Adhyaya 38

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र गुहावासीति चोत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो गुहावासी समार्बुदम्

Śrī Mārkaṇḍeya dijo: Luego, oh el mejor de los reyes, debe uno ir al excelso lugar sagrado llamado Guhāvāsī, donde Mahādeva alcanzó la perfección y se manifestó como “Guhāvāsī” en el monte Arbuda.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन कार्येण भो तात महादेवो जगद्गुरुः । गुहायामनयत्कालं सुदीर्घं द्विजसत्तम

Yudhiṣṭhira dijo: ¿Con qué propósito, oh venerable señor, Mahādeva, el maestro del mundo, pasó un larguísimo tiempo en una cueva, oh el mejor de los brāhmaṇas?

Verse 3

एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वपरं कौतूहलं हि मे

Explícame todo esto con detalle, oh impecable. Deseo oírlo por completo, pues mi anhelo y curiosidad son profundos.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । साधु प्रश्नो महाराज पृष्टो यो वै त्वयोत्तमः । पुराणे विस्तरो ह्यस्य न शक्यो हि मयाधुना

Mārkaṇḍeya dijo: Noble es, oh gran rey, esta excelente pregunta que has formulado. Su plena exposición pertenece a la tradición puránica, y ahora no puedo relatarla con total amplitud.

Verse 5

कथितुं वृद्धभावत्वादतीतो बहुकालिकः । संक्षेपात्तेन ते तात कथयामि निबोध मे

Por mi avanzada edad, ha transcurrido mucho tiempo y no puedo narrarlo extensamente. Por eso, querido hijo, te lo contaré en resumen; atiende y comprende mis palabras.

Verse 6

पुरा कृतयुगे राजन्नासीद्दारुवनं महत् । नानाद्रुमलताकीर्णं नानावल्ल्युपशोभितम्

En tiempos antiguos, en el Kṛtayuga, oh rey, existía un vasto bosque llamado Dāruvana, colmado de múltiples árboles y enredaderas, hermoseado por diversas lianas trepadoras.

Verse 7

सिंहव्याघ्रवराहैश्च गजैः खड्गैर्निषेवितम् । बहुपक्षियुतं दिव्यं यथा चैत्ररथं वनम्

Era frecuentado por leones, tigres, jabalíes, elefantes y rinocerontes; colmado de innumerables aves, era maravilloso, como el bosque celestial de Caitraratha.

Verse 8

तत्र केचिन्महाप्राज्ञा वसन्ति संशितव्रताः । वसन्ति परया भक्त्या चतुराश्रमभाविताः

Allí moran algunos de gran sabiduría, firmes en votos bien disciplinados. Permanecen con devoción suprema, establecidos en el espíritu de los cuatro āśramas.

Verse 9

ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा । स्वधर्मनिरताः सर्वे वाञ्छन्तः परमं पदम्

Ya sean brahmacārines, cabezas de familia, moradores del bosque o renunciantes (yatis), todos, entregados a su propio dharma, anhelan el estado supremo.

Verse 10

तावद्वसन्तसमये कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । विमानस्थो महादेवो गच्छन्वै ह्युमया सह

Entonces, en la estación de la primavera, en cierta ocasión por otra causa, Mahādeva, sentado en un vimāna celestial, viajaba en verdad junto con Umā.

Verse 11

ददर्श तोय आवासमृक्सामयजुर्नादितम् । अलक्ष्यागतनिर्गम्यं सर्वपापक्षयंकरम्

Contempló una morada junto a las aguas sagradas, resonante con los cantos del Ṛk, del Sāma y del Yajus; a ella se entra y de ella se sale sin ser visto, y es un lugar que consume todos los pecados.

Verse 12

तं दृष्ट्वा मुदिता देवी हर्षगङ्गदया गिरा । पप्रच्छ देवदेवेशं शशाङ्ककृतभूषणम्

Al verlo, la Diosa se regocijó; con palabras que fluían en gozo y ternura, interrogó al Señor de los dioses, cuyo adorno es la luna.

Verse 13

देव्युवाच । कस्यायमाश्रमो देव वेदध्वनिनिनादितः । यं दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाद्यैः श्रमैश्च परिहीयते

La Diosa dijo: «Oh Dios, ¿de quién es este āśrama que resuena con el sonido del Veda? Al contemplarlo, se apaciguan el hambre, la sed y otras fatigas».

