যম in the Atharvaveda

হে ৰাজন, এই কন্যা-বধূ তোৰ বাবে; হে যম, তাইক নামি আহিবলৈ (নি ধূয়তাম্) দে। তাই ঘৰতে বান্ধা থাকক—মাতৃৰ পৰা আঁতৰি, ভ্ৰাতাৰ পৰা আঁতৰি, আৰু পিতাৰ পৰা আঁতৰি।

আমাৰ পৰা দূৰে থাকক সেই ক্ষেপণাস্ত্ৰ (হেতি); হে দেবগণ, তেনেকুৱাই হওক। তাৰ পাছত যমৰ শিলাও দূৰলৈ গুচক।

সাত প্ৰাণ, আৰু আঠ—হে মন্যু (ক্ৰোধ), তোৰ সেইবোৰক মই ব্ৰহ্মণাৰ (পবিত্ৰ মন্ত্র-শক্তিৰে) কাটি পৃথক কৰোঁ। এইদ্বাৰা, অগ্নিদূত হৈ, যমৰ সদনলৈ যোৱাৰ পথ যথাযথভাৱে সাজি দিয়া হ’ল।

প্ৰথমে সঁচাকৈ তাই প্ৰকাশিত হ’ল; যমৰ লোকত তাই দুগ্ধৱতী ধেনু হ’ল। তাই দুগ্ধসমৃদ্ধ হৈ আমাৰ বাবে প্ৰতিটো পৰৱৰ্তী-পৰৱৰ্তী বছৰ দুহি দিওক।

যেতিয়া ৰজাসকলে যমৰ বাবে ইষ্ট-পূৰ্ত (যজ্ঞ আৰু পুণ্যকৰ্ম)ৰ ষোড়শ ভাগ বিভাজন কৰে—সেই সভাসদসকলৰ মাজত; তেতিয়া দান কৰা মেষী (অৱি) তাতৰ পৰা মানুহক মুক্ত কৰে—শ্বেতপদা; স্বধা।

সকলো কামনা পূৰণ কৰি—উৎপন্ন হৈ, প্ৰভাৱ বিস্তাৰি, স্থিত হৈ—আকূতি-প্ৰেৰিত, দান কৰা মেষী (অৱি), শ্বেতপদা, আমাৰ ওপৰত আক্ৰমণ নকৰে।

যি জনে লোকৰ সাধাৰণ মানদণ্ডে স্বীকৃত মূল্যৰ শ্বেত-পদ (সাদা খুৰযুক্ত) মেষী দান কৰে, সি স্বৰ্গলৈ আৰোহণ কৰে—য’ত দুৰ্বলে বলীয়াসৰ ওপৰত কোনো শুল্ক/জোৰ-জুলুম আদায় নকৰে।

পাঁচটা আপূপ (পিঠা) সহ লোকৰ মানদণ্ডে স্বীকৃত মূল্যৰ শ্বেত-পদ মেষী দান কৰিলে—দাতা পিতৃলোকত নিশ্চয়েই জীৱিত থাকে, অক্ষয়।

পাঁচটা আপূপ সহ লোকৰ মানদণ্ডে স্বীকৃত মূল্যৰ শ্বেত-পদ মেষী দান কৰিলে—দাতা সূৰ্য-চন্দ্ৰৰ স্থানে অক্ষয়ভাবে নিশ্চয়েই জীৱিত থাকে।

ইড়া যেন আমালৈ পোষণ দান কৰে, সাগৰ যেন মহৎ দুগ্ধ-সদৃশ পয়স উজাৰি দিয়ে; তেনেদৰে, দেৱীয় উষা-শক্তিসকলৰ দৰে, শ্বেত-পদযুক্ত জনাই আমালৈ দান-বৰ্ষা কৰে।

