Adhyaya 80

Verse 1

। अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति । ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः । गरुडस्तेन संजज्ञे मुनीनां होमकर्मणा

এতিয়া “সুপৰ্ণ” নামে পৰিচিত মাহাত্ম্য বৰ্ণিত হ’ব। ঋষিসকলে ক’লে: “আপুনি যি কৈছে—তেজ আৰু বীৰ্য্যে সমন্বিত গৰুড় মুনিসকলৰ হোমকর্মৰ দ্বাৰা জন্মিল—সেই কথা আমি স্পষ্টকৈ শুনিব খোজোঁ।”

Verse 2

स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद । विनतायाः समुद्भूत इत्येषा श्रूयते श्रुतिः

“তেন্তে তেওঁ তাত কেনেকৈ জন্মিল? এই কথা আমাক বিস্তাৰে কওক। কিয়নো আমি শুনা পৰম্পৰাত কোৱা হয় যে তেওঁ বিনতাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল।”

Verse 3

सूत उवाच । योऽसावाथर्वणैर्मंत्रैः कलशश्चाभिमन्त्रितः । तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः

সূতে ক’লে: “যি কলশটি আথৰ্বণ মন্ত্রেৰে যথাযথভাৱে অভিমন্ত্রিত হৈছিল—সেই একেই মন্ত্রেৰে—আৰু মহা তপ-অমর্ষে সমন্বিত বালখিল্য মুনিসকলৰ দ্বাৰাও…”

Verse 4

निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे । कश्यपस्तं समादाय कलशं प्रययौ गृहम्

আৰু যেতিয়া দক্ষে (তেওঁলোকক) নিবাৰণ কৰি পক্ষীৰ অধিপতিক সূচালে, তেতিয়া কশ্যপে সেই কলশটি লৈ নিজৰ গৃহলৈ গ’ল।

Verse 5

ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम् । एतत्पिब जलं भद्रे मन्त्रपूतं महत्तरम्

তেতিয়া তেওঁ আনন্দিত হৈ নিজৰ প্ৰিয় বিনতাক ক’লে: “হে ভদ্ৰে, এই জল পান কৰা—মন্ত্ৰে পবিত্ৰ কৰা অতি মহৎ জল।”

Verse 6

येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली । तेजस्वी च यशस्वी च अजेयः सर्व दानवैः

“ইয়াৰ দ্বাৰা তোমাৰ পুত্ৰ জন্মিব—সহস্ৰাক্ষ ইন্দ্ৰতকৈও অধিক বলৱান; তেজস্বী, যশস্বী, আৰু সকলো দানৱৰ দ্বাৰা অজেয়।”

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ । तत्तोयं सा वरारोहा सद्यो गर्भं ततो दधे

তেওঁৰ বাক্য শুনি তাই সেই ক্ষণতেই পান কৰিলে। সেই সুৱৰ্ণাঙ্গী নাৰী সেই জল পান কৰি তৎক্ষণাৎ গৰ্ভধাৰণ কৰিলে।

Verse 8

एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः । कश्यपाद्गरुडो जज्ञे सर्वसर्पभयावहः

এইদৰে সেই জল পান কৰাৰ ফলত তেজ আৰু বীৰ্য্যে পৰিপূৰ্ণ গৰুড় কশ্যপৰ পৰা জন্মিল, আৰু সকলো সৰ্পৰ বাবে ভয়ংকৰ হ’ল।

Verse 9

येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम् । मातृभक्तिपरीतेन सर्पाणां संनिवेदितम्

যাৰ পৰাক্ৰমে অমৃত হৰণ কৰা হ’ল, পুৰন্দৰ (ইন্দ্ৰ) অপমানিত হ’ল; আৰু যি মাতৃভক্তিত পৰিপূৰ্ণ হৈ সৰ্পসকলক সেই অমৃত নিবেদন কৰিলে।

Verse 10

यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः । ध्वजाग्रे तु रथस्यापि यः सदैव व्यवस्थितः

