Adhyaya 62

Verse 1

शौनक उवाच । सूत श्रुता पुरास्माभिरुत्पत्तिर्गणपस्य च । क्षेत्रनाथः कथं जज्ञे वदैतच्छृण्वतां हि नः

Śaunaka dijo: «Oh Sūta, ya hemos oído antes acerca del nacimiento de Gaṇapa (Gaṇeśa). Ahora dinos: ¿cómo llegó a manifestarse Kṣetranātha, el Señor del campo sagrado? Explícalo a nosotros que escuchamos»

Verse 2

सूत उवाच । यदा दारुकदैत्येन पीड्यमाना दिवौकसः । शिवं देव्या सहासीनं प्रणिपत्येदमब्रुवन्

Sūta dijo: «Cuando los dioses, atormentados por el demonio Dāruka, se acercaron a Śiva, que estaba sentado junto a la Diosa, y tras postrarse pronunciaron estas palabras…»

Verse 3

देव दैत्येन घोरेण दुर्जयेन सुरासुरैः । पीडिता दारुकेण स्मः स्वस्थानाच्चापि च्याविताः

«Oh Señor, por el terrible Dāruka, invencible tanto para dioses como para asuras, hemos sido oprimidos y hasta expulsados de nuestras propias moradas.»

Verse 4

न विष्णुना न चंद्रेण न चान्येनापि केनचित् । शक्यो हंतुं स दुष्टात्मा अर्धनारीश्वरं विना

«Ni Viṣṇu, ni el dios Luna, ni nadie más puede dar muerte a ese malvado, salvo Ardhanārīśvara (Śiva unido a Śakti).»

Verse 5

तेन संपीड्यमानानामस्माकं शरणं भव । इत्युक्त्वा रुरुदुर्देवास्त्राहित्राहीति चाब्रुवन्

«Por ello, para nosotros que estamos siendo aplastados por él, sé nuestro refugio.» Dicho esto, los dioses rompieron en llanto y clamaron una y otra vez: «¡Sálvanos, sálvanos!»

Verse 6

ततोऽतिकृपयाविष्टहरकंठस्य कालिमाम् । गृहीत्वा पार्वती चक्रे नारीमेकां महाभयाम्

Entonces Pārvatī, movida por una inmensa compasión, tomó la oscuridad de la garganta de Hara y creó con ella una mujer sumamente aterradora.

Verse 7

आत्मशक्तिं तत्र मुक्त्वा प्रोवाचेदं वचः शुभा । यस्मादतीव कालासि नाम्ना त्वं कालिका भव

Habiendo liberado allí su propio poder, la Diosa auspiciosa pronunció estas palabras: «Puesto que eres extremadamente oscura, tu nombre será Kālikā».

Verse 8

देवारिं च दुरात्मानं शीघ्रं नाशय शोभने । एवमुक्ता महारावा कालिका प्राप्य तं तदा

«¡Oh hermosa, destruye velozmente a ese malvado enemigo de los dioses!» Así ordenada, Kālikā, emitiendo un rugido tremendo, avanzó y lo alcanzó.

Verse 9

रवेणैव मृतं चक्रे सानुगं स्फुटितहृदम् । ततोवन्ती श्मशानस्था महारावानमुंचत

Solo con su rugido lo mató, junto con sus seguidores, destrozándole el corazón. Luego, de pie en el campo de cremación, soltó un grito poderoso y resonante.

Verse 10

यैरासन्विकला लोकास्त्रयोऽपि प्रमृता यथा । ततो रुद्रो बालरूपं कृत्वा विश्वकृते विभुः

Por esas causas, los tres mundos se habían debilitado, como si hubieran sido abatidos. Por lo tanto, Rudra, el Señor todopoderoso que actúa por el bienestar del universo, asumió la forma de un niño.

Verse 11

रुदंस्तस्याः समीपे चाप्यागतः प्रेतसद्मनि । रुदंतं च ततो बालं कृत्वोत्संगे कृपान्विता

Llorando, se acercó a ella e incluso entró en aquella morada de los pretas. Al ver al niño sollozar, ella, movida por la compasión, lo tomó y lo sentó en su regazo.

