Chapter 11: Wisdom

Verse 1

अष्टावक्र उवाच ॥ भावाभावविकारश्च स्वभावादिति निश्चयी । निर्विकारो गतक्लेशः सुखेनैवोपशाम्यति ॥ ११-१॥

অষ্টাৱক্ৰে ক’লে: যি নিশ্চিত জানে যে ভাব, অভাৱ আৰু বিকাৰ সকলো স্বভাৱমাত্ৰ, তেওঁ নিৰ্বিকাৰ, ক্লেশহীন হৈ সহজেই শান্তিত উপশম পায়।

Verse 2

ईश्वरः सर्वनिर्माता नेहान्य इति निश्चयी । अन्तर्गलितसर्वाशः शान्तः क्वापि न सज्जते ॥ ११-२॥

যি নিশ্চিত জানে যে ঈশ্বৰেই সকলোৰে নিৰ্মাতা আৰু ইয়াত আন কিছুও নাই, তেওঁৰ অন্তৰত সকলো আশা গলি যায়; তেওঁ শান্ত হৈ ক’তো আসক্ত নহয়।

Verse 3

आपदः सम्पदः काले दैवादेवेति निश्चयी । तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं न वाञ्छति न शोचति ॥ ११-३॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে আপদ আৰু সম্পদ কাল আৰু দেৱৰ বিধানত ঘটে, তেওঁ সদায় তৃপ্ত, সুস্থিৰ ইন্দ্ৰিয়যুক্ত; তেওঁ ন আকাংক্ষা কৰে, ন শোক কৰে।

Verse 4

सुखदुःखे जन्ममृत्यू दैवादेवेति निश्चयी । साध्यादर्शी निरायासः कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ११-४॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে সুখ-দুঃখ, জন্ম-মৃত্যু সকলো দেৱবিধানৰ ফল, তেওঁ নিৰায়াসে থাকে, অনিবার্যতা দেখে, আৰু কৰ্ম কৰিলেও লিপ্ত নহয়।

Verse 5

चिन्तया जायते दुःखं नान्यथेहेति निश्चयी । तया हीनः सुखी शान्तः सर्वत्र गलितस्पृहः ॥ ११-५॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে দুঃখ চিন্তাৰ পৰা জন্মে, আন কোনো কাৰণত নহয়, তেওঁ চিন্তাহীন হৈ সুখী, শান্ত, আৰু সকলো ঠাইতে স্পৃহাহীন হয়।

Verse 6

नाहं देहो न मे देहो बोधोऽहमिति निश्चयी । कैवल्यमिव सम्प्राप्तो न स्मरत्यकृतं कृतम् ॥ ११-६॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে মই দেহ নহয়, দেহো মোৰ নহয়, মই বিশুদ্ধ বোধ-চৈতন্য, তেওঁ যেন কৈৱল্য লাভ কৰিছে; কৰা বা নকৰা অতীত কৰ্ম তেওঁ স্মৰণ নকৰে।

Verse 7

आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तमहमेवेति निश्चयी । निर्विकल्पः शुचिः शान्तः प्राप्ताप्राप्तविनिर्वृतः ॥ ११-७॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে ব্ৰহ্মাৰ পৰা ক্ষুদ্ৰতম স্তম্ব বা জীৱলৈকে সকলো মইয়েই, তেওঁ বিকল্পহীন, পবিত্ৰ, শান্ত, আৰু লাভ-অলাভৰ ধাৰণাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্ত।

Verse 8

नानाश्चर्यमिदं विश्वं न किञ्चिदिति निश्चयी । निर्वासनः स्फूर्तिमात्रो न किञ्चिदिव शाम्यति ॥ ११-८॥

যিজনে নিশ্চিত জানে যে এই বিশ্ব নানান আশ্চৰ্যৰে ভৰা, তথাপি একোৱেই সত্য সত্তা নহয়, তেওঁ বাসনাহীন, কেৱল চৈতন্য-স্ফূর্তি; যেন একো নাই, তেনেকৈ শান্ত হয়।