The Greatness of Offering Piṇḍas at Viṣṇvādipada (Viṣṇupada) — Gayā Śrāddha Procedure and Fruits

Verse 1

वसुरुवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । तृतीयदिवसे कृत्यं गयासंगफलप्रदम् ॥ १ ॥

Dijo Vasu: Ahora te expondré con claridad el rito que debe realizarse en el tercer día, el cual concede tanto el goce mundano como la liberación, y otorga el mérito de estar vinculado con Gayā.

Verse 2

स्नात्वा तु ब्रह्मसरसि श्राद्धं कुर्यात्सपिंडकम् । स्नानं करोमि तीर्थेऽस्मिन्नृणत्रयविमुक्तये ॥ २ ॥

Tras bañarse en el Lago de Brahmā (Brahma-saras), debe realizarse el śrāddha con ofrendas a los sapinda, los parientes del mismo linaje. Recitando: «Me baño en este tīrtha para quedar libre de las tres deudas», debe emprender el baño en este lugar sagrado.

Verse 3

श्राद्धाय पिंडदानाय तर्पणायार्थसिद्धये । तत्कूपयूपयोर्मध्ये कुर्वंस्तारयते पितॄन् ॥ ३ ॥

Para realizar el śrāddha, ofrecer el piṇḍa-dāna (bolas de arroz) y hacer el tarpaṇa (libaciones) a fin de que el rito alcance su fruto—quien lo efectúa entre aquel pozo y el poste sacrificial (yūpa) eleva y libera a los Pitṛs, los antepasados.

Verse 4

स्नानं कृत्वच्छ्रितो यूपो ब्रह्मणो यूप इत्युत । कृत्वा ब्रह्मसरः श्राद्धं ब्रह्मलोकं नयेत्पितॄन् ॥ ४ ॥

Tras bañarse, uno debe acogerse al poste sacrificial llamado “el Yūpa de Brahmā”. Y al celebrar el śrāddha en el Brahma-saras, el lago sagrado de Brahmā, conduce a sus Pitṛs al Brahma-loka, el mundo de Brahmā.

Verse 5

गोप्रचार समीपस्था आम्रा ब्रह्मप्रकल्पिताः । तेषां सेचनमात्रेण पितरो मोक्षगामिनः ॥ ५ ॥

Cerca del pastizal de las vacas se alzan árboles de mango, establecidos por Brahmā. Con sólo regarlos, los antepasados avanzan hacia la mokṣa, la liberación.

Verse 6

आम्रं ब्रह्मसरोद्भूतं सर्वदेवमयं विभुम् । विष्णुरूपं प्रसिंचामि पितॄणां चैव मुक्तये ॥ ६ ॥

Yo rocío en ofrenda este mango, nacido del Brahma-saras, colmado de la esencia de todos los dioses, el Poderoso, de forma de Viṣṇu, para la liberación misma de los Pitṛs, los antepasados.

Verse 7

एको मुनिः कुम्भकुशाग्रहस्त आम्रस्य मूले सलिलं ददाति । आम्राश्च सिक्ताः पितरश्च तृप्ता एका क्रिया व्द्यर्थकरीप्रसिद्धा । आचम्य मूले सलिलं ददानो नोपेक्षणीयो विबुधैर्मनुष्यः ॥ ७ ॥

Un sabio solitario, con una vasija de agua y las puntas de hierba kuśa en la mano, vierte agua en la raíz del mango. El mango queda regado y los Pitṛs quedan satisfechos: un solo acto es célebre por cumplir un doble fin. Quien hace ācamana y luego ofrece agua en la raíz no debe ser desdeñado por los sabios.

Verse 8

यूपं प्रदक्षिणीकृत्य वाजपेयफलं लभेत् । ब्रह्माणं च नमस्कृत्य पितॄन् ब्रह्मपुरं नयेत् ॥ ८ ॥

Al circunvalar el poste sacrificial (yūpa), se obtiene el mérito del sacrificio Vājapeya. Y al postrarse ante Brahmā, se conduce a los Pitṛs (antepasados) a la ciudad celeste de Brahmapura.

Verse 9

ॐ नमो ब्रह्मणेऽजाय जगज्जन्मादिकारिणे । भक्तानां च पितॄणां च तरकाय नमोनमः ॥ ९ ॥

Om—salutaciones a Brahman, al No Nacido (Ajā), al que dispone el nacimiento y todos los procesos del universo. Repetidas salutaciones a Aquel que es el Liberador de los devotos y también de los Pitṛs (antepasados).

