गणेश-वाक्यं तथा गणानां समर-सन्नाहः | Gaṇeśa’s Challenge and the Mustering of the Gaṇas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता विभुना तेन निश्चयं परमं गताः । सन्नद्धास्तु तदा तत्र जग्मुश्च शिवमन्दिरम्

Dijo Brahmā: Así instruidos por aquel Señor omnipenetrante, alcanzaron la resolución suprema. Luego, allí mismo, plenamente pertrechados, se dirigieron al templo de Śiva.

Verse 2

गणेशोऽपि तथा दृष्ट्वा ह्यायातान्गणसत्तमान् । युद्धाऽऽटोपं विधायैव स्थितांश्चैवाब्रवीदिदम्

Gaṇeśa también, al ver llegar a los más excelsos gaṇas de Śiva, adoptó al instante una disposición guerrera; y, firme en pie, les dijo estas palabras.

Verse 3

गणेश उवाच । आयांतु गणपास्सर्वे शिवाज्ञाप रिपालकाः । अहमेकश्च बालश्च शिवाज्ञापरिपालकः

Gaṇeśa dijo: «Que vengan todos los gaṇas, guardianes del mandato de Śiva. Yo solo soy un niño, y aun así también soy guardián del mandato de Śiva».

Verse 4

तथापि पश्यतां देवी पार्वती सूनुजं बलम् । शिवश्च स्वगणानां तु बलं पश्यतु वै पुनः

Aun así, que la Diosa Pārvatī contemple la fuerza de su hijo; y que Śiva, a su vez, vuelva a contemplar el poder de Sus propios gaṇas.

Verse 5

बलवद्बालयुद्धं च भवानीशिव पक्षयोः । भवद्भिश्च कृतं युद्धं पूर्वं युद्धविशारदैः

Surgió un combate fiero y, sin embargo, como de niños, entre los dos bandos: el de Bhavānī y el de Śiva. En verdad, vosotros mismos, veteranos diestros en la guerra, ya antes habíais librado una contienda semejante.

Verse 6

मया पूर्वं कृतं नैव बालोस्मि क्रियतेऽधुना । तथापि भवतां लज्जा गिरिजाशिवयोरिह

«Antes no hice esto; no soy más que un niño y sólo ahora lo hago. Aun así, en este asunto debe haber en vosotros pudor y mesura ante Girijā y Śiva.»

Verse 7

ममैवं तु भवेन्नैव वैपरीत्यं भविष्यति । ममैव भवतां लज्जा गिरिजाशिवयोरिह

«Así será, en verdad, como he dicho: no habrá inversión alguna. Aquí, en lo que atañe a Girijā y a Śiva, la vergüenza (si hubiera impropiedad) recaerá sólo sobre mí, no sobre vosotros.»

Verse 8

एवं ज्ञात्वा च कर्त्तव्यः समरश्च गणेश्वराः । भवद्भिस्स्वामिनं दृष्ट्वा मया च मातरं तदा

Sabiendo esto, oh Gaṇeśvaras, debéis emprender ahora la batalla. Habéis contemplado a vuestro Señor, y yo también, en aquel momento, contemplé a la Madre.

Verse 9

क्रियते कीदृशं युद्धं भवितव्यं भवत्विति । तस्य वै वारणे कोऽपि न समर्थस्त्रिलोकके

«¿Qué clase de batalla ha de librarse? Que suceda, en verdad, lo que esté destinado.» Así resuelto, nadie en los tres mundos fue capaz de impedir aquel suceso inminente.

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं भर्त्सितास्ते तु दंडभूषितबाहवः । विविधान्यायुधान्येवं धृत्वा ते च समाययुः

Brahmā dijo: Así reprendidos, aquellos guerreros—cuyos brazos estaban adornados con bastones—tomaron diversas armas y acudieron reunidos, ya dispuestos.

Verse 11

घर्षयन्तस्तथा दंतान् हुंकृत्य च पुनःपुनः । पश्य पश्य ब्रुवंतश्च गणास्ते समुपागताः

Rechinando los dientes y profiriendo una y otra vez el fiero «huṃ», y gritando repetidamente «¡Mira! ¡Mira!», aquellos gaṇas—los asistentes de Śiva—se precipitaron ante ti.

Verse 12

नंदी प्रथममागत्य धृत्वा पादं व्यकर्षयत् । धावन्भृंगी द्वितीयं च पादं धृत्वा गणस्य च

Nandī llegó primero; asiendo el pie, lo tiró hacia atrás. Luego Bhṛṅgī, corriendo, agarró también el segundo pie de aquel servidor.