যি বিষ্ণুৰ প্ৰিয় ৰূপে জন্ম লৈ, তেওঁৰ বাহনত্বৰ পদ লাভ কৰিলে; আৰু যি সদায় ৰথৰ ধ্বজাৰ অগ্ৰভাগত স্থিৰভাৱে অৱস্থান কৰে।

Verse 11

येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना । त्रिनेत्रस्तुष्टिमानीतो गतपक्षेण धीमता

এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰতেই, সেই বুদ্ধিমান মহাত্মাই—ডেউকা নথকা অৱস্থাতো—পূৰ্বৰ দৰে তপস্যা কৰি ত্ৰিনেত্ৰ প্ৰভু শিৱক সন্তুষ্ট কৰিলে।

Verse 12

पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी । देवदेवप्रसादेन विशिष्टा चाऽथ निर्मिता

দেৱদেৱৰ কৃপাৰে সি পুনৰ ডেউকা লাভ কৰিলে; আৰু তেনেধৰণৰ ডেউকা আকৌ গঢ়া হ’ল—দিব্য অনুগ্ৰহে অধিক উৎকৃষ্ট আৰু বিশিষ্ট কৰি।

Verse 13

मुनय ऊचुः । कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः । पुनर्लब्धौ कथं तेन कथं तुष्टो महेश्वरः । एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्

মুনিসকলে ক’লে: “সেই মহাত্মা গৰুড়ৰ ডেউকা কেনেকৈ গ’ল? সি কেনেকৈ পুনৰ লাভ কৰিলে? আৰু মহেশ্বৰ কেনেকৈ সন্তুষ্ট হ’ল? হে সূতপুত্ৰ, যিদৰে ঘটিছিল তেনেদৰেই বিস্তাৰে আমাক কোৱা।”

Verse 14

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो मित्रं भृगुवंशकुलोद्वहः । गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो

সূতে ক’লে: “পূৰ্বে এজন ব্ৰাহ্মণ আছিল—ভৃগুবংশৰ অলংকাৰ—যি গৰুড়ৰ বন্ধু আছিল। হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, হে প্ৰভু, সিহঁত শৈশৱৰে পৰা স্নেহবন্ধনে যুক্ত আছিল।”

Verse 15

तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता । रूपौदार्यसमोपेता सर्वलक्षणलक्षिता

তেওঁৰ ঘৰত বহু পূৰ্বে মাধৱী নামে খ্যাত এক কন্যা জন্মিল। সি সৌন্দৰ্য আৰু উদাৰ মহিমাৰে সমৃদ্ধ, আৰু সকলো শুভ লক্ষণে লক্ষিত আছিল।

Verse 16

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । तादृग्रूपा महाभागा यादृशी सा सुमध्यमा

সি ন দেবী, ন গন্ধৰ্ব-কন্যা, ন অসুৰী, ন পন্নগী (নাগ-নাৰী) আছিল। তথাপি সেই মহাভাগ্যা সুমধ্যমা এনে অনুপম ৰূপধাৰিণী আছিল যে তেওঁলোকৰো তুলনা নাছিল।

Verse 17

अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम् । स प्रोवाच परं मित्रं विनयावनतः स्थितः

তাৰ কন্যাৰ বাবে বৰ বিচাৰিবলৈ তেওঁ গৰুড়—বিহগাধিপতি—ৰ ওচৰলৈ গ’ল। বিনয়ে নতশিৰ হৈ থিয় দি তেওঁ নিজৰ পৰম মিত্ৰক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 18

एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप । सदृशं वीक्षयस्वाद्य येन तस्मै ददाम्यहम्

তেওঁ ক’লে— “হে বিহগাধিপতি, মোৰ এই কন্যাৰ বাবে আজি তেনে এক বৰ চাওক, যি সি-ৰ সদৃশ হয়, যাতে মই তাক তেওঁৰ হাতত অৰ্পণ কৰিব পাৰোঁ।”

Verse 19

गरुड उवाच । मम पृष्ठं समारुह्य समस्तं क्षितिमंडलम् । त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्

