Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

Nun folgt die Beschreibung der Einweihungsregeln (dīkṣā) für Brahmanen. Sūta sprach: Nachdem Bhūmi so die Dharmas vernommen hatte, die Ursache vieler Wege zur Befreiung sind, antwortete sie daraufhin Janārdana, dem Herrn der Welt.

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

Ach, die Macht dieser heiligen Stätte ist, wenn man sie schildert, überaus reich. Ich, vom Gewicht der Lasten bedrückt, bin leicht geworden und eile in der Bewegung.

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

Während ich dies höre, o Herr, werde ich von Verblendung befreit und gereinigt. In den Welten bin ich bekannt, da ich aus deinem Mund hervorgegangen bin.

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

Erneut frage ich dich, o Deva, wegen eines Zweifels hinsichtlich des Inbegriffs der Dharma: durch welches vorgeschriebene Dharma-Verfahren erlangt man eine vollständige, fest begründete Dīkṣā (Initiation)?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

Dies ist für mich ein höchstes Geheimnis und zugleich meine größte Wissbegier; zum Zweck des Sammelns und Verstehens der Dharma ziemt es dir, es zu erläutern.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

Daraufhin, nachdem er die Worte Mahīs vernommen hatte, erwiderte der selige Herr in der Gestalt des Varāha — dessen Klang wie Wolke und die Kesseltrommel duṇḍubhi war — der Vasundharā.

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

Śrī Varāha sprach: Höre von mir, o Devī, der Wahrheit gemäß, meine ewige Dharma. Selbst die Götter kennen sie nicht, noch jene, die in der Befolgung yogischer Gelübde stehen.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

Diese Dharma, o Schönhüftige, ist glückverheißend und ist aus dem Munde hervorgegangen. Ich allein kenne sie, ebenso jene Menschen auf Erden, die mir ergeben sind.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

Und was du mich fragst, o gütige Frau—die Darlegung der Bhāgavata-Dīkṣā—höre dies, o Schönhüftige: es ist ein Mittel zur Befreiung aus dem durch Karma geprägten Kreislauf des weltlichen Daseins.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

Dadurch werden die Menschen über den Ozean der wandernden Wiedergeburten getragen, der mit dem erneuten Verkörpern beginnt. Hat man den Geist in mir zur Ruhe gebracht, gilt dies als die vortrefflichste Methode, o Schöne.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

Man soll sich dem Lehrer nähern, o Göttin, und sprechen: „Unterweise mich; ich bin dein Schüler, o Guru.“ Dann, den Befehl des Lehrers voranstellend, bringe man die Dinge für die Dīkṣā herbei.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

Lājā (gepuffter Reis), Honig und auch Kuśa-Gras; Ghee, dem Amṛta gleich; Duftstoffe, Blumen, Räucherwerk, eine Lampe und Opfergaben wie Prāpaṇaka und dergleichen.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

Und eine Haut der schwarzen Antilope, ein Stab aus Palāśa-Holz und auch ein Kamaṇḍalu (Wassergefäß); ein Ghaṭa (Krug), Gewand, Sandalen und die weiße heilige Schnur (Yajñopavīta).

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

Und (man soll herbeibringen) ein Ritualgerät, ein Arghya-Gefäß, einen Topf zum Kochen der Caru-Opfergabe samt Schöpflöffel; ferner Sesam, Reis und Gerste sowie verschiedenes, mit Früchten versetztes Wasser.

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

Wenn die Eingeweihten — den vorgeschriebenen Observanzen ergeben — (nur) Essbares, gekochte Speisen, Getreide und Trank sowie die für das Ritual zurückgelegten Vorräte zu sich nehmen…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

Welche Samen es auch gebe, und Kostbarkeiten mancherlei Art, und Dinge wie Gold — o Schönhüftige — diese soll er unverzüglich herbeibringen (als Darbringung).

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

Nur diese sind am Ort des Lehrers darzubringen; danach soll der Brahmane, der die Initiation begehrt, nach dem Bad und mit glückverheißenden Observanzen versehen, fortschreiten.

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

Indem er die Füße des Lehrers ergreift, soll er sprechen: „Was soll ich für dich tun?“ Dann, vom Lehrer erlaubt, soll er einen geräumigen Altar errichten.

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

Nachdem er es vorschriftsgemäß eingesetzt hat—neu und fest auf Getreidekörnern gegründet—, mit Wasser gefüllt, von Mantras begleitet und mit Blumen und frischen Trieben geschmückt.

