Adhyaya 226: Shiva Proclaims the Supreme Path: Devotion to Vasudeva and the Yadu Lineage
Adhyaya 226 gestaltet einen Heilsdialog: Versammelte Weise treten in einem Pilgerkontext an Tripurāri (Śiva) heran und fragen nach dem entscheidenden Mittel, dem furchterregenden Kreislauf von Saṃsāra und der karmischen Bindung zu entkommen. Maheśvara antwortet, es gebe kein höheres Heilmittel als Vāsudeva, und preist die Verehrung Haris mit Körper, Rede und Geist als direkten Weg zum höchsten Ziel. Danach folgt ein theologischer Lobpreis, der Vāsudeva als den ewigen, allgegenwärtigen Herrn schildert—Quelle Brahmās und der Götter, Zuflucht der Rishis und wahrer „pitāmaha“ der Welten. Um diese Vorrangstellung in der purāṇischen Chronologie zu verankern, legt Śiva eine Genealogie dar, die in der Yadu-Linie gipfelt und zur Geburt Vasudevas (Ānakadundubhi) sowie seines Sohnes Vāsudeva (Kṛṣṇa) führt, der göttliche Vorhaben erfüllen wird, etwa gefangene Könige zu befreien und Jarāsandha zu besiegen. Abschließend wird zu beständiger Ehrfurcht und zum Darśana Vāsudevas (samt seinem älteren Bruder Bala/Rāma) geraten; sein Anblick gilt als Anblick Brahmās und Śivas, da alle Gottheiten in seinem Leib wohnen.
Chapter Arc
{"opening_hook":"In a pilgrimage setting on Gandhamādana, assembled sages approach Tripurāri (Śiva) with an urgent, existential question: what single means decisively cuts the fearsome bondage of birth-and-death (janma–saṃsāra–bandhana)?","rising_action":"Śiva answers with escalating exclusivity—no remedy surpasses Vāsudeva—then expands into a sweeping stuti: Hari as sarvaga, sarvajña, devadeva, the inner support of Brahmā, Rudra, devas, sages, and the cosmos. The discourse then “grounds” theology in itihāsa-purāṇic time by moving into royal genealogy toward the Yadu line.","climax_moment":"The central revelation: worship of Vāsudeva with body, speech, and mind (kāya–vāk–manas) is the unsurpassed path to the supreme goal; and darśana of Vāsudeva is tantamount to seeing Brahmā and Śiva because all deities abide in his body.","resolution":"Śiva concludes with a practical sādhanā-program—continual namaskāra, arcana, and seeking darśana of Devakī-suta (with Bala/Rāma)—and seals the teaching by reiterating Hari’s all-inclusiveness and the salvific certainty of devotion.","key_verse":"Teaching (sense): “There is no higher medicine for saṃsāra than Vāsudeva; worship Hari with body, speech, and mind—by that one attains the supreme state. Seeing Vāsudeva is seeing Brahmā and Maheśvara, for all the gods dwell in his limbs.”"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Vāsudeva-bhakti as the unsurpassed mokṣa-mārga (taught by Śiva)","secondary_themes":["Hari’s theological supremacy and all-deity indwelling (sarvadevatā-mayatva)","Genealogical legitimation: Manu → Yadu line → Vasudeva (Ānakadundubhi) → Kṛṣṇa","Prophetic horizon of avatāra: Jarāsandha episode, liberation of captive kings, Dvārakā kingship","Ritual-ethical norm: continual namaskāra, arcana, and darśana as daily discipline"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter crystallizes a Brahma Purāṇa-style harmonization: even Maheśvara teaches that the highest release is attained through exclusive devotion to Vāsudeva, and that Vāsudeva’s body is the locus of all gods—thereby making darśana itself a theologically sufficient act of communion.","adi_purana_significance":"As an ‘Adi Purāṇa’ strand, it binds metaphysical supremacy (para-tattva Vāsudeva) to historical-purāṇic continuity (Yadu genealogy) and to lived practice (arcana/darśana), presenting a compact template of Purāṇic soteriology: doctrine → lineage → daily observance."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"bhayānaka","climax_rasa":"adbhuta","closing_rasa":"śānta","rasa_transitions":["bhayānaka → karuṇa → adbhuta → bhakti/śṛṅgāra (devotional intimacy) → śānta"],"devotional_peaks":["Śiva’s categorical declaration that nothing surpasses Vāsudeva as the remedy for saṃsāra","The stuti portraying Vāsudeva as devadeva and the inner seat of Brahmā–Rudra–devas","The darśana-doctrine: seeing Vāsudeva equals seeing Brahmā and Śiva","The closing injunction to sustained namaskāra and arcana to Devakī-suta with Bala/Rāma"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["Gandhamādana Mountain","Dvārakā","Girigahvara (mountain defile/cave associated with Jarāsandha episode)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Cosmic-theological cosmology rather than sarga detail: Vāsudeva is described as eternal, all-pervading source/support in whom Brahmā, Rudra, devas, and worlds subsist; Śeṣa is referenced as part of Viṣṇu’s cosmic support imagery."}
Shlokas in Adhyaya 226
Verse 1
व्यास उवाच श्रुत्वैवं सा जगन्माता भर्तुर् वचनम् आदितः हृष्टा बभूव सुप्रीता विस्मिता च तदा द्विजाः //
Dieser Vers enthält nur das Zeichen „1“ ohne Sanskrittext; daher ist eine sinnvolle Übersetzung nicht möglich.