গৰুড় ক’লে— “মোৰ পিঠিত উঠা আৰু এই কন্যাক লগত লৈ, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, সমগ্ৰ ক্ষিতিমণ্ডল জুৰি ভ্ৰমণ কৰা।”

Verse 20

ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् । स्वयं चाहर भर्तारमेषा मैत्री ममोद्भवा

তেতিয়া তাই ক’লে—এই কুমাৰীৰ বাবে তুমি নিজেই এনে স্বামী আনিবা, যি তাইৰ উপযুক্ত আৰু গুণে গুণান্বিত; কিয়নো এই মৈত্ৰী মোৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে (আৰু মই তোমাক সহায় কৰিম)।

Verse 21

सूत उवाच । एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह । आरूढो गारुडं पृष्ठं वरार्थाय द्विजोत्तमाः

সূতে ক’লে: এইদৰে কোৱা হ’তেই সেই ব্ৰাহ্মণ তৎক্ষণাৎ কুমাৰীৰ সৈতে গৰুড়ৰ পিঠিত আৰোহণ কৰিলে আৰু যোগ্য বৰ সন্ধানত যাত্ৰা কৰিলে, হে দ্বিজোত্তমসকল।

Verse 22

यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम् । स स नो तस्य चित्तांते वर्ततेस्म कथंचन

যি যি তৰুণ ৰূপধাৰী যুৱকক সেই ব্ৰাহ্মণে দেখিলে, তেওঁলোকৰ কোনো এজনো কোনোপধ্যেই তেওঁৰ হৃদয়ত স্থিৰ হৈ নাথাকিল।

Verse 23

कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम् । कुलं रूपं च यस्य स्यात्तस्य नो गुणसंचयः

কাৰোবাৰ ৰূপ অতি তীক্ষ্ণ, কিন্তু কুল সম্পূৰ্ণ নিৰ্মল নহয়; আৰু যাৰ কুল আৰু ৰূপ দুয়ো থাকে, তাৰ গুণৰ সঞ্চয় নাথাকে।

Verse 24

यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम् । पक्षपातं च वित्तं च तथान्यद्वरलक्षणम्

অথবা যাৰ গুণৰ সমাহাৰ আছে, তাৰ উত্তম ৰূপ নাথাকে; আৰু আন এজনৰ ক্ষেত্ৰত পক্ষপাত, ধন আৰু বৰৰ অন্য লক্ষণ দেখা যায়।

Verse 25

एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम् । विप्रस्य पक्षिनाथस्य वरार्थाय द्रिजोत्तमाः

এইদৰে পৃথিৱীত সহস্ৰ বৰ্ষ ধৰি ভ্ৰমণ কৰি—বৰ সন্ধানত—পক্ষিনাথৰ আশ্ৰয়ত আৰূঢ় সেই বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠে নিজৰ অনুসন্ধান অব্যাহত ৰাখিলে।

Verse 26

कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः । क्षेत्रेऽत्रैव समायातौ वासुदेवदिदृक्षया

তাৰ পাছত কেতিয়াবা, ইফালে-সিফালে ভ্ৰমণ কৰি ক্লান্ত হোৱা সেই দুয়ো এই পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰতেই আহি উপস্থিত হ’ল, বাসুদেৱৰ দৰ্শন কামনাৰে।

Verse 27

श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम् । क्षीरोदं च सवैकुण्ठं तथान्यं तस्य संश्रयम्

তেওঁলোকে শ্বেতদ্বীপ দেখিলে, আৰু শুভ বদৰীও; ক্ষীৰোদ সাগৰক বৈকুণ্ঠসহ—আৰু তেওঁৰ আশ্ৰয়স্থল আন আন ধামসমূহো দেখিলে।

Verse 28

अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः । सांत्वपूर्वं तदा पृष्टो विष्णुं ब्रह्म सनातनम्

তেতিয়া তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাজাত মুনি নাৰদক দেখিলে। তাৰ পাছত সান্ত্বনাপূৰ্বক বাক্য কৈ, সনাতন ব্ৰহ্মস্বৰূপ বিষ্ণুৰ বিষয়ে তেওঁক সুধিলে।