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

Darauf soll er nach Vorschrift ein Gefäß, mit Sesam gefüllt, aufstellen; und mit den vom Schüler selbst bereiteten Gaben soll er mich, den Guru, verehren.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

Nachdem er dort die Verehrungsordnung vollzogen und die dem Guru geschuldeten Pflichten festgestellt hat, soll er die zuvor genannten Gaben in die Mitte des Altars bringen.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

Er soll vier wassergefüllte Krüge an den vier Seiten aufstellen, o Schöne—reine Krüge für die Zweimalgeborenen—geschmückt mit Mangoblättern.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

Von allen Seiten soll er die Anordnung mit einem weißen Faden umwinden, o Makellose; und vier gefüllte Gefäße an den vier Seiten aufstellen.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

So soll derjenige, der die Dīkṣā verleiht, nachdem er das Mantra bereitet hat, es übergeben. Dieses Mantra soll der rechten Vorschrift entsprechen – oder so beschaffen sein, dass es den Guru zufriedenstellt.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

Nachdem man das Erforderliche vorschriftsgemäß zusammengetragen und sich über die Pflichten gegenüber dem Guru entschieden hat, sollen die nach Dīkṣā Verlangenden zur Wohnstätte (zum Heiligtum) Viṣṇus gehen.

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

Nachdem er die vorgeschriebene Reinigung durch Berührung des Wassers (upaspṛśya) ordnungsgemäß vollzogen und sich dann nach Osten gewandt hat, soll er alle Schüler zum Zwecke der Dīkṣā hören lassen – ohne Zweifel.

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

Wer aber, obwohl er selbst ein reiner Bhāgavata ist, beim Anblick der Bhāgavatas nicht in ehrerbietigem Gruß aufsteht, durch den werde ich wahrlich verletzt; die heilige Ordnung wird geschändet.

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

Wer, ohne Erbarmen, seine Gattin verletzt – die geliebte Gefährtin und tugendhafte Frau (sādhvī) –, durch den wird das wahre Heil dieses Bandes nicht erlangt; Gewalttätige werden in erniedrigten Leibern und Verhältnissen wiedergeboren.

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

Man soll solche Schüler ausschließen: den Mörder eines Brāhmaṇa, den Undankbaren, der seinem Wohltäter schadet, den Rindermörder und jene, die schwere Sünden begangen haben; ebenso die anderen bereits beschriebenen Sünder.

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

Der Bilva-Baum und der Udumbara, ebenso auch andere Bäume zu bestimmten Anlässen—besonders die mit Riten verbundenen—dürfen zu keiner Zeit gefällt werden.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

Wenn man die höchste Vollendung begehrt—die ewige Lehre der Befreiung (mokṣa-dharma)—dann soll der Schüler hierin unterwiesen werden, was essbar ist und was nicht essbar ist.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

Das Abschneiden (Ernten) des karīra ist erlaubt, ebenso die Früchte des Udumbara. Nach dieser Regel darf man es sogleich verzehren; doch pūtivāsikā ist nicht zu essen.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

Eberfleisch ist nicht zu essen, und ebenso Fisch in jeder Gestalt. Diese Speisen sind für Brāhmaṇas und für die Eingeweihten (dīkṣitas) nicht zum Verzehr geeignet, ohne Zweifel.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

Man soll keine Verleumdung treiben und zu keiner Zeit Gewalt verüben. Auch soll man keine böswillige Zuträgerei betreiben und niemals stehlen.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

Wenn man einen Gast erblickt, der angekommen ist und von irgendwoher einen weiten Weg zurückgelegt hat, soll man ihm einen Anteil (an Speise oder Mitteln) geben, auf welche Weise auch immer möglich, liebes Kind.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

Die Frau des Lehrers, die Frau des Königs und die Frau eines Brāhmaṇa — ihnen soll man sich niemals nähern, nicht einmal im Gedanken; so spricht Viṣṇu.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

Wenn man das Glück eines anderen sieht und ebenso das eigene Ungemach, soll man in dieser Lage keinen Zorn nähren; so ist das ewige Dharma-Prinzip.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

Dann soll man auf diese Weise den nach Dīkṣā Verlangenden die Formel sprechen oder verkünden lassen, o Vasundharā; und man soll auch im Geist einen Schirm und Schuhwerk bereitlegen.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

Man lege je zwei Blätter des Udumbara-Baumes in die Mitte der Vedi (des Altars); und ebenso, o Schönhüftige, ein Rasiermesser sowie ein mit Wasser gefülltes Gefäß.

