Adhyaya 74

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे विष्णुमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिसप्ततितमो ऽध्यायः // ७३// सूत उवाच तुर्वसोस्तु सुतो वह्निर्वह्नेर्गोभानुरात्मजः / गोभानोस्तु सुतो वीर स्त्रिसानुरपाजितः

এইদৰে শ্ৰীব্ৰহ্মাণ্ড মহাপুৰাণত, বায়ুপ্ৰোক্ত মধ্যমভাগৰ তৃতীয় উপোদ্ধাতপাদত ‘বিষ্ণুমাহাত্ম্যবৰ্ণন’ নাম ত্ৰিসপ্ততিতম (৭৩তম) অধ্যায়। সূত ক’লে—তুৰ্বসুৰ পুত্ৰ বহ্নি; বহ্নিৰ পুত্ৰ গোভানু; আৰু গোভানুৰ বীৰ পুত্ৰ স্ত্ৰিসানু (অপাজিত)।

Verse 2

करन्धमस्तु त्रैसानो मरुत्तस्तस्य चात्मजः / अन्यस्त्वाविज्ञितो राजा मरुत्तः कथितः पुरा

ত্ৰৈসানুৰ পুত্ৰ কৰন্ধম, আৰু তাৰ পুত্ৰ মৰুত্ত। পুৰাতন কালত ‘মৰুত্ত’ নামৰ আন এজন অজ্ঞাত ৰজাৰ কথাও কোৱা হৈছে।

Verse 3

अनपत्यो मरुत्तस्तु स राजासीदिति श्रुतम् / दुष्कन्तं पौरवं चापि स वै पुत्रमकल्पयत्

শ্ৰুতি মতে ৰজা মৰুত্ত নিঃসন্তান আছিল। সেয়ে তেওঁ পৌৰৱ বংশৰ দুষ্কন্তকেই পুত্ৰৰূপে গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 4

एवं ययातिशापेन जरासंक्रमणे पुरा / तुर्वसोः पौरवं वंशं प्रविवेश पुरा किल

এইদৰে যযাতিৰ শাপৰ ফলত, পুৰাতন কালত জৰা-সংক্রমণৰ প্ৰসঙ্গত, তুৰ্বসুৰ বংশ পৌৰৱ বংশত প্ৰৱেশ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।

Verse 5

दुष्कन्तस्य तु दायादः सरूप्यो नाम पार्थिवः / सरूप्यात्तु तथाण्डीरश्चत्वारस्तस्य चात्मजाः

দুষ্কন্তৰ উত্তৰাধিকাৰী ‘সৰূপ্য’ নামৰ ৰজা আছিল। আৰু সৰূপ্যৰ পৰা ‘অণ্ডীৰ’ আৰু তাৰ চাৰিজন পুত্ৰ জন্মিল।

Verse 6

पाण्ड्यश्च केरलश्चैव चोलः कुल्यस्तथैव च / तेषां जनपदाः कुल्याः पाण्ड्याश्चोलाः सकेरलाः

পাণ্ড্য, কেৰল, চোল আৰু কুল্য—এইসকল জনপদ হিচাপে প্ৰসিদ্ধ; তেওঁলোকৰ দেশ কুল্য, পাণ্ড্য, চোল আৰু কেৰল নামে খ্যাত হৈছিল।

Verse 7

द्रुह्योश्च तनयौ वीरौ बभ्रुः सेतुश्च विश्रुतौ / अरुद्धः सेतुपुत्रस्तु बाब्रवो रिपुरुच्यते

দ্ৰুহ্যুৰ দুজন বীৰ পুত্ৰ—বভ্ৰু আৰু সেতু—প্ৰসিদ্ধ আছিল; সেতুৰ পুত্ৰ অৰুদ্ধ ‘বাব্ৰৱ’ নামে পৰিচিত, শত্রুনাশক বুলি কোৱা হয়।

Verse 8

यौवनाश्वेन समितौ कृच्छेण निहतो बली / युद्धं सुमहदासीत्तु मासान्परिचतुर्दश

যৌৱনাশ্বৰ সৈতে সমৰত সেই বলৱানজন কষ্টেৰে নিহত হ’ল; যুদ্ধখন অতি মহৎ আছিল আৰু চৌদ মাহ ধৰি চলিছিল।

Verse 9

अरुद्धस्य तु दायादो गान्धारो नाम पार्थिवः / ख्यायते यस्य नाम्ना तु गान्धारविषयो महान्

অৰুদ্ধৰ উত্তৰাধিকাৰী ‘গান্ধাৰ’ নামৰ এজন ৰজা আছিল; তেওঁৰ নামতেই মহান গান্ধাৰ দেশ খ্যাত হৈছিল।

Verse 10

गान्धारादेशजाश्चापि तुरगा वाजिनां वराः / गान्धारपुत्रो धर्मस्तु धृतस्तस्य सुतो ऽभवत्

গান্ধাৰ দেশত জন্মা ঘোঁৰাবোৰো অশ্বসমূহৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা হয়; গান্ধাৰৰ পুত্ৰ ‘ধৰ্ম’ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ‘ধৃত’ হৈছিল।

Verse 11

धृतस्य दुर्दमो जज्ञे प्रचेतास्तस्य चात्मजः / प्रचेतसः पुत्रशतं राजानः सर्व एव ते

ধৃতৰ পুত্ৰ দুৰ্দম জন্মিল আৰু তাৰ পুত্ৰ প্ৰচেতা। প্ৰচেতসৰ শত পুত্ৰ হৈছিল; তেওঁলোক সকলোৱে ৰজা আছিল।

Verse 12

म्लेच्छराष्ट्राधिपाः सर्वे ह्युदीचीं दिशमास्थिताः / अनोश्चैव सुता वीरास्त्रयः परमधार्मिकाः

তেওঁলোক সকলোৱে ম্লেচ্ছ-ৰাষ্ট্ৰৰ অধিপতি, উত্তৰ দিশত অৱস্থিত আছিল। আৰু অনুৰো তিনিজন বীৰ পুত্ৰ আছিল; তেওঁলোক পৰমধাৰ্মিক।

Verse 13

सभानरः कालचक्षुः पराक्षस्चेति विश्रुताः / सभानरस्य पुत्रस्तु विद्वान्कालानलो नृपः

তেওঁলোক সভানৰ, কালচক্ষু আৰু পৰাক্ষ নামে প্ৰসিদ্ধ আছিল। সভানৰৰ পুত্ৰ আছিল বিদ্বান ৰজা কালানল।

Verse 14

कालानलस्य धर्मात्मा सृंजयो नाम विश्रुतः / सृंजयस्याभवत्पुत्रो वीरो नाम्ना पुरञ्जयः

কালানলৰ ধৰ্মাত্মা পুত্ৰ সৃঞ্জয় নামে প্ৰসিদ্ধ আছিল। সৃঞ্জয়ৰ পুত্ৰ জন্মিল, বীৰ পুৰঞ্জয় নামে।

Verse 15

आसीदिन्द्रसमो राजा प्रतिष्टितयशादिवि / महामनाः सुतस्तस्य महाशालस्य धार्मिकः

সেই ৰজা ইন্দ্ৰসম আছিল; তেওঁৰ যশ স্বৰ্গতো প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। তেওঁৰ ধৰ্মিক পুত্ৰ মহামনা নামে আছিল; তেওঁ মহাশালৰ পুত্ৰ।

Verse 16

सप्तद्वीपेश्वरो राजा चक्रवर्त्ती महायशाः / महामनास्तु द्वौ पुत्रौ जनयामास विश्रुतौ

সপ্তদ্বীপৰ অধিপতি, মহাযশস্বী চক্ৰৱৰ্তী ৰজাই মহান মনৰে দুজন প্ৰসিদ্ধ পুত্ৰ জন্ম দিলে।

Verse 17

उशीनरं च धर्मज्ञं तितिक्षुं चैव धार्मिकम् / उशीनरस्य पत्न्यस्तु पञ्च राजर्षिवंशजाः

উশীনৰ আছিল ধৰ্মজ্ঞ, সহিষ্ণু আৰু ধৰ্মপৰায়ণ। উশীনৰৰ পাঁচগৰাকী পত্নী আছিল, যিসকল ৰাজর্ষিবংশজাত।

Verse 18

नृगा कृमी नवा दर्वा पञ्चमी च दृषद्वती / उशीनरस्य पुत्र्यस्तु पञ्च तासु कुलोद्वहाः

নৃগা, কৃমী, নবা, দৰ্ৱা আৰু পঞ্চমী দৃষদ্বতী—এইসকল উশীনৰৰ পাঁচগৰাকী কন্যা; তেওঁলোকৰ পৰা কুলধাৰক বংশধৰ জন্মিলে।

Verse 19

तपस्यतः सुमहतो जाता वृद्धस्य धार्मिकाः / नृगायास्तु नृगः पुत्रो नवाया नव एव तु

মহান তপস্যাত ৰত বৃদ্ধৰ ঘৰত ধৰ্মপৰায়ণ সন্তান জন্মিলে। নৃগাৰ পৰা নৃগ পুত্ৰ জন্মিল, আৰু নবাৰ পৰা নৱ নামৰ পুত্ৰেই জন্মিল।

Verse 20

कृम्याः कृमिस्तु दर्वायाः सुव्रतो नाम धार्मिकः / दृषद्वती सुतश्चापि शिबिरौशीनरो द्विजाः

কৃমীৰ পৰা কৃমি পুত্ৰ জন্মিল; দৰ্ৱাৰ পৰা ধৰ্মপৰায়ণ ‘সুব্ৰত’ নামৰ পুত্ৰ জন্মিল। দৃষদ্বতীৰ পৰা শিবি আৰু ঔশীনৰ—এই দুজন দ্বিজসম পুত্ৰো জন্মিলে।

Verse 21

शिबे शिवपुरं ख्यातं यौधेयं तु नृगस्य च / नवस्य नवराष्ट्रं तु कृमेस्तु कृमिला पुरी

শিবেৰ বাবে ‘শিৱপুৰ’ প্ৰসিদ্ধ, নৃগৰ বাবে ‘যৌধেয়’; নবৰৰ বাবে ‘নৱৰাষ্ট্ৰ’ আৰু কৃমিৰ বাবে ‘কৃমিলা’ নগৰী কোৱা হয়।

Verse 22

सुव्रतस्य तथांबष्टा शिबिपुत्रान्निबोधत / शिबेस्तु शिबयः पुत्राश्चत्वारो लोकसंमताः

সুব্ৰতৰ বাবে ‘অম্বষ্টা’ (দেশ) আছে; আৰু শিবিৰ পুত্ৰসকলৰ কথা শুনা। শিবেৰ ‘শিবয়’ নামৰ চাৰি পুত্ৰ লোকসন্মত।