Verse 10

ततो यमबलिं क्षिप्त्वा मन्त्रेणानेन संयतः । यमराजधर्मराजौ निश्चलार्था इति स्थितौ ॥ १० ॥

Luego, tras arrojar la ofrenda destinada a Yama (yama-bali) y, con dominio de sí, recitar este mantra, debe uno permanecer firme en su intención, declarando: “Yamarāja y Dharmarāja—que permanezcan inquebrantables en su propósito”.

Verse 11

ताभ्यां बलिं प्रयच्छामि पितॄणां मुक्तिहेतवे । ततः श्वानबलिं कृत्वा पूर्वमन्त्रेण मोहिनि ॥ ११ ॥

«Con esas ofrendas presento un bali para la liberación de los Pitṛs. Luego, oh Mohinī, tras hacer la ofrenda para los perros, hágase conforme al mantra anteriormente dicho.»

Verse 12

ततः काकबलिं कुर्यान्मन्त्रेणानेन संयतः । ऐंद्रवारुणवायव्या याम्या वैनैऋतास्तथा ॥ १२ ॥

Después, con autocontrol, debe ofrecerse el ‘bali para los cuervos’ (kāka-bali) con este mismo mantra, colocándolo en las direcciones de Indra (este), Varuṇa (oeste), Vāyu (noroeste), Yama (sur) y también Nirṛti (suroeste).

Verse 13

वायसाः प्रतिगृह्णन्तु भूमौ पिंडं मयार्पितम् । ततः स्नानं प्रकुर्वीत ब्रह्मतीर्थे कुशान्वितः ॥ १३ ॥

Que los cuervos acepten el piṇḍa, la bola de arroz que he ofrecido en la tierra. Después, debe uno bañarse en el Brahmatīrtha, sosteniendo la hierba sagrada kuśa.

Verse 14

एवं तृतीयदिवसे समाप्य नियमं सुधीः । नत्वा गदाधरं देवं ब्रह्मचर्यपरो भवेत् ॥ १४ ॥

Así, al tercer día, el sabio—tras cumplir la observancia prescrita—debe postrarse ante el Señor Gadādhara y, desde entonces, permanecer dedicado al brahmacarya, la casta disciplina del autocontrol.

Verse 15

फल्गुतीर्थे चतुर्थे च स्नानादिकमथाचरेत् । गयाशिरस्यथो श्राद्धं पदे कुर्यात्सपिंडकम् ॥ १५ ॥

Luego, en el Phalgu-tīrtha y en el cuarto lugar sagrado, debe realizarse el baño y los ritos afines. Después, en Gayāśiras, debe celebrarse el śrāddha; y en la Huella (de Viṣṇu), el rito de sapiṇḍīkaraṇa.

Verse 16

साक्षाद्गयाशिरस्तत्र फल्गुतीर्थाश्रयं कृतम् । क्रौंचपादात्फल्गुतीर्थँ यावत्साक्षाद्गयाशिरः ॥ १६ ॥

Allí, el propio Gayāśiras está establecido de manera directa como refugio del vado sagrado de Phalgu. Desde Kraunca-pāda hasta Phalgu-tīrtha se extiende ese mismo Gayāśiras, manifiesto ante los ojos.

Verse 17

गयाशिरे नगाद्याश्च साक्षात्तत्फलगुतीर्थकम् । मुखं गयासुरस्यैतत्स्नात्वा श्राद्धं समाचरेत् ॥ १७ ॥

En Gayāśira y en los demás lugares sagrados contiguos, éste es de manera manifiesta el vado santo llamado Phalgu-tīrtha; se dice que es el mismo rostro del asura Gayāsura. Tras bañarse aquí, debe uno realizar debidamente los ritos de śrāddha.

Verse 18

आद्यो गदाधरो देवो व्यक्ताव्यक्तार्थमास्थितः । विष्ण्वादिपदरूपेण पितॄणां मुक्तिहेतवे ॥ १८ ॥

El Señor Primordial, el divino Portador de la maza, mora como el sentido de lo manifiesto y de lo inmanifiesto; asumiendo la forma de nombres sagrados como «Viṣṇu», se vuelve la causa de liberación para los Pitṛs (antepasados).

Verse 19

तत्र विष्णुपदं दिव्यं दर्शनात्पापनाशनम् । स्पर्शनात्पूजनाच्चापि पितॄणां मोक्षदायकम् ॥ १९ ॥

Allí, el divino «Viṣṇupada»—con solo contemplarlo—destruye los pecados; y al tocarlo y también al adorarlo, se vuelve dador de mokṣa para los Pitṛs (antepasados).

