Adhyaya 1

Mantra 1

इ॒षे त्वो॒र्जे त्वा॑ वा॒यव॑ स्थ दे॒वो व॑: सवि॒ता प्रार्प॑यतु॒ श्रेष्ठ॑तमाय॒ कर्म॑ण॒ आप्या॑यध्व मघ्न्या॒ इन्द्रा॑य भा॒गं प्र॒जाव॑तीरनमी॒वा अ॑य॒क्ष्मा मा व॑ स्ते॒न ई॑शत॒ माघश॑ᳪसो ध्रु॒वा अ॒स्मिन् गोप॑तौ स्यात ब॒ह्वीर्यज॑मानस्य प॒शून्पा॑हि

ইষাৰ্থে তোমাক, ঊৰ্জাৰ্থে তোমাক। হে বায়ৱঃ, দৃঢ়ভাৱে স্থিৰ হওক। দেব সৱিতা তোমালোকক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কৰ্মলৈ আগবঢ়াই দিওক। হে মঘ্ন্যা (দানশীলা) দুগ্ধৱতী গাভীসকল, ইন্দ্ৰৰ ভাগৰ্থে পূৰ্ণ-পুষ্ট হওক—প্ৰজাৱতী হওক, অনামীৱা (ৰোগহীন) হওক, অযক্ষ্মা (ক্ষয়ৰোগহীন) হওক। তোমালোকৰ ওপৰত চোৰে যেন অধিকার নাপায়, আৰু মাঘশংস (দুষ্টভাষী/অপবাদকাৰী) জনেও যেন প্ৰভুত্ব নকৰে। এই গোপতিত (গো-ৰক্ষক)ৰ অধীনত আমাৰ বাবে ধ্ৰুৱ (অচল) হৈ থাকক; যজমানৰ বহু পশুক তুমি ৰক্ষা কৰা।

Mantra 2

वसो॑ः प॒वित्र॑मसि॒ द्यौ॑रसि पृथि॒व्य॒सि मात॒रिश्व॑नो घ॒र्मो॒ऽसि वि॒श्वधा॑ असि । पर॒मेण॒ धाम्ना॒ दृᳪह॑स्व॒ मा ह्वा॒र्मा ते॑ य॒ज्ञप॑तिर्ह्वार्षीत् ॥

তুমি বসুৰ পবিত্ৰকাৰী; তুমি দ্যৌ (স্বৰ্গ); তুমি পৃথিৱী; তুমি মাতৰিশ্বনৰ ঘৰ্ম (উষ্ণতা) স্বৰূপ; তুমি সকলো দিশতে ব্যাপ্ত। পৰম ধামৰ দ্বাৰা দৃঢ় হওঁক; অমঙ্গলক আহ্বান নকৰিবা; যজ্ঞপতি তোমাৰ বিৰুদ্ধে কিবা আহ্বান নকৰক।

Mantra 3

वसो॑ः प॒वित्र॑मसि श॒तधा॑रं॒ वसो॑ः प॒वित्र॑मसि स॒हस्र॑धारम् । दे॒वस्त्वा॑ सवि॒ता पु॑नातु॒ वसो॑ः प॒वित्रे॑ण श॒तधा॑रेण सु॒प्वा काम॑धुक्षः ।

তুমি বসুগণৰ পবিত্ৰ (ছাঁকনি), শতধাৰা; তুমি বসুগণৰ পবিত্ৰ, সহস্ৰধাৰা। দেব সৱিতা তোমাক বসুগণৰ পবিত্ৰেৰে—শতধাৰা পবিত্ৰেৰে—পুনীত কৰক, হে সুপবিত্ৰকাৰী, কামধেনুৰ দৰে কামনা দুহি উলিয়োৱা।

Mantra 4

सा वि॒श्वायु॒: सा वि॒श्वक॑र्मा॒ सा वि॒श्वधा॑याः । इन्द्र॑स्य त्वा भा॒गᳪ सोमे॒नात॑नच्मि॒ विष्णो॑ ह॒व्यᳪ र॑क्ष ॥

সা বিশ্বায়ুঃ, সা বিশ্বকৰ্মা, সা বিশ্বধায়াঃ। ইন্দ্ৰস্য ত্বা ভাগং সোমেনাতনচ্মি; হে বিষ্ণো, হব্যং ৰক্ষ।

Mantra 5

अग्ने॑ व्रतपते व्र॒तं च॑रिष्यामि॒ तच्छ॑केयं॒ तन्मे॑ राध्यताम् । इ॒दम॒हमनृ॑तात्स॒त्यमुपै॑मि

হে অগ্নে, ব্ৰতপতে, মই ব্ৰত পালন কৰিম; যেন মই তাক পালন কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ; সেয়া মোৰ বাবে সফল সিদ্ধিলৈ উপনীত হওক। এইদ্বাৰা মই অসত্যৰ পৰা সত্যলৈ গমন কৰোঁ।

