ইন্দ্ৰ in the Samaveda

হে সৎপতি, এতিয়া তুমি কাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব লওঁ? কাৰ ভক্তিময় ধী (চিত্ত-বুদ্ধি) তুমি উদ্দীপিত কৰোঁ? যাৰ স্তোত্ৰ-বাণী তোমাৰ প্ৰতি উচ্চাৰিত, তাক তুমি সন্তোষে গ্ৰহণ কৰোঁ নে?

দেৱ, তোমালোকৰ ধন-দাতা, পূৰ্ণ আহুতি-ধাৰা প্ৰবাহিত কৰে। তাক উজাৰি ঢালো, অথবা পুনৰ পাত্ৰসমূহ ভৰাও; তেতিয়াই দেৱে তোমালোকলৈ কল্যাণ-লাভ বহন কৰে।

ইয়াৰ পৰা সেই অঙ্গিৰসসকল স্বৰ্গীয় উচ্চ শিখৰত উঠিল; বিজয়ী হৈ আগবাঢ়িল। যি পথেদি সিহঁতে গ’ল, সেই পথেদিয়েই আমিও উঠোঁ—অঙ্গিৰসসকল যিদৰে আগবাঢ়িছিল।

সোম-সুতে (সোমপেষণত) সঙ্গতে গাওক তোমালোক—বহু-আহূত, বলবান ইন্দ্ৰলৈ; গাওক সেই কল্যাণ, যি গৱে (গৰু-ধনৰ) নিমিত্তে দানস্বৰূপ, শক্তিমানজনলৈ।

হে শতক্ৰতু ইন্দ্ৰ, এতিয়া তোমাৰ যি উল্লাসময় মদ—সেই সৰ্বাধিক দীপ্তিমান আনন্দ; সেই মদেৰে তুমি এতিয়া প্ৰতিটো মদত মদিত হোৱা।

অশ্বৰ নিমিত্তে বিধিপূৰ্বক গাওক; গাভীৰ নিমিত্তে শ্ৰুত কক্ষাৰ গাওক; ইন্দ্ৰৰ ধাম/আসনৰ নিমিত্তেও বিধিপূৰ্বক গাওক।

সেই ইন্দ্ৰক আমি বলবন্ত কৰোঁ, যেন তেওঁ মহাবলী বৃত্ৰক বধ কৰে; তেওঁ বৃষ, বৃষভ—সৰ্বাধিক শক্তিমান হওক।

হে ইন্দ্ৰ, তুমি বলত শ্ৰেষ্ঠ; সাহসৰ পৰা জন্মা, ওজস্বী। তুমি সদা বৃষভ-সদৃশ, নিঃসন্দেহে অতি পৰাক্ৰমী।

যজ্ঞই ইন্দ্ৰক বৃদ্ধি কৰিলে, যেতিয়া তেওঁ পৃথিৱী বিস্তাৰ কৰিলে, দ্যুলোকত আধাৰ স্থাপন কৰি।

হে ইন্দ্ৰ, যদি মই তোমাৰ দৰে শাসন কৰিব পাৰোঁ—ধনৰ ওপৰত একাই অধিপতি হৈ—তেন্তে মোৰ স্তোতা মোৰ গো-সখা হওক।

হে সোম-পেষক বীৰসকল, দৌৰি আহা—অতি মূল্যবান, অতি মূল্যবান সোম আনা; মদ্যাৰ্থে, বীৰ ইন্দ্ৰৰ বাবে, শূৰৰ বাবে।

হে বসু, এই নিংহৰা (সুত) সোম-ৰস পান কৰা; তোৰ সুপূৰ্ণ উদৰ ভৰাই লোৱা; নিৰ্ভয় হওঁক, আৰু নৰ-নাশক শত্রু তোৰ পৰা দূৰত থাকক।

হে বৃত্ৰহন, আজি তুমি যি কিবা আৰূঢ় হ’লা—সূৰ্যলৈকে—সেই সকলো, হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ বশত।

যিজনে সু-নীতিয়ে (শুভ পথ-নির্দেশে) দূৰৰ পৰা তুৰ্বশ আৰু যদুক আনিলে—সেই ইন্দ্ৰ আমাৰ যুৱ সখা হওক।

হে ইন্দ্ৰ, কোনো দিশৰ পৰা বীৰে যেন আমাক আঘাত নকৰে; তাক সংযম কৰ। তোমাৰ সৈতে যুজা (সহযোগী) হৈ আমি সেই বৰ লাভ কৰোঁ।

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ সহায়ৰ বাবে সেই ধন আন—যি লাভ দান কৰে, সদা বিজয়ী, সদা প্ৰবল, অতি উৎকৃষ্ট।

মহাধন-ধাৰী ইন্দ্ৰক আমি আহ্বান কৰোঁ; বিপদত ইন্দ্ৰকেই মাতোঁ—বজ্ৰধাৰী, বাধাৰ মাজত আমাৰ যুজা (সহযোগী)।

ইন্দ্ৰে কদ্ৰুৱাৰ সুত সোম ৰস পান কৰিলে; সহস্ৰবাহু মহাশক্তিত তাতেই পুৰুষাৰ্থ, বীৰ্য প্ৰকাশ কৰিলে।

হে ইন্দ্ৰ, তোমাক কামনাকাৰী আমি উচ্চস্বৰে তোমাৰ স্তৱ কৰোঁ; হে বৃষণ, আমাৰ এই আৰাধনা লক্ষ্য কৰা, হে ধনবান প্ৰভু।

যিসকলে অগ্নি প্ৰজ্বলিত কৰে আৰু অনুষক ক্ৰমে বৰ্হি (পবিত্ৰ ঘাস) বিছায়—তেওঁলোকৰ ইন্দ্ৰ যুৱ সখা।