দৈৱকী in the Skanda Purana

কিন্তু যদি তুমি তথাপি ত্যাগ কৰিব খোজা, তেন্তে তাতো এই বাক্য শুনা। অতি স্বল্প সময়ৰ ভিতৰতে, কৃষ্ণ—দেৱকীনন্দন—ৰ পৰা (সমাধান আহিব)।

অচল ভক্তিৰে ইয়াক স্থাপন কৰা, সদায় লোক-কল্যাণৰ বাবে। বিশ্বেদেৱ-অধিষ্ঠিত নক্ষত্ৰত দেবকীৰ সঙ্গম-স্থানত সঙ্গম-অনুষ্ঠান পালন কৰা।

যেতিয়া পৃথিৱী লোক উৎপাতৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু জনসাধাৰণক গ্ৰাস কৰা হৈছিল, তেতিয়া পৃথিৱীৰ ভাৰ লাঘৱ কৰাৰ বাবে দেৱকীগৰ্ভত জন্মা সেই পৰমাত্মা প্ৰকট হৈছিল।

সূতে ক’লে: মই দেৱকীনন্দন কৃষ্ণক প্ৰণাম জনাওঁ, যি জগতত আনন্দ বিতৰণ কৰে, ভক্তবৎসল মাধৱক, যি ভুক্তি আৰু মুক্তি প্ৰদান কৰে।

দ্বাপৰ আৰু কলি যুগৰ অন্তিম সন্ধিত, পৃথিৱীৰ ভাৰৰূপ অসুৰসকলক নাশ কৰি ধৰ্ম আৰু ধাৰ্মিকসকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ, মই মথুৰা নগৰত বসুদেৱৰ পৰা দেৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম ল’ব।

শ্ৰী সূতে ক’লে: যদুৰ বংশত শূৰৰ পুত্ৰ বসুদেৱ নামে খ্যাত এজন আছিল। তেওঁৰ পত্নী আছিল দেবকৰ কন্যা, ‘দেৱকী’ নামে বিশ্ৰুত।

বিবাহৰ পিছত ৰথত আৰূঢ় হৈ তেওঁ পূৰ্বে নিজৰ নগৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে। তেতিয়া কংসে আনকদুন্দুভি (বসুদেৱ)ৰ সাৰথি হ’ল।

তেতিয়া এক অশৰীৰী বাণীয়ে কংস সাৰথিক ক’লে, যেতিয়া তেওঁ উত্তম ৰথত নিজৰ দীপ্তিময় ভগ্নীক বহুৱাই লৈ গৈ আছিল।

“হে অরিন্দম! এই যি নাৰীজনীক তুমি ইয়াত ৰথে বহুৱাই লৈ গৈছা—ইয়াৰ অষ্টম গৰ্ভই তোমাক বধ কৰিব; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

সেই দিব্য বাক্য শুনি কংসে খড়্গ ধৰি, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, নিজৰ ভগ্নীক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল।

তেতিয়া তেওঁক শান্ত কৰিবলৈ বসুদেৱে কংসক ক’লে। বসুদেৱ ক’লে: “হে কংস, এইজনীৰ পৰা জন্ম লোৱা পুত্ৰসকল মই তোমাক অৰ্পণ কৰিম।”

“এই নিজৰ ভগ্নীক আঘাত নকৰিবা; ইহাৰ পৰা তোমাৰ কোনো ভয় নাই।” সেই কথা শুনি কংসে তেতিয়াই বধৰ পৰা নিবৃত্ত হ’ল।

দেৱকী আৰু বসুদেৱক লগত লৈ সি নিজৰ নগৰলৈ গ’ল। দেৱকী-বসুদেৱৰ দুয়ো পায়ে শিকল আঁটি দিয়া আছিল।

তেতিয়া দুষ্টচিত্ত কংসে তেওঁলোকক কাৰাগৃহত বন্দী কৰিলে। তাৰ পাছত বহু সময় গ’ল, বসুদেৱৰ দ্বাৰাই দেৱকীয়ে নিশ্চয়ই (গৰ্ভ ধাৰণ কৰিলে)—

হে দ্বিজোত্তমসকল! দেবকীৰ উদৰৰ পৰা জন্মা ছয় পুত্ৰ কংসে—যাৰ বুদ্ধি ক্ৰূৰ আৰু দয়া-শূন্য—বধ কৰাৰ পাছত—

তেতিয়া দেবকীৰ জঠৰত সপ্তম গৰ্ভ শেষ (অনন্ত) ৰূপে উদ্ভৱ হ’ল। তাৰপিছত বিষ্ণুৰ প্ৰচোদনাত মায়াদেৱীয়ে সেই গৰ্ভক গ্ৰহণ কৰি ৰক্ষা কৰিলে।

নন্দ গোপৰ গৃহত বাস কৰা ৰোহিণীৰ ভিতৰত তেওঁ সেই গৰ্ভ স্থাপন কৰিলে। সেয়েহে কোৱা হ’ল—দেবকীৰ সপ্তম গৰ্ভ জঠৰৰ পৰা ‘পতিত’ হ’ল।

বিষ্ণুৰ লীলাৰ বলত জগতত এক মহা সংবাদ প্ৰসিদ্ধ হ’ল। তাৰপিছত বিষ্ণু স্বয়ং দেবকীৰ জঠৰত গৰ্ভৰূপে প্ৰবেশ কৰিলে।

তাৰ পাছত দহ মাহ পাৰ হোৱাত, অব্যয় হৰি দেৱকীৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্মিল; ‘কৃষ্ণ’ নামে সৰ্বত্ৰ বিখ্যাত হ’ল।

তেওঁ চাৰিভুজ ৰূপে প্ৰকাশিল, শঙ্খ-চক্ৰ-গদা-খড়্গে দীপ্ত; মুকুটধাৰী, বনফুলৰ মালাৰে বিভূষিত, আৰু পিতৃ-মাতৃৰ শোক বিনাশক।