Mantra 6

कस्त्वा॑ युनक्ति॒ स त्वा॑ युनक्ति॒ कस्मै॑ त्वा युनक्ति॒ तस्मै॑ त्वा युनक्ति । कर्म॑णे वां॒ वेषा॑य वाम्

কোনে ত্বা যুনক্তি? স ত্বা যুনক্তি। কস্মৈ ত্বা যুনক্তি? তস্মৈ ত্বা যুনক্তি। কৰ্মণে বাং, ৱেষায় বাম্।

Mantra 7

प्रत्यु॑ष्ट॒ᳪ रक्ष॒: प्रत्यु॑ष्टा॒ अरा॑तयो॒ निष्ट॑प्त॒ᳪ रक्षो॒ निष्ट॑प्ता॒ अरा॑तयः । उ॒र्वन्तरि॑क्ष॒मन्वे॑मि

ৰক্ষস দগ্ধ কৰি পিছু হটিল; দুষ্ট শত্রুসকল দগ্ধ কৰি পিছু হটিল। ৰক্ষস সম্পূৰ্ণ দগ্ধ; দুষ্ট শত্রুসকল সম্পূৰ্ণ দগ্ধ। মই বিস্তৃত অন্তৰিক্ষ-পথে আগবাঢ়োঁ।

Mantra 8

धूर॑सि॒ धूर्व॒ धूर्व॑न्तं॒ धूर्व॒ तं यो॒ऽस्मान्धूर्व॑ति॒ तं धू॑र्व॒ यं व॒यं धूर्वा॑मः । दे॒वाना॑मसि॒ वह्नि॑तम॒ᳪ सस्नि॑तमं॒ पप्रि॑तमं॒ जुष्ट॑तमं देव॒हूत॑मम्

তুমি ধূম (ধোঁৱা) স্বৰূপ; দূৰ কৰ, দূৰ কৰ। আক্রমণকাৰীক দূৰ কৰ; যি আমাক আক্রমণ কৰে তাক দূৰ কৰ; যাক আমি আক্রমণ কৰোঁ তাকো দূৰ কৰ। তুমি দেবগণৰ ভিতৰত সৰ্বোত্তম বাহক, সৰ্বাধিক শুদ্ধ, সৰ্বাধিক পূৰ্ণকাৰী, সৰ্বাধিক প্ৰিয়, আৰু দেবগণৰ মাজত সৰ্বাধিক আহ্বানিত।

Mantra 9

विष्णु॑स्त्वा क्रमता॒मुरु॒ वाता॒याप॑हतᳪ रक्षो॒ यच्छ॑न्तां॒ पञ्च॑

বিষ্ণু ত্বাক্ৰমতাম—উৰু, বাতায়; অপহতং ৰক্ষঃ; পঞ্চ যেন তান্ যচ্ছন্তাম।

Mantra 10

दे॒वस्य॑ त्वा सवि॒तुः प्र॑स॒वेऽश्विनो॑र्बा॒हुभ्यां॑ पू॒ष्णो हस्ता॑भ्याम् । अ॒ग्नये॒ जुष्टं॑ गृह्णाम्य॒ग्नीषोमा॑भ्यां॒ जुष्टं॑ गृह्णामि

দেৱ সৱিতৃৰ প্ৰসৱত, অশ্বিনীদ্বয়ৰ বাহুৰে, পূষণৰ হাতেৰে, তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ—অগ্নিৰ প্ৰিয় (জুষ্ট) ৰূপে; অগ্নি-সোম উভয়ৰ প্ৰিয় (জুষ্ট) ৰূপে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ।

Mantra 11

भू॒ताय॑ त्वा॒ नारा॑तये स्व॒रभि॒विख्ये॑षं॒ दृᳪह॑न्तां॒ दुर्या॑ः पृथि॒व्यामु॒र्वन्तरि॑क्ष॒मन्वे॑मि पृथि॒व्यास्त्वा॒ नाभौ॑ सादया॒म्यदि॑त्या उ॒पस्थेऽग्ने॑ ह॒व्यᳪ र॑क्ष

ভূত (স্থিত-সত্তা)ৰ্থে তোমাক স্থাপন কৰোঁ—শত্ৰু মানুহক প্ৰতিহত কৰিবলৈ; স্বৰ্গীয় জ্যোতিৰ দিশে তোমাক প্ৰকাশিত কৰোঁ। পৃথিৱীত গৃহসমূহ দৃঢ় হওক। বিস্তৃত অন্তৰিক্ষক নিয়মমতে অনুসৰণ কৰোঁ। পৃথিৱীৰ নাভিত, অদিতিৰ উপস্থত তোমাক বসাওঁ। হে অগ্নি, হব্যক ৰক্ষা কৰা।