Verse 13

यावत्पादे विकर्षन्तौ तावद्धस्तेन वै गणः । आहत्य हस्तयोस्ताभ्यामुत्क्षिप्तौ पादकौ स्वयम्

Mientras ellos seguían arrastrándolo por los pies, Gaṇa (Gaṇeśa) los golpeó con su mano; y, tras herir sus manos, él mismo alzó y arrojó lejos aquellos pies.

Verse 14

अथ देवीसुतो वीरस्सगृह्य परिघं बृहत् । द्वारस्थितो गणपतिः सर्वानापोथयत्तदा

Entonces el heroico hijo de la Diosa, Ganapati, empuñó una enorme barra de hierro; de pie en la entrada, golpeó y repelió a todos en ese momento.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वि० रुद्रसंहितायां च कुमारखण्डे गणेशयुद्धवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः

Así, en el Shri Shiva Mahapurana, en la Segunda Parte, dentro del Rudra-samhita y en el Kumara-khanda, termina el decimoquinto capítulo titulado “La descripción de la batalla que involucra a Ganesha”.

Verse 16

केषांचिजानुनी तत्र केषांचित्स्कंधकास्तथा । सम्मुखे चागता ये वै ते सर्वे हृदये हताः

Allí, a algunos les golpearon las rodillas, y a otros los hombros de la misma manera. Y aquellos que de hecho se adelantaron para enfrentar el ataque, todos ellos fueron heridos en la región del corazón.

Verse 17

केचिच्च पतिताभूमौ केचिच्च विदिशो गताः । केषांचिच्चरणौ छिन्नौ केचिच्छर्वान्तिकं गताः

Unos cayeron al suelo; otros huyeron en diversas direcciones. A algunos les fueron cercenados los pies; y otros llegaron a la misma presencia de Śarva (el Señor Śiva), es decir, hallaron su fin y pasaron a Su cercanía.

Verse 18

तेषां मध्ये तु कश्चिद्वै संग्रामे सम्मुखो न हि । सिंहं दृष्ट्वा यथा यांति मृगाश्चैव दिशो दश

Entre ellos, en verdad, ni uno solo se mantuvo de frente en la batalla. Como los ciervos, al ver al león, huyen hacia las diez direcciones, así se dispersaron por miedo.

Verse 19

तथा ते च गणास्सर्वे गताश्चैव सहस्रशः । परावृत्य तथा सोपि सुद्वारि समुपस्थितः

Del mismo modo, todos aquellos Gaṇas se marcharon por miles. Entonces él también se volvió y llegó a situarse ante la puerta auspiciosa.

Verse 20

कल्पांतकरणे कालो दृश्यते च भयंकरः । यथा तथैव दृष्टस्स सर्वेषां प्रलयंकरः

Cuando el eón llega a su término, Kāla, el Tiempo, se muestra verdaderamente terrible. Sea como fuere contemplado, es en verdad el artífice de la disolución de todos los seres.

Verse 21

एतस्मिन्समये चैव सरमेशसुरेश्वराः । प्रेरिता नारदेनेह देवास्सर्वे समागमन्

En aquel mismo instante, los señores de los dioses—junto con los más excelsos entre los devas—impulsados por Nārada en este asunto, todos los dioses se congregaron allí.

Verse 22

समब्रुवंस्तदा सर्वे शिव स्य हितकाम्यया । पुरःस्थित्वा शिवं नत्वा ह्याज्ञां देहि प्रभो इति

Entonces todos ellos, deseando el bien de Śiva, se colocaron ante Él; inclinándose y rindiendo homenaje a Śiva, dijeron: «Oh Señor, concédenos Tu mandato».

Verse 23

त्वं परब्रह्म सर्वेशस्सर्वे च तव सेवकाः । सृष्टेः कर्ता सदा भर्ता संहर्ता परमेश्वरः

Tú eres el Parabrahman supremo, el Señor de todo; y todos los seres son en verdad Tus servidores. Tú eres el creador del universo, su sostenedor perpetuo y su reabsorbente—oh Parameśvara.