Verse 20

श्राद्धं सपिंडकं कृत्वा सहस्रकुलमात्मनः । विष्णुलोकं समुद्धृत्य नयेद्विष्णुपदे नरः ॥ २० ॥

Habiendo realizado el śrāddha que culmina en el rito de sapiṇḍīkaraṇa, un hombre eleva mil generaciones de su linaje al mundo de Viṣṇu y las conduce al morada de Viṣṇu, el Viṣṇupada.

Verse 21

श्राद्धं कृत्वा रुद्रपदे नयेत्कुलशतं नरः । सहात्मना शिवपुरं तथा ब्रह्मपदे शुभे ॥ २१ ॥

Habiendo realizado el śrāddha en el Rudra-pada, un hombre conduce a cien generaciones de su linaje hacia la salvación; y junto con su propio ser alcanza la ciudad de Śiva (Śivapura), y de igual modo (se obtiene mérito) en el auspicioso Brahma-pada.

Verse 22

दक्षिणाग्निपदे श्राद्धी वाजपेयफलं लभेत् । गार्हपत्यपदे श्राद्धी राजसूयफलं लभेत् ॥ २२ ॥

Quien realiza śrāddha en el lugar del fuego Dakṣiṇāgni obtiene el fruto del sacrificio Vājapeya; y quien realiza śrāddha en el lugar del fuego Gārhapatya obtiene el fruto del sacrificio Rājasūya.

Verse 23

श्राद्धँ कृत्वा चंद्रपदे वाजिमेधफलं लभेत् । श्राद्धं कृत्वा सत्यपदे ज्योतिष्टोमफलं लभेत् ॥ २३ ॥

Al realizar el śrāddha en Candrapada, se obtiene un mérito igual al del gran sacrificio Vājapeya/Aśvamedha; y al realizar el śrāddha en Satyapada, se obtiene un mérito igual al del sacrificio Jyotiṣṭoma.

Verse 24

आवसथ्यपदे श्राद्धी सोमलोकपवाप्नुयात् । श्राद्ध कृत्वा चंद्रपदे शक्रलोकं नयेत्पितॄन् ॥ २४ ॥

Al realizar el śrāddha en Āvasathya-pada, el oficiante alcanza el Soma-loka. Y al realizar el śrāddha en Candrapada, conduce a los Pitṛ (antepasados) al mundo de Śakra (Indra).

Verse 25

अन्येषां च पदे श्राद्धी पितॄन्ब्रह्मपदे नयेत् । श्राद्धी सूर्यपदे यश्च पापिनोऽर्कपुरं नयेत् ॥ २५ ॥

Al realizar el śrāddha en el ‘pada de los Otros’ (Anyēṣām pada), el oficiante conduce a los Pitṛ al reino de Brahmā. Y quien realiza el śrāddha en Sūrya-pada conduce a los pecadores a Arka-pura, la ciudad/reino del Sol.

Verse 26

कार्तिकेयपदे श्राद्धी शिवलोके नयेत्पितॄन् । श्राद्धँ कृत्वागस्त्यपदे ब्रह्मलोकं नयेत्पितॄन् ॥ २६ ॥

Al realizar el śrāddha en Kārtikeya-pada, el oficiante conduce a los Pitṛ al Śiva-loka; y al realizar el śrāddha en Agastya-pada, conduce a los Pitṛ al Brahma-loka.

Verse 27

सर्वेषां काश्यपं श्रेष्ठं विष्णो रुद्रस्य वै पदम् । ब्रह्मणश्च पदं तत्र सर्वश्रेष्ठमुदाहृतम् ॥ २७ ॥

Entre todos los lugares sagrados, el de Kāśyapa es proclamado el más excelente. En ese mismo sitio, la morada de Rudra perteneciente a Viṣṇu, y también la morada de Brahmā, son declaradas supremamente sublimes.

Verse 28

प्रारंभे च समाप्तौ च तेषामन्यतमं स्मृतम् । श्रेयस्करं भवेत्तत्र श्राद्धकर्तुश्च मोहिनि ॥ २८ ॥

Al comienzo y al final se prescribe uno de esos ritos. En tal caso, oh Mohinī, resulta especialmente benéfico para quien realiza el śrāddha.