Mantra 12

प॒वित्रे॑ स्थो वैष्ण॒व्यौ॒ सवि॒तुर्व॑: प्रस॒व उत्पु॑ना॒म्यच्छि॑द्रेण प॒वित्रे॑ण॒ सूर्य॑स्य र॒श्मिभि॑: । देवी॑रापो अग्रेगुवो अग्रेपु॒वोऽग्र॑ इ॒मम॒द्य य॒ज्ञं न॑य॒ताग्रे॑ य॒ज्ञप॑तिᳪ सु॒धातुं॑ य॒ज्ञप॑तिं देव॒युव॑म्

তোমালোক বৈষ্ণৱী দুই পবিত্ৰ (ছাঁকনি)৷ সৱিতৃৰ প্ৰসৱ (প্ৰেৰণা) দ্বাৰা মই (ইয়াক) শুদ্ধ কৰোঁ—অচ্ছিদ্ৰ পবিত্ৰেৰে, সূৰ্যৰ ৰশ্মিসমূহেৰে৷ হে দেবী আপঃ (দিব্য জলসমূহ), আগলৈ যোৱা, আগত শুদ্ধ কৰা তোমালোক—আজ এই যজ্ঞক আগলৈ নিয়া; যজ্ঞপতিক আগলৈ নিয়া—সুধাতু (সু-প্ৰতিষ্ঠিত) যজ্ঞপতিক, দেবযুৱ (দেৱসমূহৰ প্ৰিয়) যজ্ঞপতিক৷

Mantra 13

यु॒ष्मा इन्द्रो॑ऽवृणीत वृत्र॒तूर्ये॑ यू॒यमिन्द्र॑मवृणीध्वं वृत्र॒तूर्ये॒ प्रोक्षि॑ता स्थ । अ॒ग्नये॑ त्वा॒ जुष्टं॒ प्रोक्षा॑म्य॒ग्नीषोमा॑भ्यां त्वा॒ जुष्टं॒ प्रोक्षा॑मि । दैव्या॑य॒ कर्म॑णे शुन्धध्वं देवय॒ज्यायै॒ यद्वोऽशु॑द्धाः पराज॒घ्नुरि॒दं व॒स्तच्छु॑न्धामि

ইন্দ্ৰে তোমালোকৰ মাজৰ পৰা বৃত্ৰ-তূৰ্য্য (বৃত্ৰ-বধৰ অভিযান)ৰ বাবে নিজৰজন বাছিলে; তোমালোকেও বৃত্ৰ-তূৰ্য্যৰ বাবে ইন্দ্ৰক বাছা; তোমালোক প্ৰোক্ষিত (পবিত্ৰ জলে ছিটা দিয়া) হ’লা। অগ্নিৰ বাবে—তাঁৰ প্ৰিয়/জুষ্ট—মই তোমাক প্ৰোক্ষণ কৰোঁ; অগ্নি-সোম দুয়োৰ বাবে—তাঁলোকৰ প্ৰিয়/জুষ্ট—মই তোমাক প্ৰোক্ষণ কৰোঁ। দেৱীয় কৰ্মৰ বাবে নিজকে শুদ্ধ কৰা, দেৱযজ্যাৰ বাবে; তোমালোক যদি অশুদ্ধ হৈ এই (দোষ/অপবিত্ৰতা)ত পৰাজিত হৈছিলা, সেইটোক মই তোমালোকৰ বাবে শুদ্ধ কৰোঁ।

Mantra 14

शर्मा॒स्यव॑धूत॒ᳪ रक्षोऽव॑धूता॒ अरा॑त॒यो ऽदि॑त्या॒स्त्वग॑सि॒ प्रति॒ त्वादि॑तिर्वेत्तु । अद्रि॑रसि वानस्प॒त्यो ग्रावा॑ऽसि पृ॒थुबु॑ध्न॒: प्रति॒ त्वाऽदि॑त्या॒स्त्वग्वे॑त्तु

তুমি আশ্ৰয়; ৰক্ষসক কঁপাই আঁতৰোৱা হ’ল, বৈৰী শক্তিবোৰো কঁপাই আঁতৰোৱা হ’ল। তুমি অদিতিৰ ত্বক; অদিতিয়ে তোমাক স্বীকাৰ কৰক। তুমি শিল; তুমি বনস্পতিৰ (কাঠ-উৎপন্ন) গ্ৰাৱা—পেষণ-শিলা; তুমি প্ৰশস্ত-ভিত্তিযুক্ত; আদিত্যসকলৰ ত্বকে তোমাক স্বীকাৰ কৰক।