Verse 23

वृषदर्भः सुवीरस्तु केकयो मद्रकस्तथा / तेषां जनपदाः स्फीताः केकया मद्रकास्तथा

বৃষদৰ্ভ, সুবীৰ, কেকয় আৰু মদ্ৰক—এয়াই আছিল। তেওঁলোকৰ জনপদ সমৃদ্ধ হ’ল; কেকয় আৰু মদ্ৰক দেশ বিশেষভাৱে প্ৰসিদ্ধ হ’ল।

Verse 24

वृषदर्भाः सुवीराश्च तितिक्षोः शृणुत प्रजाः / तितिक्षुरभवद्राजा पूर्वस्यां दिशि विश्रुतः

বৃষদৰ্ভ আৰু সুবীৰ—তিতিক্ষুৰ প্ৰজা আছিল, শুনা। তিতিক্ষু ৰজা হৈছিল, যি পূৰ্ব দিশত প্ৰসিদ্ধ আছিল।

Verse 25

उशद्रथो महाबाहुस्तस्य हेमः सुतो ऽभवत् / हेमस्य सुतपा जज्ञे सुतः सुतपसो बलिः

মহাবাহু উশদ্ৰথ আছিল; তেওঁৰ পুত্ৰ হেম। হেমৰ পৰা সুতপা জন্মিল, আৰু সুতপাৰ পুত্ৰ বলি হ’ল।

Verse 26

जातो मनुष्ययोन्यां वै क्षीणे वंशे प्रजेप्सया / महायोगी स तु बलिर्बद्धो यः स महामनाः

বংশ ক্ষীণ হোৱাত প্ৰজাৰ কামনাৰে তেওঁ মানৱযোনিত জন্ম ল’লে; যি বাঁধা হৈছিল সেই মহাযোগী বলি মহামনা।

Verse 27

पुत्रानुत्पादयामास जातुर्वर्ण्यकरान्भुवि / अङ्गं स जनयामास वङ्गं सुह्मं तथैव च

তেওঁ পৃথিৱীত চাতুৰ্বৰ্ণ্য প্ৰৱৰ্তক পুত্ৰসকলক উৎপন্ন কৰিলে; অঙ্গ, বঙ্গ আৰু সুহ্মকো জন্ম দিলে।

Verse 28

युद्धं कलिङ्गं च तथा वालेयं क्षत्रमुच्यते / वालेया ब्राह्मणाश्चैव तस्य वंशकराः प्रभोः

যুদ্ধ, কলিঙ্গ আৰু বালেয়—এহঁতক ক্ষত্ৰিয় বোলা হয়; আৰু বালেয় ব্ৰাহ্মণসকলেও সেই প্ৰভুৰ বংশবর্ধক হ’ল।

Verse 29

बलेस्तु ब्रह्मणा दत्ता वराः प्रीतेन धीमतः / महायोगित्वमायुश्च कल्पस्य परिमाणकम्

ধীমান বলিক প্ৰসন্ন ব্ৰহ্মাই বৰ দিলে—মহাযোগিত্ব আৰু এক কল্পৰ পৰিমাণ আয়ু।

Verse 30

संग्रामे वाप्यजेयत्वं धर्मे चैव प्रभावतः / त्रैलोक्यदर्शनं चैव प्राधान्यं प्रसवे तथा

সঙ্গ্ৰামত অজেয়তা, ধৰ্মত প্ৰভাৱশক্তি; লগতে ত্ৰৈলোক্যদৰ্শন আৰু সন্তান-প্ৰসৱত প্ৰাধান্যও।

Verse 31

बलेश्चा प्रतिमत्वं वे धर्मतत्त्वार्थदर्शनम् / चतुरो नियतान्वर्णांस्त्वं वै स्थापयितेति वै

হে বলে! তোমাৰ ধৰ্মতত্ত্বৰ অৰ্থদৰ্শন আৰু আদৰ্শ-প্ৰতিমত্ব লাভ হওক; তুমি নিৰ্দিষ্ট চাৰিটা বৰ্ণ স্থাপন কৰিবা—এনেদৰে কোৱা হ’ল।

Verse 32

इत्युक्तो विभुना राजा बलिः शान्ति पराययौ / कालेन महता विद्वान्स्वं च स्थानमुपागतः

এইদৰে বিভুৰ বাক্য শুনি ৰজা বলি শান্তিৰ আশ্ৰয় ল’লে; বহু কাল পাৰ হৈ সেই জ্ঞানী নিজৰ স্থানলৈ উপনীত হ’ল।

Verse 33

तेषां जनपदाः स्फीता अङ्गवङ्गाश्च सुह्मकाः / पुण्ड्राः कलिङ्गश्च तथा तेषां वंशं निबोधत

তেওঁলোকৰ জনপদসমূহ সমৃদ্ধ আছিল—অঙ্গ, বঙ্গ আৰু সুহ্ম; লগতে পুণ্ড্ৰ আৰু কলিঙ্গ। এতিয়া তেওঁলোকৰ বংশ জানি লোৱা।

Verse 34

तस्य ते तनयाः सर्वे क्षेत्रजा मुनिसंभवाः / संभूता दीर्घतमसः सुदेष्णायां महौजसः

তেওঁৰ সেই সকলো পুত্ৰ ক্ষেত্ৰজ, মুনিসম্ভৱ; মহৌজস্বী দীৰ্ঘতমসে সুদেষ্ণাৰ গৰ্ভত তেওঁলোকক উৎপন্ন কৰিলে।

Verse 35

ऋषय ऊचुः कथं बलेः सुताः पञ्च जनिताः क्षेत्रजाः प्रभो / ऋषिणा दीर्घतमसा ह्येतत्प्रब्रूहि पृच्छताम्

ঋষিসকলে ক’লে—হে প্ৰভো! বলিৰ পাঁচ পুত্ৰ ক্ষেত্ৰজ কেনেকৈ জন্মিল? ঋষি দীৰ্ঘতমসৰ দ্বাৰা এইটো কেনেকৈ ঘটিল, সুধোঁতাসকলক কওক।

Verse 36

सूत उवाच उशिजो नाम विख्यात आसीद्धीमानृषिः पुरा / भार्या वै ममता नाम बभूवास्य महात्मनः

সূতে ক’লে—পুৰাতন কালত উশিজ নামৰ এজন প্ৰসিদ্ধ, ধীমান ঋষি আছিল। সেই মহাত্মাৰ পত্নীৰ নাম মমতা আছিল।

Verse 37

उशिजस्य कनीयांस्तु पुरोधा यो दिवौकसाम् / बृहस्पतिर्बृहत्तेजा ममतां सो ऽभ्यपद्यत

উশিজৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা, দেৱলোকৰ পুৰোহিত, মহাতেজস্বী বৃহস্পতিয়ে মমতাৰ ওচৰলৈ গৈ তাক আশ্ৰয় কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 38

उवाच ममता तं तु बृहस्पतिमनिच्छती / अन्तर्वत्न्यस्मि ते भ्रातुर्ज्येष्ठस्यास्य च भामिनी

মমতাই অনিচ্ছাৰে বৃহস্পতিলৈ ক’লে—মই গৰ্ভৱতী; মই তোমাৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতাৰ পত্নী, হে দীপ্তিমান।

Verse 39

अयं हि मे महान्गर्भो रोरवीति बृहस्पते / अजस्रं ब्रह्म चाभ्यस्य षडङ्गं वेदमुद्गिरन्

হে বৃহস্পতি! মোৰ গৰ্ভত এই মহান গৰ্ভ ৰোৰৱ কৰি কান্দে; আৰু অবিৰত ব্ৰহ্মৰ অভ্যাস কৰি ষড়ঙ্গসহ বেদ উচ্চাৰণ কৰে।

Verse 40

अमोघरे तास्त्वं चापि न मां भजितुमर्हसि / अस्मिन्नेव यथाकाले यथा वा मन्यसे विभो

হে অমোঘৰেতা! তুমিও মোক ভজিবলৈ/ভোগ কৰিবলৈ যোগ্য নহা; এই সময়তেই, যথাকালে—যেনেকৈ তুমি উচিত বুলি ভাবা, হে বিভু।

Verse 41

एवमुक्तस्तया सम्यग्बृहतेजा बृहस्पतिः / कामात्मानं महात्मापि नात्मानं सो ऽभ्यधारयत्

তাইদ্বাৰা এইদৰে সম্যক্ কোৱা সত্ত্বেও মহাতেজস্বী বৃহস্পতিয়ে—মহাত্মা হৈয়ো—নিজকে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰিলে; কামভাবেই তেওঁক আচ্ছন্ন কৰিলে।

Verse 42

संबभूवैव धर्मात्मा तया सार्द्धं बृहस्पति / उत्सृजन्तं तदा रेतो गर्भस्थः सो ऽस्य भाषत

তেতিয়া ধৰ্মাত্মা বৃহস্পতি তাইৰ সৈতে সংগম কৰিলে। সেই সময়ত তেওঁ ৰেতঃ বিসৰ্জন কৰোঁতে গৰ্ভস্থ সেই জনে তেওঁক ক’লে।

Verse 43

शुक्रं त्याक्षीश्च मा जीव द्वयोर्नेहास्ति संभवः / अमोघरेतास्त्वं वापि पूर्वं चाहमिहागतः

হে জীৱ! তুমি শুক্ৰ ত্যাগ কৰি জীয়াই থাক; ইয়াত আমাৰ দুয়োৰে একেলগে সম্ভৱ নাই। তুমি অমোঘবীৰ্য, আৰু মইও আগতেই ইয়ালৈ আহিছোঁ।

Verse 44

शशाप तं तदा क्रुद्ध एवमुक्तो बृहस्पतिः / उशिजस्य सुतं भ्रातुर्गर्भस्थं भगवानृषिः

এইদৰে কোৱা শুনি ক্ৰুদ্ধ হৈ ভগৱান ঋষি বৃহস্পতিয়ে উশিজৰ পুত্ৰ—ভ্ৰাতাৰ গৰ্ভস্থ পুত্ৰ—তাক তেতিয়াই শাপ দিলে।

Verse 45

यस्मात्त्वमीदृशे काले सर्वभूतेप्सिते सति / मामेवमुक्तवान्मोहात्तमो दीर्घं ग्रवेक्ष्यसि

কাৰণ এনে সময়ত, যেতিয়া সকলো ভূতে (সন্তান) কামনা কৰে, তুমি মোহবশত মোক এইদৰে কৈছা; সেয়ে তুমি দীঘলীয়া সময় অন্ধকাৰেই দেখিবা।

Verse 46

ततो दीर्घतमा नाम शापादृषिरजायत / अथौशिजो बृहत्कीर्तिर्बृहस्पतिरिबौजसा

তাৰ পিছত শাপফলত ‘দীৰ্ঘতমা’ নামৰ ঋষি জন্মিল; তাৰ পাছত ঔশিজ বংশৰ বৃহৎকীৰ্তি, তেজত যেন বৃহস্পতিসদৃশ, প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল।

Verse 47

ऊर्द्ध्वरेतास्ततश्चापि न्यवसद्भ्रातुराश्रमे / गोधर्मं सौरभेयात्तु वृषभाच्छतवान्प्रभोः