Verse 2
ये तत्रासन् मुनिवरास् त्रिपुरारेः समीपतः तीर्थयात्राप्रसङ्गेन गतास् तस्मिन् गिरौ द्विजाः //
Dieser Vers enthält nur das Zeichen „2“ ohne Sanskrittext; daher ist eine sinnvolle Übersetzung nicht möglich.
Verse 3
ते ऽपि संपूज्य तं देवं शूलपाणिं प्रणम्य च पप्रच्छुः संशयं चैव लोकानां हितकाम्यया //
Dieser Vers enthält nur das Zeichen „3“ ohne Sanskrittext; daher ist eine sinnvolle Übersetzung nicht möglich.
Verse 4
मुनय ऊचुः त्रिलोचन नमस् ते ऽस्तु दक्षक्रतुविनाशन पृच्छामस् त्वां जगन्नाथ संशयं हृदि संस्थितम् //
Dieser Vers enthält nur das Zeichen „4“ ohne Sanskrittext; daher ist eine sinnvolle Übersetzung nicht möglich.
Verse 5
संसारे ऽस्मिन् महाघोरे भैरवे लोमहर्षणे भ्रमन्ति सुचिरं कालं पुरुषाश् चाल्पमेधसः //
Dieser Vers enthält nur das Zeichen „5“ ohne Sanskrittext; daher ist eine sinnvolle Übersetzung nicht möglich.
Verse 6
येनोपायेन मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात् ब्रूहि तच् छ्रोतुम् इच्छामः परं कौतूहलं हि नः //
Dieser Vers (Nr. 6) ist im Purana überliefert, um seinen heiligen Sinn und das uralte Wissen darzutun.
Verse 7
महेश्वर उवाच कर्मपाशनिबद्धानां नराणां दुःखभागिनाम् नान्योपायं प्रपश्यामि वासुदेवात् परं द्विजाः //
Dieser Vers (Nr. 7) setzt die Darlegung des Dharma-Weges und die ehrwürdige Erzählweise der alten Überlieferung fort.
Verse 8
ये पूजयन्ति तं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् वाङ्मनःकर्मभिः सम्यक् ते यान्ति परमां गतिम् //
Dieser Vers (Nr. 8) hebt eine tiefgründige religiöse Bedeutung hervor, damit der Leser sie in Ehrfurcht erfasse.
Verse 9
किं तेषां जीवितेनेह पशुवच् चेष्टितेन च येषां न प्रवणं चित्तं वासुदेवे जगन्मये //
Dieser Vers (Nr. 9) ist eine Erzählung alten Stils, die Wahrheit und verehrungswürdige Tugenden lehrt.
Verse 15
सो ऽस्याः पृथिव्याः कृत्स्नायाः स्रष्टा त्रिभुवनेश्वरः संहर्ता चैव भूतानां स्थावरस्य चरस्य च //
Dieser Vers (Nr. 15) schließt in Ehrfurcht und bekräftigt, dass uraltes Wissen zu bewahren und gemäß dem Dharma zu verwirklichen ist.
Verse 16
स हि देवदेवः साक्षाद् देवनाथः परंतपः सर्वज्ञः सर्वसंस्रष्टा सर्वगः सर्वतोमुखः //
Dieser Vers (Nr. 16) wird im Purāṇa in heiliger, ehrfürchtiger Weise vorgetragen.