Verse 14

महेश्वर उवाच । किं त्वया न श्रुतं देवि महादारुवनं महत् । बहुविप्रजनो यत्र गृहधर्मेण वर्तते

Maheśvara dijo: «Oh Diosa, ¿acaso no has oído hablar del gran Mahādāruvana? Allí viven muchos brāhmaṇas, conduciéndose según el dharma de la vida doméstica».

Verse 15

अत्र यः स्त्रीजनः कश्चिद्भर्तृशुश्रूषणे रतः । नान्यो देवो न वै धर्मो ज्ञायते शैलनन्दिनि

Aquí, cualquier mujer que se deleita en servir a su esposo—oh hija de la Montaña—no reconoce otro dios ni otro dharma.

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा परं वाक्यं देवदेवेन भाषितम् । कौतूहलसमाविष्टा शङ्करं पुनरब्रवीत्

Al oír estas graves palabras pronunciadas por el Señor de los dioses, ella—colmada de curiosidad—volvió a dirigirse a Śaṅkara.

Verse 17

यत्त्वयोक्तं महादेव पतिधर्मरताः स्त्रियः । तासां त्वं मदनो भूत्वा चारित्रं क्षोभय प्रभो

«Oh Mahādeva, dijiste que las mujeres de aquí están entregadas al dharma de la fidelidad al esposo. Entonces, oh Señor, hazte como Madana y sacude su conducta—pon a prueba su firmeza.»

Verse 18

ईश्वर उवाच । यत्त्वयोक्तं च वचनं न हि मे रोचते प्रिये । ब्राह्मणा हि महद्भूतं न चैषां विप्रियं चरेत्

Īśvara dijo: «Amada, las palabras que has dicho no me complacen. Los brāhmaṇas son un gran poder sagrado; por eso jamás debe obrarse de modo que les sea desagradable.»

Verse 19

मन्युप्रहरणा विप्राश्चक्रप्रहरणो हरिः । चक्रात्क्रूरतरो मन्युस्तस्माद्विप्रं न कोपयेत्

Los brāhmaṇas empuñan la ira como arma, y Hari empuña el disco. La ira es más terrible que el disco; por eso no debe provocarse jamás a un brāhmaṇa.

Verse 20

न ते देवा न ते लोका न ते नगा न चासुराः । दृश्यन्ते त्रिषु लोकेषु ये तैर्दृष्टैर्न नाशिताः

Ni dioses, ni mundos, ni montañas, ni siquiera asuras se ven en los tres mundos, si han sido mirados por ellos con ira y no han sido destruidos.

Verse 21

तेषां मोक्षस्तथा स्वर्गो भूमिर्मर्त्ये फलानि च । येषां तुष्टा महाभागा ब्राह्मणाः क्षितिदेवताः

La liberación y el cielo, la prosperidad en la tierra y los frutos en el mundo humano pertenecen a aquellos con quienes se complacen los nobles Brāhmaṇas, divinidades sobre la tierra.

Verse 22

एवं ज्ञात्वा महाभागे असद्ग्राहं परित्यज । तत्र लोके विरुद्धं वै कुप्यन्ते येन वै द्विजाः

Sabiendo esto, oh noble señora, abandona esa obstinación impropia. Pues en el mundo los Brāhmaṇas se irritan por aquello que se opone al recto orden.

Verse 23

देव्युवाच । नाहं ते दयिता देव नाहं ते वशवर्तिनी । अकृत्वाधश्व वै तासां मानं सुरसुपूजितम्

La Diosa dijo: «Oh Dios, no soy tu amada; no estoy bajo tu dominio, a menos que primero humilles su honor, tan venerado incluso por los dioses».

Verse 24

लोकलोके महादेव अशक्यं नास्ति ते प्रभो । क्रियतां मम चैवैकमेतत्कार्यं सुरोत्तम

En este mundo y más allá, oh Mahādeva, nada te es imposible, oh Señor. Oh el mejor de los dioses, haz que se cumpla esta única tarea mía.

Verse 25

एवमुक्तो महादेवो देव्या वाक्यहिते रतः । कृत्वा कापालिकं रूपं ययौ दारुवनं प्रति

Así interpelado, Mahādeva—deseoso de cumplir las palabras de la Diosa—adoptó la forma de un Kāpālika y se encaminó hacia Dāruvana.

