ইন্দ্ৰ in the Atharvaveda

যেতিয়া গাইবোৰ গছটোৰ চাৰিওফালে ঘনকৈ জড়াই একত্ৰ হয়, আৰু কঁপা-কঁপা শৰসহ দক্ষ ঋভুক প্ৰশংসা কৰে—হে দিদ্যুমান ইন্দ্ৰ, সেই শৰ (বজ্ৰ-শৰ) আমাৰ পৰা দূৰলৈ খেদাই দিয়া।

ইয়াতুধানসকল—সেই ভক্ষক, যিসকল কিমীদিন—ছিন্নভিন্ন হৈ বিলাপ কৰক। তাৰ পাছত, হে অগ্নি আৰু ইন্দ্ৰ, আমাৰ এই হৱিৰ পালাক্ৰমে গ্ৰহণ কৰক।

অগ্নি প্ৰথমে তাক ধৰি লওক; বাহুমান ইন্দ্ৰে তাক ঠেলি বাহিৰ কৰোক। সকলো যাদুকৰ/যাতুমান কওক—‘এইজন মই’; এইদৰে সি বাহিৰ ওলাই আহে (চিনাক্ত হ’বলৈ)।

হে অগ্নি, বাঁধি থোৱা ইয়াতুধানসকলক ইয়ালৈ আন। তাৰ পাছত ইন্দ্ৰই বজ্ৰেৰে সিহঁতৰ মূৰবোৰো কাটি পেলাওক।

বিজয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা: এই শুভ আধাৰত বসুসকলে দৃঢ়কৈ স্থাপন কৰক; ইন্দ্ৰ, পূষণ, বরুণ, মিত্র, অগ্নি—ইয়াক স্থিৰ কৰক। আদিত্যসকল আৰু সকলো দেৱতাই ইয়াক উত্তৰ, উচ্চতৰ জ্যোতিত স্থাপন কৰক।

এই মানুহজনৰ বাবে প্ৰতিটো দিশত দেৱতাসকলৰ নিজ পোহৰ থাকক—সূৰ্য, অগ্নি, অথবা উজ্জ্বল সোণ। শত্ৰু-প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকল আমাৰ তলত নীচ হৌক; আৰু এইজনক তুমি সৰ্বোচ্চ স্বৰ্গলৈ উঠাই দিয়া।

যে উপায়ে, হে জাতবেদস্, তুমি উত্তম ব্রহ্মণাৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰৰ বাবে দুগ্ধসদৃশ ৰসসমূহ সংগ্ৰহ কৰিছিলা—সেই উপায়ে, হে অগ্নি, ইয়াত এই মানুহজনক বৃদ্ধি কৰা; সজাতসকলৰ মাজত ইয়াক শ্ৰেষ্ঠত্বত স্থাপন কৰা।

এইসকলক মই যজ্ঞ আৰু তেজ (বর্চস্) দিওঁ; হে অগ্নি, ধন-সমৃদ্ধিৰ বৃদ্ধি (ৰায়স্পোষ) আৰু চিত্তৰ শক্তিসমূহো দান কৰোঁ। প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকল আমাৰ তলত থাকক; এই মানুহজনক মই উত্তম নাক—সৰ্বোচ্চ স্বৰ্গলৈ উঠাই দিওঁ।

শত্ৰুবাধন (শত্ৰু-দমন)। অমাৱস্যাৰ ৰাতিত যিসকলে উঠি আহে—গোহালিৰ বিৰুদ্ধে ভক্ষক (অত্ত্ৰিণঃ)—সেইসকলৰ ওপৰত আগ্নি, চতুৰ্থজন, যাতুহা (যাদু-নাশক), আমাৰ ওপৰত বিধান উচ্চাৰণ কৰিলে।

সীসা (lead)ৰে বৰুণে এই কথা ক’লে; সীসা-সহ আগ্নি সহায় কৰিবলৈ ওচৰ চাপি আহে। ইন্দ্ৰে মোক সীসা দান কৰিলে; সেয়াই নিশ্চয় যাতু-চাতন (যাতু-তাড়ক)।

