Adhyaya 98

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्ते शुभे वाक्ये विज्वलेन महात्मना । कुंजलो वदतां श्रेष्ठः स्तोत्रं पुण्यमुदैरयत्

Sūta dijo: Dichas así aquellas palabras auspiciosas por Vijvala, el magnánimo, Kuñjala—el mejor de los oradores—entonó entonces un himno sagrado.

Verse 2

ध्यात्वा नत्वा हृषीकेशं सर्वक्लेशविनाशनम् । सर्वश्रेयः प्रदातारं हरेः स्तोत्रमुदीरितम्

Habiendo meditado y postrado ante Hṛṣīkeśa, destructor de toda aflicción y dador de todo bien auspicioso, se proclama entonces el himno a Hari.

Verse 3

वासुदेवाभिधानं तत्सर्वश्रेयः प्रदायकम् । मोक्षद्वारं सुखोपेतं शांतिदं पुष्टिवर्द्धनम्

Ese nombre, “Vāsudeva”, concede todo el bien supremo; es la puerta de la liberación, colmada de dicha, dadora de paz y acrecentadora de vigor y prosperidad.

Verse 4

सर्वकामप्रदातारं ज्ञानदं ज्ञानवर्द्धनम् । वासुदेवस्य यत्स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्

Aquel himno de Vāsudeva—que concede todos los anhelos, otorga conocimiento y acrecienta el conocimiento—fue revelado a Vijvalā.

Verse 5

वासुदेवाभिधानं चाप्रमेयं पुण्यवर्द्धनम् । सोऽवगम्य पितुः सर्वं विज्वलः पक्षिणांवरः

Llegó a conocer el Nombre sagrado de Vāsudeva, inconmensurable y acrecentador de mérito; y Vijvala, el más excelso entre las aves, comprendió todo de su padre.

Verse 6

तत्रगंतुंप्रचक्रामपितुःपृष्टंतदानृप । एवं गंतुं कृतमतिं विज्वलं ज्ञानपारगम्

Oh rey, entonces—interrogado por su padre—se dispuso a ir allí. Así, resuelto a partir, aquel resplandeciente, que había cruzado a la otra orilla del conocimiento, prosiguió.

Verse 7

उवाच पुत्रं धर्मात्मा उपकारसमुद्यतम्

El de alma justa habló a su hijo, que estaba dispuesto a prestar ayuda.

Verse 8

कुंजल उवाच । पुत्र तस्य महज्जाने पातकं भूपतेः शृणु । यतो गत्वा पठ स्वत्वं सुबाहोश्चोपशृण्वतः

Kuñjala dijo: «Hijo, escucha el gran pecado del rey, que conozco plenamente. Ve allí y recita el relato tal como es, mientras Subāhu también escucha».

Verse 9

यथायथा श्रोष्यति स्तोत्रमुत्तमं तथा तथा ज्ञानमयो भविष्यति । श्रीवासुदेवस्य न संशयो वै तस्य प्रसादात्सुशिवं मयोक्तम्

Cuantas más veces se escucha este himno excelso, tanto más se colma uno de verdadero conocimiento. De Śrī Vāsudeva no hay duda alguna; por Su gracia he pronunciado lo más auspicioso.

Verse 10

आमंत्र्य स गुरुं पश्चादुड्डीय लघुविक्रमः । आनंदकाननं पुण्यं संप्राप्तो विज्वलस्तदा

Tras despedirse de su maestro, el de paso ligero, Vijvala, alzó el vuelo y llegó al sagrado bosque llamado Ānandakānana.

Verse 11

वृक्षच्छायां समाश्रित्य उपविष्टो मुदान्वितः । समालोक्य स राजानं विमानेनागतं पुनः

Refugiado en la sombra de un árbol, se sentó lleno de gozo. Entonces miró y vio al rey llegar de nuevo en un vimāna celestial.