Verse 26

महाहितजटाजूटं नियम्य शशिभूषणम् । कण्ठत्राणं परं कृत्वा धारयन् कर्णकुण्डले

Recogió su bien dispuesto moño de jaṭā, adornado con la luna; haciendo de su cuello un supremo ornamento protector, llevó pendientes en las orejas.

Verse 27

व्याघ्रचर्मपरीधानो मेखलाहारभूषितः । नूपुरध्वनिनिघोषैः कम्पयन् वै वसुंधराम्

Vestido con piel de tigre y adornado con cinturón y guirnaldas, hizo temblar la misma tierra con el resonante estruendo de sus nūpura.

Verse 28

महानूर्द्ध्वजटामाली कृत्तिभस्मानुलेपनः । कृत्वा हस्ते कपालं तु ब्रह्मणश्च महात्मनः

Con las altas jaṭā amontonadas y una guirnalda de jaṭā, ungido con ceniza y vestido con piel, el Gran Señor tomó en su mano un cuenco de cráneo—tenido por el del magnánimo Brahmā—adoptando el aspecto de un mendicante errante.

Verse 29

महाडमरुघोषेण कम्पयन् वै वसुंधराम् । प्रभातसमये प्राप्तो महादारुवनं प्रति

Con el atronador sonido de su gran ḍamaru hizo temblar la tierra; y al tiempo del alba llegó, encaminándose hacia el vasto bosque de Dāruvana.

Verse 30

तावत्पुण्यजनः सर्वपुष्पपत्रफलार्थिकः । निर्गतो बहुभिः सार्द्धं पवमानः समन्ततः

Entonces la gente piadosa, deseosa de toda clase de flores, hojas y frutos, salió en gran número junto con otros, deambulando por todas partes.

Verse 31

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रूपं देवस्य भारत । युवतीनां मनस्तासां कामेन कलुषीकृतम्

Oh Bhārata, al contemplar la forma maravillosa del Dios, las mentes de aquellas jóvenes quedaron nubladas y manchadas por el deseo.

Verse 32

शोभनं पुरुषं दृष्ट्वा सर्वा अपि वराङ्गनाः । क्लेदभावं ततो जग्मुर्मुदा दारुवनस्त्रियः

Al ver a aquel hombre hermoso, todas las mujeres de bellos miembros—las de Dāruvana—fueron sobrecogidas por una agitación jubilosa, y sus corazones se derritieron de deleite.

Verse 33

विकारा बहवस्तासां देवं दृष्ट्वा महाद्भुतम् । संजाता विप्रपत्नीनां तदा तासु नरोत्तम

Oh el mejor de los hombres, cuando las esposas de los brāhmaṇas contemplaron a la Deidad absolutamente maravillosa, surgieron en ellas muchas y poderosas mudanzas del sentir.

Verse 34

परिधानं न जानन्ति काश्चिद्दृष्ट्वा वराङ्गनाः । उत्तरीयं तथा चान्या महामोहसमन्विताः

Algunas de las hermosas mujeres, al verlo, ya no sabían qué vestían; otras, presas de gran extravío, perdieron todo sentido incluso de su manto superior.

Verse 35

केशभारपरिभ्रष्टा काचिदेवासनोत्थिता । दातुकामा तदा भैक्ष्यं चेष्टितुं नैव चाशकत्

Una de ellas, con la cabellera desordenada y suelta, se levantó de su asiento; aunque deseaba dar limosna, entonces no pudo ni siquiera actuar debidamente para ofrecer el alimento al mendicante.

Verse 36

काचिद्दृष्ट्वा महादेवं रूपयौवनगर्विता । उत्सङ्गे संस्थितं बालं विस्मृता पायितुं स्तनम्

Otra mujer, orgullosa de su hermosura y juventud, al ver a Mahādeva olvidó dar el pecho al niño que reposaba en su regazo, arrebatada por el asombro.

Verse 37

कामबाणहता चान्या बाहुभ्यां पीड्य सुस्तनौ । निःश्वसन्ती तदा चोष्णं न किंचित्प्रतिजल्पति

Y otra más, herida por las flechas de Kāma, oprimió con sus brazos sus hermosos pechos; exhalando suspiros ardientes, no pudo pronunciar palabra alguna.

Verse 38

। अध्याय

«Capítulo»: señal de colofón o marcador de sección.

Verse 39

तावत्ते ब्राह्मणाः सर्वे भ्रमित्वा काननं महत् । आगताः स्वगृहे दारान् ददृशुश्च हतौजसः

Entretanto, todos aquellos brāhmaṇas, tras vagar por el gran bosque, regresaron a sus casas y vieron a sus esposas; pero hallaron quebrantado su vigor y su confianza.