Verse 12

कालिकाऽपाययत्स्तन्यं मा रुदेति प्रजल्पती । स्तन्य व्याजेन बालोऽपि पपौ क्रोधं तदंगजम्

Kālikā le dio de beber su leche, murmurando con dulzura: «No llores». Pero, con el pretexto de mamar, el niño también bebió su ira, nacida de su propio ser.

Verse 13

योऽसौ हरकंठभवविषादासीत्सुदुर्धरः । पीतक्रोधस्वभावे च सौम्यासीत्कालिका तदा

Aquel insoportable pesar nacido del veneno en la garganta de Hara—una vez bebida y extinguida la ira—entonces Kālikā se volvió suave y auspiciosa en su propia naturaleza.

Verse 14

बालोऽपि बालरूपं तत्त्यक्तुमैच्छत्कृतक्रियः

Habiendo cumplido su propósito, el niño también deseó abandonar aquella forma infantil.

Verse 15

ततो देवाः कालिकायाः शंकमानाः पुनर्भयम् । ऊचुर्मा बाल बालत्वं परित्यज कृपां कुरु

Entonces los dioses, de nuevo temerosos y recelosos de Kālikā, dijeron: «Oh niño, no abandones tu estado infantil; ten misericordia».

Verse 16

बाल उवाच । न भेतव्यं कालिकायाः सौम्या देवी यतः कृता । अस्ति चेद्भवतां भीतिरन्यान्स्रक्ष्यामि बालकान् । चतुःषष्टिक्षेत्रपालानित्युक्त्वा सोऽसृजन्मुखात्

El Niño dijo: «No temáis a Kālikā, pues la Diosa ha sido hecha benigna. Mas si aún permanece el temor entre vosotros, crearé otras formas infantiles: sesenta y cuatro Kṣetrapālas». Dicho esto, los emanó de su boca.

Verse 17

प्राह तान्बालरूपांश्च बालरूपी महेश्वरः । स्वर्गेषु पंचविशानां पातालेषु च तावताम्

Maheśvara, él mismo en forma de niño, habló a aquellas formas infantiles: «En los cielos, para veinticinco de vosotros—y en los mundos subterráneos, igualmente para el mismo número—estarán vuestras moradas.»

Verse 18

चतुर्दशानां भूर्लोके वासो वः पालनं तथा । अयमेव श्मशानस्थो भविता श्वा च वाहनम्

«Para catorce de vosotros, vuestra morada y vuestra custodia serán en la tierra. Este permanecerá en el crematorio, y un perro será su vehículo.»

Verse 19

नैवेद्यं भवतां राजमाषतंदुलमिश्रकाः । अनभ्यर्च्य च यो युष्मान्किंचित्कृत्यं विधास्यति

«Vuestra ofrenda (naivedya) será una mezcla de frijol negro selecto (rājamāṣa) y arroz. Y quien emprenda cualquier acción sin antes rendiros culto…»

Verse 20

तस्य तन्निष्फलं भावि भुक्तं प्रेतैश्च राक्षसैः । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रस्तत्रैवां तरधीयत

«Para él, ese acto será estéril, y su ofrenda será devorada por pretas y rākṣasas.» Dicho esto, el Bienaventurado Rudra habló así y desapareció allí mismo.

Verse 21

क्षेत्रपालाः स्थिताश्चैव यथास्थाने निरूपिताः । इति वः क्षेत्रपालानां सृष्टिः प्रोक्ता समासतः

Así, los Kṣetrapāla quedaron establecidos, cada uno designado en su propio lugar. De este modo, en breve, os ha sido narrada la creación de los Kṣetrapāla.

Verse 22

आराधनं प्रवक्ष्यामि येन प्रीता भवंति ते

Ahora expondré el modo de adoración (ārādhana) por el cual aquellos Kṣetrapāla quedan complacidos.

Verse 23

ओंक्षां क्षेत्रपालाय नमः । इति नवाक्षरो महामंत्रः

«Oṃ kṣāṃ—reverencia a Kṣetrapāla». Éste es proclamado el gran mantra de nueve sílabas.