Verse 12

एष्यत्यसौ कदा राजा सुबाहुः प्रियया सह । पातकान्मोचयिष्यामि स्तोत्रेणानेन वै कदा

¿Cuándo vendrá el rey Subāhu, junto con su amada? ¿Y cuándo, en verdad, lo libraré de los pecados por medio de este himno?

Verse 13

तावद्विमानः संप्राप्तः किंकिणीजालमंडितः । घंटारवसमाकीर्णो वीणावेणुसमन्वितः

En ese mismo instante llegó un vimāna celestial, adornado con una red de campanillas tintineantes, colmado del repique de campanas y acompañado por la música de la vīṇā y la flauta.

Verse 14

गंधर्वस्वरसंघुष्टश्चाप्सरोभिः समन्वितः । सर्वकामसमृद्धस्तु अन्नोदकविवर्जितः

Resuena con la música de los Gandharvas y va acompañado de Apsaras; abunda en todo placer deseado, y sin embargo carece de alimento y de agua.

Verse 15

तस्मिन्याने स्थितो राजा सुबाहुः प्रियया सह । समुत्तीर्णो विमानात्स सुतार्क्ष्य प्रियया सह

Sentado en aquel vehículo, el rey Subāhu, junto con su amada, descendió luego del vimāna celestial—junto con Sutārkṣya y su amada.

Verse 16

शस्त्रमादाय तीक्ष्णं तु यावत्कृंतति तच्छवम् । तावद्धि विज्वलेनापि समाह्वानं कृतं तदा

Tomando un arma afilada, mientras iba cortando aquel cadáver, por todo ese tiempo—también por Vijvala—se hizo entonces la convocatoria.

Verse 17

भो भोः पुरुषशार्दूल देवोपम भवानिदम् । करोति निर्घृणं कर्म नृशंसैर्न च शक्यते

¡Oh, oh tigre entre los hombres, oh semejante a un deva! Este acto que realizas es despiadado; ni siquiera los crueles pueden tolerarlo.

Verse 18

कर्तुं पुरुषशार्दूल कोऽयं विधिविपर्ययः । दुष्कृतं साहसं कर्म निंद्यं लोकेषु सर्वदा

Oh tigre entre los hombres, ¿qué inversión del recto dharma estás por cometer? Tal acto temerario es una falta, y siempre es condenado en el mundo.

Verse 19

वेदाचारविहीनं तु कस्मात्प्रारब्धवानि ह । तन्मे त्वं कारणं सर्वं कथयस्व यथा तथा

¿Por qué emprendiste esto, estando privado de la conducta prescrita por los Vedas? Dime por completo la causa de todo, tal como realmente es.

Verse 20

इत्येवं भाषितं तस्य विज्वलस्य महात्मनः । समाकर्ण्य महाराजः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

Habiendo oído así las palabras pronunciadas por el magnánimo Vijvala, el gran rey se dirigió a su amada con estas palabras.

Verse 21

प्रिये वर्षशतं भुक्तं मयेदं पापकर्मणा । कदा न भाषितं केन यथायं परिभाषते

Amada, durante cien años he soportado esto por mis propios actos pecaminosos. Nunca antes nadie me había hablado como éste me habla ahora.

Verse 22

ममैवं पीड्यमानस्य क्षुधया हृदयं प्रिये । निर्गतं चोत्सुकं कांते शांतिश्चित्ते प्रवर्तते

Oh amada, mientras el hambre me atormenta así, mi corazón—inquieto como si fuera a salir del cuerpo—no halla paz que nazca en la mente, oh querida.

Verse 23

यावदस्य श्रुतं वाक्यं सर्वदुःखस्य शांतिदम् । तावच्चित्ते समाह्लादो वर्तते चारुहासिनि

Mientras se escuchan sus palabras, que apaciguan todo dolor, por tanto tiempo permanece en el corazón una honda alegría, oh de hermosa sonrisa.