Mantra 15

अ॒ग्नेस्त॒नूर॑सि वा॒चो वि॒सर्ज॑नं दे॒ववी॑तये त्वा गृह्णामि बृ॒हद्ग्रा॑वाऽसि वानस्प॒त्यः स इ॒दं दे॒वेभ्यो॑ ह॒विः श॑मीष्व सु॒शमि॑ शमीष्व । हवि॑ष्कृ॒देहि॒ हवि॑ष्कृ॒देहि॑

তুমি অগ্নিৰ তনু (দেহ) ; তুমি বাকৰ বিসৰ্জন (মুক্তি)। দেবসকলক লাভ কৰিবলৈ তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। তুমি বৃহৎ-গ্ৰাৱা (মহাশিলা-যুক্ত); তুমি বনস্পতিজাত। তুমি এই হৱিস দেবসকলৰ বাবে শমীষ্ব—সুশমী শমীষ্ব (অতি প্ৰসন্ন কৰা)। হৱিষ্কৃৎ, ইয়ালৈ আহা; হৱিষ্কৃৎ, ইয়ালৈ আহা।

Mantra 16

कु॒क्कु॒टो॒ऽसि॒ मधु॑जिह्व॒ इष॒मूर्ज॒माव॑द॒ त्वया॑ व॒यᳪ सं॑धा॒तᳪ सं॑धातं जेष्म व॒र्षवृ॑द्धमसि॒ प्रति॑ त्वा व॒र्षवृ॑द्धं वेत्तु॒ परा॑पूत॒ᳪ रक्ष॒: परा॑पूता॒ अरा॑त॒यो ऽप॑हत॒ᳪ रक्षो॑ वा॒युर्वो॒ विवि॑नक्तु दे॒वो व॑: सवि॒ता हिर॑ण्यपाणि॒: प्रति॑गृभ्णा॒त्वच्छि॑द्रेण पा॒णिना॑

তুমি কুক্কুট (মোৰগ), মধুজিহ্ব (মধুৰ জিভা-যুক্ত); ইষা আৰু ঊৰ্জ (পোষণ আৰু বল) ঘোষণা কৰা। তোমাৰ সৈতে আমি সু-সংধাত (ভালকৈ সংযুক্ত কৰ্ম) জয় কৰোঁ—সেই সু-সংধাতকেই। তুমি বৰ্ষবৃদ্ধ (বৰষুণে বৃদ্ধি পোৱা)৷ বৰ্ষবৃদ্ধ শক্তিয়ে তোমাক লক্ষ্য কৰক। দূৰলৈ শুদ্ধ হওক ৰক্ষঃ; দূৰলৈ শুদ্ধ হওক অরাতয়ঃ (হিংসুক শত্রুসমূহ); ৰক্ষঃ অপহত হওক। বায়ু দেৱে তোমালোকৰ (অশুভ) পৃথক কৰি দিয়ক; হিৰণ্যপাণি সৱিতা দেৱে অচ্ছিদ্ৰ হাতেৰে তোমালোকক প্ৰতিগৃহ্ণাতু (গ্ৰহণ কৰক/আশীৰ্বাদ কৰক)।

Mantra 17

धृष्टि॑र॒स्यपा॑ऽग्ने अ॒ग्निमा॒मादं॑ जहि॒ निष्क्र॒व्याद॑ᳪ से॒धा दे॑व॒यजं॑ वह । ध्रु॒वम॑सि पृथि॒वीं दृ॑ᳪह ब्रह्म॒वनि॑ त्वा क्षत्र॒वनि॑ सजात॒वन्युप॑दधामि॒ भातृ॑व्यस्य व॒धाय॑

তুমি আঘাতকাৰী শক্তি। হে অগ্নি, আপঃ (জল) সহিতে কাঁচা-মাংসভোজী (নিষ্ক্রব্যাদ)ক আঘাত কৰা; মাংসভোজীক দূৰ কৰা; দেৱযজ্ঞক আগবঢ়াই নে। তুমি ধ্ৰুৱ; পৃথিৱীক দৃঢ় কৰা। ব্ৰহ্মবিজয়ী, ক্ষত্ৰবিজয়ী, স্বজনবিজয়ী তোমাক আমি স্থাপন কৰোঁ—ভাতৃব্যৰ বধৰ বাবে।

Mantra 18

अग्ने॒ ब्रह्म॑ गृभ्णीष्व ध॒रुण॑मस्य॒न्तरि॑क्षं दृᳪह ब्रह्म॒वनि॑ त्वा क्षत्र॒वनि॑ सजात॒वन्युप॑दधामि॒ भ्रातृ॑व्यस्य ब॒धाय॑ । ध॒र्त्रम॑सि॒ दिवं॑ दृᳪह ब्रह्म॒वनि॑ त्वा क्षत्र॒वनि॑ सजात॒वन्युप॑दधामि॒ भ्रातृ॑व्यस्य ब॒धाय॑ । विश्वा॑भ्य॒स्त्वाशा॑भ्य॒ उप॑दधामि॒ चित॑ स्थोर्ध्व॒चितो॒ भृगू॑णा॒मङ्गि॑रसां॒ तप॑सा तप्यध्वम्