Verse 40

यासां पूर्वतरा भक्तिः पातिव्रत्ये पतीन्प्रति । चलितास्ता विदित्वाशु निर्जग्मुर्द्विजसत्तमाः

Al comprender de inmediato que la antigua y firme devoción de sus esposas hacia sus maridos, fundada en la fidelidad conyugal, había vacilado, los mejores de los dvijas partieron de nuevo con presteza.

Verse 41

संविदं परमां कृत्वा ज्ञात्वा देवं महेश्वरम् । क्षोभयित्वा मनस्तासां ततश्चादर्शनं गतम्

Tras tomar una resolución suprema y reconocer que la Deidad era el mismo Maheśvara, agitaron las mentes de aquellas mujeres; y luego la presencia divina se desvaneció de la vista.

Verse 42

क्रोधाविष्टो द्विजः कश्चिद्दण्डमुद्यम्य धावति । कल्माषयष्टिमन्ये च तथान्ये दर्भमुष्टिकाम्

Un dvija, poseído por la ira, corrió alzando un bastón; otros tomaron varas moteadas, y otros más empuñaron puñados de hierba darbha.

Verse 43

इतश्चेतश्च ते सर्वे भ्रमित्वा काननं नृप । एकीभूत्वा महात्मानो व्याजह्रुश्च रुषा गिरम्

Oh Rey, tras vagar de un lado a otro por el bosque, todos ellos—esos magnánimos—se reunieron y profirieron palabras airadas.

Verse 44

यदिदं च हुतं किंचिद्गुरवस्तोषिता यदि । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु चोत्तमम्

Si en verdad hemos ofrecido alguna oblación, y si nuestros maestros han quedado satisfechos, entonces por esa verdad caiga el excelso liṅga del Señor.

Verse 45

आश्रमादाश्रमं सर्वे न त्यजामो विधिक्रमात् । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु भूतले

No abandonamos los deberes del āśrama, pasando de una etapa de ermita a otra, contra el orden prescrito. Por esa verdad, caiga sobre la tierra el liṅga del Señor.

Verse 46

एवं सत्यप्रभावेन त्रिरुक्तेन द्विजन्मनाम् । शिवस्य पश्यतो लिङ्गं पतितं धरणीतले

Así, por el poder de la verdad—proclamada tres veces por los dos veces nacidos—el Liṅga cayó sobre la faz de la tierra, mientras Śiva lo contemplaba.

Verse 47

हाहाकारो महानासील्लोकालोकेऽपि भारत । देवस्य पतिते लिङ्गे जगतश्च महाक्षये

¡Oh Bhārata!, se alzó un gran clamor de lamento—hasta en los mundos—cuando el Liṅga del Señor hubo caído y una vasta ruina del cosmos amenazaba.

Verse 48

पतमानस्य लिङ्गस्य शब्दोऽभूच्च सुदारुणः । उल्कापाता दिशां हाहा भूमिकम्पाश्च दारुणाः

Mientras el Liṅga caía, surgió un bramido terriblemente feroz. Llovieron meteoros; los gritos de «¡Ay!» resonaron en todas direcciones, y espantosos terremotos sacudieron la tierra.

Verse 49

पतन्ति पर्वताग्राणि शोषं यान्ति च सागराः । देवस्य पतिते लिङ्गे देवा विमनसोऽभवन्

Se desmoronaban las cumbres de las montañas, y aun los océanos parecían secarse. Cuando el Liṅga del Señor hubo caído, los dioses quedaron abatidos y afligidos.

Verse 50

समेत्य सहिताः सर्वे ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । कृताञ्जलिपुटाः सर्वे स्तुवन्ति विविधैः स्तवैः

Entonces todos se reunieron y se acercaron a Brahmā, el Supremo Ordenador. Con las manos juntas en reverencia, lo alabaron con diversos himnos.

Verse 51

ततस्तुष्टो जगन्नाथश्चतुर्वदनपङ्कजः । आर्तान्प्राह सुरान्सर्वान्मा विषादं गमिष्यथ

Complacido, el Señor del mundo—Brahmā, el de rostro de loto y cuatro bocas—habló a todos los dioses afligidos: «No caigáis en la desesperación».