Verse 24

कोयं देवो नु गंधर्वः सहस्राक्षो भविष्यति । मुनीनां स्याद्वचः सत्यं यदुक्तं मुनिना पुरा

¿Quién es en verdad este ser—dios o Gandharva—que llegará a ser “el de los mil ojos”? Que las palabras de los sabios se cumplan, tal como lo declaró antaño el muni.

Verse 25

एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियस्यानंतरं प्रिया । राजानं प्रत्युवाचाथ भार्या पतिपरायणा

Al oír estas palabras dichas por su amado, la esposa devota—siempre entregada a su señor—respondió entonces al rey.

Verse 26

सत्यमुक्तं त्वया नाथ इदमाश्चर्यमुत्तमम् । यथा ते वर्तते कांत मम चित्ते तथा पुनः

Es verdad lo que has dicho, oh Señor; esto es un prodigio excelso. Oh amado, tal como ocurre en ti, así también vuelve a ser en mi corazón.

Verse 27

पक्षिरूपधरः कोऽयं पृच्छते हितकारिवत् । एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियायाः पृथिवीपतिः

«¿Quién es éste, que tomando forma de ave pregunta como si fuera un bienhechor?» Al oír hablar así a su amada, el señor de la tierra, el rey…

Verse 28

बद्धांजलिपुटोभूत्वा पक्षिणं वाक्यमब्रवीत् । सुबाहुरुवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ पक्षिरूपधरः प्रभो

Juntando las manos en reverencia, se dirigió al ave. Subāhu dijo: «Bienvenido seas, oh sapientísimo; oh Señor que has asumido forma de ave».

Verse 29

शिरसा भार्यया सार्द्धं तव पादांबुजद्वयम् । नमस्करोम्यहं पुण्यमस्तु नस्त्वत्प्रसादतः

Junto con mi esposa, inclino la cabeza ante tu par de pies de loto. Te ofrezco reverentes salutaciones: que el mérito auspicioso sea nuestro por tu gracia.

Verse 30

भवान्कः पक्षिरूपेण पुण्यमेवं प्रभाषते । यादृशं क्रियतेकर्म पूर्वदेहेन सत्तम

«¿Quién eres tú, que en forma de ave pronuncias palabras tan piadosas? Oh el mejor de los virtuosos, ¿qué clase de acción realizaste en un cuerpo anterior?»

Verse 31

सुकृतं दुष्कृतं वापि तदिहैव प्रभुज्यते । अथ तेनात्मकं वृत्तं तस्याग्रे च निवेदितम्

Sea mérito o demérito, aquí mismo se experimenta. Después, el curso de los sucesos moldeado por ese karma se le presenta ante sí.

Verse 32

यथोक्तं कुंजलेनापि पित्रा पूर्वं श्रुतं तथा । कथयस्वात्मवृत्तांतं भवान्को मां प्रभाषते

Tal como se dijo antes—y como mi padre también oyó antaño de Kuñjala—cuéntame tu propia historia: ¿quién eres tú que me hablas?

Verse 33

सुबाहुं प्रत्युवाचेदं वाक्यं पक्षिवरस्तदा । विज्वल उवाच । शुकजात्यां समुत्पन्नः कुंजलोनाम मे पिता

Entonces el ave excelsa se dirigió a Subāhu con estas palabras. Vijvala dijo: «Nací en el linaje de los loros; mi padre se llamaba Kuṃjala.»

Verse 34

तस्याहं विज्वलो नाम तृतीयस्तु सुतेष्वहम् । नाहं देवो न गंधर्वो न च सिद्धो महाभुज

De él, yo soy el tercero entre los hijos, llamado Vijvala. No soy un deva, ni un Gandharva, ni siquiera un Siddha, oh de brazos poderosos.