Verse 24

अनेनात्र चंदनादि दत्त्वा राजमाषतण्डुलमिश्रकाश्च चतुःषष्टिकृतभागान्वटकान्निवेद्य तावत्यो दीपिकास्तावन्ति पत्राणि पूगानि निवेद्य दण्डवत्प्रणम्य महास्तुतिमेतां जपेत्

Aquí, valiéndote de este mantra, ofrece sándalo y demás ofrendas; presenta vaṭaka (tortas) hechas de una mezcla de frijol negro y arroz, divididas en sesenta y cuatro porciones; ofrece igual número de lámparas, y asimismo hojas y nueces de areca; luego, postrándote en daṇḍavat, recita este gran himno.

Verse 25

ओंऊर्ध्वकेशा विरू पाक्षा नित्यं ये घोररूपिणः । रक्तनेत्राश्च पिंगाक्षाः क्षेत्रपालान्नमामि तान्

Oṃ. Me inclino ante aquellos Kṣetrapāla de cabellos erizados, de mirada terrible y extraña, siempre de forma pavorosa: de ojos rojos y de ojos leonados.

Verse 26

अह्वरो ह्यापकुम्भश्च इडाचारस्तथैव यः । इंद्रमूर्तिश्च कोलाक्ष उपपाद ऋतुंसनः

Ahvara, Āpakumbha y asimismo Iḍācāra; Indramūrti, Kolākṣa, Upapāda y Ṛtuṃsana: éstos también cuentan entre los Kṣetrapālas, los guardianes del lugar sagrado, dignos de alabanza.

Verse 27

सिद्धेयश्चैव वलिको नीलपादेकदंष्ट्रिकः । इरापतिश्चाघहारी विघ्नहारी तथांतकः

Siddheya y Valika; Nīlapāda-Ekadaṃṣṭrika; Irāpati; Āghahārī, Vighnahārī y también Antaka: éstos son los Kṣetrapālas a quienes se debe rendir salutación.

Verse 28

ऊर्ध्वपादः कम्बलश्च खंजनः खर एव च । गोमुखश्चैव जंघालो गणनाथश्च वारणः

Ūrdhvapāda, Kambala, Khaṃjana y también Khara; Gomukha, Jaṃghāla, Gaṇanātha y Vāraṇa: éstos son los Kṣetrapālas recordados en la alabanza.

Verse 29

जटालोप्यजटालश्च नौमि स्वःक्षेत्रपालकान् । ऋकारो हठकारी च टंकपाणिः खणिस्तथा

Me inclino ante mis propios Kṣetrapālas, guardianes de mi recinto: Jaṭāla y Ajaṭāla; Ṛkāra, Haṭhakārī, Ṭaṃkapāṇi y asimismo Khaṇi.

Verse 30

ठंठंकणो जंबरश्च स्फुलिंगास्यस्तडिद्रुचिः । दंतुरो घननादश्च नन्दकश्च तथा परः

Me postro ante los Kṣetrapālas llamados Ṭhaṃṭhaṃkaṇa, Jaṃbara, Sphuliṅgāsya (de boca que arroja chispas), Taḍidruci (resplandeciente como el rayo), Daṃtura, Ghananāda (que truena como nube), y Nandaka, junto con el otro protector también.

Verse 31

फेत्कारकारी पंचास्यो बर्बरी भीमरूपवान् । भग्नपक्षः कालमेघो युवानो भास्करस्तथा

Me postro ante Phetkārakārī, Paṃcāsya (de cinco rostros), Barbarī, el temible Bhīmarūpavān, Bhagnapakṣa, Kālamegha (oscuro como nube de tormenta), Yuvāna y también Bhāskara.

Verse 32

रौरवश्चापि लंबोष्ठो वणिजः सुजटालिकः । सुगंधो हुहुकश्चैव नौमि पातालरक्षकान्

También me postro ante Raurava, Laṃboṣṭha (de labios gruesos), Vaṇija, Sujaṭālika (de cabellera bien enmarañada), Sugandha (el fragante) y Huhuka: estos guardianes de Pātāla, las regiones subterráneas.