Verse 24

रजस्सत्त्वतमोरूपो लीलया निर्गुणः स्वतः । का लीला रचिता चाद्य तामिदानीं वद प्रभो

Oh Señor, aunque por Tu propia naturaleza eres Nirguṇa (más allá de los guṇas), por Tu divina līlā asumes las formas de rajas, sattva y tamas. ¿Cuál es esa līlā que dispusiste al comienzo? Dímela ahora, oh Maestro.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां मुनिश्रेष्ठ महेश्वरः । गणान् भिन्नांस्तदा दृष्ट्वा तेभ्यस्सर्वं न्यवेदयत्

Brahmā dijo: Oh el mejor de los sabios, tras oír así sus palabras, Maheśvara (Śiva) vio que los gaṇas se habían dividido, y entonces les dio a conocer todo, explicándoles plenamente el asunto.

Verse 26

अथ सर्वेश्वरस्तत्र शंकरो मुनिसत्तम । विहस्य गिरिजानाथो ब्रह्माणं मामुवाच ह

Entonces, oh el mejor de los sabios, allí mismo Śaṅkara, el Señor de todo, sonrió; y el Esposo de Girijā (Pārvatī) me habló a mí, Brahmā.

Verse 27

शिव उवाच । ब्रह्मञ्छृणु मम द्वारि बाल एकस्समास्थितः । महाबलो यष्टिपाणिर्गेहावेशनिवारकः

Śiva dijo: «Oh Brahmā, escucha. En la puerta de Mi morada está apostado un solo niño—muy poderoso, con un bastón en la mano—impidiendo que nadie entre en la casa».

Verse 28

महाप्रहारकर्ताऽसौ मत्पार्षदविघातकः । पराजयः कृतस्तेन मद्गणानां बलादिह

«Él es quien asesta golpes formidables, el destructor de mis asistentes. Aquí, por la sola fuerza, ha infligido derrota a mis gaṇas.»

Verse 29

ब्रह्मन् त्वयैव गंतव्यं प्रसाद्योऽयं महाबलः । यथा ब्रह्मन्नयः स्याद्वै तथा कार्यं त्वया विधे

«Oh Brahman, tú mismo debes ir y obtener el favor de este poderoso. Oh Brahman, oh Vidhi, el Creador, obra de tal modo que se establezcan en verdad la armonía y la recta guía.»

Verse 30

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रभोर्वाक्यमज्ञात्वाऽज्ञानमोहितः । तदीयनिकटं तात सर्वैरृषिवरैरयाम्

Brahmā dijo: «Al oír así las palabras del Señor, sin comprenderlas aún—confundido por la ignorancia—, oh hijo querido, me acerqué a Él junto con todos los rishis más excelsos.»

Verse 31

समायान्तं च मां दृष्ट्वा स गणेशो महाबली । क्रोधं कृत्वा समभ्येत्य मम श्मश्रूण्यवाकिरत्

Al verme acercarme, el poderosísimo Gaṇeśa, encendido de ira, se me aproximó y arrancó y esparció por el suelo mis bigotes/barba.

Verse 32

क्षम्यतां क्षम्यतां देव न युद्धार्थं समागतः । ब्राह्मणोहमनुग्राह्यः शांतिकर्तानुपद्रवः

«Perdóname, perdóname, oh Señor; no he venido para la guerra. Soy un brāhmaṇa, digno de tu gracia; soy hacedor de paz, sin causar daño»។

Verse 33

इत्येवं ब्रुवति ब्रह्मंस्तावत्परिघमाददे । स गणेशो महावीरो बालोऽबालपराक्रमः

Mientras Brahmā hablaba así, Gaṇeśa, el gran héroe, tomó al instante una enorme maza de hierro. Aunque era un niño, poseía fuerza y valor más allá de los hombres comunes.

Verse 34

गृहीतपरिघं दृष्ट्वा तं गणेशं महाबलम् । पलायनपरो यातस्त्वहं द्रुततरं तदा

Al ver a ese poderoso Gaṇeśa empuñando la pesada maza de hierro, entonces me entregué por completo a la huida y me apresuré a escapar aún más rápido.

Verse 35

यात यात ब्रुवंतस्ते परिघेन हतास्तदा । स्वयं च पतिताः केचित्केचित्तेन निपातिताः

Gritando: «¡Adelante, adelante!», fueron entonces abatidos por la maza de hierro. Unos cayeron por sí mismos, y a otros los derribó aquel mismo golpe.

Verse 36

केचिच्च शिवसामीप्यं गत्वा तत्क्षणमात्रतः । शिवं विज्ञापयांचक्रुस्तद्वृत्तां तमशेषतः

Algunos de ellos, yendo de inmediato a la presencia misma del Señor Śiva, en un instante informaron a Śiva por completo de todo el curso de aquellos sucesos.