Verse 35

नित्यमेव प्रपश्यामि कर्म चैवं सुदारुणम् । कियत्कालं महत्कर्म साहसाकारसंयुतम्

Contemplo sin cesar este acto, tan sumamente terrible. ¿Hasta cuándo ha de continuar esta gran empresa, cargada de temeridad y osadía?

Verse 36

करिष्यसि महाराज तन्मे कथय सांप्रतम् । सुबाहुरुवाच । वासुदेवाभिधानं यत्पूर्वमुक्तं हि ब्राह्मणैः

«Oh gran rey, dime ahora qué harás». Dijo Sūbāhu: «Esa designación ‘Vāsudeva’ fue en verdad pronunciada antes por los brāhmaṇas».

Verse 37

श्रोष्याम्यहं यदा भद्र गतिं स्वां प्राप्नुयां तदा । पुण्यात्मना भाषितं वै मुनिना संयतात्मना

Oh noble, cuando alcance mi propio estado destinado, entonces en verdad escucharé lo que fue dicho por el virtuoso sabio, dueño de sí mismo.

Verse 38

तदाहं पातकान्मुक्तो भविष्यामि न संशयः । विज्वल उवाच । तवार्थे पृच्छितस्तातस्तेन मे कथितं च यत्

«Entonces quedaré libre de pecados—de ello no hay duda». Dijo Vijvala: «Por tu causa, querido mío, interrogaron a mi padre, y él me contó lo que dijo».

Verse 39

तत्तेद्याहं प्रवक्ष्यामि शाश्वतं शृणु सत्तम

Por ello, ahora te declararé la enseñanza eterna; escucha, oh el mejor de los virtuosos.

Verse 40

ओंअस्य श्रीवासुदेवाभिधानस्य स्तोत्रस्य नारदऋषिरनुष्टुप्छंदः । ओंकारोदेवता सर्वपातकनाशनार्थे चतुर्वर्गसाधनार्थे च जपे विनियोगः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय इति मंत्रः । पावनं परमं पुण्यं वेदज्ञं वेदमंदिरम् । विद्याधारं भवाधारं प्रणवं वै नमाम्यहम्

Para este himno llamado el stotra “Śrī Vāsudeva”, Nārada es el ṛṣi vidente y Anuṣṭubh es el metro. La deidad es el Oṃkāra; su recitación se prescribe para destruir todos los pecados y para alcanzar los cuatro fines de la vida. El mantra es: «Oṃ, reverencia al Bienaventurado Señor Vāsudeva». Me inclino ante el Praṇava (Oṃ): purificador, de mérito supremo; conocedor de los Vedas y santuario mismo de los Vedas; sostén del saber y sostén de la existencia mundana.

Verse 41

निरावासं निराकारं सुप्रकाशं महोदयम् । निर्गुणं गुणसंबद्धं नमामि प्रणवं परम्

Me inclino ante el supremo Praṇava (Om): sin morada, sin forma, de fulgor auto-luminoso, fuente del más alto despertar; más allá de los guṇas y, sin embargo, ligado a los guṇas.

Verse 42

महाकांतं महोत्साहं महामोहविनाशनम् । आचिन्वंतं जगत्सर्वं गुणातीतं नमाम्यहम्

Me inclino ante el Sumamente Amado y de gran vigor, destructor de la inmensa ilusión; el que penetra y abarca el universo entero, y trasciende los tres guṇas.

Verse 43

भाति सर्वत्र यो भूत्वा भूतानां भूतिवर्द्धनः । अभयं भिक्षुसंबद्धं नमामि प्रणवं शिवम्

Me inclino ante Śiva, el sagrado Praṇava (Oṁ): quien, haciéndose presente en todas partes, resplandece en todo lugar; quien acrecienta el bienestar de los seres; y quien es la misma intrepidez, unido al sendero del mendicante.