Verse 29

कश्यपस्य पदे दिव्यो भारद्वाजो मुनिः पुरा । श्राद्धं हि चोद्यतो दातुं पित्रादिभ्यश्च पिंडकम् ॥ २९ ॥

Antaño, en el lugar sagrado llamado “la Huella de Kaśyapa”, el resplandeciente sabio Bhāradvāja se dispuso a celebrar el Śrāddha, ofreciendo el piṇḍa a los Pitṛs y a otros seres ancestrales.

Verse 30

शुक्लकृष्णौ तदा हस्तौ पदमुद्भिद्य निष्कृतौ । दृष्ट्वा हस्तद्वयं तत्र पितृसंशयमागतः ॥ ३० ॥

Entonces, dos manos—una blanca y otra negra—irrumpieron desde la huella y emergieron. Al ver aquellas dos manos, lo asaltó la duda acerca de la identidad de su padre.

Verse 31

ततः स्वमातरं शांतां भारद्वाजस्तु पृष्टवान् । कश्यपस्य पदे कस्मिञ्छुक्ले कृष्णे पदे पुनः ॥ ३१ ॥

Entonces Bhāradvāja preguntó a su propia madre, la serena Śāntā: «En el “pada” de Kaśyapa, ¿cuál es la parte luminosa (śukla) y cuál, de nuevo, la parte oscura (kṛṣṇa)?»

Verse 32

पिंडो देयो मया मातर्जानासि पितरं वद । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य भारद्वाजस्य धीमतः ॥ ३२ ॥

«Madre, debo ofrecer el piṇḍa. Tú sabes quién es mi padre: dímelo.» Al oír estas palabras del sabio Bhāradvāja, …

Verse 33

शांतोवाच प्रसन्नास्या पुत्रं श्राद्धप्रदायिनम् । भारद्वाज महाप्राज्ञ पिंडं कृष्णाय देहि भोः ॥ ३३ ॥

Dijo Śāntā: «Oh Bhāradvāja, gran sabio de aguda inteligencia: ella, de rostro sereno, ha obtenido un hijo que ofrecerá debidamente el śrāddha. Por ello, te ruego que entregues el piṇḍa (oblación funeraria) a Śrī Kṛṣṇa».

Verse 34

भारद्वाजस्ततः पिंडं दातुं कृष्णाय चोद्यतः । श्वेतो दृश्योऽब्रवीत्पुत्र देहि पुत्रो ममौरसः ॥ ३४ ॥

Entonces Bhāradvāja, instigado, estaba por ofrecer el piṇḍa a Śrī Kṛṣṇa. En ese instante, el espíritu visible, Śveta, dijo: «Hijo, entrégalo: él es mi propio hijo engendrado».

Verse 35

कृष्णोऽब्रवीत् क्षेत्रजस्त्वं ततो मे देहि पिंडकम् । शुक्लोऽब्रवीत्स्वौरिणीयं यतोऽतस्त्वं ममौरसः ॥ ३५ ॥

Kṛṣṇa dijo: «Tú eres kṣetrajā, hijo engendrado en el “campo” de otro; por eso, entrégame el piṇḍa». Śukla respondió: «(Yo soy) de la estirpe Svauriṇī; por ello, tú eres mi propio hijo legítimo (aurasa)».

Verse 36

स्वैरिणीजो ददौ चादौ क्षेत्रिणे बीजिने ततः । ततो भक्त्या महाभागे दत्वापिंडान्महामतिः ॥ ३६ ॥

Primero, el hijo nacido de una mujer svairiṇī fue entregado al kṣetrin, el esposo del “campo”; y después, al bījī, el dador de la semilla. Luego, oh afortunada señora, aquel hombre de gran entendimiento, movido por la bhakti, ofreció el piṇḍa con devoción.

Verse 37

कृतकृत्यं निजात्मानं मेने प्रत्यक्षभाषणात् । भीष्मो विष्णुपदे श्राद्ध आहूय तु पितॄन्स्वकान् ॥ ३७ ॥

Tras hablar directamente en aquella ocasión sagrada, Bhīṣma consideró que su propia vida había cumplido su fin. Luego, en Viṣṇupada, realizó el śrāddha, invocando debidamente a sus propios pitṛs, los antepasados.

Verse 38

श्राद्धं कृत्वा विधानेन पिंडदानाय चोद्यतः । पितुर्विनिर्गतौ हस्तौ गयाशिरसि शंतनोः ॥ ३८ ॥

Tras realizar el śrāddha conforme al rito prescrito y, deseoso de ofrecer el piṇḍa, Śaṃtanu vio surgir en Gayāśiras las dos manos de su padre.