Verse 37

तथाविधांश्च तान् दृष्ट्वा तद्वृत्तांतं निशम्य सः । अपारमादधे कोपं हरो लीलाविशारदः

Al verlos en tal estado y oír el relato completo de lo sucedido, el Señor Hara—diestro en el juego divino—fue tomado por una ira sin límites.

Verse 38

इंद्रादिकान्देवगणान् षण्मुखप्रवरान् गणान् । भूतप्रेतपिशाचांश्च सर्वानादेशयत्तदा

Entonces dio órdenes a todos: a las huestes de dioses comenzando por Indra, a los más excelsos gaṇas encabezados por el de Seis Rostros (Ṣaṇmukha), y también a todos los bhūtas, pretas y piśācas.

Verse 39

ते सर्वे च यथायोग्यं गतास्ते सर्वतो दिशम् । तं गणं हंतुकामा हि शिवाज्ञाता उदायुधाः

Entonces todos ellos, como era debido, partieron en todas direcciones—portando armas y obrando bajo el mandato de Śiva—deseando en verdad dar muerte a aquel gaṇa.

Verse 40

यस्य यस्यायुधं यच्च तत्तत्सर्वं विशेषतः । तद्गणेशोपरि बलात्समागत्य विमोचितम्

Cualquier arma que perteneciera a quien fuera—cada una en particular—fue atraída con fuerza hacia Gaṇeśa y, al llegar a Él, cayó y quedó sin eficacia, desprovista de poder.

Verse 41

हाहाकारो महानासीत्त्रैलोक्ये सचराचरे । त्रिलोकस्था जनास्सर्वे संशयं परमं गताः

Un gran clamor de angustia se alzó en los tres mundos, entre todo lo móvil y lo inmóvil. Todos los seres que habitan los tres mundos quedaron presos de la duda más honda y de la incertidumbre.

Verse 42

न यातं ब्रह्मणोऽप्यायुर्ब्रह्मांड क्षयमेति हि । अकाले च तथा नूनं शिवेच्छावशतः स्वयम्

Ni siquiera había concluido la vida asignada a Brahmā, y el huevo cósmico (el universo) no había llegado a su disolución. Y, sin embargo, fuera de estación y antes del tiempo destinado, aquello sucedió—ciertamente sólo por la voluntad soberana del propio Śiva.

Verse 43

ते सर्वे चागतास्तत्र षण्मुखाद्याश्च ये पुनः । देवा व्यर्थायुधा जाता आश्चर्यं परमं गताः

Entonces todos llegaron allí, junto con Ṣaṇmukha y los demás. Los dioses vieron que sus armas quedaban inútiles, y fueron sobrecogidos por el más alto asombro.

Verse 44

एतस्मिन्नन्तरे देवी जगदम्बा विबोधना । ज्ञात्वा तच्चरितं सर्वमपारं क्रोधमादधे

Entretanto, la Diosa—Jagadambā, Madre del mundo, siempre despierta y lúcida—al comprender por completo el curso de aquella conducta, asumió una ira inconmensurable.

Verse 45

शक्तिद्वयं तदा तत्र तया देव्या मुनीश्वर । निर्मितं स्वगणस्यैव सर्वसाहाय्यहेतवे

Oh señor entre los sabios, entonces y allí la Diosa forjó un par de potestades para sus propios asistentes, con el fin de brindar toda clase de auxilio.

Verse 46

एका प्रचंडरूपं च धृत्वातिष्ठन्महामुने । श्यामपर्वतसंकांशं विस्तीर्य मुखगह्वरम्

Oh gran sabio, una de ellas asumió una forma sumamente terrible y se mantuvo firme; su cuerpo era oscuro como una montaña azul negruzca, y abrió de par en par la caverna de su boca.

Verse 47

एका विद्युत्स्वरूपा च बहुहस्तसमन्विता । भयंकरा महादेवी दुष्टदंडविधायिनी

Era una, y sin embargo resplandecía como el relámpago, dotada de muchos brazos. Terrible en su aspecto, aquella Gran Diosa era quien imponía el castigo a los malvados.

Verse 48

आयुधानि च सर्वाणि मोचितानि सुरैर्गणैः । गृहीत्वा स्वमुखे तानि ताभ्यां शीघ्रं च चिक्षिपे

Todas las armas arrojadas por las huestes de los devas—las deshizo; y, tomándolas, las atrajo a su propia boca y las lanzó de vuelta contra ellos con presteza.