ইয়াই বিষ্কন্ধক জয় কৰে; ইয়াই ভক্ষকসকলক (অত্ত্ৰিণঃ) দূৰ কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰাই মই সকলোকে বশ কৰিলোঁ—যি যি পিশাচ-জাত (পিশাচ্যাঃ) বংশ জন্ম লৈছে।

যদি তই আমাৰ গাই মাৰিস, যদি আমাৰ ঘোঁৰা, যদি আমাৰ মানুহক আঘাত কৰিস—তোক আমি সীসাৰে বিদ্ধ কৰিম, যাতে তই, হে তই, আমাৰ বীৰসকলৰ হত্যাকাৰী নহওঁ।

শত্ৰুনিবাৰণ। যেন বেধকসকলে আমাক নাজানে; যেন অতিবেধকসকলে আমাক নাজানে। হে ইন্দ্ৰ, দূৰলৈ—সেই শৰ-মিছাইলসমূহ—আমাৰ পৰা বেঁকা কৰি আঁতৰাই দে, আৰু তললৈ পেলাই দে।

কল্যাণদাতা, জনসমূহৰ অধিপতি, বৃত্ৰবধী, বৈৰী আক্রমণকাৰীক দমনকাৰী—বৃষভ-সম ইন্দ্ৰ, সোমপানী, নিৰ্ভয়তা দানকাৰী—সেই ইন্দ্ৰ আমাৰ আগত আগবাঢ়ি যাওক।

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ পৰা বৈৰী শক্তিসমূহ ছিটাই দিয়া, আঘাত কৰি দূৰ কৰা; যুদ্ধপ্ৰবণ শত্রুক তললৈ দমাই ৰাখা। যি দুষ্টতাৰে আমাক আক্রমণ কৰে, তাক অধমতম অন্ধকাৰলৈ ঠেলি দিয়া।

ৰক্ষসক ছিন্নভিন্ন কৰ; শত্রুৰ আক্রমণসমূহো ছিন্নভিন্ন কৰি দে—তাক আঘাত কৰ। বৃত্ৰৰ হনু ভাঙি দে। হে ইন্দ্ৰ, বৃত্ৰহন, আক্ৰমণ কৰি দমন কৰিব খোজা অমিত্ৰৰ ক্ৰোধ ছিন্নভিন্ন কৰি দে।

হে ইন্দ্ৰ, ঘৃণা কৰাসকলৰ মন দূৰ কৰ; জয় কৰিব খোজাসকলৰ মাৰণ-আঘাতো দূৰ কৰ। মহান আশ্ৰয় বিস্তাৰ কৰি আমাক দে—আৰু অধিক উত্তম আশ্ৰয়ো; সেই মাৰণ-আঘাত খেদাই দে।

সেই দান-অনুগ্রহ আমাৰলৈ নামি আহক; সখা ৰূপে ইন্দ্ৰ থাকক, সখা ৰূপে ভগ থাকক, আৰু বিচিত্ৰ ধন-সম্পদে সমৃদ্ধ সৱিতা (সৱিতৃ)ও সখা হওক।

অভীৱর্ত মণিৰে—যেনে ইন্দ্ৰ মহাবলে বৃদ্ধি পাইছিল—সেই মণিৰ দ্বাৰাই, হে ব্ৰহ্মণস্পতি (বাক্‌-দেৱতা), আমাক ৰাজ্য-অধিপত্যলৈ অভিমুখে বৃদ্ধি কৰাঁ।

সমান মাসসমূহ আৰু ঋতুবিলাকৰ সৈতে, বছৰৰ দুগ্ধ-সদৃশ পোষণৰ দ্বাৰা আমি তোমাক পূৰ্ণ কৰি পুনৰ ভৰাই দিওঁ। ইন্দ্ৰ-অগ্নি আৰু সকলো দেৱতা—ক্ৰোধহীন হৈ তাৰ পাছত অনুমোদন কৰক।