Verse 44

गायत्रीसाम गायंतं गीतं गीतप्रियं शुभम् । गंधर्वगीतभोक्तारं प्रणवं प्रणमाम्यहम्

Me inclino ante el sagrado Praṇava (Oṁ), auspicioso y amado del canto; entonado como la Gāyatrī y el Sāman, y gozador de los himnos de los Gandharvas.

Verse 45

विचारं वेदरूपं तं यज्ञस्थं भक्तवत्सलम् । योनिं सर्वस्य लोकस्य ओंकारं प्रणमाम्यहम्

Me inclino ante Oṁkāra: principio del discernimiento sagrado, encarnado como los Vedas; presente en el yajña; tierno con los devotos; y matriz de todo el mundo.

Verse 46

तारकं सर्वभूतानां नौरूपेण विराजितम् । संसारार्णवमग्नानां नमामि प्रणवं हरिम्

Me inclino ante Hari, el Praṇava (Oṁ), salvador de todos los seres, que resplandece como barca para quienes se hunden en el océano del saṃsāra.

Verse 47

सर्वलोकेषु वसते एकरूपेण नैकधा । धामकैवल्यरूपेण नमामि प्रणवं शिवम्

Él mora en todos los mundos: uno en esencia, no muchos. Como supremo recinto y absoluto liberador, me inclino ante el Praṇava, ante Śiva.

Verse 48

सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं शुद्धं निर्गुणं गुणनायकम् । वर्जितं प्राकृतैर्भावैर्वेदस्थानं नमाम्यहम्

Me inclino ante esa Realidad sutil, aún más sutil, pura; más allá de las guṇas y, sin embargo, soberana de las guṇas; intocada por lo material, y morada misma de los Vedas.

Verse 49

देवदैत्यवियोगैश्च वर्जितं तुष्टिभिः सदा । दैवैश्च योगिभिर्ध्येयं तमोंकारं नमाम्यहम्

Me inclino ante ese Oṃkāra, siempre acompañado de serena satisfacción, intacto ante separaciones y contiendas de devas y daityas, digno de ser meditado por dioses y yoguis.

Verse 50

व्यापकं विश्ववेत्तारं विज्ञानं परमं शुभम् । शिवं शिवगुणं शांतं वंदे प्रणवमीश्वरम्

Me postro ante el Señor que es Om: omnipenetrante, conocedor del universo, conciencia suprema, plenamente auspiciosa; Śiva, dotado de las cualidades de Śiva, y sereno.

Verse 51

यस्य मायां प्रविष्टास्तु ब्रह्माद्याश्च सुरासुराः । न विंदंति परं शुद्धं मोक्षद्वारं नमाम्यहम्

Me inclino ante Aquel cuya māyā han penetrado incluso Brahmā y las huestes de dioses y demonios; no hallan esa Realidad supremamente pura, la misma puerta de la liberación (mokṣa).

Verse 52

आनंदकंदाय विशुद्धबुद्धये शुद्धाय हंसाय परावराय । नमोऽस्तु तस्मै गणनायकाय श्रीवासुदेवाय महाप्रभाय

Saludo a ese Śrī Vāsudeva, el gran Señor: raíz del gozo, de inteligencia perfectamente pura; el Haṃsa supremo e inmaculado, que trasciende lo alto y lo bajo; y el guía de las huestes.

Verse 53

श्रीपांचजन्येन विराजमानं रविप्रभेणापि सुदर्शनेन । गदाब्जकेनापि विराजमानं प्रभुं सदैनं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en ese Señor que siempre resplandece: adornado con la gloriosa caracola Pāñcajanya, con el Sudarśana que arde como el sol, y también refulgente con la maza y el loto.

Verse 54

यं वेदगुह्यं सगुणं गुणानामाधारभूतं सचराचरस्य । यं सूर्यवैश्वानरतुल्यतेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva: el secreto oculto de los Vedas; Aquel que, aunque trascendente, es proclamado con atributos; el sostén de todas las cualidades y el fundamento del universo móvil e inmóvil; cuya refulgencia es igual a la del Sol y a la de Vaiśvānara, el fuego cósmico.