Verse 49

देवायुधं न दृश्येत परिघः परितः पुनः । एवं ताभ्यां कृतं तत्र चरितं परमाद्भुतम्

Allí no se veía arma divina alguna; sólo la maza de hierro (parigha) giraba por doquier una y otra vez. Así, la hazaña realizada allí por aquellos dos fue supremamente maravillosa.

Verse 50

एको बालोऽखिलं सैन्यं लोडयामास दुस्तरम् । यथा गिरिवरेणैव लोडितस्सागरः पुरा

Aquel único muchacho abatió a todo el ejército, difícil de vencer; así como antaño el océano fue batido por una montaña poderosa.

Verse 51

एकेन निहतास्सर्वे शक्राद्या निर्जरास्तथा । शंकरस्य गणाश्चैव व्याकुलाः अभवंस्तदा

Por aquel único, todos los dioses inmortales—comenzando por Indra—fueron derribados. Entonces, incluso los gaṇas de Śaṅkara quedaron totalmente turbados.

Verse 52

अथ सर्वे मिलित्वा ते निश्श्वस्य च मुहुर्मुहुः । परस्परं समूचुस्ते तत्प्रहारसमाकुलाः

Entonces todos se reunieron y, suspirando una y otra vez, se dijeron entre sí, turbados y afligidos por los golpes recibidos.

Verse 53

देवगणा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं न ज्ञायंते दिशो दश । परिघं भ्रामयत्येष सव्यापसव्यमेव च

Las huestes de los dioses dijeron: «¿Qué debemos hacer y adónde debemos ir? Ya no se distinguen las diez direcciones. Este poder hace girar la maza de hierro—ahora a la izquierda y ahora a la derecha—sumiendo todo en confusión».

Verse 54

ब्रह्मोवाच । एतत्कालेऽप्सरश्रेष्ठाः पुष्पचन्दनपाणयः । ऋषयश्च त्वदाद्या हि येऽतियुद्धेतिलालसाः

Dijo Brahmā: «En aquel tiempo llegaron las Apsarās más excelsas, con flores y pasta de sándalo en las manos. Y también acudieron los sabios, comenzando por ti, ardientemente deseosos de contemplar la gran batalla».

Verse 55

ते सर्वे च समाजग्मुर्युद्धसंदर्शनाय वै । पूरितो व्योम सन्मार्गस्तैस्तदा मुनिसत्तम

Entonces todos se congregaron, en verdad, para presenciar la batalla; oh el mejor de los sabios, en aquel momento el cielo y sus sendas auspiciosas quedaron colmados por ellos.

Verse 56

तास्ते दृष्ट्वा रणं तं वै महाविस्मयमागताः । ईदृशं परमं युद्धं न दृष्टं चैकदापि हि

Al ver aquella batalla, quedaron sobrecogidos de inmenso asombro; pues jamás, ni una sola vez, habían contemplado un combate tan supremo y extraordinario.

Verse 57

पृथिवी कंपिता तत्र समुद्रसहिता तदा । पर्वताः पतिताश्चैव चक्रुः संग्रामसंभवम्

Entonces, en aquel mismo lugar, la tierra tembló junto con los océanos; también cayeron las montañas, y así se alzó el estruendo nacido del combate.

Verse 58

द्यौर्ग्रहर्क्षगणैर्घूर्ण्णा सर्वे व्याकुलतां गताः । देवाः पलायितास्सर्वे गणाश्च सकलास्तदा

Los cielos quedaron trastornados por las huestes giratorias de planetas y constelaciones. Todos los seres cayeron en angustia; y entonces huyeron todos los dioses, y también todas las gaṇas.

Verse 59

केवलं षण्मुखस्तत्र नापलायत विक्रमी । महावीरस्तदा सर्वानावार्य पुरतः स्थितः

Allí, sólo el valiente Señor de Seis Rostros (Ṣaṇmukha) no huyó. Aquel gran héroe, conteniéndolos a todos, se mantuvo firme en la primera línea.

Verse 60

शक्तिद्वयेन तद्युद्धे सर्वे च निष्फलीकृताः । सर्वास्त्राणि निकृत्तानि संक्षिप्तान्यमरैर्गणैः

En aquella batalla, por las dos potencias divinas, todos quedaron reducidos a la impotencia. Todos sus proyectiles fueron cercenados y contenidos por las huestes de los inmortales.

