Adhyaya 58

Verse 1

हि >> आय ० | हि २ 7 अष्टपञज्चाशत्तमो< ध्याय: देवताओंके द्वारा नलके गुणोंका गान और उनके निषेध करनेपर भी नलके विरुद्ध कलियुगका कोप बु॒हदश्व उवाच वृते तु नैषथे भैम्या लोकपाला महौजस: । यान्तो ददृशुरायान्तं द्वापरं कलिना सह

Bṛhadaśva sprach: Als Damayantī, die Tochter Bhīmas, Nala, den König von Niṣadha, erwählt hatte, machten sich die mächtigen Hüter der Welten auf den Weg zurück in den Himmel. Doch beim Fortgehen sahen sie das Dvāpara-Zeitalter herannahen, gemeinsam mit Kali—ein unheilvolles Zeichen, dass selbst nach einer gerechten Wahl und göttlichem Lob die Mächte des Verfalls und der Zwietracht noch immer nach einem Spalt im Menschenleben suchen.

Verse 2

अथाब्रवीत्‌ कलिं शक्र: सम्प्रेक्ष्य बलवृत्रहा । द्वापरेण सहायेन कले ब्रूहि क्व यास्यसि,कलियुगको देखकर बल और वृत्रासुरका नाश करनेवाले इन्द्रने पूछा--“कले! बताओ तो सही द्वापरके साथ कहाँ जा रहे हो?”

Da blickte Śakra (Indra), der mächtige Bezwinger Vṛtras, auf Kali und sprach: „O Kali, in Begleitung von Dvāpara — sage mir, wohin gehst du?“

Verse 3

ततो<ब्रवीत्‌ कलि: शक्रं दमयन्त्या: स्वयंवरम्‌ । गत्वा हि वरयिष्ये तां मनो हि मम तां गतम्‌

Da sprach Kali zu Śakra (Indra): „Ich werde zur Svayaṃvara Damayantīs gehen und sie mir zur Gemahlin wählen; denn mein Sinn ist bereits zu ihr hingegangen.“

Verse 4

तमब्रवीत्‌ प्रहस्येन्द्रो निर्वृत्त: स स्वयंवर: । वृतस्तया नलो राजा पतिरस्मत्समीपत:,तब इन्द्रने हँलँकर कहा--“वह स्वयंवर तो हो गया। हमारे समीप ही दमयन्तीने राजा नलको अपना पति चुन लिया

Indra sprach lächelnd zu ihm: „Jene Svayaṃvara ist bereits vollzogen. Hier, in unserer Gegenwart, hat Damayantī den König Nala zum Gemahl erwählt.“

Verse 5

एवमुक्तस्तु शक्रेण कलि: कोपसमन्वित: । देवानामन्त्रय तान्‌ सर्वनिवाचेदं वचस्तदा,इन्द्रके ऐसा कहनेपर कलियुगको क्रोध चढ़ आया और उसी समय उसने उन सब देवताओंको सम्बोधित करके यह बात कही--

So von Śakra (Indra) angesprochen, geriet Kali in Zorn. Da rief er alle Götter zusammen und sprach damals diese Worte:

Verse 6

देवानां मानुषं मध्ये यत्‌ सा पतिमविन्दत । ततस्तस्या भवेन्न्याय्यं विपुलं दण्डधारणम्‌,“दमयन्तीने देवताओंके बीचमें मनुष्यका पतिरूपमें वरण किया है। अतः उसे बड़ा भारी दण्ड देना उचित प्रतीत होता है”

Bṛhadaśva sprach: „Da sie inmitten der Götter einen Menschen zum Gemahl erwählte, scheint es daher recht, eine schwere Strafe über sie zu verhängen.“

Verse 7

एवमुक्ते तु कलिना प्रत्यूचुस्ते दिवौकस: । अस्माभि: समनुज्ञाते दमयन्त्या नलो वृत:

Als Kali so gesprochen hatte, erwiderten die Götter: „Mit unserer Zustimmung hat Damayantī Nala erwählt.“

Verse 8

कलियुगके ऐसा कहनेपर देवताओंने उत्तर दिया--'दमयन्तीने हमारी आज्ञा लेकर नलका वरण किया है ।।