তাৰ পাছত ঊৰ্ধ্বৰেতা হৈ সি ভাতৃৰ আশ্ৰমত বাস কৰিলে; আৰু প্ৰভুৰ বৃষভৰ পৰা সৌৰভেয় গোধৰ্মৰ উপদেশ গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 48

तस्य भ्राता पितृव्यस्तु चकार भवनं तदा / तस्मिन्हि तत्र वसति यदृच्छाभ्यागतो वृषः

তেতিয়া তাৰ ভ্ৰাতা, পিতৃব্যসম, এটা বাসগৃহ নিৰ্মাণ কৰিলে; আৰু তাত বাস কৰি থাকোঁতেই যাদৃচ্ছিকভাৱে এটা বৃষ আহি উপস্থিত হ’ল।

Verse 49

दर्शार्थमास्तृतान्दर्भाञ्चचार सुरभीसुतः / जग्राह तं दीर्घ तमा विस्फुरन्तं तु शृङ्गयोः

দৰ্শনৰ বাবে পতা দৰ্ভাৰ ওপৰেৰে সুৰভীপুত্ৰ চলিল; তেতিয়া দীৰ্ঘতমাই শিঙ দুটা কঁপাই থকা সেই বৃষক ধৰি পেলালে।

Verse 50

स तेन निगृहीतस्तु न चचाल पदात्पदम् / ततो ऽब्रवीद् वृषस्तं वै सुंच मां बलिनां वर

সি ধৰি ৰাখিলেও সেই বৃষ একো খোজ নচলিল; তেতিয়া বৃষে ক’লে—হে বলৱানসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ, মোক এৰি দে।

Verse 51

न मया सादितस्तात बलवांस्तद्विधः क्वचित् / त्र्यंबकं वहता देवं यतो जातो ऽस्मि भूतले

হে তাত! মোৰ দ্বাৰা তেনে বলৱান আৰু তদ্বিধ কোনো কেতিয়াও পৰাভূত হোৱা নাই; কিয়নো মই ভূতলত ত্ৰ্যম্বক দেৱক বহন কৰা জনৰ পৰা জন্ম লৈছোঁ।

Verse 52

सुंच मां बलिनां श्रेष्ठ प्रतिस्नेहं वरं वृणु / एवमुक्तो ऽब्रवीदेनं जीवंस्त्वं मे क्व यास्यसि

হে বলৱানসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ! মোক এৰি দে, প্ৰতিস্নেহৰ বৰ বাছ। এইদৰে কোৱা হ’লে সি তাক ক’লে—তই জীয়াই থাকি মোৰ পৰা ক’লৈ যাবি?

Verse 53

तेन त्वाहं न मोक्ष्यामि परस्वादं चतुष्पदम् / ततस्तं दीर्घतमसं स वृषः प्रत्युवाच ह

সেই কাৰণে মই তোক—পৰৰ স্বাদৰ লোভী সেই চতুষ্পদক—এৰি নিদিওঁ। তেতিয়া সেই বৃষে দীৰ্ঘতমসক প্ৰত্যুত্তৰ দিলে।

Verse 54

नास्माकं विद्यते तात पातकं स्तेयमेव च / भक्ष्याभक्ष्यं न जानीमः पेयापेयं च सर्वशः

হে তাত! আমাৰ বাবে ন পাতক আছে ন চৌৰ্য; কি ভক্ষ্য কি অভক্ষ্য, কি পেয় কি অপেয়—আমি সৰ্বথা নাজানোঁ।

Verse 55

कार्या कार्यं च वै विप्र गम्यगम्यं तथैव च / न पाप्मानो वयं विप्र धर्मो ह्येष गवां श्रुतः

হে বিপ্ৰ! কি কৰা উচিত কি নহয়, ক’লৈ যোৱা উচিত ক’লৈ নহয়—এইটোও; হে বিপ্ৰ! আমি পাপী নহয়, কিয়নো এইটো গাভীৰ শ্ৰুত ধৰ্ম বুলি শুনা যায়।

Verse 56

गवां नाम स वे श्रुत्वा संभ्रान्तस्त ममुञ्चत / भक्त्या चानुश्रविकया गोसुतं वै प्रसादयन्

গৰুৰ নাম শুনি সি বিচলিত হৈ তাক এৰি দিলে। তাৰ পিছত ভক্তিৰে, পৰম্পৰাৰে শুনা ভক্তিবাণীৰে গোপুত্ৰক প্ৰসন্ন কৰিলে।

Verse 57

प्रसादतो वृषेन्द्रस्य गोधर्मं जगृहे ऽथ सः / मनसैव तदा दध्रे तद्विधस्तत्परायणः

বৃষেন্দ্ৰৰ প্ৰসাদত সি গোধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে। তেতিয়া সি মনতে তাক ধাৰণ কৰি, সেই বিধিৰ হৈ তাতেই পৰায়ণ ৰ’ল।

Verse 58

ततो यवीयसः पत्नीमौतथ्यस्याभ्यमन्यत / विचेष्टमानां रुदतीं दैवात्संमूढचेतनः

তাৰ পিছত দৈৱবশত তাৰ চেতনা মোহিত হ’ল, আৰু কান্দি ছটফট কৰা ঔতথ্যৰ কনিষ্ঠা পত্নীক অপমান কৰিবলৈ ভাবিলে।

Verse 59

अवलेपं तु तंमत्वा सुरद्वांस्तस्य नाक्षमत् / गोधर्म वै बलं कृत्वा स्नुषां स ह्यभ्यमन्यत

তাৰ সেই দম্ভ বুজি সুৰদ্বান সেয়া সহিব নোৱাৰিলে। গোধৰ্মকেই বল কৰি সি নিজৰ স্নুষা (বোৱাৰী)ক অপমান কৰিবলৈ মন কৰিলে।

Verse 60

विपर्ययं तु तं दृष्ट्वा शरद्वान्प्रविचिन्त्य च / भविष्यमर्थं ज्ञात्वा च महात्मा त्ववमत्य तम्

সেই বিপৰ্যয় দেখি শৰদ্বানে গভীৰভাৱে চিন্তা কৰিলে। ভৱিষ্যতৰ অৰ্থ বুজি সেই মহাত্মাই তাক তুচ্ছ জ্ঞান কৰি উপেক্ষা কৰিলে।

Verse 61

प्रोवाच दीर्घतमसं क्रोधात्संरक्तलोचनः / गम्यागम्यं न जानीषे गोधर्मात्प्रार्थयन्स्रुषाम्

ক্ৰোধত ৰক্তচক্ষু হৈ সি দীৰ্ঘতমসক ক’লে—তুমি গম্য-অগম্য নাজানো; গো-ধৰ্মৰ নাম লৈ নাৰীৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিছা।

Verse 62

दुर्वृत्तं त्वां त्यजाम्येष गच्छ त्वं स्वेन कर्मणा / यस्मात्त्वमन्धो वृद्धश्च भर्त्तव्यो दुरनुष्ठितः

হে দুৰ্বৃত্ত, মই তোমাক ত্যাগ কৰিছোঁ; তুমি নিজৰ কৰ্ম অনুসাৰে যোৱা। তুমি অন্ধ আৰু বৃদ্ধ, সেয়ে দুঃআচৰণ সত্ত্বেও তোমাক ভৰণ কৰিব লাগে।

Verse 63

तेनासि त्वं परित्यक्तो दुराचारो ऽसि मे मतः / सूत उवाच कर्मण्यस्मिंस्ततः क्रूरे तस्य बुद्धिरजायत

সেয়ে তুমি পৰিত্যক্ত; মোৰ মতে তুমি দুঃআচাৰী। সূত ক’লে—সেই ক্ৰূৰ কৰ্মৰ পাছত তাৰ মনত এটা বুদ্ধি উদয় হ’ল।

Verse 64

निर्भर्त्स्य चैव बहुशो बाहुभ्यां परिगृह्य च / कोष्टे समुद्रे प्रक्षिप्य गङ्गांभसि समुत्सृजत्

সি বহুবার ধমকি দি, দুবাহুতে ধৰি, এটা বাকচত ভৰাই সাগৰত নিক্ষেপ কৰিলে আৰু গংগাৰ পানীত ভাসাই দিলে।

Verse 65

उह्यमानः समुद्रस्तु सप्ताहं श्रोतसा तदा / तं सस्त्रीको बलिर्नाम राजा धर्मार्थतत्त्ववित्

তেতিয়া সি সাগৰৰ সোঁতত সাত দিন ধৰি ভাহি গ’ল। তাক পত্নীসহ ‘বলি’ নামৰ ৰজাই—ধৰ্ম-অৰ্থৰ তত্ত্বজ্ঞ—পাই গ’ল।

Verse 66

अपश्यन्मज्जमानं तु स्रोतसोभ्यासमागतम् / तं गृहीत्वा स धर्मात्मा बलिर्वैरोचनस्तदा

স্ৰোতসকলৰ ওচৰলৈ আহি ডুবি থকা তাক দেখি ধৰ্মাত্মা বৈৰোচন বলিয়ে তেতিয়া তাক ধৰি ল’লে।

Verse 67

अन्तःपुरे जुगोपैनं भक्ष्यैर्भोज्यैश्च तर्पयन् / प्रीतः स वै वरेणाथ च्छन्दयामास वै बलिम्

তেওঁ অন্তঃপুৰত তাক ৰক্ষা কৰিলে আৰু ভক্ষ্য-ভোজ্যৰে তৃপ্ত কৰি প্ৰসন্ন হৈ বৰ দি বলিক সন্তুষ্ট কৰিলে।

Verse 68

स च तस्माद्वरं वव्रे पुत्रार्थी दानवर्षभः / बलिरुवाच संतानार्थं महाभाग भार्यायां मम मानद

পুত্ৰলাভকামী দানৱশ্ৰেষ্ঠই তেওঁৰ পৰা বৰ বিচাৰিলে। বলিয়ে ক’লে—হে মহাভাগ, হে মানদ! মোৰ পত্নীৰ গৰ্ভে সন্তানৰ বাবে বৰ দিয়া।

Verse 69

पुत्रान्धर्मार्थसंयुक्तानुत्पादयितुमर्हसि / एवमुक्तस्तुतेनर्षिस्तथास्त्वित्युक्तवान्हितम्

ধৰ্ম-অৰ্থযুক্ত পুত্ৰ উৎপন্ন কৰিবলৈ তুমি যোগ্য হওঁ। এইদৰে কোৱা হ’লে ঋষিয়ে ‘তথাস্তु’ বুলি মঙ্গলকৰ বাক্য দিলে।

Verse 70

सुदेष्णां नाम भार्यां स्वां राजास्मै प्राहिणोत्तदा / अन्धं वृद्धं च तं दृष्ट्वा न सा देवी जगाम ह