Verse 39

भीष्मः पिंडं ददौ भूमौ नाधिकरः करे यतः । शंतनुः प्राह संतुष्टः शास्त्रार्थे निश्चलो भवान् ॥ ३९ ॥

Bhīṣma ofreció el piṇḍa en el suelo, pues no tenía derecho a sostenerlo en la mano. Entonces Śaṃtanu, complacido, dijo: «Eres firme en el verdadero sentido de los śāstras».

Verse 40

त्रिकालदर्शी भव च विष्णुश्चांते गतिस्तव । स्वेच्छया मरणं चास्तु इत्युक्त्वा मुक्तिमागतः ॥ ४० ॥

«Sé vidente de los tres tiempos; y que Viṣṇu sea tu refugio final. Y que la muerte te llegue según tu propia voluntad». Dicho esto, alcanzó la liberación.

Verse 41

रामो रुद्रपदे रम्ये पिंडार्पणकृतोद्यमः । पिता दशरथः स्वर्गात्प्रसार्य करमागतः ॥ ४१ ॥

En el hermoso lugar sagrado llamado Rudrapada, Rāma se dispuso a ofrecer los piṇḍas a los antepasados. Entonces su padre Daśaratha, desde el cielo, extendió la mano y acudió a recibir la ofrenda.

Verse 42

नादात्पिंडं करे रामो ददौ रुद्रपदे ततः । शास्त्रार्थातिक्रमाद्भीतो रामं दशरथोऽब्रवीत् ॥ ४२ ॥

Entonces, en Rudrapada, Rāma puso el piṇḍa en aquella mano. Temiendo que ello pudiera transgredir la intención de los śāstras, Daśaratha habló a Rāma.

Verse 43

तारितोऽहं त्वया पुत्र रुद्रलोको ह्यभून्मम । पदे पिंडप्रदानेन हस्ते तु स्वर्गतिर्नहि ॥ ४३ ॥

Oh hijo, por ti he sido liberado; en verdad, el mundo de Rudra (Rudra-loka) se volvió mi morada. Al ofrecer el piṇḍa a los pies (del lugar sagrado) se obtuvo este fruto; mas al ofrecerlo en la mano, no hay logro del cielo.

Verse 44

त्वं च राज्यं चिरं कृत्वा पालयित्वा निजाः प्रजाः । यज्ञान्सदक्षिणान्कृत्वा विष्णुलोकं गमिष्यसि ॥ ४४ ॥

Tú también, tras reinar largo tiempo y proteger a tus propios súbditos, y habiendo realizado sacrificios (yajña) con la debida dakṣiṇā, irás al mundo de Viṣṇu (Viṣṇu-loka).

Verse 45

सहायोध्याजनैः सर्वैः कृमिकीटादिभिः सह । इत्युक्त्वा स नृपो रामं रुद्रलोकं परं ययौ ॥ ४५ ॥

Dicho esto a Rāma, aquel rey partió hacia la suprema morada de Rudra (Rudra-loka), junto con todo el pueblo de Ayodhyā, e incluso con gusanos, insectos y otras criaturas que se habían vinculado con él.

Verse 46

कनकेशं च केदारं नारसिंहं च वामनम् । रथमार्गे समभ्यर्च्य पितॄन्सर्वांश्च तारयेत् ॥ ४६ ॥

Habiendo adorado debidamente a Kanakeśa, Kedāra, Nārasiṃha y Vāmana a lo largo de la ruta del carro (ratha-mārga), uno puede liberar a todos sus antepasados (pitṛs).

Verse 47

गयाशिरसि यः पिंडं येषां नाम्ना तु निर्वपेत् । नरकस्था दिवं यांति स्वर्गस्था मोक्षगामिनः ॥ ४७ ॥

Quien ofrezca un piṇḍa en Gayāśiras, pronunciando el nombre de aquellos difuntos para quienes se ofrece—los que están en el infierno ascienden al cielo, y los que ya están en el cielo avanzan hacia la liberación (mokṣa).

Verse 48

गयाशिरसि यः पिंडं शमीपत्रप्रमाणतः । कंदमूलफलाद्यैर्वा दद्यात्स्वर्गं नयेत्पितॄन् ॥ ४८ ॥

Quien, en Gayā-śiras, ofrezca un piṇḍa (bola funeraria de arroz) del tamaño de una hoja de śamī—o lo ofrezca incluso con bulbos, raíces, frutos y similares—conduce a sus Pitṛs (antepasados) al cielo.