Verse 29

क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने । विष्णुस्थानानि सर्वाणि वीक्षितानि समंततः । आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः

‘হে মুনি, পদ্মনয়ন দেৱতা এতিয়া ক’ত অৱস্থিত? আমি বিষ্ণুৰ সকলো স্থান চাৰিওফালে চাই দেখিলোঁ; তথাপি আনন্দেৰে অনুসন্ধান কৰিও সেই কেশৱক দেখা নাপালোঁ।’

Verse 30

नारद उवाच । जलशायिस्वरूपेण यावन्मासचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा

নাৰদে ক’লে: জলশায়ী ভগৱানৰ ৰূপে তেওঁ চাৰিমাহ ধৰি হাটকেশ্বৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত সদায় অৱস্থিত থাকে।

Verse 31

तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम् । येन सन्दर्शनं याति द्वाभ्यामपि स चक्रधृक्

সেয়ে তেঁওৰ দৰ্শনৰ বাবে আমি তৎক্ষণাৎ তাত যাঁও, বিলম্ব নকৰোঁ; তাত গ’লে আমি দুয়ো চক্রধাৰী ভগৱান বিষ্ণুৰ পুণ্য দৰ্শন লাভ কৰিম।

Verse 32

अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात् । प्रस्थितश्च त्वया युको देवकार्येण केनचित्

ময়ো তেঁওৰ দৰ্শনৰ বাবে সেই ঠাইলৈয়ে যাত্ৰা কৰিছোঁ; আৰু কোনো এক দেবকাৰ্যৰ নিমিত্তে তোমাৰ সৈতে একেলগে প্ৰস্থান কৰিছোঁ।

Verse 33

अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः । प्राप्ताः सर्वे स्थितो यत्र जलशायी जनार्दनः

তেতিয়া সেই দুয়ো—পক্ষীৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠ—আৰু ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ সেই মুনি, সকলোৱে সেই ঠাইত উপস্থিত হ’ল য’ত জলশায়ী জনাৰ্দন শয়ন কৰি আছিল।

Verse 34

अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम् । ब्राह्मणं गरुडः प्राह नारदश्च मुनीश्वरः

তাৰ পাছত দূৰৰ পৰাই সেই মহান বৈষ্ণৱ তেজ দেখিয়া গৰুড়ে ব্ৰাহ্মণক ক’লে; আৰু মুনীশ্বৰ নাৰদেও বচন ক’লে।

Verse 35

अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः । वैष्णवस्य सुतायुक्तः कल्पांताग्निसमम् व

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, তুমি ইয়াতেই থাকিবা; সেই তেজৰ পৰা দূৰত থাক। এই বৈষ্ণৱ প্ৰভা শক্তিসহ কল্পান্তৰ অগ্নিৰ সমান।

Verse 36

नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम् । समासाद्य निशायोगे मूढं भावं समाश्रितः

নচেৎ তুমি ভস্ম হৈ যাবা—পতঙ্গ যেন আগুনত ধাৱিত হয়। অযথা সময়ত ওচৰ চাপি, মোহগ্ৰস্ত মূঢ় ভাব আশ্ৰয় কৰি।

Verse 37

आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम् । न करोति शरीरार्ति तथान्यदपि कुत्सितम्

তাঁৰ কৃপাৰে আমি দুয়ো এই অতি দুৰসহ তেজ সহিলোঁ। ই আমাৰ দেহত যন্ত্ৰণা নকৰে, নাহে আন কোনো ক্ষতিকৰ ক্লেশ।

Verse 38

एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम् । गतौ तौ तत्र संसुप्तस्तोये यत्र जनार्दनः

এইদৰে ক’ই তেওঁলোকে সেই ব্ৰাহ্মণক পুত্ৰসহ দূৰত তাতেই এৰি দিলে। তাৰ পাছত দুয়ো আগবাঢ়িল য’ত জনাৰ্দন জলৰ ওপৰত নিদ্ৰামগ্ন আছিল।