হে অগ্নি, ব্ৰহ্ম (পবিত্ৰ শক্তি) গ্ৰহণ কৰা; তুমি ধাৰুণ (আধাৰ) — অন্তৰিক্ষক দৃঢ় কৰা। ব্ৰহ্মৱনী, ক্ষত্ৰৱনী, সজাতৱনী (নিজ লোকৰ সমৰ্থন জয়কাৰী) ৰূপে মই তোমাক স্থাপন কৰোঁ—ভ্ৰাতৃব্য (প্ৰতিদ্বন্দ্বী)ৰ বধৰ বাবে। তুমি ধাৰ্ত্ৰ (ধাৰক); দ্যৌ (আকাশ) দৃঢ় কৰা। ব্ৰহ্মৱনী, ক্ষত্ৰৱনী, সজাতৱনী ৰূপে মই তোমাক স্থাপন কৰোঁ—ভ্ৰাতৃব্যৰ বধৰ বাবে। সকলো দিশৰ পৰা (বিশ্বাভ্যঃ আশাভ্যঃ) মই তোমাক স্থাপন কৰোঁ। তোমালোক চিত্ (চেতন) হৈ উৰ্ধ্বচিত্ (উৰ্ধ্বমুখী চেতন) হও; ভৃগু আৰু অঙ্গিৰসসকল তপসাৰে তপ্যধ্বম্ (তপস্যা কৰা)।

Mantra 19

शर्म॒स्यव॑धूत॒ᳪ रक्षोऽव॑धूता॒ अरा॑त॒योऽदि॑त्या॒स्त्वग॑सि॒ प्रति॒ त्वाऽदि॑तिर्वेत्तु । धि॒षणा॑ऽसि पर्व॒ती प्रति॒ त्वाऽदि॑त्या॒स्त्वग्वे॑त्तु दि॒वस्क॑म्भ॒नीर॑सि धि॒षणा॑ऽसि पार्वते॒यी प्रति॑ त्वा पर्व॒ती वे॑त्तु

তুমি আশ্ৰয়; ৰক্ষসক কঁপাই আঁতৰোৱা হ’ল, দুষ্ট/অৰাতি শত্রুবোৰো কঁপাই আঁতৰোৱা হ’ল। তুমি আদিত্যসকলৰ ত্বক; অদিতিয়ে তোমাক স্বীকাৰ কৰক। তুমি ধিষণা, তুমি পৰ্বতী; আদিত্যসকলৰ ত্বকে তোমাক স্বীকাৰ কৰক। তুমি দিৱসৰ স্তম্ভনকাৰিণী (আকাশ-ধাৰিণী); তুমি ধিষণা, তুমি পাৰ্বতেয়ী; পৰ্বতীয়ে তোমাক স্বীকাৰ কৰক।

Mantra 20

धा॒न्य॒मसि धिनु॒हि दे॒वान् प्रा॒णाय॑ त्वो दा॒नाय॑ त्वा व्या॒नाय॑ त्वा । दी॒र्घामनु॒ प्रसि॑ति॒मायु॑षे धां दे॒वो व॑: सवि॒ता हिर॑ण्यपाणि॒: प्रति॑गृभ्णा॒त्वच्छि॑द्रेण पा॒णिना॒ चक्षु॑षे त्वा म॒हीनां॒ पयो॑ऽसि

তুমি ধান্য (শস্য)। দেৱসকলৰ বাবে ঝাঁকাই শুদ্ধ কৰা। প্ৰাণৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ; দানৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ; ব্যানৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। দীঘল পথ অনুসৰি, আগবঢ়া গতি অনুসৰি, আয়ুষ্যৰ বাবে তোমাক স্থাপন কৰোঁ। সোনালী-হস্ত সৱিতা দেৱে তোমালোকক গ্ৰহণ কৰক; নিৰ্দোষ হাতে—চক্ষুৰ বাবে তোমাক। তুমি মহানসকলৰ পয়ঃ (দুগ্ধ/পুষ্টি) স্বৰূপ।

Mantra 21

दे॒वस्य॑ त्वा सवि॒तुः प्र॑स॒वेऽश्विनो॑र्बा॒हुभ्यां॑ पू॒ष्णो हस्ता॑भ्याम् । सं व॑पामि॒ समाप॒ ओष॑धीभि॒: समोष॑धयो॒ रसे॑न । सᳪ रे॒वती॒र्जग॑तीभिः पृच्यन्ता॒ᳪ सं मधु॑मती॒र्मधु॑मतीभिः पृच्यन्ताम्