Verse 33

सर्वलिंगेषु हुंकारः स्मशानेषु भयावहः । महालक्षो वने घोरे ज्वालाक्षो वसतौ स्थितः

En todos los santuarios del liṅga, Él es Huṃkāra; en los campos de cremación, Él es Bhayāvaha (el que infunde terror). En los bosques terribles, Él es Mahālakṣa; y en las moradas humanas permanece como Jvālākṣa (de ojos de llama).

Verse 34

एकवृक्षश्च वृक्षेषु करालवदनो निशि । घण्टारवो गुहावासी पद्मखंजो जले स्थितः

Entre los árboles, Él es Ekavṛkṣa; en la noche, Él es Karālavadana (de semblante terrible). Morando en las cuevas, Él es Ghaṇṭārava (cuyo bramido suena como campana), y en las aguas permanece como Padmakhaṃja.

Verse 35

चत्वरेषु दुरारोहः पर्वते कुरवस्तथा । निर्झरेषु प्रवाहाख्यो माणिभद्रो निधिष्वपि

En las encrucijadas, Él es Durāroha (difícil de alcanzar); en las montañas, Él es Kurava. En las cascadas se le llama Pravāhākhya, y aun entre los tesoros ocultos permanece como Māṇibhadra.

Verse 36

रसक्षेत्रे रसाध्यक्षो यज्ञवाटेषु कोटनः । चतुर्दश भुवं व्याप्य स्थिताश्चैवं नमामि तान्

En el “Rasa-kṣetra” él es Rasādhyakṣa, y en los recintos del yajña es Koṭana. Tras abarcar los catorce mundos y permanecer así, me postro ante todos ellos.

Verse 37

एवं चतुःषष्टिमिताञ्छरणं यामि क्षेत्रपान् । प्रसीदंतु प्रसीदंतु तृप्यंतु मम पूजया

Así, tomo refugio en los Kṣetrapālas, sesenta y cuatro en número. Que sean propicios—que sean propicios—y que se complazcan con mi adoración.

Verse 38

सर्वकार्येषु यश्चैवं क्षेत्रपानर्चयेच्छुचिः । क्षेत्रपास्तस्य तुष्यंति यच्छंति च समीहितम्

Quien, siendo puro, adore así a los Kṣetrapālas al comienzo de toda empresa, los Kṣetrapālas se complacen en él y le conceden lo que anhela.

Verse 39

इमं क्षेत्रपकल्पं च विजानन्विजयस्तथा । यथोक्तविधिनाभ्यर्च्य सिद्धेयं तुष्टुवे च तम्

Comprendiendo este rito para los Kṣetrapālas, Vijayā también—tras adorar conforme al método prescrito—entonó alabanzas a él (al guardián/deidad), buscando el éxito en su empresa.

Verse 40

प्रणम्य च ततो देवीमानर्च वटयक्षिणीम् । पुरा यदा नारदेन कलापग्रामतो द्विजाः

Entonces, tras postrarse, adoró a la Diosa, la Vaṭayakṣiṇī. Antaño, cuando Nārada trajo a los brāhmaṇas desde la aldea llamada Kalāpagrāma, oh nacidos dos veces,

Verse 41

समानीतास्तैश्च साकं सुनंदा नाम ब्राह्मणी । विधवाभ्यागता तत्र तपस्तप्तुं महीतटे

Junto con ellos fue traída una mujer brāhmaṇa llamada Sunandā; viuda, llegó allí para emprender austeridades en la ribera del río.

Verse 42

सा कृच्छ्राणि पराकांश्च अतिकृच्छ्राणि कुर्वती । ज्यैष्ठे भाद्रपदे चक्रे सावित्र्या द्वे त्रिरात्रिके

Ella practicó las austeridades de Kṛcchra, Parāka y Ati-kṛcchra; y en los meses de Jyaiṣṭha y Bhādrapada, con el rito de Sāvitrī, observó dos votos de tres noches.

Verse 43

मासोपवासं च तथा कार्तिके कुलनंदिनी । सप्तलिंगानि संपूज्य देवीपूजां सदा व्यधात्

Y en Kārttika, aquella noble dama observó un ayuno de un mes; tras adorar debidamente siete liṅgas, realizaba sin cesar el culto a la Diosa.