এইটো কোনে দিলে, আৰু কাক দিয়া হ’ল? কামে কামৰ সিদ্ধিৰ বাবে দিলে। কাম দাতা, কামেই গ্ৰাহী; কাম সাগৰত প্ৰৱেশ কৰিছে। কামেৰে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ; হে কাম, এইটো তোমাৰ বাবে।

পৃথিৱীয়ে তোমাক পুনৰ গ্ৰহণ কৰক; এই মহান অন্তৰীক্ষেও তোমাক গ্ৰহণ কৰক। তুমি মোক আশ্ৰয়লৈ লৈ—মোৰ প্ৰাণত নহয়, মোৰ আত্মাত নহয়, মোৰ প্ৰজাতিতো নহয়—মোক বিনাশ নকৰিবা।

যিসকলে বিষ্টাৰিণ অদন (ওদন) ৰান্ধে, তেওঁলোকক ‘অনাবর্তি’ (পুনৰ-নাহি-ফেৰা) কেতিয়াও লগ নধৰে। যম তাত আসীন থাকে; দেৱলোকলৈ ওচৰ চাপি যায়, আৰু গন্ধৰ্বসকলৰ সৈতে সোম্য আনন্দত মত্ত হয়।

যিসকলে বিষ্টাৰিণ অদন ৰান্ধে, যমে তেওঁলোকৰ ৰেতঃ (বীজ/বংশশক্তি) কেঢ়ি ননিয়ে। ৰথী হৈ ৰথযান-পথে আগবাঢ়ে; পক্ষী হৈ দিৱঃৰ ওপৰলৈও গৈ সমাগত হয়।

হে জাতবেদস্, যিসকলে দক্ষিণফালৰ পৰা আহুতি দিয়ে—যিসকলে দক্ষিণ দিশৰ পৰা আমাক আক্রমণ কৰে—ঋতু-অনুসাৰে যমক গ্ৰহণ কৰি, সিহঁত পৰাঞ্চ (উলটি) হওক, কঁপি উঠক। প্ৰত্যগ-কৰা (প্ৰত্যগেন) আৰু প্ৰতিসৰ (প্ৰতিচাৰ্ম) দ্বাৰা মই সিহঁতক আঘাত কৰি নিপাত কৰোঁ।

নামে সিলাচী—কানীন; অজবভ্ৰু তোমাৰ পিতা। যমৰ যি শ্যাৱ অশ্ব, তাৰেই স্নায়ুৰে তুমি সিঞ্চিত/অভিষিক্ত।

যম পিতৃসকলৰ অধিপতি; সি মোক ৰক্ষা কৰক। এই ব্ৰহ্মণত, এই কৰ্মত; এই পুৰোধাত, এই প্ৰতিষ্ঠাত; এই চিত্তিত, এই আকূতিত; এই আশীষত, এই দেৱহূতিত—স্বাহা।

হে শীঘ্ৰ-সহায়, তোমাৰ ওচৰলৈ আহক যম, পূষণ আৰু বৃহস্পতিও। দিন-জন্মা (অহর্জাত) যি নাম, সেই নামৰ বলেই আমি তোমাক সকলো বিপদ পাৰ কৰাই সুৰক্ষিতভাৱে আগবঢ়াই দিওঁ।

ইয়াতেই থাক, হে পুৰুষ, তোমাৰ সকলো মন একেলগে লৈ। যমৰ দুজন দূতক অনুসৰণ নকৰিবা; জীৱিতসকলৰ দুৰ্গসমূহৰ ওপৰত, ইয়ালৈ আহা।

যমলৈ নমস্কাৰ; মৃত্যুলৈও নমস্কাৰ হওক; পিতৃসকলক নমস্কাৰ, আৰু যিসকলে লৈ যায় তেওঁলোককো। যিয়ে উত্তাৰণৰ (পাৰ-কৰোৱা) পথ জানে, সি এই মানুহৰ অক্ষত-নিরাপত্তাৰ বাবে অগ্নিক আগত স্থাপন কৰে।