দেৱ সৱিতৃৰ প্ৰসৱত, অশ্বিনদ্বয়ৰ বাহুসমূহে, পূষণৰ হস্তসমূহে, তোমাক একেলগে ছটিয়াই মিশ্ৰণ কৰোঁ—আপঃ (জল) সহিতে, ঔষধিসমূহ সহিতে; আৰু ঔষধিসমূহ নিজৰ ৰস সহিতে মিশ্ৰিত হওক। ৰেৱতীসমূহ জগতীসমূহৰ সৈতে মিশ্ৰিত হওক; মধুমতীসমূহ মধুমতীসমূহৰ সৈতে মিশ্ৰিত হওক।

Mantra 22

जन॑यत्यै त्वा॒ संयौ॑मी॒दम॒ग्नेरि॒दम॒ग्नीषोम॑योरि॒षे त्वा॑ घ॒र्मो॒ऽसि वि॒श्वायुरस्त्वा॑ सवि॒ता श्र॑पयतु॒ वर्षि॒ष्ठेऽधि॒ नाके॑

জননাৰ্থে তোমাক সংযোজিত কৰোঁ; ই অগ্নিৰ, ই অগ্নি-সোমৰ। পুষ্টিৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। তুমি ঘৰ্ম; তোমাৰ বাবে বিশ্বায়ু হওক। সৱিতা তোমাক শ্ৰপয়তু—সৰ্বোচ্চ নাকত (দৃঢ় আকাশমণ্ডলত)।

Mantra 23

मा भे॒र्मा संवि॑क्था॒ अत॑मेरुर्य॒ज्ञोऽत॑मेरु॒र्यज॑मानस्य प्र॒जा भू॑यात् त्रि॒ताय॑ त्वा द्वि॒ताय॑ त्वैक॒ताय॑ त्वा

মা ভয় নকৰিবা; মা বিমূঢ় নহ’বা। যজ্ঞ অচল থাকক, যজমানৰ প্ৰজাো অচল থাকক। তৃতীয় স্থাপনাৰ বাবে তোমাক; দ্বিতীয় স্থাপনাৰ বাবে তোমাক; প্ৰথম স্থাপনাৰ বাবে তোমাক।

Mantra 24

दे॒वस्य॑ त्वा सवि॒तुः प्र॑स॒वेऽश्विनो॑र्बा॒हुभ्यां॑ पू॒ष्णो हस्ता॑भ्याम् । आद॑देऽध्वर॒कृतं॑ दे॒वेभ्य॒ इन्द्र॑स्य बा॒हुर॑सि॒ दक्षि॑णः स॒हस्र॑भृष्टिः श॒तते॑जा वा॒युर॑सि ति॒ग्मते॑जा द्विष॒तो व॒धः

দেৱ সৱিতৃৰ প্ৰসৱত, অশ্বিনীদ্বয়ৰ বাহুৰে, পূষণৰ হাতদ্বয়ে, মই তোমাক উঠাই লওঁ—যজ্ঞৰ বাবে সুসজ্জিত—দেৱসকলৰ নিমিত্তে। তুমি ইন্দ্ৰৰ দক্ষিণ বাহু, সহস্ৰধাৰ, শততেজস্বী; তুমি বায়ু, তীক্ষ্ণতেজস্বী, দ্বেষীসকলৰ বধকাৰী।

Mantra 25

पृथि॑वि देवयज॒न्योष॑ध्यास्ते॒ मूलं॒ मा हि॑ᳪसिषं व्र॒जं ग॑च्छ गो॒ष्ठानं॒ वर्ष॑तु ते॒ द्यौर्ब॑धा॒न दे॑व सवितः पर॒मस्यां॑ पृथि॒व्याᳪ श॒तेन॒ पाशै॒र्योऽस्मान्द्वेष्टि॒ यं च॑ व॒यं द्वि॒ष्मस्तमतो॒ मा मौ॑क्

হে পৃথিৱী, দেবযজনীয়! তোমাৰ ভিতৰত উদ্ভিদসমূহৰ মূল আছে; মই তোমাৰ মূল আঘাত নকৰোঁ। তুমি গোহাললৈ, গোঠানলৈ গ’বা। দ্যৌ তোমাৰ ওপৰত বৰষুণ বৰষাওক। হে দেব সৱিতা, পৰম পৃথিৱীত শত পাশেৰে যি আমাক দ্বেষ কৰে আৰু যাক আমি দ্বেষ কৰোঁ তাক বদ্ধ কৰা; তাৰ পৰা মোক নেমাৰিবা।