Verse 44

दर्शे स्नानं तथा चक्रे महीसागरसंगमे । इत्यादिबहुभिस्तैस्तैर्नित्यं नियमपालनैः

También se bañó en el día de luna nueva, en la confluencia del río con el océano; así, mediante muchas observancias y disciplinas cotidianas como esas,

Verse 45

धूतपापा ययौ लोकमुमायाः कृतस्वागता । अंशेन च तटे तस्मिन्संभूता वटयक्षिणी

Purificados sus pecados, ella fue al mundo de Umā, recibida con gracia; y en esa misma ribera, la Vaṭayakṣiṇī se manifestó como una porción (de la Diosa).

Verse 46

तस्यास्तुष्टो वरं प्रादात्सिद्धलिंगस्थितो हरः । अनभ्यर्च्य य एनां च मत्पूजां प्रकरिष्यति

Hara (Śiva), morando en el Siddha-liṅga, complacido con ella, concedió una gracia: «Quien me rinda culto sin haberla venerado primero…»

Verse 47

तस्य तन्निष्फलं सर्वमित्युक्तं पाल्यमेव मे । तस्मात्प्रपूजयेन्नित्यं वटस्थां वटयक्षिणीम् । पुष्पैर्धूपैस्तु नैवेद्यैर्मंत्रेणानेन भक्तितः

(Dice Śiva:) «Para él, todo ello queda sin fruto»—así se ha declarado, y debe observarse conforme a Mi mandato. Por eso, cada día debe venerarse con devoción a la Vaṭayakṣiṇī que mora en el baniano, con flores, incienso y naivedya (ofrenda de alimento), y con este mantra.

Verse 48

सुनंदे नंदनीयासि पूजामेतां गृहाण मे । प्रसीद् सर्वकालेषु मम त्वं वटयक्षिणि

«Oh Sunandā, digna de deleite eres; recibe esta adoración mía. Sé propicia en todo tiempo—oh, mi Vaṭayakṣiṇī.»

Verse 49

एवं संपूज्य तां नत्वा क्षमाप्य वटयक्षिणीम् । सर्वान्कामानवाप्नोति नरो नारी च सर्वदा

Así, tras rendirle culto debidamente, inclinarse ante ella y pedir perdón a la Vaṭayakṣiṇī, tanto el hombre como la mujer alcanzan siempre todos los deseos.

Verse 50

विजयश्चापि माहात्म्यमिदं जानन्महामतिः । आनर्च वटवृक्षस्थां भक्तितो वटयक्षिणीम्

Vijaya también—hombre de gran entendimiento y conocedor de la grandeza de este relato sagrado—adoró con devoción a la Yakṣiṇī que moraba en el árbol de baniano.

Verse 51

ततः सिद्धांबिकां स्तुत्वा जप्तवानपराजिताम् । महाविद्यां वैष्णवीं तु साधनेन समन्विताम्

Posteriormente, habiendo alabado a Siddhāmbikā, realizó japa de la invencible (Aparājitā) —la gran Vaiṣṇavī Mahāvidyā— totalmente respaldada por la sādhana prescrita.

Verse 52

यस्याः स्मरणमात्रेण सर्वदुःखक्षयो भवेत् । तां विद्यां कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं विप्रपुंगवाः

Esa sagrada Vidyā —por cuyo mero recuerdo se destruye todo dolor— proclamaré ahora. Escuchad, oh los más destacados entre los brāhmaṇas.