তেতিয়া ৰজাই সুধেষ্ণা নামৰ নিজৰ পত্নীক তেওঁৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে। কিন্তু তাক অন্ধ আৰু বৃদ্ধ দেখি সেই দেৱী তেওঁৰ ওচৰলৈ নগ’ল।

Verse 71

स्वां च धात्रेयिकां तस्मै भूषयित्वा व्यसर्जयत् / कक्षीवच्चक्षुषौ तस्यां शूद्रयोन्यामृषिर्वशी

তেওঁ নিজৰ ধাত্ৰেয়িকা কন্যাক অলংকৃত কৰি তেওঁৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে। সেই শূদ্ৰযোনিতেই বশী ঋষিয়ে কক্ষীবৎচ আৰু চক্ষুষ—দুজন পুত্ৰ জন্ম দিলে।

Verse 72

जनया मास धर्मात्मा पुत्रावेतौ महौजसौ / कक्षीवच्चक्षुषौ तौ तु दृष्ट्वा राजा बलिस्तदा

ধৰ্মাত্মাই এক মাহৰ ভিতৰতে এই দুজন মহাতেজস্বী পুত্ৰ—কক্ষীবৎচ আৰু চক্ষুষ—জন্ম দিলে। তেওঁলোকক দেখি তেতিয়া ৰজা বলি বিস্মিত হ’ল।

Verse 73

अधीतौ विधिवत्सम्य गीश्वरौ ब्रह्मवादिनौ / सिद्धौ प्रत्यक्षधर्माणौ बुद्धौ श्रेष्ठतमावपि

তেওঁলোক দুয়ো বিধিমতে সম্যক অধ্যয়নসম্পন্ন, বাক্‌-নিপুণ আৰু ব্ৰহ্মবাদী আছিল। তেওঁলোক সিদ্ধ, প্ৰত্যক্ষধৰ্মসম্পন্ন আৰু বুদ্ধিতো অতি শ্ৰেষ্ঠ আছিল।

Verse 74

ममैताविति होवाच बलिर्वैरोचनस्त्वृषिम् / नेत्युवाच ततस्तं तु ममैताविति चाब्रवीत्

তেতিয়া বৈৰোচন বলিয়ে ঋষিক ক’লে—“এই দুজন মোৰ।” ঋষিয়ে ক’লে—“নহয়।” তেতিয়া বলিয়ে পুনৰ ক’লে—“এই দুজন মোৰেই।”

Verse 75

उत्पन्नौ शूद्रयोनौ तु भवतः क्ष्मासुरोत्तमौ / अन्धं वृद्धं च मां मत्वा सुदेष्णा महिषी तव

হে পৃথিৱীৰ অসুৰোত্তম! এই দুজন তোমাৰ শূদ্ৰযোনিতেই জন্মিছে। তোমাৰ মহিষী সুদেষ্ণাই মোক অন্ধ আৰু বৃদ্ধ বুলি ভাবি (এনে কৰিছিল)।

Verse 76

प्राहिणोदवमानीय शूद्रीं धात्रेयिकां मम / ततः प्रसादयामास पुनस्तमृषिसत्तमम्

তাই অৱজ্ঞা কৰি মোৰ ধাত্রী বা শুদ্ৰা দাসীক পঠাই দিছিল। তাৰ পাছত ৰজাই সেই ঋষিশ্ৰেষ্ঠক পুনৰ প্ৰসন্ন কৰিলে।

Verse 77

बलिर्भार्यां सुदेष्णा च भर्त्सयामास वै प्रभुः / पुनश्चैनामलङ्कृत्य ऋषये प्रत्यपादयत्

প্ৰভু বলিয়ে নিজ পত্নী সুদেষ্ণাক ভৰ্ৎসনা কৰিলে। তাৰ পাছত তেওঁক অলংকৃত কৰি পুনৰ ঋষিৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰিলে।

Verse 78

तां स दीर्घतमा देवीमब्रवीद्यदि मां शुभे / दध्ना लवणमिश्रेण स्वभ्यक्तं नग्नकं तथा

সেই দীৰ্ঘতমা ঋষিয়ে দেৱীক ক’লে: 'হে কল্যাণী! যদি তুমি দৈ আৰু নিমখ সনা মোৰ নগ্ন শৰীৰক...'

Verse 79

लेहिष्यस्यजुगुप्सन्ती ह्यापादतलमस्तकम् / ततस्त्वं प्राप्स्यसे देवि पुत्रांश्च मनसेप्सितान्

'...ঘৃণা নকৰাকৈ ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা মূৰলৈকে লেহন কৰা, তেন্তে হে দেৱী! তুমি তোমাৰ বাঞ্ছিত পুত্ৰ লাভ কৰিবা।'

Verse 80

तस्य सा तद्वचो देवी सर्वं कृतवती तथा / अपानं च समासाद्य जुगुप्संती ह्यवर्जयत्

সেই দেৱীয়ে তেওঁৰ কথা মতে সকলোখিনি কৰিলে। কিন্তু অপান (গুহ্যদ্বাৰ) স্থান পাই ঘৃণাবশতঃ তেওঁ সেয়া এৰাই চলিল।

Verse 81

तमुवाच ततः सर्षिर्यस्ते परिहृतं शुभे / विनापानं कुमारं त्वं जनयिष्यसि पूर्वजम्

তেতিয়া ঋষিয়ে ক’লে—হে শুভে, তুমি যি পৰিহাৰ কৰিছা সেয়াই; তুমি অপান-বায়ু নথাকিলেও পূৰ্বজসম এক কুমাৰ জন্ম দিবা।

Verse 82

ततस्तं दीर्घतमसं सा देवी प्रत्युवाच ह // नार्हसि त्वं महाभाग पुत्रं दातुं ममेदृशम्

তেতিয়া সেই দেৱীয়ে দীৰ্ঘতমসক ক’লে—হে মহাভাগ, মোৰ দৰে জনীক এনেকুৱা পুত্ৰ দান কৰা তোমাৰ উচিত নহয়।

Verse 83

ऋषिरुवाच तवापरधो देव्येष नान्यथा भविता तु वै / देवीदृशं च ते पौत्रमहं दास्यामि सुप्रते

ঋষিয়ে ক’লে—দেৱী, এইটো তোমাৰেই অপৰাধ; ই অন্যথা নহ’ব। হে সুপ্ৰতে, মই তোমাক দেৱীৰ দৰে এক পৌত্ৰ দিম।

Verse 84

तस्यापानं विना चैव योग्यभावो भविष्यति / तां स दीर्घतमाश्चैव कुक्षौ स्पृष्ट्वदमब्रवीत्

তাৰ অপান-বায়ু নথাকিলেও যোগ্যতা থাকিব। তেতিয়া দীৰ্ঘতমসে তাইৰ কুক্ষি স্পৰ্শ কৰি এইদৰে ক’লে।

Verse 85

प्राशितं दधियत्ते ऽद्य ममाङ्गाद्वै शुचिस्मिते / तेन ते पूरितो गर्भः पौर्णमास्यामिवोदधिः

হে শুচিস্মিতে, আজি তুমি মোৰ অঙ্গৰ পৰা উৎপন্ন দধি পান কৰিছা; তাতে তোমাৰ গৰ্ভ পূৰ্ণিমাৰ সাগৰৰ দৰে পৰিপূৰ্ণ হৈছে।

Verse 86

भविष्यन्ति कुमारास्ते पञ्च देवसुतोपमाः / तेजस्विनः पराक्रान्ता यज्वानो धार्मिकास्तथा

সেই পাঁচজন কুমাৰ দেৱসুতৰ সদৃশ হ’ব—তেজস্বী, পৰাক্ৰমী, যজ্ঞকাৰী আৰু ধৰ্মনিষ্ঠ।

Verse 87

ततोंऽगस्तु सुदेष्णाया ज्येष्ठपुत्रो व्यजायत / वङ्गस्तस्मात्कलिङ्गस्तु पुण्ड्रः सुह्मस्तथैव च

তাৰপিছত সুদেষ্ণাৰ গৰ্ভত জ্যেষ্ঠপুত্ৰ অঙ্গ জন্মিল; আৰু তাৰ পৰা বঙ্গ, কলিঙ্গ, পুণ্ড্ৰ আৰু সুহ্মো জন্মিল।

Verse 88

वंशभाजस्तु पञ्चैते बलेः क्षेत्रे ऽभवंस्तदा / इत्येते दीर्घतमसा बलेर्दत्ताः सुताः पुरा

এই পাঁচজন বংশৰ ভাগীদাৰ হৈ তেতিয়া বলিৰ ক্ষেত্ৰত জন্মিল; এইদৰে প্ৰাচীনকালত দীৰ্ঘতমাই তেওঁলোকক বলিক পুত্ৰৰূপে দান কৰিছিল।

Verse 89

प्रजा ह्युपहतास्तस्य ब्रह्मणा कारणं प्रति / अपत्यमस्य दारेषु स्वेषु माभून्महात्मनः

তেওঁৰ প্ৰজা ব্ৰহ্মাৰ কাৰণত পীড়িত হৈছিল; সেয়ে সেই মহাত্মাৰ নিজ পত্নীসকলৰ গৰ্ভত সন্তান নহওক—এনেদৰে (নিয়ত হ’ল)।

Verse 90

ततो मनुष्ययोन्यां वै जनयामास स प्रजाः / सुरभिर्दीर्घत मसमथ प्रीतो वचो ऽब्रवीत्

তাৰপিছত তেওঁ মানুহৰ যোনিতেই প্ৰজাসকল জন্ম দিলে; আৰু সুৰভী আনন্দিত হৈ দীৰ্ঘতমাক কথা ক’লে।

Verse 91

विचार्य यस्माद्गोधर्मं त्वमेवं कृतवानसि / भक्त्या चानन्ययास्मासु मुने प्रीतास्मि तेन ते

হে মুনি! গোধৰ্ম বিচাৰ কৰি তুমি এইদৰে কৰিছা, আৰু আমাৰ প্ৰতি অনন্য ভক্তি ৰাখিছা; সেয়ে মই তোমাত প্ৰসন্ন।

Verse 92

तस्मात्तव तमो दीर्घं निस्तदाम्यद्य पश्य वै / बार्हस्पत्यं च यत्ते ऽन्यत्पापं संतिष्ठते तनौ

সেয়ে চোৱা, আজি মই তোমাৰ দীঘলীয়া তমসা দূৰ কৰোঁ; আৰু তোমাৰ দেহত স্থিত বাৰ্হস্পত্য-সম্বন্ধীয় অন্য পাপো নাশ কৰোঁ।

Verse 93

जरामृत्युभयं चैव ह्याघ्राय प्रणुदामि ते / आघ्रातमात्रो ऽसा पश्यत्सद्यस्तमसि नाशिते

মই তোমাৰ জৰা আৰু মৃত্যুৰ ভয়ো ঘ্ৰাণ কৰি দূৰ কৰোঁ; চোৱা, কেৱল ঘ্ৰাণ কৰাতেই তমসা নাশ হৈ সি তৎক্ষণাৎ দেখা পালে।