Mantra 26

अपा॒ररुं॑ पृथि॒व्यै दे॑व॒यज॑नाद्वध्यासं व्र॒जं ग॑च्छ गो॒ष्ठानं॒ वर्ष॑तु ते॒ द्यौर्ब॑धा॒न दे॑व सवितः पर॒मस्यां॑ पृथि॒व्या श॒तेन॒ पाशै॒र्योऽस्मान्द्वेष्टि॒ यं च॑ व॒यं द्वि॒ष्मस्तमतो॒ मा मौ॑क् । अर॑रो॒ दिवं॒ मा प॑प्तो द्र॒प्सस्ते॒ द्यां मा स्क॑न् व्र॒जं ग॑च्छ गो॒ष्ठानं॒ वर्ष॑तु ते॒ द्यौर्ब॑धा॒न दे॑व सवितः पर॒मस्यां॑ पृथि॒व्याᳪ श॒तेन॒ पाशै॒र्योऽस्मान्द्वेष्टि॒ यं च॑ व॒यं द्वि॒ष्मस्तमतो॒ मा मौ॑क्

হে পাৰাৰৰু-দোষমুক্ত! দেবযজন-স্থানৰ পৰা মই তোমাক বান্ধি থওঁ; গোহাললৈ, গো-আবাসলৈ যোৱা। তোমাৰ বাবে দ্যৌ (আকাশ) বৰষুণ দিওক। হে দেব সৱিতৃ! পৰম পৃথিৱীত শত পাশেৰে যি আমাক দ্বেষ কৰে আৰু যাক আমি দ্বেষ কৰোঁ তাক বান্ধা; ইয়াৰ পৰা সি যেন নপলাই। (পুনৰ) হে অররু! দিৱলৈ নপৰা; তোমাৰ দ্ৰপ্স (বিন্দু) দ্যৌত নপৰক। গোহাললৈ, গো-আবাসলৈ যোৱা। তোমাৰ বাবে দ্যৌ বৰষুণ দিওক। হে দেব সৱিতৃ! পৰম পৃথিৱীত শত পাশেৰে যি আমাক দ্বেষ কৰে আৰু যাক আমি দ্বেষ কৰোঁ তাক বান্ধা; ইয়াৰ পৰা সি যেন নপলাই।

Mantra 27

गा॒य॒त्रेण॑ त्वा॒ छन्द॑सा॒ परि॑गृह्णामि॒ त्रै॑ष्टुभेन त्वा॒ छन्द॑सा॒ परि॑गृह्णामि॒ जाग॑तेन त्वा॒ छन्द॑सा॒ परि॑गृह्णामि । सु॒क्ष्मा चासि॑ शि॒वा चा॑सि स्यो॒ना चासि॑ सु॒षदा॑ चा॒स्यूर्ज॑स्वती॒ चासि॒ पय॑स्वती च

গায়ত্ৰী ছন্দেৰে মই তোমাক পৰিগ্ৰহণ কৰোঁ; ত্ৰিষ্টুভ ছন্দেৰে মই তোমাক পৰিগ্ৰহণ কৰোঁ; জগতী ছন্দেৰে মই তোমাক পৰিগ্ৰহণ কৰোঁ। তুমি সূক্ষ্ম, তুমি শিৱ (মঙ্গলময়); তুমি স্যোনা (স্নেহময়/অনুকূল), তুমি সুসদা (সুসংস্থিত); তুমি ঊৰ্জস্বতী (পোষণযুক্ত), আৰু তুমি পয়স্বতী (দুগ্ধ/ৰসযুক্ত)।

Mantra 28

पु॒रा क्रू॒रस्य॑ वि॒सृपो॑ विरप्शिन्नुदा॒दाय॑ पृथि॒वीं जी॒वदा॑नुम् । यामैरयँश्च॒न्द्रम॑सि स्व॒धाभि॒स्तामु॒ धीरा॑सो अनु॒दिश्य॑ यजन्ते । प्रोक्ष॑णी॒रासा॑दय द्वि॑ष॒तो ब॒धो॒ऽसि

প্ৰাচীন কালত ভয়ংকৰ শক্তিসম্পন্ন, সৰ্পণশীল আৰু বিস্তৃত সেই সত্তাই জীৱন্ত দানু-সহিত পৃথিৱীক উঠাই আনিলে। যাক স্বধা-উচ্চাৰণেৰে চন্দ্ৰমাত স্থাপন কৰি চলমান কৰা হৈছিল—তাক ধীৰ-জ্ঞানীসকলে তাৰ কৰ্তব্য যথাযথভাৱে নিৰ্দেশ কৰি পূজা কৰে। প্ৰোক্ষণীৰ জলসমূহ স্থাপন কৰা; তুমি দ্বেষকাৰীৰ বধ-স্বরূপ।

