দৈৱকী in the Devi Bhagavatam

তেওঁ পত্নী দেৱকীৰ সৈতে কি অপৰাধ কৰিছিল? আৰু দেৱকীৰ ছয়জন সন্তানক পুনৰ কিয় বিনাশ কৰা হৈছিল?

অমিত তেজস্বী কৃষ্ণৰ বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃ দেৱকী আৰু বসুদেৱক এই হৰিয়ে কিয় মুক্ত কৰা নাছিল?

হে ভৰতশ্ৰেষ্ঠ, তেওঁলোক দুয়োগৰাকী ভগ্নী দেৱকী আৰু ৰোহিণী হৈছিল। শুনা যায় যে বৰুণে ক্ৰোধত এই মহৎ অভিশাপ দিছিল।

বসুদেৱৰ অৱতাৰৰ কাৰণ সত্যকৈ শুনা, আৰু দৈৱকী তথা ৰোহিণীৰ অৱতাৰৰ কাৰণো শুনা।

হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, অদিতি এইদৰে নিজৰ অংশৰে দেৱকীৰূপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

হে মুনি! যাৰ পুত্ৰ হিচাপে মহাবলশালী হৰি আৰু অনন্তই জন্ম লৈছিল, সেই দৈৱকী আৰু বসুদেৱে কেনেকৈ ইমান দুখ ভোগ কৰিলে?

একেদৰে দৈৱকীৰ ছয়জন পুত্ৰক কংসই হত্যা কৰিছিল। সমৰ্থ হোৱা সত্ত্বেও হৰিয়ে নিয়তি সলনি নকৰিলে। তাৰ পিছত যাদৱসকলৰ ওপৰত অভিশাপ, প্ৰভাসত তেওঁলোকৰ বিনাশ, বংশৰ তীব্ৰ ধ্বংস আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীসকলক লুণ্ঠন কৰা হ’ল।

আৰু মই শেষক (বলৰাম) দেৱকীৰ গৰ্ভৰ পৰা ৰোহিণীৰ গৰ্ভলৈ স্থানান্তৰ কৰিম। মোৰ শক্তিৰে পুষ্ট হৈ সেই দুয়োজনে দুষ্টৰ বিনাশ কৰিব।

অদিতি তেতিয়া দেৱকৰ কন্যা দেৱকী হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। বৰুণৰ অভিশাপৰ বাবে তেওঁ সঁচাকৈয়ে কশ্যপক (বসুদেৱক) অনুসৰণ কৰিছিল।

মহাত্মা দেৱকে তেওঁক বসুদেৱক দান কৰিছিল। তাত বিবাহ সম্পন্ন হোৱাৰ সময়ত আকাশত এটা বাণী শুনা গৈছিল।

'হে কংস, হে মহাভাগ্যৱান! দেৱকীৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্ম হোৱা অষ্টম শ্ৰীমান পুত্ৰই তোমাৰ হত্যাকাৰী হ’ব।'

'মই কি কৰিম?' বুলি ভাবি তেতিয়া তেওঁ চিন্তা কৰিলে। 'যদি মই এতিয়াই তাইক হত্যা কৰোঁ, তেন্তে আজি মোৰ মৃত্যু নহ’ব।'

'মৃত্যুৰ ভয় কঢ়িয়াই অনা এই কামত আন কোনো উপায় নাই। তথাপিও, তেওঁ মোৰ পিতৃৰ ভগ্নী (খুৰী), সন্মানৰ যোগ্য; মই কেনেকৈ তাইক হত্যা কৰিম?' তেওঁ ভাবিলে।

তেওঁ পুনৰ বিবেচনা কৰিলে, 'হায়, মোৰ মৃত্যু মোৰ ভগ্নীৰ পৰাই হ’ব! এজন জ্ঞানী মানুহে পাপ কৰি হ’লেও নিজৰ দেহ ৰক্ষা কৰিব লাগে।'

মনতে এনেদৰে চিন্তা কৰি পাপী কংসই খৰখেদাকৈ নিজৰ তৰোৱালখন লৈ সুন্দৰী দেৱকীক চুলিত ধৰি টানি লৈ গ’ল।

খাপৰ পৰা তৰোৱালখন উলিয়াই লৈ দুৰাত্মা কংসই সকলো মানুহৰ চকুৰ আগতে সেই নৱবিবাহিতা কন্যাক হত্যা কৰাৰ উদ্দেশ্যে টানি লৈ গ’ল।

অদ্ভুত সাহস প্ৰদৰ্শন কৰি তেওঁলোকে চিঞৰি উঠিল, 'এৰি দিয়া, এৰি দিয়া!' দয়াৰ পৰবশ হৈ তেওঁলোকে দেৱমাতৃ দেৱকীক মুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

বৃদ্ধসকলে ক’লে, 'হে বীৰ, তেওঁ তোমাৰ পিতৃৰ ভগ্নী (ভনী), সন্মানৰ যোগ্য আৰু এগৰাকী যুৱতী। হে বীৰ, তেওঁৰ বিবাহৰ উৎসৱৰ সময়ত তুমি তেওঁক হত্যা কৰা উচিত নহয়।'

'হে কংস, মই আজি সত্য কথা কৈছো, কাৰণ ত্ৰিলোক সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। মই দেৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লোৱা সকলো পুত্ৰক তোমাক অৰ্পণ কৰিম।'

কংসক শান্ত কৰি আৰু দেৱকীক মুক্ত কৰি, মহাযশস্বী আৰু ক্ষিপ্ৰ শৰ-পুত্ৰ (বসুদেৱে) তেতিয়া নিৰ্ভয় হৈ নিজৰ আত্মীয়-স্বজন আৰু নৱবিবাহিতা পত্নীৰ সৈতে নিজ গৃহলৈ গমন কৰিলে।