Verse 55

क्षुधानिधानं विमलं सुरूपमानंदमानेन विराजमानम् । यं प्राप्य जीवंति सुरादिलोकास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva: tesoro para los hambrientos; el Puro y de hermosa forma; resplandeciente con la medida de la bienaventuranza; alcanzándolo, los mundos, comenzando por los de los dioses, viven de verdad.

Verse 56

तमोघनानां स्वकरैर्विनाशं करोति नित्यं परिकर्महेतुः । उद्द्योतमानं रविदीप्ततेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en ese Vāsudeva: cuyas propias manos destruyen siempre la densa oscuridad, causa del recto orden; Él resplandece con un fulgor tan radiante como el del sol.

Verse 57

यो भाति सर्वत्र रविप्रभावैः करोति शोषं च रसं ददाति । यः प्राणिनामंतरगः स वायुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva: el que brilla en todas partes con los poderes del sol; el que produce la desecación y también concede humedad y savia; el que, dentro de los seres, se mueve como el aliento vital, el viento del prāṇa.

Verse 58

स्वेच्छानुरूपेण स देवदेवो बिभर्ति लोकान्सकलान्महीपान् । संतारणे नौरिव वर्तते यस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva: el Dios de los dioses, que según Su libre voluntad sostiene todos los mundos y a todos los reyes de la tierra. Él actúa como una barca para cruzar el océano de la existencia mundana.

Verse 59

अंतर्गतो लोकमयः सदैव पचत्यसौ स्थावरजंगमानाम् । स्वाहामुखो देवगणस्य हेतुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Morando siempre en lo íntimo y penetrando los mundos, Él sin cesar “cocina” (madura y transforma) a todos los seres, inmóviles y móviles. Es la causa de la hueste de los devas y es invocado con el clamor de ofrenda “svāhā”. En ese Vāsudeva tomo refugio.

Verse 60

रसैः सुपुण्यैः सकलैः सहैव पुष्णाति सौम्यो गुणदश्च लोके । अन्नानि योनिर्मल तेजसैव तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Junto con todas las esencias (rasas) supremamente meritorias, el Benigno nutre el mundo y sus diez cualidades. Él es la fuente misma de los alimentos, dotado de un resplandor inmaculado; en ese Vāsudeva tomo refugio.

Verse 61

अस्त्येव सर्वत्र विनाशहेतुः सर्वाश्रयः सर्वमयः स सर्वः । विना हृषीकैर्विषयान्प्रभुंक्ते तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

En verdad, en todas partes Él existe: causa de la disolución, refugio de todos, el que lo impregna todo, el Todo. Sin depender de los sentidos, goza de los objetos de experiencia. En ese Vāsudeva tomo refugio.

Verse 62

जीवस्वरूपेण बिभर्ति लोकांस्ततः स्वमूर्तान्सचराचरांश्च । निष्केवलो ज्ञानमयः सुशुद्धस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Asumiendo la forma del alma individual, Él sostiene los mundos; y asimismo sostiene Sus propias formas manifestadas, móviles e inmóviles. Absoluto, purísimo, hecho sólo de conocimiento: en ese Vāsudeva tomo refugio.

Verse 63

दैत्यांतकं दुःखविनाशमूलं शांतं परं शक्तिमयं विशालम् । यं प्राप्य देवा विनयं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

En Vāsudeva tomo refugio: destructor de los daityas, raíz misma de la aniquilación del dolor; sereno, supremo, colmado de poder divino y vasto; al alcanzarlo, aun los devas se inclinan en humildad.

Verse 64

सुखं सुखांतं सुखदं सुरेशं ज्ञानार्णवं तं मुनिपं सुरेशम् । सत्याश्रयं सत्यगुणोपविष्टं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en aquel Vāsudeva: dicha, consumación de la dicha y dador de dicha; Señor de los devas; océano de conocimiento; soberano de los munis; morada de la Verdad, asentado en las virtudes de la Verdad.