Verse 39

दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ । पुलकांकितसर्वांगावानन्दाश्रुप्लुताननौ

দিব্য স্তুতিত নিমগ্ন, মূৰ্ধ্নিত ধৰা অঞ্জলি-যোৰা হাতে। সৰ্বাঙ্গত পুলক, আৰু আনন্দাশ্ৰুত ভিজা মুখমণ্ডল।

Verse 40

त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् । दृष्टवन्तौ च पादांते संनिविष्टां समुद्रजाम्

সেই দেৱতাক ত্ৰিবাৰ পৰিক্ৰমা কৰি, অষ্টাঙ্গ প্ৰণামৰে হৰিক নমস্কাৰ কৰি, তেওঁলোকে তেওঁৰ চৰণান্তে সাগৰ-কন্যা শ্ৰী লক্ষ্মীক আসীন দেখা পালে।

Verse 41

पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम् । अथापरां वयोवृद्धां श्वेतवस्त्रावगुंठिताम्

তেওঁ দেখিলে এজনী চৰণ-সংবাহনত আসক্ত, যাৰ দৃষ্টি বিষ্ণুৰ মুখত স্থিৰ; তাৰপিছত তেওঁ দেখিলে আন এজনী—বয়সে বৃদ্ধা, পূজনীয়া—শ্বেত বস্ত্ৰে আৱৃত।

Verse 42

सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम् । द्वादशार्कप्रभायुक्तां कृशांगीं पुलकान्विताम्

তেওঁৰ ওচৰত আসীন হৈ, সি সম্পূৰ্ণৰূপে শুদ্ধ ধ্যানত পৰায়ণ আছিল; দ্বাদশ সূৰ্যৰ সদৃশ প্ৰভাৰে দীপ্ত, কৃশাঙ্গী আৰু ভক্তিৰ ৰোমাঞ্চে আৱৃত।

Verse 43

अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ । संभाषितौ च संपृष्टौ यदर्थं च समागतौ

তাৰপিছত বিষ্ণুৱে আনন্দত তেওঁলোক দুয়োকে প্ৰফুল্ল কৰিলে; তেওঁলোকৰ সৈতে কথা পাতি সুধিলে—কোন উদ্দেশ্যে তোমালোকে আহিছা?

Verse 44

श्रीनारद उवाच । अहं हि सुरकार्येण संप्राप्योऽत्र तवांतिकम् । गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव

শ্ৰী নাৰদ ক’লে: “দেৱতাসকলৰ কাৰ্য্যৰ বাবে মই ইয়াত তোমাৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছোঁ। আৰু গৰুড় এজন ব্ৰাহ্মণৰ হিতৰ বাবে আহিছে—হে কেশৱ, তুমি যি মোক সুধিছা, সেয়াই এই।”

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । कच्चित्क्षेमं मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्

শ্ৰী ভগৱানে ক’লে: “হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ, ত্ৰিদিৱৰ সকলো বাসিন্দা কুশলতে আছেনে? দানৱৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা কোনো ভয় ইন্দ্ৰৰ বাবে জন্ম লৈছেনে?”

Verse 46

यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः । कच्चिन्न दानवः कश्चिदुत्कटोऽभूद्धरातले

“দেৱতাসকল, বাসৱ (ইন্দ্ৰ) সহ, এতিয়াও যজ্ঞৰ যোগ্য ভাগ লাভ কৰিছে নে? আৰু পৃথিৱীত কোনো উগ্ৰ দানৱ উদ্ভৱ হোৱা নাই নে?”