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

Nachdem man mich zuvor herbeigerufen hat, soll man nach Vorschrift mit einem Mantra verehren. Das Mantra lautet: „Oṃ—Ehrerbietung den sieben Ozeanen, den sieben Dvīpas (Kontinenten), den sieben Bergen und der Gesamtheit, einschließlich der zehntausend Himmel; sie alle wohnen im Herzen.“ Und: „Wer dies regnen lässt, erhebt sich wieder.“

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

Oṃ. O erhabener Vāsudeva, gebiete das Gedenken an das Mantra auf dieser Erde, die durch die Varāha-Gestalt erschaffen wurde, zum Vollzug dieses meines Ritus. Nachdem über das uns Aufgetragene nachgesonnen wurde, o Herr, komm: durch deine Gnade wird der nach Dīkṣā verlangende Brāhmaṇa eingeweiht.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

Nachdem man dieses Mantra gesprochen hat, soll man eine Haltung der Ehrfurcht einnehmen, indem man mit Kopf und Knien zur Erde niedergeht (sich niederwirft).

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

Oṃ—„Willkommen, wahrlich willkommen“, so wird gesprochen.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

Dann, o Vasundharā, nachdem man (den Ritus) mit diesem Mantra herbeigerufen hat, soll man gemäß der durch das Mantra festgelegten Ordnung Arghya (ehrendes Wasseropfer) und Pādya (Wasser für die Füße) darbringen.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

Mantra: „O du, der Wohltat nicht vergisst (der nicht undankbar ist); alles, was der Brahmane durch Rudra, den Bezwinger von Devas und Asuras, erlangt hat—möge dies alles dem seligen Herrn dargebracht sein. Nimm es an, o Lokanātha.“

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

Mantra: „So möge Varuṇa dein Haupt schützen, o Schüler, während es geschoren wird. Durch Wasser, das mit Viṣṇu verbunden ist (d. h. von Viṣṇu geheiligt), wird die Dīkṣā zum Mittel der Befreiung aus weltlicher Bindung.“

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

O Schöne, man soll dem Ritualausführenden einen einzigen Kalaśa (Wasserkrug) geben; und nachdem der Kopf vollständig geschoren ist, soll er frei von Blut sein.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

Dann, nachdem man erneut gebadet hat, wahrlich sogleich—ohne Zweifel—, o Schöne: Wenn dies ordnungsgemäß vollzogen ist, (gilt es) für den, der die Dīkṣā (Einweihung) begehrt.

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Nachdem man die Gabe zur Befreiung aus der weltlichen Verstrickung dargebracht hat—fest entschlossen in allen Anliegen—, soll man auf beide Knie zur Erde niedergehen und dieses Mantra rezitieren.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

Mantra: «Oṃ. Ich erkenne alle Bhāgavatas, alle Verehrer des Herrn, und alle Gurus, die rechtmäßig eingeweiht sind. Da ich durch Viṣṇus Gnade die Dīkṣā erlangt habe, mögen sie mir gnädig sein; vor ihnen allen verneige ich mich».

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

Nachdem man sich vor den Verehrern des Herrn verneigt und das heilige Feuer entzündet hat, soll man mit Ghee, mit Honig vermischt, darbringen, ebenso mit gerösteten Körnern und schwarzem Sesam.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Dann, nachdem man siebenmal dargebracht und (ferner) zwanzig Gaben von Sesamreis geopfert hat, soll man auf beide Knie zur Erde niedergehen und dieses Mantra sprechen.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

Mantra: «Mögen die Aśvins, die Himmelsrichtungen sowie Soma und Sūrya—als Zeugen—mich hören. Wir sind in Frieden; ich spreche ein wahrhaftiges Wort».

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

Durch die Wahrheit wird die Erde getragen; durch die Wahrheit steht die Erde fest. Durch die Wahrheit schreitet die Sonne voran, und durch die Wahrheit weht auch der Wind.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Nachdem man drei Pradakṣiṇā (rechtsläufige Umkreisungen) um den Guru vollzogen hat—verehrt als Bhāgavata, dem Herrn ergeben—soll man dann die Füße des Guru ergreifen und dieses Mantra rezitieren.

