জন্মাষ্টমী

হে পুত্ৰ! একাদশীৰ ব্ৰতৰ ভেদ বহু প্ৰকাৰ। আন এটা ব্ৰত হৈছে অশূন্যশয়ন, আৰু জন্মাষ্টমী মহাব্ৰতও আছে।

কৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমীৰ সৈতে যুক্ত এই ব্ৰত পাপ নাশকাৰী বুলি সুপ্ৰসিদ্ধ। ই পুণ্যত ক্ৰতুকোটি যজ্ঞৰ সমান, আৰু দহ হাজাৰ তীৰ্থৰ সমতুল্য।

সূতে ক’লে: হে ব্ৰাহ্মণ! যি নৰে ভক্তিৰে কৃষ্ণ-জন্মাষ্টমী পালন কৰে, সি অন্তত বিষ্ণুপুৰলৈ যায়, হে দ্বিজ, আৰু তাৰ সৈতে কুল-কোটিযুত পুণ্য সংযুক্ত হয়।

স্কন্দে তাক নাম দিলে; ই ‘সিদ্ধকূপ’ (সিদ্ধিলাভৰ কূপ) বুলি স্মৰণীয়। কৃষ্ণাষ্টমী আৰু চতুৰ্দশী তিথিত মানুহে নিজে উপবাস পালন কৰিব।

এগৰাকী ভয়ংকৰ ৰাক্ষসে সীতাক অপহৰণ কৰিবলৈ আহিল। এই ঘটনা মাঘ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ অষ্টমীত, ‘বৃন্দ’ নামে শুভ মুহূৰ্তত ঘটিল।

কৃষ্ণাষ্টমীত উপবাস কৰি চণ্ডীশ্বৰক বিধিপূৰ্বক আৰাধনা কৰিলে, পূজাৰ নিৰ্মাল্য অতিক্ৰম বা অবমাননা কৰাৰ পৰা উঠা দুখে—শোকেও—তাক লিপ্ত কৰিব নোৱাৰে।

তাৰপিছত হৰি ৰোহিণীৰ গৰ্ভলৈ স্থানান্তৰিত হ’ল; সেয়েহে তেওঁ ‘ৰৌহিণেয়’ নামে জন্মিল। নভস (ভাদ্ৰপদ) মাহৰ কৃষ্ণপক্ষ অষ্টমীত অর্ধৰাত্ৰিত তেওঁ চতুৰ্ভুজ ৰূপে প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল।

সংক্রান্তিকালে যদি সূৰ্য ‘শয়িত’ অৱস্থাত থাকে আৰু চতুষ্পাদ, বিষ্টি আৰু বাণিজ্য কৰণ হয়, আৰু ই কৃষ্ণ অষ্টমীৰ অর্ধৰ পাছৰ পৰা শুক্ল অষ্টমীৰ অর্ধলৈ ঘটে, তেন্তে দুর্ভিক্ষ, ৰজাসকলৰ সংঘাত আৰু দম্পতীৰ মাজত সন্দেহ জন্মে।

ব্ৰতীয়ে ব্ৰাহ্মণক বস্ত্ৰ, সোণ আদি দান দিব লাগে আৰু ব্ৰাহ্মণভোজন কৰাব লাগে। জন্মাষ্টমী-ব্ৰত পালনকাৰী পুত্ৰবান হয় আৰু বিষ্ণুলোক লাভ কৰে।

শ্ৰীভগৱানে ক’লে—এতিয়া মই কৃষ্ণাষ্টমীৰ ব্ৰতৰ বৰ্ণনা কৰিম; ই সকলো পাপ নাশ কৰে। ইয়াৰ পৰা শান্তি আৰু মুক্তি লাভ হয়, আৰু বিশেষকৈ পুৰুষসকলৰ বাবে বিজয়ো হয়।

সকলো কৃষ্ণাষ্টমীত সক্ষম ব্যক্তিয়ে দ্বিজসকলক (ব্ৰাহ্মণসকলক) বিধিপূৰ্বক সন্মান কৰি পূজা কৰিব লাগে। গাই, ভূমি, সোণ আৰু বস্ত্ৰ দান কৰি শিৱভক্তসকলক পোষণ কৰিব লাগে।

ধনৰ বিষয়ত ছলনা কৰা উচিত নহয়; যি কৰে সি দোষ লাভ কৰে। কিন্তু কেৱল কৃষ্ণাষ্টমীত উপবাস কৰিলে মানুহ দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা পূজিত হৈ শিৱলোকে অতি দীঘলীয়া কাল মহিমা লাভ কৰে।