Verse 65

यज्ञांगरूपं परमार्थरूपं मायान्वितं मापतिमुग्रपुण्यम् । विज्ञानमेकं जगतां निवासं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva—cuya forma es el mismo cuerpo del yajña, cuya naturaleza es la verdad suprema; que, aun asociado con māyā, es el Señor y protector, supremamente santo; que es la única Conciencia/Conocimiento y la morada de todos los mundos.

Verse 66

अंभोधिमध्ये शयनं हितस्य नागांगभोगे शयनं विशाले । श्रीपादपद्मद्वयमेव तस्य तद्वासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Me inclino sin cesar ante aquel Vāsudeva—que reposa en medio del océano, que yace sobre las anchas espiras de la serpiente; y ante su par de pies de loto, sólo ante ellos me postro siempre.

Verse 67

पुण्यान्वितं शंकरमेव नित्यं तीर्थैरनेकैः परिसेव्यमानम् । तत्पादपद्मद्वयमेव तस्य श्रीवासुदेवस्य अघापहं तत्

Siempre auspicioso y eterno es Śaṅkara, servido por muchos sagrados tīrthas; sin embargo, sólo el par de pies de loto del glorioso Vāsudeva es verdaderamente el que destruye el pecado.

Verse 68

पादांबुजं रक्तमहोत्पलाभमंभोजसल्लिंगजयोपयुक्तम् । अलंकृतं नूपुरमुद्रिकाभिः श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Siempre venero los pies de loto de Śrī Vāsudeva—semejantes a un gran loto rojo, marcados con los auspiciosos signos del loto, la concha y el estandarte de la victoria, y adornados con ajorcas y anillos de los dedos del pie.

Verse 69

देवैः सुसिद्धैर्मुनिभिः सदैव नुतं सुभक्त्या उरगाधिपैश्च । तत्पादपंकेरुहमेवपुण्यं श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Me postro eternamente ante Śrī Vāsudeva, cuyos santísimos pies de loto son siempre alabados con devota bhakti por los dioses, los seres perfectos, los sabios y aun los señores de las serpientes.

Verse 70

यस्यापि पादांभसि मज्जमानाः पूता दिवं यांति विकल्मषास्ते । मोक्षं लभंते मुनयः सुतुष्टास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Quienes se sumergen en el agua de Sus pies quedan purificados y, libres de culpa, ascienden al cielo. También los sabios, plenamente satisfechos, alcanzan la liberación. En ese Vāsudeva tomo refugio.

Verse 71

पादोदकं तिष्ठति यत्र विष्णोर्गंगादितीर्थानि सदैव तत्र । पिबंति येद्यापि सपापदेहास्ते यांति शुद्धाः सुगृहं मुरारेः

Dondequiera que esté el agua que ha lavado los pies de Viṣṇu, allí están eternamente el Gaṅgā y todos los demás tīrthas sagrados. Aun quienes cargan un cuerpo de pecado—si la beben—van purificados a la auspiciosa morada de Murāri (Viṣṇu).

Verse 72

पादोदकेनाप्यभिषिच्यमाना उग्रैश्च पापैः परिलिप्तदेहाः । ते यांति मुक्तिं परमेश्वरस्य तस्यैव पादौ सततं नमामि

Aun aquellos cuyos cuerpos están manchados por terribles pecados—si son rociados siquiera con el agua de los pies del Señor—alcanzan la liberación del Supremo Señor. A esos mismos pies me inclino sin cesar, una y otra vez.

Verse 73

नैवेद्यमात्रेण सुभक्षितेन सुचक्रिणस्तस्य महात्मनस्तु । श्रीवाजपेयस्य फलं लभंते सर्वार्थयुक्ताश्च नरा भवंति

Con sólo ofrecer comida bien preparada como naivedya a ese Señor magnánimo, portador del hermoso disco, las personas obtienen el fruto del glorioso sacrificio Vājapeya y quedan colmadas de toda realización deseada.