Mantra 29

प्रत्यु॑ष्ट॒ᳪ रक्ष॒: प्रत्यु॑ष्टा॒ अरा॑तयो निष्ट॑प्त॒ᳪ रक्षो॒ निष्ट॑प्ता॒ अरा॑तयः । अनि॑शितोऽसि सपत्न॒क्षिद्वा॒जिनं॑ त्वा वाजे॒ध्यायै॒ सम्मा॑र्ज्मि । प्रत्यु॑ष्ट॒ᳪ रक्ष॒: प्रत्यु॑ष्टा॒ अरा॑तयो॒ निष्ट॑प्त॒ᳪ रक्षो॒ निष्ट॑प्ता॒ अरा॑तयः । अनि॑शिताऽसि सपत्न॒क्षिद्वा॒जिनीं॑ त्वा वाजे॒ध्यायै॒ सम्मा॑र्ज्मि

প্ৰত্যুষ্ট (দগ্ধ কৰি পিছু হটোৱা) হৈছে ৰক্ষঃ; প্ৰত্যুষ্ট হৈছে অরাতয়ঃ। নিস্তপ্ত (সম্পূৰ্ণ দগ্ধ) হৈছে ৰক্ষঃ; নিস্তপ্ত হৈছে অরাতয়ঃ। তুমি অনিশিত, সপত্নক্ষিদ; বাজিন, তোমাক বাজেধ্যায় (বাজ জয়ৰ) বাবে মই সম্পূৰ্ণকৈ মাৰ্জন কৰোঁ। পুনৰ—প্ৰত্যুষ্ট হৈছে ৰক্ষঃ; প্ৰত্যুষ্ট হৈছে অরাতয়ঃ; নিস্তপ্ত হৈছে ৰক্ষঃ; নিস্তপ্ত হৈছে অরাতয়ঃ। তুমি অনিশিতা, সপত্নক্ষিদ; বাজিনী, তোমাক বাজেধ্যায় বাবে মই সম্পূৰ্ণকৈ মাৰ্জন কৰোঁ।

Mantra 30

अदि॑त्यै॒ रास्ना॑सि विष्णो॑र्वे॒ष्पो॒ऽस्यू॒र्जे त्वा ऽद॑ब्धेन त्वा॒ चक्षु॒षाव॑पश्यामि । अ॒ग्नेर्जि॒ह्वासि॑ सु॒हूर्दे॒वेभ्यो॒ धाम्ने॑ धाम्ने मे भव॒ यजु॑षे यजुषे

তুমি অদিতিৰ ৰাস্না (ৰশ্মি/লাগাম); তুমি বিষ্ণুৰ ৱেষ্প (অঙ্কুৰ)। ঊৰ্জা (পোষণ)ৰ বাবে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ; অদব্ধ শক্তিৰে তোমাৰ সহায়ত মই চকুৰে যজ্ঞক দেখি। তুমি অগ্নিৰ জিহ্বা; দেবতাসকলৰ বাবে সুহূ (সু-আহ্বায়ক)। প্ৰতিটো ধাম্নে (আবাস/অধিষ্ঠান)ত তুমি মোৰ হওঁক; প্ৰতিটো যজুঃ-মন্ত্ৰত, প্ৰতিটো যজুঃ-ক্ৰিয়াত।

Mantra 31

स॒वि॒तुस्त्वा॑ प्रस॒व उत्पु॑ना॒म्यच्छि॑द्रेण प॒वित्रे॑ण॒ सूर्य॑स्य र॒श्मिभि॑: । स॒वि॒तुर्व॑: प्रस॒व उत्पु॑ना॒म्यच्छि॑द्रेण प॒वित्रे॑ण॒ सूर्य॑स्य र॒श्मिभि॑: । तेजो॑ऽसि शु॒क्रम॑स्य॒मृत॑मसि धाम॒ नामा॑सि प्रि॒यं दे॒वाना॒मना॑धृष्टं देव॒यज॑नमसि

সৱিতৃৰ প্ৰসৱত তোমাক (ত্বা) সূৰ্যৰ ৰশ্মিসমূহেৰে, অচ্ছিদ্ৰ পৱিত্ৰেৰে মই পবিত্ৰ কৰোঁ। সৱিতৃৰ প্ৰসৱত তোমালোকক (ৱঃ) সূৰ্যৰ ৰশ্মিসমূহেৰে, অচ্ছিদ্ৰ পৱিত্ৰেৰে মই পবিত্ৰ কৰোঁ। তুমি তেজ; তুমি শুদ্ধ দীপ্তি; তুমি অমৃত; তুমি ধাম (আশ্ৰয়/আবাস); তুমি নাম; তুমি দেৱসকলৰ প্ৰিয়; তুমি অনাধৃষ্ট (অজেয়/অস্পৰ্শ্য) দেৱযজন (দেৱপূজাৰ উপযুক্ত যজ্ঞস্থান/যজ্ঞকাৰ্য)।