ব্ৰহ্ম in the Atharvaveda

মহৎ ব্ৰহ্ম। হে জনসকল, তোমালোকে এইটো বিদথ (জানক); তেওঁ মহৎ ব্ৰহ্ম উচ্চাৰণ কৰিব। পৃথিৱীত নহয়, আকাশতো নহয়—যাৰ দ্বাৰা বীৰুধ (ঔষধি-উদ্ভিদ)সকল প্ৰাণ ধৰে আৰু জীয়াই থাকে—তেনে একো নাই।

আন্তৰিক্ষই তেওঁলোকৰ স্থিতিস্থান—যেন ক্লান্তজনৰ আসনৰ দৰে। এই সত্তাৰ স্থিৰভূমি—এই কথাই জ্ঞানী বিধাতাসকলে জানে; অন্যথা নহয়, নিশ্চয়।

যেতিয়া কঁপনি উঠি দুয়োটা লোক (দ্যৌ আৰু পৃথিৱী) আৰু পৃথিৱীও ফাটি পৃথক হয়,—সেই আৰ্দ্ৰতা আজি আৰু সদায় সাগৰৰ সোঁত যেন নিজৰ নালীত বোৱাই যাওক।

মই সকলোকে আৱৰি ল’লোঁ, আৰু সেইটোক আনটোৰ ওপৰত আশ্ৰয়স্থান কৰি স্থাপন কৰিলোঁ। দ্যৌলৈ, বিশ্ববেদসলৈ, আৰু পৃথিৱীলৈ মই নমস্কাৰ কৰিলোঁ।

ৱেনাই সেই পৰম ধাম দেখিলে—সেই পৰম গুহা, য’ত সমগ্ৰ বিশ্ব একে ৰূপে একীভূত হয়। এই পৃশ্নিয়ে দুহি উলিয়ালে; জন্মলোৱা দলসমূহ—স্বৰ্গীয় জ্যোতি-সন্ধানী—ওচৰ চাপি আহি স্তৱ গাইলে।

শত্ৰুনাশন: তুমি ভ্ৰাতৃব্য-ক্ষয়ণ; মোক ভ্ৰাতৃব্য-চাতন (ভ্ৰাতৃব্যক দূৰ কৰি খেদোৱা শক্তি) দিয়া—স্বাহা।

তুমি সপত্ন-ক্ষয়ণ; মোক সপত্ন-চাতন (সপত্নক খেদাই দূৰ কৰা শক্তি) দিয়া—স্বাহা।

তুমি অরায়-ক্ষয়ণ; মোক অরায়-চাতন (শত্রু-শক্তিক খেদাই দূৰ কৰা) দিয়া—স্বাহা।

তুমি পিশাচসকলৰ ক্ষয়কাৰী; মোক পিশাচ তাড়ন (চাতন) দিয়া—স্বাহা।

তুমি সদা-অনুসৰণকাৰী, অক্ষয়; সদা-অনুসৰণকাৰী, অজেয়: সেইটো মোক দিয়া—স্বাহা।

অত্ৰিৰ দৰে মই তোমালোকক—হে কৃমিসকল—বধ কৰোঁ; কণ্বৰ দৰে, জমদগ্নিৰ দৰে। অগস্ত্যৰ ব্ৰহ্ম (পবিত্ৰ মন্ত্ৰ)ৰে মই তোমালোকক সম্পূৰ্ণ চূৰ্ণ কৰোঁ; মই—হে কৃমিসকল—তোমালোকক দমন কৰি তললৈ পেলাওঁ।

অজৰ হওক ক্ষত্ৰ—অধিপত্য। মোৰ বাবে এই ব্ৰহ্ম (মন্ত্ৰবল) তীক্ষ্ণ কৰা হৈছে; তীক্ষ্ণ হৈছে বীৰ্য, বল। অজৰ ক্ষত্ৰ তীক্ষ্ণ হওক; যিসকলৰ মই পুৰোহিত, তেওঁলোকৰ বাবে মই জয়ী হওঁ।

যিসকলে আমাৰ সূৰি—মঘবান দাতা-পৃষ্ঠপোষকজনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে, সিহঁতে তললৈ নামি যাওক; অধম হৈ পৰক। ব্ৰহ্ম-শক্তি, মন্ত্ৰবলৰে মই শত্রুসকলক ক্ষীণ কৰোঁ; আমাৰ নিজৰ লোকক মই ওপৰলৈ উঠাই লৈ যাওঁ—মই নিজেই।

সহায়তাৰ বাবে সোম-ৰাজাক, আৰু স্তোত্ৰ-গীতেৰে অগ্নিক আমি আহ্বান কৰোঁ। আদিত্য, বিষ্ণু, সূৰ্য, ব্ৰহ্মা আৰু বৃহস্পতিও (আমি আহ্বান কৰোঁ)।

এই (দেৱী/শক্তি) ক্ৰব্যাদ (মাংসভোজী) হৈ ব্যদ্বাৰী ৰূপে পশুবোৰ সম্পূৰ্ণকৈ ক্ষয় কৰে। আৰু তাইক ব্ৰাহ্মণৰ ওচৰত অৰ্পণ কৰা উচিত; তেন্তে তাই স্যোনা—সুখদায়িনী, শিৱা—মঙ্গলময়ী হওক।

ব্ৰহ্মবিদ্যা। আদিতে সৰ্বপ্ৰথমে জ্ঞানময় ব্ৰহ্ম জন্মিল; সীমাৰ অন্তিম প্ৰান্তৰ পৰা সুদীপ্ত বেনাই (তাক) সহায় আনিলে। সি এই (জগত)ৰ গভীৰ ভিত্তি, মাপ-মান স্থাপন কৰিলে; সত্তাৰ গৰ্ভ আৰু অসত্তাৰ গৰ্ভ—দুয়োটাক পৃথক কৰি প্ৰকাশ কৰিলে।

যি আগবাঢ়ি জন্মিল—জ্ঞানীৰ আত্মীয়-বন্ধনস্বৰূপ—সেইজনেই দেৱতাসকলৰ সকলো জন্ম-উৎপত্তি প্ৰকাশ কৰে। ব্ৰহ্মৰ পৰা ব্ৰহ্মক তেওঁ উজাৰি তুলিলে; মধ্যৰ পৰা—নীচে আৰু ওপৰে—স্বধা তাত স্থিৰ হৈ, তাৰ ওপৰত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল।

যি মহিমাৰে প্ৰাণ লোৱা আৰু নিমিষ কৰা সমগ্ৰ জগতৰ একমাত্ৰ ৰজা হৈ উঠিল; যাৰ ছাঁয়াই অমৃতত্ব, যাৰ বিধানেই মৃত্যু—সেই কোন দেৱতালৈ আমি হৱিষা সহিতে পূজা নিবেদন কৰিম?

যাক কঁপনি ধৰা দুয়োটা জগত ধৰি ৰাখিলে, আৰু ভয়তে দুয়োটা ৰোদসী আহ্বান কৰিলে; যাৰ সেই ৰজসৰ (মধ্যাকাশৰ) মাপি থোৱা পথ আছে—সেই কোন দেৱতালৈ আমি হৱিষা সহিতে পূজা নিবেদন কৰিম?

যাৰ আকাশ, আৰু বিস্তৃত মহান পৃথিৱী; যাৰ পৰা বিস্তাৰিত অন্তৰিক্ষ স্থাপিত; যাৰ মহিমাৰে সেয়া দূৰৰ সূৰ্য বিস্তাৰিত—সেই কোন দেৱতালৈ আমি হৱিষা সহিতে পূজা নিবেদন কৰিম?