Verse 53

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय नमोऽनंताय सहस्रशीर्षाय क्षीरोदार्णवशायिने शेषभोगपर्यंकाय गरुडवाहनाय पीतवाससे वासुदेव संकर्षण प्रद्युम्नानिरुद्ध हयशिरो वराह नरसिंह वामन त्रिविक्रम राम राम वरप्रद नमोऽस्तु ते नमोऽ स्तुते असुरदैत्यदानवयक्षराक्षस भूतप्रेतपिशाचकुंभांड सिद्धयोगिनी डाकिनी स्कंदपुरोगमान्ग्रहान्नक्षत्रग्रहांश्चान्यांश्च हन २ दह २ पच २ मथ २ विध्वंसय २ विद्रावय २ शंखेन चक्रेण वज्रेण गदया मुशलेन हलेन भस्मीकुरु सहस्रबाहवे सहस्रचरणायुध जय २ विजय २ अपराजित अप्रतिहत सहस्रनेत्र ज्वल २ प्रज्वल २ विश्वरूप बहुरूप मधुसूदन महावराह महापुरुष वैकुंठ नारायण पद्मनाभ गोविंद दामोदर हृषीकेश सर्वासुरो त्सादन सर्वभूतवशंकर सर्वदुःखप्रभेदन सर्वयंत्रप्रभंजन सर्वनागप्रमर्दन सर्वदेवमहेश्वर सर्वबंधविमोक्षण सर्वाहितप्रमर्दन सर्वज्वरप्रणाशन सर्वग्रह निवारण सर्वपापप्रशमन जनार्दन जनानंदकर नमोऽस्तु ते स्वाहा

Om, saludos al Señor Vāsudeva... Destruye, quema, cocina, bate y ahuyenta a todas las fuerzas hostiles: Asuras, Yakṣas, Rākṣasas... Redúcelos a cenizas con tu caracola y disco... Saludos a Ti. Svāhā.

Verse 54

इमामपराजितां परमवैष्णवीं महाविद्यां जपति पठति शृणोति स्मरति धारयति कीर्तयति न च तस्य वाय्वग्निवज्रोपलाशनिवर्षभयं न समुद्रभयं न ग्रहभयं न च चौरभयं न च श्वापदभयं वा भवेत्

Quien repita, recite, escuche, recuerde o lleve consigo esta suprema Vaiṣṇavī Mahāvidyā no tendrá miedo del viento, fuego, rayos, océano, ladrones ni bestias salvajes.

Verse 55

क्वचिद्रात्र्यंधकारस्त्रीराजकुलविषोपविषगरदवशीकरण विद्वेषणोच्चाटनवधबंधभयं वा न भवेदेतैर्मंत्रपदैरुदाहृतैर्हृदा बद्धैः संसिद्धपूजितैः

Mediante estas fórmulas mántricas... no surgirá ningún miedo en ninguna parte: ni de la oscuridad de la noche, ni del veneno, ni de actos de subyugación, ni de la muerte, ni del cautiverio.

Verse 56

तद्यथा । नमोनमस्तेऽस्तु अभये अनघे अजिते अत्रसिते अमृते अपराजिते पठितसिद्धे स्मरितसिद्ध एकानंशे उमे ध्रुवे अरुंधति सावित्रि गायत्रि जातवेदसि मानस्तोके सरसि सरस्वति धरणि धारिणि सौदामिनि अदिते विनते गौरि गांधारि मातंगि कृष्णे यशोदे सत्यवादिनि ब्रह्मवादिनि कालि कपालिनि सद्योवयवचयनकरि स्थलगतं जलगतमंतरिक्षगतं वा रक्ष २ सर्वभूतभयोपद्रवेभ्यो रक्ष २ स्वाहा

Así (se recita el mantra): “Homenaje, homenaje a Ti—Oh Sin Miedo; Oh Sin Pecado; Oh Invicta; Oh Inmortal... Oh Uma; Oh Savitri; Oh Gayatri... Oh Kali; Oh Kapalini... protege, protege (a nosotros), ya sea que el peligro surja en la tierra, en el agua o en el cielo. Protege, protege (a nosotros) de los miedos y aflicciones causados por todos los seres. Svaha.”

Verse 57

यस्याः प्रणश्यते पुष्पं गर्भो वा पतते यदि । म्रियंते बालका यस्याः काकवंध्या च या भवेत् । धारयेत इमां विद्यामेभिर्दोषैर्न लिप्यते

Si el flujo mensual de una mujer se obstruye, o si su embarazo se malogra; si sus hijos mueren; o si concibe pero no logra dar a luz descendencia viva—al retener y portar esta sagrada vidyā, ella no es manchada por estas faltas y aflicciones.