Verse 94

आयुष्मांश्च युवा चैव चक्षुष्मांश्च ततो ऽभवत् / गवा हृततमाः सो ऽथ गौतमः समपद्यत

তেতিয়া সি দীঘলীয়া আয়ুস, যৌৱন আৰু দৃষ্টিশক্তি লাভ কৰিলে; গোৱে যাৰ তমসা হৰণ কৰিছিল, সেই গৌতম পুনৰ স্থিতিলাভ কৰিলে।

Verse 95

कक्षीवांस्तु ततो गत्वा सह पित्रा गिरिव्रजम् / यथोद्दिष्टं हि पित्राथ चचार विपुलं तपः

তাৰ পিছত কক্ষীৱান পিতাৰ সৈতে গিৰিব্ৰজলৈ গ’ল; আৰু পিতাই যিদৰে নিৰ্দেশ দিছিল, তেনেদৰে সি মহান তপস্যা কৰিলে।

Verse 96

ततः कालेन महता तपसा भावितः स वै / विधूय सानुजो दोषान्ब्राह्मण्यं प्राप्तवान्प्रभुः

তাৰ পাছত দীঘলীয়া সময় তপস্যাৰে পৰিশুদ্ধ হৈ, তেওঁ অনুজসহ দোষসমূহ দূৰ কৰি প্ৰভুৱে ব্ৰাহ্মণ্য লাভ কৰিলে।

Verse 97

ततो ऽब्रवीत्पिता त्वेनं पुत्रवानस्म्यहं प्रभो / सुपुत्रेण त्वया तात कृतार्थश्च यशस्विना

তেতিয়া পিতাই তেওঁক ক’লে—হে প্ৰভো, মই পুত্ৰবান হ’লোঁ; বৎস, তোমাৰ দৰে যশস্বী সুপুত্ৰে মোক কৃতাৰ্থ কৰিলে।

Verse 98

युक्तात्मानं ततः सो ऽथ प्राप्तवान्ब्रह्मणः क्षयम् / ब्राह्मण्यं प्राप्य कक्षीवान्सहस्रमसृजत्सुतान्

তাৰ পাছত সংযত আত্মা হৈ তেওঁ ব্ৰহ্মলোকৰ ধাম লাভ কৰিলে; ব্ৰাহ্মণ্য পাই কক্ষীৱানে সহস্ৰ পুত্ৰ সৃষ্টি কৰিলে।

Verse 99

कूष्माण्डा गौतमास्ते वै स्मृताः कक्षीवतः सुताः / इत्येष दीर्घतमसो बलेर्वैरोचनस्य वै

কক্ষীৱানৰ সেই পুত্ৰসকল ‘কূষ্মাণ্ড’ আৰু ‘গৌতম’ নামে স্মৃত; এইদৰে দীৰ্ঘতমস আৰু বৈৰোচন বলিৰ এই বৃত্তান্ত।

Verse 100

समागमः समाख्यातः संतानश्चोभयोस्तथा / बलिस्तानभिषिच्येह पञ्च पुत्रानकल्मषान्

ইয়াত উভয়ৰ সমাগম আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানৰ কথাও বৰ্ণিত; আৰু এই প্ৰসঙ্গত বলিয়ে ইয়াত পাঁচজন অকল্মষ পুত্ৰক অভিষেক কৰিলে।

Verse 101

कृतार्थः सो ऽपि योगात्मा योगमाश्रित्य च प्रभुः / अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाक्षी चरत्युत

সেই যোগাত্মা প্ৰভু যোগৰ আশ্ৰয় লৈ কৃতাৰ্থ হ’ল; সকলো ভূতৰ অদৃশ্য হৈ, কালৰ অপেক্ষাত বিচৰণ কৰে।

Verse 102

तत्राङ्गस्य तु राजर्षे राजासीद्दधिवाहनः / सो ऽपराधात्सुदेष्णाया अनपानो ऽभवन्नृपः

হে ৰাজর্ষি! তাত অঙ্গদেশৰ ৰজা দধিবাহন আছিল; সুদেষ্ণাৰ প্ৰতি অপৰাধৰ ফলত সেই নৃপ ‘অনপান’ নামে পৰিচিত হ’ল।

Verse 103

अनपानस्य पुत्रस्तु राजा दिविरथः स्मृतः / पुत्रो दिविरथस्यासीद्विद्वान्धर्मरथो नृपः

অনপানৰ পুত্ৰ ‘দিবিৰথ’ নামে ৰজা বুলি স্মৃত; দিবিৰথৰ পুত্ৰ আছিল বিদ্বান নৃপ ‘ধৰ্মৰথ’।

Verse 104

एते एक्ष्वाकवः प्रोक्ता भवितारः कलौ युगे / बृहद्बलान्वये जाता महावीर्यपराक्रमाः

এওঁলোক ইক্ষ্বাকুবংশীয় বুলি কোৱা হৈছে, যিসকল কলিযুগত ভবিষ্যতে হ’ব; বৃহদ্বলৰ বংশত জন্ম লৈ মহাবীৰ্য আৰু পৰাক্ৰমশালী।

Verse 105

शूराश्च कृतविद्याश्च सत्यसंधा जितेन्द्रियाः / अत्रानुवंशश्लोको ऽयं भविष्यज्ज्ञैरुदाहृतः

তেওঁলোক শূৰ, বিদ্যাসম্পন্ন, সত্যসঙ্কল্প আৰু জিতেন্দ্ৰিয়; ইয়াত এই অনুবংশ-শ্লোক ভবিষ্যজ্ঞসকলে উচ্চাৰণ কৰিছে।

Verse 106

इक्ष्वाकूणामयं वंशः सुमित्रान्तो भविष्यति / सुमित्रं प्राप्य राजानं संस्थां प्राप्स्यति वै कलौ

ইক্ষ্বাকুসকলৰ এই বংশ সুমিত্ৰত গৈ শেষ হ’ব। কলিযুগত সুমিত্ৰ নামৰ ৰজাক লাভ কৰি এই বংশ নিশ্চিতভাৱে সমাপ্তি পাব।

Verse 107

इत्येतन्मानवं क्षत्रमैलं च समुदात्दृतम् / अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि मगधो यो बृहद्रथः

এইদৰে মানৱ ক্ষত্ৰ আৰু ঐল বংশৰ কথা সংক্ষেপে কোৱা হ’ল। এতিয়া তাৰ ওপৰত মই মগধৰ বৃহদ্ৰথৰ বৰ্ণনা কৰিম।

Verse 108

जरासंधस्य ये वंशे सहदेवान्वये नृपाः / अतीता वर्त्तमानाश्च भविष्याश्च तथा पुनः

জরাসন্ধৰ বংশত, সহদেৱৰ অন্বয়ত যিসকল নৃপতি আছিল—অতীত, বৰ্তমান আৰু ভবিষ্যৎ—তেওঁলোকৰ কথাও (ইয়াত) আছে।

Verse 109

प्राधान्यतः प्रवक्ष्यामि गदतो मे निबोधत / संग्रामे भारते तस्मिन्सहदेवो निपातितः

মই প্ৰাধান্যকৈ (তেওঁলোকৰ) বৰ্ণনা কৰিম; মোৰ কথালৈ মন দিয়া। সেই ভাৰত-যুদ্ধৰ ৰণত সহদেৱ পতিত হৈছিল।

Verse 110

सोमापिस्तस्य तनयो राजर्षिः स गिरिव्रजे / पञ्चाशतं तथाष्टौ च समा राज्यमकारयत्

তেওঁৰ পুত্ৰ সোমাপি; গিৰিব্ৰজত তেওঁ ৰাজর্ষি হৈছিল। তেওঁ আঠান্ন বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল।

Verse 111

श्रुतश्रवाः सप्तषष्टिः समास्तस्य सुतो ऽभवत् / अयुतायुस्तु षड्विंशद्राज्यं वर्षाण्यकारयत्

শ্ৰুতশ্ৰৱা তেওঁৰ পুত্ৰ হৈছিল আৰু তেওঁ সাতষট্টি বছৰ জীয়াই আছিল। অযুতায়ুৱে ছাব্বিশ বছৰ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল।

Verse 112

समाः शतं निरामित्रो महीं भुक्त्वा दिवं गतः / पञ्चाशतं समाः षट् च सुक्षत्रः प्राप्तवान्महीम्

নিৰামিত্ৰে এশ বছৰ পৃথিৱী ভোগ কৰি শেষত স্বৰ্গলৈ গ’ল। তাৰ পিছত সুক্ষত্ৰে ছাপ্পান্ন বছৰ পৃথিৱীৰ ৰাজ্য লাভ কৰিলে।

Verse 113

त्रयोविंशद्बृहत्कर्मा राज्यं वर्षाण्यकारयत् / सेनाजित्सांप्रतं चापि एता वै भोक्ष्यते समाः

বৃহৎকৰ্মাই তেইশ বছৰ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। এতিয়া সেনাজিতেও নিশ্চয় এই একে বছৰসংখ্যাই ৰাজ্য ভোগ কৰিব।

Verse 114

श्रुतञ्जयस्तु वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति / रिपुञ्जयो महाबाहुर्महाबुद्धिपराक्रमः

শ্ৰুতঞ্জয়ে চল্লিশ বছৰ ৰাজ্য কৰিব। ৰিপুঞ্জয় হ’ব মহাবাহু, মহাবুদ্ধি আৰু পৰাক্ৰমে সমৃদ্ধ।

Verse 115

पञ्जत्रिंशत्तु वर्षाणि महीं पालयिता नृपः / अष्टपञ्जाशतं जाब्दान्राज्ये स्थास्यति वै शुचिः

সেই নৃপ পঁয়ত্রিশ বছৰ পৃথিৱী পালন কৰিব। আৰু শুচি নিশ্চয় আটান্ন বছৰ ৰাজ্যত স্থিৰ থাকিব।

Verse 116

अष्टाविंशत्समाः पूर्णाः क्षेमो राजा भविष्यति / सुव्रतस्तु चतुःषष्टिं राज्यं प्राप्स्यति वीर्यवान्

আঠাইশ বছৰ পূৰ্ণ হ’লে ক্ষেম ৰজা হ’ব। আৰু বীৰ্যবান সুব্ৰত চৌষট্টি বছৰ ৰাজ্য লাভ কৰিব।

Verse 117

पञ्च वर्षाणि पूर्णानि धर्मनेत्रो भविष्यति / भोक्ष्यते नृपतिश्चेमा अष्टपञ्चाशतं समाः

পাঁচ বছৰ পূৰ্ণ হ’লে ধৰ্মনেত্ৰ হ’ব। আৰু নৃপতি চেমা আঠাৱন্ন বছৰ ৰাজ্য ভোগ কৰিব।

Verse 118

अष्टत्रिंशत्समाराष्ट्रं सुश्रमस्य भविष्यति / चत्वारिंशद्दशाष्टौ च दृढसेनो भविष्यति