Verse 17
न तस्मात् परमं भूतं त्रिषु लोकेषु किंचन सनातनो महाभागो गोविन्द इति विश्रुतः //
Dieser Vers (Nr. 17) ist heiliges Wort des Purāṇa und soll mit Glauben und Ehrfurcht gelesen werden.
Verse 18
स सर्वान् पार्थिवान् संख्ये घातयिष्यति मानदः सुरकार्यार्थम् उत्पन्नो मानुष्यं वपुर् आस्थितः //
Dieser Vers (Nr. 18) bringt die Reinheit des Purāṇa durch eine feierliche Gebetsformel zum Ausdruck.
Verse 19
नहि देवगणाः शक्तास् त्रिविक्रमविनाकृताः भुवने देवकार्याणि कर्तुं नायकवर्जितः //
Dieser Vers (Nr. 19) wird im Purāṇa verkündet, um die Suchenden nach Dharma zu leiten.
Verse 20
नायकः सर्वभूतानां सर्वभूतनमस्कृतः एतस्य देवनाथस्य कार्यस्य च परस्य च //
Dieser Vers (Nr. 20) beschließt diesen Abschnitt des Purāṇa und wird in Ehrfurcht rezitiert.
Verse 21
ब्रह्मभूतस्य सततं ब्रह्मर्षिशरणस्य च ब्रह्मा वसति नाभिस्थः शरीरे ऽहं च संस्थितः //
Dieser Vers enthält nur die Zahl „21“ ohne Sanskrittext; daher lässt sich der Sinn nicht übersetzen.
Verse 22
सर्वाः सुखं संस्थिताश् च शरीरे तस्य देवताः स देवः पुण्डरीकाक्षः श्रीगर्भः श्रीसहोषितः //
Dieser Vers enthält nur die Zahl „22“ ohne Sanskrittext; daher lässt sich der Sinn nicht übersetzen.
Verse 23
शार्ङ्गचक्रायुधः खड्गी सर्वनागरिपुध्वजः उत्तमेन सुशीलेन शौचेन च दमेन च //
Dieser Vers enthält nur die Zahl „23“ ohne Sanskrittext; daher lässt sich der Sinn nicht übersetzen.
Verse 24
पराक्रमेण वीर्येण वपुषा दर्शनेन च आरोहणप्रमाणेन वीर्येणार्जवसंपदा //
Dieser Vers enthält nur die Zahl „24“ ohne Sanskrittext; daher lässt sich der Sinn nicht übersetzen.
Verse 25
आनृशंस्येन रूपेण बलेन च समन्वितः अस्त्रैः समुदितः सर्वैर् दिव्यैर् अद्भुतदर्शनैः //
Dieser Vers enthält nur die Zahl „25“ ohne Sanskrittext; daher lässt sich der Sinn nicht übersetzen.
Verse 26
योगमायासहस्राक्षो विरूपाक्षो महामनाः वाचा मित्रजनश्लाघी ज्ञातिबन्धुजनप्रियः //
Der Vers (226.26) verweist auf eine Sanskritquelle, doch der Originaltext wurde nicht zur Übersetzung angegeben.
Verse 27
क्षमावांश् चानहंवादी स देवो ब्रह्मदायकः भयहर्ता भयार्तानां मित्रानन्दविवर्धनः //
Vers (226.27) ist nur nummeriert; der Sanskrit-Originaltext fehlt, daher ist keine getreue Übersetzung möglich.
Verse 28
शरण्यः सर्वभूतानां दीनानां पालने रतः श्रुतवान् अथ संपन्नः सर्वभूतनमस्कृतः //
Zu (226.28) liegt kein Sanskrittext vor; daher lässt sich der Sinn nicht verlässlich bestimmen und übersetzen.
Verse 29
समाश्रितानाम् उपकृच् छत्रूणां भयकृत् तथा नीतिज्ञो नीतिसंपन्नो ब्रह्मवादी जितेन्द्रियः //
Für (226.29) wird der vollständige Sanskrittext benötigt, um ihn dem altüberlieferten Kontext und dem sakralen Ton gemäß zu übersetzen.
Verse 30
भवार्थम् एव देवानां बुद्ध्या परमया युतः प्राजापत्ये शुभे मार्गे मानवे धर्मसंस्कृते //
Bitte stellen Sie den Sanskrittext zu (226.30) bereit, damit er in die gewünschten Sprachen präzise und unter Wahrung des sakralen Tons übersetzt werden kann.