Verse 52

ब्रह्मशापाभिभूतोऽसौ देवदेवस्त्रिलोचनः । तुष्टैस्तैस्तपसा युक्तैः पुनर्मोक्षं गमिष्यति

Aquel Dios de dioses, el de tres ojos, ha sido dominado por la maldición de Brahmā. Sin embargo, cuando se emprendan y se cumplan debidamente esas austeridades, alcanzará de nuevo la liberación.

Verse 53

एतच्छ्रुत्वा ययुर्देवा यथागतमरिन्दम । भावयित्वा ततः सर्वे मुनयश्चैव भारत

Al oír esto, los dioses se marcharon tal como habían venido, oh domador de enemigos. Luego, todos los sabios, oh Bhārata, lo meditaron y prosiguieron su camino.

Verse 54

विश्वामित्रवसिष्ठाद्या जाबालिरथ कश्यपः । समेत्य सहिताः सर्वे तमूचुस्त्रिपुरान्तकम्

Viśvāmitra, Vasiṣṭha y otros—Jābāli y también Kaśyapa—se reunieron juntos, y todos hablaron con él, Tripurāntaka (Śiva).

Verse 55

ब्रह्मतेजो हि बलवद्द्विजानां हि सुरेश्वर । क्षान्तियुक्तस्तपस्तप्त्वा भविष्यसि गतक्लमः

Pues el esplendor brahmánico de los nacidos dos veces es verdaderamente poderoso, oh Señor de los dioses. Dotado de paciencia, tras practicar austeridad, quedarás libre de fatiga y aflicción.

Verse 56

यतः क्षोभादृषीणां च तदेवं लिङ्गमुत्तमम् । पतितं ते महादेव न तत्पूज्यं भविष्यति

Por la turbación de los ṛṣis, este Liṅga supremo ha caído así, oh Mahādeva; por ello, en ese estado caído, ya no será digno de adoración.

Verse 57

न तच्छ्रेयोऽग्निहोत्रेण नाग्निष्टोमेन लभ्यते । प्राप्नुवन्ति च यच्छ्रेयो मानवा लिङ्गपूजने

Ese sumo bien no se alcanza por el Agnihotra ni por el Agniṣṭoma; mas el bien que los hombres obtienen—ese supremo bienestar—se logra mediante la adoración del Liṅga.

Verse 58

देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । वचनेन तु विप्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति

Para dioses, dānavas, yakṣas, gandharvas, nāgas y rākṣasas por igual, por la sola palabra de los brāhmaṇas, esto llegará a ser digno de veneración.

Verse 59

ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति । यत्फलं तव लिङ्गस्य इह लोके परत्र च

Esto será digno de culto aun para Brahmā, Viṣṇu, Indra y Candra; y el fruto de la adoración de tu Liṅga se obtendrá tanto en este mundo como en el más allá.

Verse 60

एवमुक्तो जगन्नाथः प्रणिपत्य द्विजोत्तमान् । मुदा परमया युक्तः कृताञ्जलिरभाषत

Así interpelado, Jagannātha se postró ante los mejores de los brāhmaṇas; colmado de suprema alegría, con las manos juntas en reverencia, habló.

Verse 61

ब्राह्मणा जङ्गमं तीर्थं निर्जलं सार्वकामिकम् । येषां वाक्योदकेनैव शुध्यन्ति मलिनो जनाः

Los brāhmaṇas son un tīrtha viviente: sin agua, y aun así concede todos los fines deseados; por el “agua” de sus palabras, incluso los manchados quedan purificados.

Verse 62

न तत्क्षेत्रं न तत्तीर्थमूषरं पुष्कराणि च । ब्राह्मणे मन्युमुत्पाद्य यत्र गत्वा स शुध्यति

No hay kṣetra sagrado ni tīrtha santo—ni desiertos ni los Puṣkaras—adonde yendo uno se purifique, si antes ha provocado la ira de un brāhmaṇa.

Verse 63

न तच्छास्त्रं यन्न विप्रप्रणीतं न तद्दानं यन्न विप्रप्रदेयम् । न तत्सौख्यं यन्नविप्रप्रसादान्न तद्दुःखं यन्न विप्रप्रकोपात्

No es verdadero śāstra el que no ha sido expuesto por brāhmaṇas; no es verdadera dāna la que no debe darse a brāhmaṇas. No hay dicha que no nazca de su favor, ni pena que no brote de su desagrado.