Bṛhadaśva sprach: Als Kali so redete, antworteten die Götter: „Damayantī hat König Nala erst erwählt, nachdem sie unsere Zustimmung empfangen hatte. Und wer würde nicht Zuflucht bei König Nala suchen, der mit allen Vorzügen begabt ist? Er kennt die ganze Fülle des Dharma und hält seine Gelübde rechtmäßig ein.“

Verse 9

यो<थीते चतुरो वेदान्‌ सर्वानाख्यानपञ्चमान्‌ | नित्यं तृप्ता गृहे यस्य देवा यज्ञेषु धर्मत: । अहिंसानिरतो यश्च सत्यवादी दृढव्रत:

Bṛhadaśva sprach: „Er, der die vier Veden studiert hat, dazu die überlieferten Erzählungen, die als ‘fünfter Veda’ gelten — den ganzen Bestand alter Geschichten und Überlieferungen; in dessen Haus die Götter durch Opfer, die dem Dharma gemäß vollzogen werden, beständig gesättigt sind; der der Gewaltlosigkeit zugetan ist, die Wahrheit spricht und fest in seinen Gelübden steht — so ist König Nala, vollendet an Tugenden. Welche Frau würde ihn nicht erwählen? Einen solchen zu verfluchen, ist, als verfluche man sich selbst und rufe den eigenen Untergang herbei.“

Verse 10

यस्मिन्‌ दाक्ष्यं धृतिरज्ञानं तप: शौचं दम: शम: । ध्रुवाणि पुरुषव्याप्रे लोकपालसमे नृपे

Bṛhadaśva sprach: „In jenem Tiger unter den Menschen, in jenem König, den Weltwächtern gleich, wohnen unerschütterlich Tugenden wie Geschick, Standhaftigkeit, Freiheit von Unwissenheit, Askese, Reinheit, Selbstzucht und innere Ruhe.“

Verse 11

एवंरूपं नल॑ यो वै कामयेच्छपितुं कले । आत्मानं स शपेन्मूढो हन्यादात्मानमात्मना

Bṛhadaśva sprach: „Kali, wer Nala, so wie er ist, verfluchen wollte, der Tor würde in Wahrheit sich selbst verfluchen; durch eigenes Tun würde er sich selbst vernichten.“

Verse 12

एवंगुणं नल॑ यो वै कामयेच्छपितुं कले । कृच्छे स नरके मज्जेदगाधे विपुले हृदे । एवमुक्त्वा कलिं देवा द्वापरं च दिवं ययु:

Bṛhadaśva sprach: „Wer Kali verfluchen will, wenn er sich bereits auf einen König wie Nala gelegt hat—so reich an Tugenden—, der wird unter großen Qualen in eine weite, bodenlose Höllengrube versinken.“ Nachdem die Götter dies zu Kali und Dvāpara gesprochen hatten, gingen sie gen Himmel.

Verse 13

ततो गतेषु देवेषु कलिब्द्वापरमब्रवीत्‌ | संहर्तु नोत्सहे कोपं नले वत्स्यामि द्वापर

Als die Götter fortgegangen waren, sagte Kali zu Dvāpara: „Ich vermag meinen Zorn nicht zurückzunehmen. Ich werde in Nala wohnen und ihn durch diesen Einfluss seines Reiches berauben, damit er nicht länger in Freude mit Damayantī leben kann.“

Verse 14

भ्रंशयिष्यामि तं राज्यान्न भैम्या सह रंस्यते । त्वमप्यक्षान्‌ समाविश्य साहाय्य॑ कर्तुमहसि

„Ich werde ihn aus seinem Königreich stürzen; er wird das Leben nicht mit Bhīmas Tochter (Damayantī) genießen können. Und auch du sollst in die Würfel eingehen und mir Beistand leisten.“

Verse 57

इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत दमयन्ती-स्वयंवरविषयक सत्तावनवाँ अध्याय पूरा हुआ

So endet das siebenundfünfzigste Kapitel des Vana Parva im Śrī Mahābhārata, das Damayantīs Svayaṃvara zum Gegenstand hat.

Verse 58

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि नलोपाख्यानपर्वणि कलिदेवसंवादे अष्टपञज्चाशत्तमो5 ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत नलोपाख्यानपर्वमें कलि-देवता-संवादविषयक अद्लावनवाँ अध्याय पूरा हुआ

So endet im Mahābhārata, innerhalb des Vana Parva—genauer im Abschnitt Nalopākhyāna—das achtundfünfzigste Kapitel, das den Dialog zwischen Kali und der Gottheit darstellt.