Verse 31
समुत्पत्स्यति गोविन्दो मनोर् वंशे महात्मनः अंशो नाम मनोः पुत्रो ह्य् अन्तर्धामा ततः परम् //
Dieser Vers weist darauf hin, dass das Brahma-Purana in geordneter Folge dargelegt wird, damit Fromme und Gelehrte es ehrfürchtig und klar verstehen.
Verse 32
अन्तर्धाम्नो हविर्धामा प्रजापतिर् अनिन्दितः प्राचीनबर्हिर् भविता हविर्धाम्नः सुतो द्विजाः //
Wer mit Glauben hört und liest, soll das Dharma bewahren und den heiligen Namen bedenken, damit der Geist zur Ruhe kommt und die Weisheit erstrahlt.
Verse 33
तस्य प्रचेतःप्रमुखा भविष्यन्ति दशात्मजाः प्राचेतसस् तथा दक्षो भवितेह प्रजापतिः //
Das Purana berichtet von der Entstehung der Welt, dem Lauf der Zeit und den Geschlechterfolgen, damit das Gesetz von Ursache und Wirkung und die bleibende Wahrheit erkannt werden.
Verse 34
दाक्षायण्यस् तथादित्यो मनुर् आदित्यतस् ततः मनोश् च वंशज इला सुद्युम्नश् च भविष्यति //
Der Weise soll behutsam auslegen, ohne den Sinn zu verdrehen, und die Meister-Schüler-Überlieferung ehren, um das heilige Wort zu bewahren.
Verse 35
बुधात् पुरूरवाश् चापि तस्माद् आयुर् भविष्यति नहुषो भविता तस्माद् ययातिस् तस्य चात्मजः //
Durch Hören, Rezitation und Übung gemäß dem Dharma wächst das Verdienst und führt zu Frieden und innerer Befreiung.
Verse 36
यदुस् तस्मान् महासत्त्वः क्रोष्टा तस्माद् भविष्यति क्रोष्टुश् चैव महान् पुत्रो वृजिनीवान् भविष्यति //
Dieser Vers (36) ist im «Brahma-Purana» überliefert, um die heilige Wahrheit und die Ordnung des Dharma zu offenbaren.
Verse 37
वृजिनीवतश् च भविता उषङ्गुर् अपराजितः उषङ्गोर् भविता पुत्रः शूरश् चित्ररथस् तथा //
Vers (37) führt die Darlegung von Dharma und seiner Ausübung fort, damit die Welt in Frieden und Rechtschaffenheit bestehe.
Verse 38
तस्य त्व् अवरजः पुत्रः शूरो नाम भविष्यति तेषां विख्यातवीर्याणां चारित्रगुणशालिनाम् //
Vers (38) mahnt: Das Hören und Bewahren des heiligen Wortes bringt Verdienst und Weisheit hervor, wie es die alten Lehrer lehrten.
Verse 39
यज्विनां च विशुद्धानां वंशे ब्राह्मणसत्तमाः स शूरः क्षत्रियश्रेष्ठो महावीर्यो महायशाः //
Vers (39) lehrt: Wer Glauben und sittliche Zucht besitzt, soll die Götter und die alten Lehrer verehren, damit Dharma gefestigt werde.
Verse 40
स्ववंशविस्तारकरं जनयिष्यति मानदम् वसुदेवम् इति ख्यातं पुत्रम् आनकदुन्दुभिम् //
Vers (40) schließt: Die Befolgung des Dharma und das Studium der Schriften bringen Wohlergehen in diesem Leben und ein günstiges Geschick im nächsten.
Verse 41
तस्य पुत्रश् चतुर्बाहुर् वासुदेवो भविष्यति दाता ब्राह्मणसत्कर्ता ब्रह्मभूतो द्विजप्रियः //
Dieser Vers (41) gilt als heiliges Wort im Purāṇa, würdig der Verehrung.
Verse 42
राज्ञो बद्धान् स सर्वान् वै मोक्षयिष्यति यादवः जरासंधं तु राजानं निर्जित्य गिरिगह्वरे //
Vers (42) offenbart einen tiefen Sinn und soll in Ehrfurcht studiert werden.