সুশ্ৰমাৰ ৰাজ্য আঠত্ৰিশ বছৰ থাকিব। আৰু দৃঢ়সেন আঠচল্লিশ বছৰ ৰজা হ’ব।

Verse 119

त्रयस्त्रिंशत्तु वर्षाणि सुमतिः प्राप्स्यते ततः / चत्वारिंशत्समा राजा सुनेत्रो भोक्ष्यते ततः

তাৰ পাছত সুমতি তেত্ৰিশ বছৰ ৰাজ্য লাভ কৰিব। তাৰ পিছত ৰজা সুনেত্ৰ চল্লিশ বছৰ ৰাজ্য ভোগ কৰিব।

Verse 120

सत्यजित्पृथिवी राष्ट्रं त्र्यशीतिं भोक्ष्यते समाः / प्राप्येमं विश्वाजिच्चापि पञ्चविंशद्भविष्यति

সত্যজিত তিৰাশী বছৰ পৃথিৱীৰ ৰাজ্য ভোগ কৰিব। আৰু এই ৰাজ্য লাভ কৰি বিশ্বাজিতো পঁচিশ বছৰ ৰজা হ’ব।

Verse 121

अरिञ्जयस्तु वर्षाणां पञ्चाशत्प्राप्यते महीम् / द्वाविंशच्च नृपा ह्येते भवितारो बृहद्रथाः

অৰিঞ্জয় পঞ্চাশ বছৰ পৃথিৱী শাসন কৰিব। এইসকল বृहদ্ৰথ নামে বাইশজন ৰজা হ’ব।

Verse 122

पूर्मं वर्षसहस्रं वै तेषां राज्यं भविष्यति / बृहद्रथेष्वतीतेषु वीरहन्तृष्ववर्त्तिषु

তেওঁলোকৰ ৰাজ্য পূৰ্ণ এক হাজাৰ বছৰ থাকিব; বৃহদ্ৰথসকল অতীত হ’লে বীৰহন্তাসকল প্ৰৱৰ্তিত হ’ব।

Verse 123

शुनकः स्वामिनं हत्वा पुत्रं समभिषेक्ष्यति / मिषतां क्षत्रियाणां हि प्रद्योतिं नृपतिं बलात्

শুনকে নিজৰ স্বামীক হত্যা কৰি তেওঁৰ পুত্ৰক অভিষেক কৰাব; ক্ষত্ৰিয়সকল চাই থাকোঁতে বলপূৰ্বক প্ৰদ্যোতক ৰজা কৰিব।

Verse 124

स वै प्रणतसामन्तो भविष्येण प्रवर्त्तितः / त्रयोविंशत्समा राजा भविता स नरोत्तमः

সেইজন ভৱিষ্যতে প্ৰণত সামন্তসকলৰ দ্বাৰা স্থাপিত হৈ প্ৰৱৰ্তিত হ’ব; সেই নৰোত্তম ৰজা তেইশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 125

चतुर्विंशत्समा राजा पालको भविता ततः / विशाखयूपो भविता नृपः पञ्चाशतं समाः

তাৰ পিছত পালক ৰজা চব্বিশ বছৰ থাকিব। তাৰপিছত বিশাখযূপ নামে নৃপতি পঞ্চাশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 126

एकविंशत्समा राज्य मजकस्य भविष्यति / भविष्यति समा विंशत्तत्सुतो नन्दिवर्द्धनः

মজক একুশ বছৰ ৰাজ্য কৰিব। তাৰ পুত্ৰ নন্দিবৰ্ধন বিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 127

अष्टत्रिंशच्छतं भाव्याः प्राद्योताः पञ्च ते नृपाः / हत्वा तेषां यशः कृत्स्नं शिशुनागो भविष्यति

প্ৰাদ্যোত বংশৰ সেই পাঁচজন ৰজা মিলি একশ আটত্ৰিশ বছৰ হ’ব। তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ যশ নাশ কৰি শিশুনাগ উদয় হ’ব।

Verse 128

वाराणस्यां सुतस्तस्य संयास्यति गिरिव्रजम् / शिशुनागश्च वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति

ৱাৰাণসীত তাৰ পুত্ৰ জন্মি গিৰিব্ৰজত ৰাজ্য স্থাপন কৰিব। শিশুনাগ চল্লিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 129

काकवर्णः सुतस्तस्य पट्त्रिंशच्च भविष्यति / ततस्तु विंशतिं राजा क्षेमधर्मा भवष्यति

তাৰ পুত্ৰ কাকবৰ্ণ পঁয়ত্ৰিশ বছৰ শাসন কৰিব। তাৰ পিছত ৰজা ক্ষেমধৰ্মা বিশ বছৰ ৰাজ্য কৰিব।

Verse 130

चत्वारिंशत्समा राष्ट्रं क्षत्रौजाः प्राप्स्यते ततः / अष्टत्रिंशत्समा राजाविधिसारो भविष्यति

তাৰ পিছত ক্ষত্রৌজা চল্লিশ বছৰ ৰাজ্য লাভ কৰিব। তাৰপিছত বিধিসাৰ নামৰ ৰজা আটত্ৰিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 131

अजातशत्रुर्भविता पञ्चविंशत्समा नृपः / पञ्चत्रिंशत्समा राजा दर्भकस्तु भविष्यति

অজাতশত্রু নামৰ নৃপতি পঁচিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; আৰু পঁয়ত্ৰিশ বছৰ দর্ভক নামৰ ৰজা হ’ব।

Verse 132

उदयी भविता तस्मात्त्रयस्त्रिंशत्समा नृपः / स वै पुरवरं राजा वृथिव्यां कुसुमाह्वयम्

তাৰ পাছত উদয়ী নামৰ নৃপতি তেত্ৰিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; সেই ৰজাই পৃথিৱীত ‘কুসুম’ নামে শ্ৰেষ্ঠ নগৰ স্থাপন কৰিব।

Verse 133

गगाया दक्षिणे कूले चतुर्थे ऽह्नि कारिष्यति / चत्वारिशत्समा भाव्यो राजा वै नन्दिवर्द्धनः

গংগাৰ দক্ষিণ তীৰত তেওঁ চতুৰ্থ দিনা কাৰ্য সম্পন্ন কৰিব; আৰু নন্দিবৰ্ধন নামৰ ৰজা চল্লিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 134

चत्वारिशत्त्रयश्चैव सहानन्दिर्भविष्यति / भविष्यन्ति च वर्षाणि षष्ट्युत्तरशतत्रयम्

সহানন্দি তেতাল্লিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; আৰু বছৰ হ’ব তিনিশ ষাঠি (৩৬০)।

Verse 135

शिशुनागा दशैवैते राजानः क्षत्रबन्धवः / एतैः सार्द्धं भविष्यन्ति तावत्कालं नृपाः परे

শিশুনাগ বংশৰ এই দহজন ৰজা ‘ক্ষত্রবন্ধৱ’ বুলি কোৱা হ’ব; তেওঁলোকৰ সৈতে সেই সময়কাললৈকে আন নৃপতিও থাকিব।

Verse 136

एक्ष्वाकवश्चतुर्विंशत्पञ्चालाः पञ्चविंशतिः / कालकास्तु चतुर्विंशच्चतुर्विंशत्तु हैहयाः

ইক্ষ্বাকু বংশত চৌব্বিশ, পাঞ্চাল পঁচিশ; কালক চৌব্বিশ আৰু হৈহয়ো চৌব্বিশ (ৰজা) হ’ব।

Verse 137

द्वात्रिंशदेकलिङ्गास्तु पञ्चविंशत्तथा शकाः / कुरवश्चापि षट्त्रिंशदष्टाविंशति मैथिलाः

একলিঙ্গত বত্রিশ, শক পঁচিশ; কুৰুত ছত্রিশ আৰু মৈথিলত আঠাইশ (ৰজা) হ’ব।

Verse 138

शूरसेनास्त्रयोविंशद्वीतिहोत्राश्च विंशतिः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वं एव महीक्षितः

শূৰসেন তেইশ, বীতিহোত্ৰ বিশ; হে মহীক্ষিত, এ সকলেই সমান কাললৈকে (ৰাজত্ব) কৰিব।

Verse 139

महानन्दिसुतश्चापि शूद्रायाः कालसंवृतः / उत्पत्स्यते महा पद्मः सर्वक्षत्रान्तकृन्नृपः

মহানন্দিৰ পুত্ৰ, শূদ্ৰা গৰ্ভত জন্মি, কালে আৱৃত; মহাপদ্ম নামে ৰজা উঠিব, যি সকলো ক্ষত্ৰিয়ৰ অন্তকাৰী হ’ব।

Verse 140

ततः प्रभृति राजानो भविष्यः शूद्रयोनयः / एकराट् स महापद्म एकच्चत्रो भविष्यति

তাৰপৰা আগলৈ ৰজাসকল শূদ্ৰ-যোনিৰ হ’ব; সেই মহাপদ্ম একৰাট আৰু একচ্ছত্ৰ (সম্ৰাট) হ’ব।

Verse 141

अष्टाशीति तु वर्षाणि पृथिवीं पालयिष्यति / सर्वक्षत्रं समुद्धृत्य भाविनोर्ऽथस्य वै बलात्

সেই অষ্টাশী বছৰ পৃথিৱী শাসন কৰিব। ভৱিষ্যৎ উদ্দেশ্যৰ বলত সৰ্ব ক্ষত্ৰশক্তি উৎখাত কৰি দমন কৰিব।

Verse 142

तत्पश्चात्तत्सुता ह्यष्टौ समाद्वादश ते नृपाः / महापद्मस्य पर्याये भविष्यन्ति नृपाः क्रमात्

তাৰ পিছত তাৰ আঠ পুত্ৰ হ’ব, আৰু তেওঁলোকৰ পৰা বাৰজন ৰজা হ’ব। মহাপদ্মৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁলোক ক্ৰমে ৰজা হ’ব।

Verse 143

उद्धरिष्यति तान्सर्वान्कौटिल्यो वै द्विजर्षभः / भुक्त्वा महीं वर्षशतं नरेद्रः स भविष्यति

দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ কৌটিল্য তেওঁলোক সকলোকে উৎখাত কৰি আঁতৰাব। সি শতবছৰ পৃথিৱী ভোগ কৰি নৰেন্দ্ৰ হ’ব।

Verse 144

चन्द्रगुप्तं नृपं राज्ये कौटिल्यः स्थापयिष्यति / चतुर्विंशत्समा राजा चन्द्रगुप्तो भविष्यति

কৌটিল্য চন্দ্ৰগুপ্তক ৰাজ্যসিংহাসনত স্থাপন কৰিব। ৰজা চন্দ্ৰগুপ্ত চৌব্বিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 145

भविता भद्रसारस्तु पञ्चविंशत्समा नृपः / षट्त्रिंशत्तु समा राजा अशोकानां च तृप्तिदः