Verse 74

नारायणं तं नरकाधिनाशनं मायाविहीनं सकलं गुणज्ञम् । यं ध्यायमानाः सुगतिं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Me refugio en Vāsudeva—Nārāyaṇa—destructor del dominio del infierno, libre de māyā, pleno y conocedor de todas las virtudes; al meditar en Él, los seres alcanzan el buen destino.

Verse 75

यो वंद्यस्त्वृषिसिद्धचारणगणैर्देवैः सदा पूज्यते । यो विश्वस्य विसृष्टिहेतुकरणे ब्रह्मादिदेवप्रभुः । यः संसारमहार्णवे निपतितस्योद्धारको वत्सल । स्तस्यैवापि नमाम्यहं सुचरणौ भक्त्या वरौ पावनौ

Me inclino con devoción ante esos nobles y purificadores pies de Aquel que es siempre venerado por huestes de rishis, siddhas, cāraṇas y por los dioses; que es el Señor supremo incluso de Brahmā y de las demás deidades en la obra de manifestar el universo; y que, compasivo y amoroso, rescata al caído en el gran océano del saṃsāra.

Verse 76

यो दृष्टो मखमंडपे सुरगणैः श्रीवामनः सामगः । सामोद्गीतकुतूहलः सुरगणैस्त्रैलोक्य एकः प्रभुः । कुर्वंतं नयनेक्षणैः शुभकरैर्निष्पापतां तद्बले । स्तस्याहं चरणारविंदयुगलं वंदे परं पावनम्

Me postro ante el par de pies de loto, supremamente purificadores, de Śrī Vāmana—único Señor de los tres mundos—contemplado por las huestes de dioses en el pabellón del sacrificio, cantor de los himnos Sāman; que deleitó a los dioses con la maravilla de su canto sāma; y que, con sus miradas auspiciosas, concede impecabilidad por su poder.

Verse 77

राजंतं द्विजमंडले मखमुखे ब्रह्मश्रियाशोभितं । दिव्येनापि सुतेजसा करमयं यं चेंद्रनीलोपमम् । देवानां हितकाम्यया सुतनुजं वैरोचनस्यापि तं । याचंतं मम दीयतां त्रिपदकं वंदे प्रभुं वामनम्

Me postro ante el Señor Vāmana, resplandeciente en la asamblea de brāhmaṇas al frente del sacrificio, adornado con el esplendor de Brahmā; cuyo cuerpo, hecho de divina y excelsa luz, parecía un zafiro indranīla; quien, aunque de bello cuerpo y nacido de Virocana (Bali), buscó el bien de los dioses; y quien suplicó: «Concédeme tres pasos de tierra».

Verse 78

तं द्रष्टुं रविमंडले मुनिगणैः संप्राप्तवंतं दिवं । चंद्रार्कास्तमयांतरे किल पदा संच्छादयंतं तदा । तस्यैवापि सुचक्रिणः सुरगणाः प्रापुर्लयं सांप्रतं । का ये विश्वविकोशकेतमतुलं नौमि प्रभोर्विक्रमम्

Para contemplarlo, huestes de sabios llegaron al cielo dentro del orbe del Sol. Y cuando se ponían la Luna y el Sol, sus pies parecían velarlo todo. Aun las compañías de dioses, ante el Señor que porta el auspicioso disco, se acercaron ahora a la disolución. ¿Cómo podría yo alabar dignamente el incomparable paso del Señor, estandarte que despliega el universo entero?

Verse 98

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रेऽष्टनवतितमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo nonagésimo octavo—sobre la historia de Cyavana, en la glorificación del Guru-tīrtha, dentro del episodio de Vena—del Bhūmi-khaṇḍa del Śrī Padma Purāṇa.