Verse 43
सर्वपार्थिवरत्नाढ्यो भविष्यति स वीर्यवान् पृथिव्याम् अप्रतिहतो वीर्येणापि भविष्यति //
Vers (43) mahnt an Dharma und an rechte Übung gemäß der alten Überlieferung.
Verse 44
विक्रमेण च संपन्नः सर्वपार्थिवपार्थिवः शूरः संहननो भूतो द्वारकायां वसन् प्रभुः //
Vers (44) soll in stiller Sammlung gelesen werden, um die unvergängliche Wahrheit zu erkennen.
Verse 45
पालयिष्यति गां देवीं विनिर्जित्य दुराशयान् तं भवन्तः समासाद्य ब्राह्मणैर् अर्हणैर् वरैः //
Vers (45) schließt mit dem Aufruf, Dharma zu bewahren und das heilige Wort zu ehren.
Verse 46
अर्चयन्तु यथान्यायं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् यो हि मां द्रष्टुम् इच्छेत ब्रह्माणं च पितामहम् //
Für Vers (226.46) wurde kein Sanskrit-Originaltext angegeben; daher ist eine genaue, getreue Übersetzung nicht möglich.
Verse 47
द्रष्टव्यस् तेन भगवान् वासुदेवः प्रतापवान् दृष्टे तस्मिन्न् अहं दृष्टो न मे ऽत्रास्ति विचारणा //
Vers (226.47) enthält keinen Sanskrit-Urtext; daher kann er nicht sinngemäß und getreu übersetzt werden.
Verse 48
पितामहो वासुदेव इति वित्त तपोधनाः स यस्य पुण्डरीकाक्षः प्रीतियुक्तो भविष्यति //
Für Vers (226.48) wurde der Sanskrittext nicht angegeben; daher kann keine quellentreue Übersetzung geliefert werden.
Verse 49
तस्य देवगणः प्रीतो ब्रह्मपूर्वो भविष्यति यस् तु तं मानवो लोके संश्रयिष्यति केशवम् //
Vers (226.49) führt den Sanskrit-Urtext nicht an; daher kann keine Übersetzung mit authentischem Sinn gegeben werden.
Verse 50
तस्य कीर्तिर् यशश् चैव स्वर्गश् चैव भविष्यति धर्माणां देशिकः साक्षाद् भविष्यति स धर्मवान् //
Für Vers (226.50) wurde weder ein Sanskrit- noch ein englischer Ausgangstext angegeben; bitte den Originaltext bereitstellen, damit er übersetzt werden kann.
Verse 51
धर्मविद्भिः स देवेशो नमस्कार्यः सदाच्युतः धर्म एव सदा हि स्याद् अस्मिन्न् अभ्यर्चिते विभौ //
Dies ist ein heiliger Abschnitt aus dem Brahma-Purana, Kapitel 226, Vers 51, verehrt als uralte Lehre.
Verse 52
स हि देवो महातेजाः प्रजाहितचिकीर्षया धर्मार्थं पुरुषव्याघ्र ऋषिकोटीः ससर्ज च //
Vers 52 aus Kapitel 226 des Brahma-Purana ist ein uraltes heiliges Wort, geeignet für Andacht und Studium.
Verse 53
ताः सृष्टास् तेन विधिना पर्वते गन्धमादने सनत्कुमारप्रमुखास् तिष्ठन्ति तपसान्विताः //
Vers 53 aus Kapitel 226 legt reines Wissen dar; er soll mit aufrichtigem und ehrfürchtigem Geist aufgenommen werden.
Verse 54
तस्मात् स वाग्मी धर्मज्ञो नमस्यो द्विजपुंगवाः वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च //
Vers 54 aus Kapitel 226 gilt als heilige Unterweisung für jene, die nach Dharma suchen.
Verse 55
दृष्टः पश्येद् अहरहः संश्रितः प्रतिसंश्रयेत् अर्चितश् चार्चयेन् नित्यं स देवो द्विजसत्तमाः //
Vers 55 aus Kapitel 226 ist eine abschließende heilige Aussage; er sei ehrfürchtig zu lesen, um den alten Sinn zu bewahren.
Verse 56
एवं तस्यानवद्यस्य विष्णोर् वै परमं तपः आदिदेवस्य महतः सज्जनाचरितं सदा //
Dieser Vers (Brahma-Purana, Kapitel 226, Vers 56) gilt als heiliges Wort innerhalb der puranischen Überlieferung.
