.

Verse 75

यस्तान्पश्यति काले स्वे यथोक्ते सूरर्यवासरे । स वांछितांल्लभेत्कामान्दुर्लभानपि मानवैः

Quienquiera que los contemple en su debido tiempo, en el día del Sol según lo prescrito, alcanzará los deseos anhelados, aun aquellos difíciles de obtener para los hombres.