Verse 64

पृथिव्यां यानि तीर्थानि गङ्गाद्याः सरितस्तथा । एकस्य विप्रवाक्यस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

Todos los tīrthas de la tierra, y aun los ríos que comienzan con el Gaṅgā, no alcanzan ni la decimosexta parte de una sola palabra de un brāhmaṇa.

Verse 65

अभिनन्द्य द्विजान्सर्वाननुज्ञातो महर्षिभिः । ततोऽगमत्तदा देवो नर्मदातटमुत्तमम्

Habiendo honrado a todos los dvijas, y habiendo recibido el permiso de los grandes ṛṣis, el Deva partió entonces hacia la excelsa ribera del Narmadā.

Verse 66

परमं व्रतमास्थाय गुहावासी समार्बुदम् । तपश्चचार भगवाञ्जपस्नानरतः सदा

Asumiendo el voto supremo, morando en una cueva en Arbuda, el Bienaventurado Señor practicó austeridades, siempre entregado al japa y al baño sagrado.

Verse 67

समाप्ते नियमे तात स्थापयित्वा महेश्वरम् । वन्द्यमानः सुरैः सार्द्धं कैलासमगमत्प्रभुः

Concluida la observancia, oh querido, tras establecer allí a Maheśvara, el Señor—venerado por los dioses—partió con ellos hacia Kailāsa.

Verse 68

नर्मदायास्तटे तेन स्थापितः परमेश्वरः । तेनैव कारणेनासौ नर्मदेश्वर उच्यते

En la ribera del Narmadā, por él fue establecido el Supremo Señor, Parameśvara; y por esa misma causa se le llama “Narmadeśvara”.

Verse 69

योऽर्चयेन्नर्मदेशानं यतिर्वै संजितेन्द्रियः । स्नात्वा चैव महादेवमश्वमेधफलं लभेत्

Aquel renunciante, dueño de sus sentidos, que adora a Narmadeśāna y se baña allí, rindiendo culto a Mahādeva, obtiene el mérito igual al del Aśvamedha.

Verse 70

ददाति यः पितृभ्यस्तु तिलपुष्पकुशोदकम् । त्रिःसप्तपूर्वजास्तस्य स्वर्गे मोदन्ति पाण्डव

Oh Pāṇḍava, quien ofrezca a los Pitṛs sésamo, flores, hierba kuśa y agua, hace que sus antepasados de tres veces siete generaciones se regocijen en el cielo.

Verse 71

यस्तु भोजयते विप्रांस्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । पायसं घृतमिश्रं तु स लभेत्कोटिजं फलम्

Oh rey, quien alimente a los brāhmanes en ese sagrado tīrtha—sirviéndoles arroz con leche mezclado con ghee—obtiene un mérito de medida crore, multiplicado por millones.

Verse 72

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । ददाति तोयमध्यस्थः सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

Oh Yudhiṣṭhira, quien, de pie en medio del agua, entregue oro o plata a los brāhmanes, alcanza el mérito igual al sacrificio Agniṣṭoma.

Verse 73

अष्टम्यांवा चतुर्दश्यां निराहारो वसेत्तु यः । नर्मदेश्वरमासाद्य प्राप्नुयाज्जन्मनः फलम्

Quien permanezca allí en ayuno en la octava o la decimocuarta tithi, y se acerque a Narmadeśvara, alcanzará el verdadero fruto del nacimiento humano.

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । तस्य व्याधिभयं न स्यात्सप्तजन्मसु भारत

Oh rey, quien realice agnipraveśa en ese tīrtha—oh Bhārata—no tendrá temor de enfermedad durante siete nacimientos.

Verse 75

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोके भविष्यति

Oh rey, quien emprenda la abstinencia total de alimento en ese tīrtha, su curso se vuelve irreversible y alcanzará el mundo de Rudra.

Verse 76

एष ते विधिरुद्दिष्टस्तस्योत्पत्तिर्नरोत्तम । पुराणे विहिता तात संज्ञा तस्य तु विस्तरात्

Así, oh el mejor de los hombres, se te ha expuesto el rito prescrito; su origen, querido, y su nombre están establecidos en el Purāṇa con plena amplitud.

Verse 77

एतं कीर्तयते यस्तु नर्मदेश्वरसम्भवम् । भक्त्या शृणोति च नरः सोऽपि स्नानफलं लभेत्

Quien recita este relato del advenimiento de Narmadeśvara, y quien lo escucha con devoción, él también obtiene el mérito de bañarse en el tīrtha.