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

Mantra: „Durch die Gnade des Gurudeva und des Herrn ist die Dīkṣā (Einweihung) durch glückliche Fügung erlangt worden. Und welches geringe Vergehen auch begangen wurde, möge der Guru es mir verzeihen.“

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

So soll der Schüler, nachdem er (den Guru) durch das Mantra gnädig gestimmt hat—o Schöne—(das Erforderliche) in die Mitte der Vedi (des Altars) setzen und dann, nach Osten gewandt, fortfahren.

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Dann soll man, nachdem man den Schüler angesehen hat, die Kamaṇḍalu (Wasserkanne) und das weiße Yajñopavīta (heilige Schnur) ergreifen und dieses Mantra aussprechen.

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

Mantra: „Durch Viṣṇus Gnade bist du zur Vollendung gelangt; die Dīkṣā ist empfangen, samt dem Kamandalu. Nimm es mit beiden Händen: Nun bist du tauglich für Ritus und Übung—für Handlung und Vollzug.“

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Dann, nachdem das mukha-pada-Ritual vollzogen und man vom Guru ordnungsgemäß initiiert worden ist, soll man die vollständige Pradakṣiṇā (Umwandlung) ausführen und dieses Mantra sprechen.

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

„Wenn ich auch, immer demütiger werdend, umhergeirrt wäre, so habe ich doch einen Guru erlangt und Viṣṇus Dīkṣā empfangen—durch deine Gnade, o Guru, so wie es ist.“

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

Durch dieses Mantra soll das mukha-pada vollzogen werden. Beim Waschen und Reinigen ist das Gewand bis zum Ende ordnungsgemäß herzurichten und zu befestigen.

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

So nimmt er wahrlich das Gewand. „Nimm, mein Kind, das Kamandalu; diese Reinigung ist in den Welten für alle Riten berühmt.“

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

Nachdem man die Madhuparka-Gabe genommen hat, soll man dieses Mantra sprechen: „Nimm das Madhuparka an; es ist eine Reinigung für den Bittenden.“

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

Dann soll man, indem man mit Sorgfalt die Füße des Lehrers ergreift, ihn ehrerbietig zufriedenstellen; den Kopf geneigt und die Hände im Añjali gefaltet, den Geist gut gezügelt und die Weisung des Guru im Herzen tragend, soll man dieses Mantra rezitieren.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

Mantra: „Alle Bhagavatas (Gottgeweihten) mögen mich hören: Mein Guru hat das Erlöschen aller Begierden (in mir) bewirkt. Ich bin ein Schüler, wahrlich im Zustand eines Dieners; und mein Guru ist gleichsam einem Gott vergleichbar — so ist es angemessen.“

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

In dieser Lehre, o Erde, ist die Einweihung (Dīkṣā) eines Brāhmaṇa dargelegt worden. Nun höre von mir die Einweihungsriten für die drei anderen Varṇas.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

Nach eben dieser Vorschrift, o Vasundharā, soll man die Einweihung verleihen; und beide — Lehrer wie Schüler — können Vollendung (Siddhi) erlangen.

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

Mancher erlangt die dīkṣā, wie ich sie dargelegt habe—eine Einweihung, die Wohlergehen bringt. Höre, o Schöne, diese dīkṣā gemäß der Ordnung der vier Varṇas (cāturvarṇya).

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

Ein Brāhmaṇa, der eingeweiht wird, soll einen quadratischen Ritualplatz von sechzehn Hastas anlegen und dort den Ritus in Verbindung mit dem Kalaśa (Ritualgefäß) einrichten.

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

Hat man eine Jungfrau (zur Ehe) gegeben, soll man dies nicht nachträglich durch rituelle Handlungen rückgängig machen; dadurch werden acht Gruppen der Ahnen verletzt—daran besteht kein Zweifel.

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

Gold und andere Reichtümer, Edelsteine und eine junge, begehrende Frau—darauf soll man den Geist nicht richten; so spricht Viṣṇu.

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

So denn, o Erde, nachdem man Arghya und Pādya rituell dargebracht hat, soll man das Rasiermesser ergreifen und dieses Mantra nach der rechten Vorschrift rezitieren.

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

So, nachdem das wahrhaftige Gelübde vollzogen war, nahmen die Brāhmaṇas die Prüfung erneut auf; und dort verehrte er nach Vorschrift mit einem Mantra und suchte den Lehrer (Guru) zu erfreuen.

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

Mantra: „Nimm die Gefäße der Düfte—jeden Duft, der dem Wohlergehen entspricht; ganz vaiṣṇavisch, rein und ein Mittel zur Befreiung von allen Fesseln des Weltkreislaufs.“