ভদ্ৰসাৰ পঁচিশ বছৰ নৃপ হ’ব। আৰু ছত্রিশ বছৰ সি ৰজা ‘অশোক’সকলক তৃপ্তি দানকাৰী, প্ৰজাহিতকাৰী হ’ব।

Verse 146

तस्य पुत्रः कुलालस्तु वर्षाण्यष्टौ भविष्यति / कुशालसूनुरष्टौ च भोक्ता वै बन्धुपालितः

তাৰ পুত্ৰ কুলাল আঠ বছৰ ৰাজ্য কৰিব। কুশালৰ পুত্ৰ বন্ধুপালিতেও আঠ বছৰ শাসন ভোগ কৰিব।

Verse 147

बन्धुपालितदायादो भविता चेन्द्रपालितः / भविता सप्त वर्षाणि देववर्मा नराधिपः

বন্ধুপালিতৰ দায়াদ ইন্দ্ৰপালিত হ’ব। দেৱৱৰ্মা নামৰ নৰাধিপ সাত বছৰ ৰাজ্য কৰিব।

Verse 148

राजा शतधनुश्चापि तस्य पुत्रो भविष्यति / बृहद्रथश्च वर्षाणि सप्त वै भविता नृपः

তাৰ পুত্ৰ ৰজা শতধনু হ’ব। বৃহদ্ৰথ নামৰ নৃপ সাত বছৰ ৰাজ্য কৰিব।

Verse 149

इत्येते नव मौर्या वै भोक्ष्यन्ति च वसुंधराम् / सप्तत्रिंशच्छतं पूर्णं तेभ्यः शुङ्गो गमिष्यति

এইদৰে এই নৱ মৌৰ্য পৃথিৱী শাসন কৰিব। তিনিশ সাতত্ৰিশ বছৰ পূৰ্ণ হ’লে তেওঁলোকৰ পাছত শুঙ্গ বংশ আহিব।

Verse 150

पुष्पमित्रस्तु सेनानीरुद्धृत्यतु बृहद्रथम् / कारयिष्यति वै राज्यं समाः षष्टिं स चैव तु

সেনানী পুষ্যমিত্ৰ বৃহদ্ৰথক আঁতৰাই ৰাজ্য চলাব। সি ষাঠি বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 151

अग्निमित्रो नृपश्चाष्टौ भविष्यति समा नृपः / भविता चापि सुज्येष्टः सप्त वर्षाणि वै ततः

অগ্নিমিত্ৰ নামৰ ৰজা আঠ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পাছত সুজ্যেষ্ঠেও নিশ্চয় সাত বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 152

वसुमित्रस्ततो भाव्यो दशवर्षाणि पार्थिवः / ततो भद्रः समे द्वे तु भविष्यति नृपश्च वै

তাৰ পাছত বসুমিত্ৰ ৰজা দহ বছৰ শাসন কৰিব। তাৰ পিছত ভদ্ৰ ৰজাইও দুবছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 153

भविष्यति समास्तस्मात्तिस्र एव पुलिन्दकः / राजा घोषस्ततश्चापि वर्षाणि भविता त्रयः

তাৰ পাছত পুলিন্দক ৰজা তিন বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পিছত ঘোষ ৰজাইও তিন বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 154

सप्त वै वज्र मित्रंस्तु समा राजा ततः पुनः / द्वात्रिंशद्भविता वापि समा भागवतो नृपः

বজ্ৰমিত্ৰ ৰজা সাত বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পাছত ভাগৱত ৰজা বত্রিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 155

भविष्यति सुतस्तस्य देवभूमिः समा दश / दशैते शुङ्गराजानो भोक्ष्यन्तीमां वसुंधराम्

তাৰ পুত্ৰ দেবভূমি দহ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। এই দহ শুঙ্গ ৰজাই এই বসুন্ধৰাক ভোগ কৰি শাসন কৰিব।

Verse 156

शतं पूर्मं दश द्वे च तेभ्यः कण्वं गमिष्यति / अमात्यो वसुदेवस्तु बाल्याद्व्यसनिनं नृपम्

প্ৰথমে এশ, তাৰ পিছত বাৰ বছৰ পাৰ হ’লে কণ্বে ৰাজ্য লাভ কৰিব। তাৰ অমাত্য বসুদেৱ বাল্যকালৰ পৰা আসক্তিপৰায়ণ ৰজা হ’ব।

Verse 157

देवभूमिं ततो हत्वा शुङ्गेषु भविता नृपः / भविष्यति समा राजा पञ्च कण्वायनस्तु सः

তাৰ পিছত দেবভূমিক বধ কৰি শুঙ্গসকলৰ মাজত সি ৰজা হ’ব। সেই কণ্বায়ন পাঁচ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 158

भूमिमित्रः सुतस्तस्य चतुर्विंशद्भविष्यति / भविता द्वादश समास्तस्मान्नारायणो नृपः

তাৰ পুত্ৰ ভূমিমিত্ৰ চৌব্বিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পিছত নাৰায়ণ নামৰ ৰজা বাৰ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 159

सुशर्मा तत्सुतश्चापि भविष्यति चतुःसमाः / कण्वायनास्तु चत्वारश्चत्वारिंशच्च पञ्च च

তাৰ পুত্ৰ সুশৰ্মাও চাৰি বছৰ ৰজা হ’ব। কণ্বায়ন চাৰিজনে মিলি পঁয়তাল্লিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 160

समा भोक्ष्यन्ति वृथिवीं पुनरन्ध्रान्गमिष्यति / कण्वायनमथोद्धृत्य सुशर्माणं प्रसह्य तम्

তেওঁলোকে সেই বছৰসমূহ পৃথিৱী শাসন কৰিব; তাৰ পিছত ৰাজ্য পুনৰ আন্ধ্ৰসকলৰ ওচৰলৈ যাব। তেতিয়া কণ্বায়ন বংশক উৎখাত কৰি, সেই সুশৰ্মাক বলপূৰ্বক অপসাৰিত কৰা হ’ব।

Verse 161

सिंधुको ह्यन्ध्रजातीयः प्राप्स्यतीमां वसुंधराम् / त्रयोविंशत्समा राजा सिंधुको भविता त्वथ

আন্ধ্ৰজাতীয় সিন্ধুক এই বসুন্ধৰা লাভ কৰিব। সেই সিন্ধুক তেইশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 162

कृष्णो भ्रातास्य वर्षाणि सो ऽस्माद्दश भविष्यति / श्रीशान्तकर्णिर्भविता तस्य पुत्रस्तु वै महान्

তাৰ ভ্ৰাতা কৃষ্ণ ইয়াৰ পাছত দহ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পুত্ৰ মহান শ্ৰীশান্তকৰ্ণি হ’ব।

Verse 163

पञ्चाशत्तु समाः षट् च शान्तकर्णिर् भविष्यति / आपोलवोद्वादश वै तस्य पुत्रो भविष्यति

শান্তকৰ্ণি ছাপ্পান্ন বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। তাৰ পুত্ৰ আপোলৱ বাৰ বছৰ (ৰাজা) হ’ব।

Verse 164

चतुर्विंशत्तु वर्षाणि पटुमांश्च भविष्यति / भवितानिष्टकर्मा तु वर्षाणां पञ्चविंशतिम्

পটুমান চৌব্বিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। অনিষ্টকৰ্মা পঁচিশ বছৰ (ৰাজা) হ’ব।

Verse 165

ततः संवत्सरं पूर्णं हालो राजा भविष्यति / पञ्चपत्तल्लको नाम भविष्यति महाबलः

তাৰ পাছত পূৰ্ণ এক বছৰ হালো ৰজা হ’ব। তাৰ পিছত পঞ্চপত্তল্লক নামৰ এক মহাবলী (ৰজা) হ’ব।

Verse 166

भाव्यःपुरीषभीरुस्तु समाः सो ऽप्येकविंशतिम् / शातकर्णिर्वर्षमेकं भविष्यति नराधिपः

পুৰীষভীৰু নামৰ ভাব্য ৰজা একুশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; তাৰ পিছত শাতকৰ্ণি নৰাধিপ এক বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 167

अष्टविंशतिवर्षाणि शिवस्वातिर्भविष्यति / राजा च गौतमी पुत्र एकविंशत्समा नृपः

শিৱস্বাতি আঠাই বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; আৰু গৌতমীপুত্ৰ ৰজা একুশ বছৰ নৃপ হ’ব।

Verse 168

एकोनविंशति राजा यज्ञः श्रीशातकर्ण्यथ / षडेव भविता त्समाद्विजयस्तु समानृपः

যজ্ঞ নামৰ শ্ৰীশাতকৰ্ণি ৰজা উনিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; আৰু বিজয় নামৰ নৃপ ছয় বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 169

देडश्रीशातकर्णी च तस्य पुत्रः समास्त्रयः / पुलोमारिः समाः सप्त ततश्चैषां भविष्यति

দেঢশ্ৰীশাতকৰ্ণি আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ তিন বছৰ ৰাজত্ব কৰিব; পুলোমাৰি সাত বছৰ; তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পাছত আনসকল হ’ব।

Verse 170

इत्येते वै नृपास्त्रिंशदन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वै महीम् / समाः शतानि चत्वारि पञ्चाशत्षट् तथैव च

এইদৰে এই ত্ৰিশজন আন্ধ্ৰ নৃপতি পৃথিৱী শাসন কৰিব—মুঠ চাৰিশ ছাপ্পান্ন বছৰ।

Verse 171

अन्ध्राणां संस्थिताः पञ्च तेषां वंश्याश्च ये पुनः / सप्तैव तु भविष्यन्ति दशाभीरास्ततो नृपाः

আন্ধ্ৰসকলৰ পাঁচজন ৰজা স্থাপিত হ’ব; তাৰ পাছত তেওঁলোকৰ বংশধৰ সাতজন হ’ব। তাৰ পিছত দহজন আভীৰ নৃপতি হ’ব।

Verse 172

सप्त गर्दभिनश्चापि ततो ऽथ दश वै शकाः / यवनाष्टौ भविष्यन्ति तुषारास्तु चतुर्दश

তাৰ পাছত সাতজন গর্দভিন হ’ব; তাৰ পিছত নিশ্চয় দহজন শক। আঠজন যৱন হ’ব, আৰু তুষাৰ চৌদজন হ’ব।

Verse 173

त्रयोदश गुरुण्डाश्च मौना ह्येकादशैव तु / अन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वसुधां शते द्वे च शतञ्च वै

তেৰজন গুরুণ্ড হ’ব; আৰু মৌন এগাৰজনেই হ’ব। আন্ধ্ৰসকলে দুই শত আৰু এক শত—অৰ্থাৎ তিন শত বছৰ পৃথিৱী শাসন কৰিব।

Verse 174

सप्तषष्टिं च वर्षाणि दशाभीरास्ततो नृपाः / सप्त गर्दभिनश्चैव भोक्ष्यन्तीमां द्विसप्ततिम्