Verse 49

पदानि यत्र दृश्यंते विष्ण्वादीनां तदग्रतः । श्राद्धं कृत्वा पदे येषां तेषां लोकान्नेयात्पितॄन् ॥ ४९ ॥

Allí donde se ven las huellas sagradas de Viṣṇu y de otras deidades, debe realizarse el rito de śrāddha en su misma presencia; al hacer śrāddha en un lugar de huellas divinas, se conduce a los Pitṛs (antepasados) a esos mundos superiores.

Verse 50

सर्वत्र मुंडपृष्ठाद्रिः पदैरेभिः स लक्षितः । प्रयांति पितरस्तत्र पूजिता ब्रह्मणः पदम् ॥ ५० ॥

En todas partes, ese Muṇḍa-pṛṣṭhādri se reconoce por estas mismas huellas. Allí, cuando los Pitṛs (antepasados) son debidamente venerados, alcanzan el estado supremo: la morada de Brahmā.

Verse 51

गयासुरस्य तु शिरो गदया यद्द्विधा कृतम् । यतः प्रक्षालिता तीर्थे गदालोलस्तदा स्मृतः ॥ ५१ ॥

Cuando la cabeza de Gayāsura fue partida en dos por la maza (gadā), y la maza fue lavada en aquel vado sagrado (tīrtha), ese tīrtha llegó a ser recordado con el nombre de “Gadālolā”.

Verse 52

क्रौंचरूपेण हि मुनिर्मुंडपृष्ठे तपोऽकरोत् । तस्य पादांकको यस्मात्क्रौंचपादः स्मृतस्ततः ॥ ५२ ॥

El sabio, tomando la forma de un ave krauñca, practicó austeridades sobre Muṇḍa-pṛṣṭha. Puesto que allí está la marca de su huella (pādāṅkaka), ese lugar ha sido recordado como “Krauñca-pāda”.

Verse 53

विष्ण्वादीना पदान्यत्र लिंगरूपस्थितानि च । देवादितर्पणं कृत्वा श्राद्धं रुद्रपदादितः ॥ ५३ ॥

Aquí se hallan las sagradas “huellas” (pāda) de Viṣṇu y de otros, presentes en formas emblemáticas (a modo de liṅga). Tras ofrecer tarpaṇa, las libaciones a los devas y a los seres vinculados, debe realizarse el rito de śrāddha, comenzando desde el Rudra-pāda (la huella sagrada de Rudra).

Verse 54

चतुर्थदिवसे कृत्यमेतत्कृत्वा तु मोहिनि । पूतः कर्माधिकारी स्याच्छ्राद्धकृद्ब्रह्मलोकभाक् ॥ ५४ ॥

Oh Mohinī, encantadora: al cumplir este deber prescrito en el cuarto día, uno queda purificado y apto para los actos rituales; y quien realiza el śrāddha alcanza Brahmaloka, el mundo de Brahmā.

Verse 55

शिलास्थितेषु तीर्थेषु स्नात्वा कृत्वाथ तर्पणम् । श्राद्धं सपिंडकं येषां ब्रह्मलोकं प्रयांति ते ॥ ५५ ॥

Quienes, tras bañarse en los tīrthas donde están establecidas las piedras sagradas (śilās), realizan luego tarpaṇa y ofrecen el śrāddha sapiṇḍa, esos alcanzan Brahmaloka.

Verse 56

स्थास्यंति च रमिष्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । देहं त्यक्त्वा शिलापृष्ठे स्वदेजांडजरायुजाः ॥ ५६ ॥

Allí permanecerán y se regocijarán hasta la disolución cósmica de todos los seres. Tras abandonar el cuerpo sobre la superficie de la roca, también su descendencia—nacida de huevo y de vientre—alcanza ese mismo estado.

Verse 57

गच्छंति विष्णुसायुज्यं कुलैः सप्तशतैः सह ॥ ५७ ॥

Alcanzan Viṣṇu-sāyujya, la unión con Viṣṇu, junto con setecientas generaciones de su linaje.

Verse 58

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे गयामाहात्म्ये विष्ण्वादिपदे पिंडदानमाहात्म्यकथनं नाम । षट्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ४६ ॥

Así concluye, en el Uttara-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, en el diálogo entre Mohinī y los Vasus, dentro del Gayā-māhātmya, el capítulo titulado «Relato de la grandeza de ofrecer piṇḍas en Viṣṇvādipada». Este es el capítulo cuadragésimo sexto.