Verse 47

श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता

শ্ৰী নাৰদ ক’লে: “এতিয়াই পৃথিৱী চতুৰ্মুখ (ব্ৰহ্মা)ৰ সান্নিধ্যলৈ আহিল। দানৱসকলে অত্যন্ত পীড়া দিয়া, ভাৰাক্ৰান্ত হৈ কেঁদি কেঁদি, সি তাত পদ্মজক মহা দুঃখেৰে আচ্ছন্ন হৈ কথা ক’লে।”

Verse 48

धरण्युवाच । कालनेमिर्हतो योऽसौ विष्णुनाप्रभविष्णुना । उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः

ধৰণীয়ে ক’লে: “যি কালনেমি বিষ্ণুৱে—সেই প্ৰভাৱশালী, অজেয় বিষ্ণুৱে—বধ কৰিছিল, সেয়াই উগ্ৰসেনৰ পুত্ৰ কংস ৰূপে পুনৰ জন্ম লৈছে; সি মহা অসুৰ।”

Verse 49

अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः । तथान्या तु महारौद्रा पूतना नाम राक्षसी

“অৰিষ্ট, ধেনুক, কেশী, আৰু আন এজন প্ৰলম্ব নামৰ; লগতে আনজনী অতি ভয়ংকৰ—পূতনা নামৰ ৰাক্ষসী।”

Verse 50

इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च । वृथा मे जायते पीडा तथान्यैरपि दारुणैः

ইফালে-সিফালে দৌৰি ফুৰা দানৱসকলৰ দ্বাৰা, আৰু আন নিষ্ঠুৰ সত্তাসকলৰ দ্বাৰাও, মোৰ ভিতৰত বিনা অৱকাশে বৃথাই যন্ত্ৰণা জাগে।

Verse 51

ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि

এতিয়া মর্ত্যলোকে মানুহে সঁচাকৈয়ে উৰ্ধ্ববাহু হৈ জন্ম লয়; কিন্তু সংখ্যাত বহুত হোৱাত, কোনোপধ্যেই মোৰ ওপৰত মন নধৰে—মোৰ দুখলৈ কাহানিও বিশেষ দৃষ্টি নপৰে।

Verse 52

भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत् । रसातलं प्रयास्यामि तदाऽहं नात्र संशयः

হে দেৱ! যদি তুমি শীঘ্ৰে এই ভাৰ নামোৱা নকৰা, তেন্তে মই ৰসাতললৈ গমন কৰিম—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।

Verse 53

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा । संमंत्र्य विबुधैः सार्धं प्रेषितोऽहं तवांतिकम्

তাইৰ বাক্য শুনি, লোকস্ৰষ্টা ব্ৰহ্মাই দেবতাসকলৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি, মোক তোমাৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে।

Verse 54

प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः । यथाऽवतीर्य भूपृष्ठे भारमस्याः प्रणाशयेत्

তুমি ভগৱান জনাৰ্দন দেৱক এই বাণী জনাবা—যে তেওঁ ভূ-পৃষ্ঠত অৱতীৰ্ণ হৈ ইয়াৰ ভাৰ বিনাশ কৰক।

Verse 55

तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो । भारं नाशय मेदिन्या एतदर्थ मिहागतः

সেয়ে হে দেৱ, হে সর্বশক্তিমান বিভো! নিজ ইচ্ছাৰে ভূতলত অৱতীৰ্ণ হৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰক, আৰু ভূদেৱীৰ ভাৰ অপসাৰণ কৰক। এই উদ্দেশ্যেই মই ইয়ালৈ আহিছোঁ।

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । एवं मुने करिष्यामि संमंत्र्य ब्रह्मणा सह । भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः

শ্ৰীভগৱানে ক’লে: “এনেই হওক, হে মুনি। ব্ৰহ্মাৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি মই এই কাৰ্য কৰিম—ইন্দ্ৰ আৰু মৰুতসহ সকলো দেৱতাৰ সৈতে মিলি ভূমিৰ ভাৰ অপসাৰণ কৰিম।”

Verse 57

एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम् । ततश्च गरुडं प्राह त्वं किमर्थमिहागतः

এইদৰে কৈ বিষ্ণুৱে মুনিশ্ৰেষ্ঠ নাৰদক সম্বোধন কৰিলে। তাৰ পাছত গৰুড়ক ক’লে: “তুমি কিহৰ উদ্দেশ্যে ইয়ালৈ আহিছা?”