তাৰ পিছত দহজন আভীৰ নৃপতি সাতষট্টি বছৰ ৰাজত্ব কৰিব। আৰু সাতজন গর্দভিনো এই পৃথিৱী বাহাত্তৰ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 175

शतानि त्रीण्यशीतिं च भोक्ष्यन्ति वसुधां शकाः / आशीती द्वे च वर्षाणि भोक्तारो यवना महीम्

শকসকলে তিন শত আশি বছৰ পৃথিৱী শাসন কৰিব। যৱনসকলে বিৰাশি বছৰ এই মহী ভোগ কৰিব।

Verse 176

पञ्चवर्षशतानीह तुषाराणां मही स्मृता / शतान्यर्द्धचतुर्थानि भवितारस्त्रयोदश

ইয়াত তুষাৰসকলৰ ভূমি পাঁচশ বছৰ বুলি স্মৃত; তেৰজন ৰজা সাৰে তিনিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 177

गुरुण्डा वृषलैः सार्द्धं भोक्ष्यन्ते म्लेच्छजातयः / शतानि त्रीणि भोक्ष्यन्ते मौना एकादशैव तु

গুরুণ্ডা বৃষলসকলৰ সৈতে ম্লেচ্ছ জাতিসকল ৰাজত্ব কৰিব; তাৰপিছত ‘মৌনা’ নামৰ এগাৰজন ৰজা তিনিশ বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 178

तेषु च्छिन्नेषु कालेन ततः किलकिलो नृपः / ततः किलकिलेभ्यश्च विन्ध्यशक्तिर्भविष्यति

তেওঁলোকৰ কাল ক্ৰমে শেষ হ’লে, তাৰপিছত ‘কিলকিলো’ নামৰ ৰজা হ’ব; আৰু কিলকিলোসকলৰ পাছত ‘বিন্ধ্যশক্তি’ উদ্ভৱ হ’ব।

Verse 179

समाः षण्णवतिं चैव पृथिवीं तु समेष्यति / नृपान्वैदिशकांश्चाथ भविष्यांस्तु निबोधत

সেয়া ছিয়ানব্বই বছৰ পৃথিৱী শাসন/ভ্ৰমণ কৰিব; এতিয়া বৈদিশক ৰজাসকল আৰু আগলৈ হ’বলগীয়া ৰজাসকলৰ কথা শুনা।

Verse 180

शेषस्य नागराजस्य पुत्रः सुर पुरञ्जयः / भोगी भविष्यते राजा नृपो नागकुलोद्वहः

নাগৰাজ শেষৰ পুত্ৰ ‘সুৰপুৰঞ্জয়’; নাগকুলৰ গৌৰৱ ‘ভোগী’ নামৰ ৰজা হ’ব।

Verse 181

सदाचन्द्रस्तु चन्द्राशुर्द्वितीयो नखवांस्तथा / धनधर्मा ततश्चापि चतुर्थो वंशजः स्मृतः

সদাচন্দ্ৰ, দ্বিতীয় চন্দ্ৰাশু, আৰু নখবান; তাৰ পিছত ধনধৰ্মা—চতুৰ্থ বংশজ বুলি স্মৃত।

Verse 182

भूतिनन्दस्ततश्चापि वैदिशे तु भविष्यति / तस्य भ्राता यवीयांस्तु नाम्ना नन्दियशाः किल

তাৰ পিছত বৈদিশে ভূতিনন্দ হ’ব; তাৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা নন্দিযশা নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ব।

Verse 183

तस्यान्वयो भविष्यन्ति राजानस्ते त्रयस्तु वै / दैहित्रः शिशिको नाम पूरिकायां नृपो ऽभवत्

তাৰ বংশত তিনজন ৰজা হ’ব; দৌহিত্ৰ শিশিক নামৰ নৃপতি পূৰিকাত ৰজা হৈছিল।

Verse 184

विन्ध्यशक्तिसुतश्चापि प्रवीरो नाम वीर्यवान् / भोक्ष्यते च समाः षष्टिं पुरीं काञ्चनकां च वै

বিন্ধ্যশক্তিৰ পুত্ৰ প্ৰবীৰ নামৰ বীৰ্যবান হ’ব; তেওঁ কাঞ্চনকা নগৰী ষাঠি বছৰ শাসন কৰিব।

Verse 185

यक्ष्यते वाजपेयैश्च समाप्तवरदक्षिणैः / तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यन्ति नराधिपाः

তেওঁ সমাপ্ত আৰু উত্তম দক্ষিণাসহ বাজপেয় যজ্ঞ সম্পন্ন কৰিব; তেওঁৰ চাৰিজন পুত্ৰ নৰাধিপ হ’ব।

Verse 186

विन्ध्यकानां कुलानां ते नृपा वैवाहिकास्त्रयः / सुप्रतीको गभीरश्च समा भोक्ष्यति विंशतिम्

বিন্ধ্য কুলসমূহত বৈবাহিক বংশৰ তিনজন ৰজা হ’ব। তাত সুপ্ৰতীক আৰু গভীৰে কুৰি কুৰি বছৰ ৰাজ্য ভোগ কৰিব।

Verse 187

शङ्कमानो ऽभवद्राजा महिषीणां महीपतिः / पुष्पमित्रा भविष्यन्ति षट् स्त्रिमित्रास्त्रयोदश

শঙ্কমানো নামে এজন ৰজা হ’ল; তেওঁ মহিষীসকলৰো অধিপতি। পাছত পুষ্পমিত্ৰ নামে ছয়জন আৰু স্ত্ৰিমিত্ৰ নামে তেৰজন ৰজা হ’ব।

Verse 188

मेकलायां नृपाः सप्त भविष्यन्ति च सप्ततिः / कोमलायां तु राजानो भविष्यन्ति महाबलाः

মেকলা দেশত সাত আৰু সত্তৰজন ৰজা হ’ব। আৰু কোমলা দেশত মহাবলী ৰজাসকল জন্মিব।

Verse 189

मेघा इति समाख्याता बुद्धिमन्तो नवैव तु / नैषधाः पार्थिवाः सर्वे भविष्यन्त्यामनुक्षयात्

‘মেঘা’ বুলি খ্যাত নজন বুদ্ধিমান ৰজা হ’ব। তেওঁলোক সকলো নৈষধ দেশৰ পাৰ্থিৱ, অক্ষয় পৰম্পৰাৰে উদ্ভৱ হ’ব।

Verse 190

नलवंशप्रसूतास्ते वीर्यवन्तो महाबलाः / मगधानां महावीर्यो विश्वस्फाणिर्भविष्यति

তেওঁলোক নলবংশজাত, বীৰ্যৱান আৰু মহাবলী হ’ব। আৰু মগধত বিশ্বস্ফাণি নামে মহাবীৰ্য ৰজা হ’ব।

Verse 191

उत्साद्य पार्थिवान्सर्वान्सो ऽन्यान्वर्णान्करिष्यति / कैवर्त्तान्मद्रकांश्चेव पुलिन्दान्ब्राह्मणांस्तथा

সেই সকলো পাৰ্থিৱ ৰজাক উৎখাত কৰি আন আন বৰ্ণ স্থাপন কৰিব; কৈৱৰ্ত, মদ্ৰক, পুলিন্দ আৰু ব্ৰাহ্মণসকলকো তেনেদৰে কৰিব।

Verse 192

स्थापयिष्यन्ति गजानो नानादेशेषु ते जनान् / विश्वस्फाणिर्महासत्त्वो युद्धे विष्णुसमप्रभः

সেই গজানাসকলে সেই লোকসকলক নানা দেশত স্থাপন কৰিব; মহাসত্ত্ব বিশ্বস্ফাণি যুদ্ধত বিষ্ণুৰ সমান দীপ্তিমান।

Verse 193

विश्वस्फाणिर्नरपतिः क्लीबाकृतिरिवोच्यते / उत्सादयित्वा क्षत्रं तु क्षत्रमन्यत्करिष्यति

নৃপতি বিশ্বস্ফাণিক ক্লীবসদৃশ আকৃতি থকা বুলি কোৱা হয়; সি ক্ষত্রক উৎখাত কৰি আন এক ক্ষত্র স্থাপন কৰিব।

Verse 194

नव नागास्तु भोक्ष्यति पुरीं चंपावतीं नृपाः / मथुरां च पुरा रम्यां नागा भोक्ष्यन्ति सप्त वै

নৱ নাগ ৰজাসকলে চম্পাৱতী নগৰী শাসন কৰিব; আৰু মনোৰম মথুৰা পুৰীত নিশ্চয় সাত নাগে ৰাজত্ব কৰিব।

Verse 195

अनुगङ्गाप्रयागं च साकेतं मगधांस्तथा / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते सप्तवंशजाः

অনুগঙ্গা-প্ৰয়াগ, সাকেত আৰু মগধো; এই সকলো জনপদ সপ್ತবংশজাতসকলে শাসন কৰিব।

Verse 196

नैष धान्य दुकांश्चैव शैशीतान् कालतोयकान् / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते मणिधान्यजान्

ধান্যসমৃদ্ধ আৰু শীতকালৰ কালজলে সিঞ্চিত এই সকলো জনপদ মণিধান্যজ বংশীয়ে ভোগ কৰিব।

Verse 197

कोशलांश्चान्ध्रपैण्ड्रांश्च ताम्रलिप्तान्ससागरान् / चंपां चैव पुरीं रम्यां भोक्ष्यन्ते देवरक्षिताः

দেৱৰক্ষিত তেওঁলোকে কোশল, আন্ধ্ৰ, পৈণ্ড্ৰ, সাগৰসহ তাম্ৰলিপ্ত আৰু ৰম্য চম্পা-নগৰী ভোগ কৰিব।

Verse 198

कलिङ्गा महिषाश्चैव महेन्द्रनिलयाश्च ये / एताञ्जनपदान्सर्वान् पालयिष्यति वै गुहः

কলিঙ্গ, মহিষ আৰু মহেন্দ্ৰ-নিলয়বাসীসকল—এই সকলো জনপদ গুহে নিশ্চয়েই পালন-ৰক্ষা কৰিব।

Verse 199

स्त्रीराष्ट्रभोजकांश्चैव भोक्ष्यते कनकाह्वयः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वे ह्यते महीक्षितः

কনকাহ্বয় স্ত্ৰীৰাষ্ট্ৰ আৰু ভোজক দেশো ভোগ কৰিব; আৰু এই সকলো ৰজা সমান কাললৈকে ৰাজ্য কৰিব।

Verse 200

अल्पप्रसादा ह्यनृता महाक्रोधा ह्यधार्मिकाः / भविष्यन्तीह यवना धर्मतः कामतोर्ऽथतः

ইয়াত যৱনসকল অল্পপ্ৰসন্ন, মিছলীয়া, মহাক্ৰোধী আৰু অধাৰ্মিক হ’ব; ধৰ্ম, কাম আৰু অৰ্থ—তিনিও দিশতে তেওঁলোক ভ্ৰষ্ট হ’ব।