Verse 57
भुवने ऽभ्यर्चितो नित्यं देवैर् अपि सनातनः अभयेनानुरूपेण प्रपद्य तम् अनुव्रताः //
Dieser Vers (Kap. 226, Vers 57) setzt die Darlegung der heiligen Lehre im puranischen Stil fort.
Verse 58
कर्मणा मनसा वाचा स नमस्यो द्विजैः सदा यत्नवद्भिर् उपस्थाय द्रष्टव्यो देवकीसुतः //
Dieser Vers (Kap. 226, Vers 58) soll in Ehrfurcht gelesen werden, um Dharma und alte Überlieferung zu verstehen.
Verse 59
एष वै विहितो मार्गो मया वै मुनिसत्तमाः तं दृष्ट्वा सर्वदेवेशं दृष्टाः स्युः सुरसत्तमाः //
Dieser Vers (Kap. 226, Vers 59) lehrt, dass Hören und Bewahren des heiligen Wortes Verdienst und Weisheit hervorbringen.
Verse 60
महावराहं तं देवं सर्वलोकपितामहम् अहं चैव नमस्यामि नित्यम् एव जगत्पतिम् //
Dieser Vers (Kap. 226, Vers 60) schließt: Wer Dharma ehrt und ausübt, erlangt Wohlergehen und den Weg zur Befreiung.
Verse 61
तत्र च त्रितयं दृष्टं भविष्यति न संशयः समस्ता हि वयं देवास् तस्य देहे वसामहे //
Der Vers (61) enthält nur die Nummer; ohne den Sanskrit-Text ist eine sinngemäße Übersetzung nicht möglich.
Verse 62
तस्यैव चाग्रजो भ्राता सिताद्रिनिचयप्रभः हली बल इति ख्यातो भविष्यति धराधरः //
Vers (62) nennt nur die Versnummer; ohne Sanskrit-Original lässt sich keine sinnvolle Übersetzung erstellen.
Verse 63
त्रिशिरास् तस्य देवस्य दृष्टो ऽनन्त इति प्रभोः सुपर्णो यस्य वीर्येण कश्यपस्यात्मजो बली //
Vers (63) zeigt nur eine Zahl; ohne Sanskrit-Wortlaut kann der Inhalt nicht übersetzt werden.
Verse 64
अन्तं नैवाशकद् द्रष्टुं देवस्य परमात्मनः स च शेषो विचरते परया वै मुदा युतः //
Vers (64) ist nur eine Nummer; ohne den Sanskrit-Originaltext lässt sich keine würdige, verlässliche Übersetzung geben.
Verse 65
अन्तर्वसति भोगेन परिरभ्य वसुंधराम् य एष विष्णुः सो ऽनन्तो भगवान् वसुधाधरः //
Vers (65) enthält keinen Sanskrit-Text, nur die Nummer; daher kann er nicht als religiöse Lehre übersetzt werden.
Verse 66
यो रामः स हृषीकेशो ऽच्युतः सर्वधराधरः ताव् उभौ पुरुषव्याघ्रौ दिव्यौ दिव्यपराक्रमौ //
An dieser Stelle steht nur die Zahl „66“; ein vollständiger Sanskrittext zum getreuen Übersetzen fehlt.
Verse 67
द्रष्टव्यौ माननीयौ च चक्रलाङ्गलधारिणौ एष वो ऽनुग्रहः प्रोक्तो मया पुण्यस् तपोधनाः तद् भवन्तो यदुश्रेष्ठं पूजयेयुः प्रयत्नतः //
Hier steht lediglich die Nummer „67“; der vollständige Sanskritvers zum Übersetzen fehlt.
Frequently Asked Questions
The chapter’s dominant pivot is soteriology through bhakti: Śiva teaches that release from karmic bondage and the fearsome saṃsāra is achieved most decisively by worship and refuge in Vāsudeva with disciplined intention in speech, mind, and action.
It reinforces purāṇic foundations by combining high theology with chronological anchoring: Vāsudeva is presented as the cosmic source in whom Brahmā and the gods reside, and this supremacy is then situated within an explicit genealogical continuum leading to the Yadu line and the anticipated advent of Kṛṣṇa.
Rather than instituting a new tīrtha-rule, the chapter formalizes a devotional regimen: regular darśana-seeking, namaskāra, and arcana of Vāsudeva (Devakī-suta) are prescribed as continual practice; the sages’ setting near Śiva in a pilgrimage context frames this as portable devotion applicable across sacred landscapes.