Verse 58

रणे राजकुले द्यूते नित्यं तस्य जयो भवेत् । शस्त्र धारयते ह्येषां समरे कांडधारिणी

En la batalla, en la corte real e incluso en los juegos de azar, la victoria siempre es suya. Pues en el combate, esta (deidad/poder) porta el arma por ellos—la portadora del astil de la lanza/flecha—otorgando el triunfo en la refriega.

Verse 59

गुल्मशूलाक्षिरोगाणां नित्यं नाशकरी तथा । शिरोरोगज्वराणां च नाशनी सर्वदेहिनाम्

Destruye siempre dolencias como tumores abdominales y cólicos, y asimismo enfermedades de los ojos; y para todos los seres encarnados elimina los trastornos de la cabeza y también las fiebres.

Verse 60

तद्यथा । हन २ कालि सर २ कालि सर २ गौरि धम २ गौरि धम २ विद्ये आले ताले माले गंधे वधे पच २ विद्ये नाशय पापं हन् दुःस्वप्नं विनाशय कष्टनाशिनि रजनि संध्ये दुंदुभिनादे मानसवेगे शंखिनि चक्रिणि वज्रिणि शूलिनि अपमृत्युविनाशिनि विश्वेश्वरि द्रविडि द्राविडि केशवदयिते पशुपतिमहिते दुर्द्दमदमिनि शर्वरि किराति मातंगि ओंह्रांह्रंह्रंह्रंक्रांक्रंक्रंक्रंत्वर २ ये मां द्विषति प्रत्यक्षं परोक्षं वा सर्वान्दम २ मर्द्द २ तापय २ पातय २ शोषय २ उत्सादय २ ब्रह्माणि माहेश्वरि वाराहि विनायकि ऐंद्रि आग्नेयि चामुंडे वारुणि प्रचंडविद्योते इंदोपेंद्रभगिनि विजये शांतिस्वस्तिपुष्टिविवर्धिनि कामांकुशे कामदुधे सर्वकामवरप्रदे सर्वभूतेषु वासिनि प्रति विद्यां कुरु २ आकर्षिणि वेशिनि ज्वालामालिनि रमणि रामणि धरणि धारिणि मानोन्मानिनि रक्ष २ वायव्ये ज्वालामालिनि तापनि शोषणि नीलपताकिनि महागौरि महाश्रये महामयूरि आदित्यरश्मि जाह्नवि यमधंटे किणि २ चिंतामणि सुरभि सुरोत्पन्ने कामदुघे यथा मनीषितं कार्यं तन्मम सिध्यतु स्वाहा ओंस्वाहा ओंभूः स्वाहा ओंभुवः स्वाहा ओंस्वः स्वाहा ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहा यत्रैवागतं पापं तत्रैव प्रतिगच्छतु स्वाहा ओंबले महाबले उासिद्धसाधिनि स्वाहा

“Así (es la gran fórmula protectora): ‘¡Golpea, golpea! Oh Kali… Oh Gauri… Oh Vidya (Poder del Mantra)… destruye el pecado; destruye los malos sueños; ¡Oh destructora de las dificultades! Oh Noche, Oh Crepúsculo... Quienquiera que me odie abierta o secretamente—ciégalos; aplástalos; quémalos... Oh Brahmani, Mahesvari, Varahi... Oh Victoria... protégeme. ... Que el trabajo que he propuesto se cumpla para mí—svaha. ... Oh Poder, Oh Gran Poder, Oh realizadora incluso de lo que no se ha realizado—svaha.’”

Verse 61

इतीमां साधयामास वैष्णवीमपरा जिताम् । विजयः संयतो भूत्वा मनोबुद्धिसमाधिभिः

Así, tras recibir y conocer esta vidyā, Vijaya consumó la Vaiṣṇavī Aparājitā; hecho disciplinado y contenido, se afirmó en el samādhi mediante la concentración de la mente y del entendimiento.

Verse 62

य इमां पठते नित्यं साधनेन विनापि च । तस्यापि सर्वविघ्नानि नश्यंति द्विजपुंगवाः

¡Oh el mejor de los nacidos dos veces! Aun quien lo recita a diario, incluso sin sādhana formal, ve destruidos todos sus obstáculos.