Verse 61

येऽव स्थिताश्च ते सर्वे शिवस्यांतिकमागताः । देवाः पलायितास्सर्वे गणाश्च सकलास्तदा

Entonces, todos los que aún permanecían se acercaron a Śiva; pero todos los dioses huyeron, y del mismo modo huyeron también todos los gaṇas en aquel momento.

Verse 62

ते सर्वे मिलिताश्चैव मुहुर्नत्वा शिवं तदा । अब्रुवन्वचनं क्षिप्रं कोऽयं गणवरः प्रभो

Entonces todos se reunieron y, postrándose una y otra vez ante el Señor Śiva, dijeron con presteza: «Oh Señor, ¿quién es este gaṇa supremo entre Tus gaṇas?»

Verse 63

पुरा चैव श्रुतं युद्धमिदानीं बहुधा पुनः । दृश्यते न श्रुतं दृष्टमीदृशं तु कदाचन

«En tiempos antiguos, ciertamente, habíamos oído hablar de batallas; y aun ahora las oímos una y otra vez de muchas maneras. Pero ni en lo visto ni en lo oído se ha presenciado jamás una batalla así: nunca, en ningún tiempo.»

Verse 64

किंचिद्विचार्यतां देव त्वन्यथा न जयो भवेत् । त्वमेव रक्षकस्स्वामिन्ब्रह्मांडस्य न संशयः

«Oh Deva, reflexiona un poco, pues de otro modo no se alcanzará la victoria. Tú solo, oh Señor, eres el protector del universo entero; de ello no hay duda.»

Verse 65

ब्रह्मोवाच । इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा रुद्रः परमकोपनः । कोपं कृत्वा च तत्रैव जगाम स्वगणैस्सह

Brahmā dijo: Al oír aquellas palabras, Rudra —cuyo furor es sobrecogedor— se enfureció en extremo. Encendiendo su ira allí mismo, partió de aquel lugar acompañado por sus propios gaṇas.

Verse 66

देवसैन्यं च तत्सर्वं विष्णुना चक्रिणा सह । समुत्सवं महत्कृत्वा शिवस्यानुजगाम ह

Entonces todo el ejército de los dioses, junto con Viṣṇu, el portador del disco, tras celebrar una gran festividad, siguió al Señor Śiva.

Verse 67

एतस्मिन्नंतरे भक्त्या नमस्कृत्य महेश्वरम् । अब्रवीन्नारद त्वं वै देवदेवं कृतांजलिः

Entretanto, Nārada, con devoción, se postró ante Mahādeva; y con las palmas juntas en reverencia, se dirigió al Señor de los dioses.

Verse 68

नारद उवाच । देवदेव महादेव शृणु मद्वचनं विभो । त्वमेव सर्वगस्स्वामी नानालीलाविशारदः

Dijo Nārada: «Oh Dios de los dioses, oh Mahādeva, oh Señor omnipenetrante, escucha mis palabras. Sólo tú eres el Soberano que todo lo recorre, consumado en las múltiples līlās divinas».

Verse 69

त्वया कृत्वा महालीलां गणगर्वोऽपहारितः । अस्मै दत्त्वा बलं भूरि देवगर्वश्च शंकर

Oh Śaṅkara, al realizar aquella gran līlā, arrebataste el orgullo de tus gaṇas; y al concederle abundante fuerza, también refrenaste la arrogancia de los dioses.

Verse 70

दर्शितं भुवने नाथ स्वमेव बलमद्भुतम् । स्वतंत्रेण त्वया शंभो सर्वगर्वप्रहारिणा

Oh Señor, has mostrado a los mundos tu propio poder maravilloso. Oh Śambhu, por tu libertad y soberanía absolutas—tú que abates todo orgullo—lo has hecho manifiesto.

Verse 71

इदानीं न कुरुष्वेश तां लीलां भक्तवत्सलः । स्वगणानमरांश्चापि सुसन्मान्याभिवर्द्धय

Oh Señor, ahora no realices ese līlā, ese juego divino. Oh protector amante de los devotos, honra debidamente a tus propios gaṇas y también a los inmortales (los devas), y haz que aumenten su bienestar y prosperidad.

Verse 72

न खेलयेदानीं जहि ब्रह्मपदप्रद । इत्युक्त्वा नारद त्वं वै ह्यंतर्द्धानं गतस्तदा

«No juegues más—abátelo, oh dador del estado de Brahmā». Dicho esto, Nārada desapareció de la vista en aquel mismo instante.