Adhyaya 13

Verse 1

। सूत उवाच । एवं निवेद्य पुत्राणां स राज्यं पृथिवीपतिः । पुरं च तद्द्विजातिभ्यः प्रदाय स्वयमेव हि

قال سوتا: هكذا إذ أوكل المملكة إلى أبنائه، فإن سيد الأرض منح المدينة بنفسه للثنائيّي الميلاد (البراهمة).

Verse 2

तत आराधयामास देवदेवं महेश्वरम् । कृत्वा तदाऽश्रमं तत्र श्रद्धया परया युतः

ثم، وقد تزيّن بالإيمان الأسمى، أقام هناك أشرمًا وعبد مهايشڤرا، إله الآلهة.

Verse 3

स बभूव फलाहारो यावद्वर्षशतं नृपः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं समाहितः

عاش ذلك الملك على الثمار مئة سنة؛ ثم بعد ذلك، ولمدة مماثلة، لبث ثابتًا في السَّمادهي، مقتاتًا بأوراقٍ يابسةٍ ساقطة.

Verse 4

ततः परं जलाहारो जातो वर्षशतं हि सः । वायुभक्षस्ततोऽभूत्स यावद्वर्षशतं परम्

ثم بعد ذلك عاش مئةَ سنةٍ على الماء وحده؛ ثم صار «متغذّياً بالهواء» مئةَ سنةٍ أخرى.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य वर्षशते गते । चतुर्थे वायुभक्षस्य दर्शने समुपस्थितः

ثم لما انقضت مئةُ سنةٍ، ظهر مهاديفا راضياً عنه ظهوراً محسوساً—في المرحلة الرابعة حين كان يقتات بالهواء.

Verse 6

प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि मत्तः प्रार्थय वांछितम् । अहं ते संप्रदास्यामि दुर्लभं त्रिदशैरपि

وقال (شِيفا): «إني راضٍ تمام الرضا. فاسألني ما تشتهي؛ فإني أهبُه لك، حتى ما يعسر نيله على الآلهة أنفسهم».

Verse 7

राजोवाच । एतत्पुण्यतमं क्षेत्रं नानातीर्थसमाश्रयम् । हाटकेश्वरमाहात्म्यात्सर्वपापक्षयापहम्

وقال الملك: «هذه أقدسُ البقاع، وملجأُ تيرثاتٍ كثيرة. وبعظمة هاطكيشڤارا يَفنى كلُّ إثم».

Verse 8

तस्मात्तव निवासेन भूयान्मेध्यतमं पुनः । एतन्मे वांछितं देव देहि तुष्टिं गतो यदि

«فلذلك، بإقامتك هنا ليغدُ هذا الموضعُ أطهرَ وأقدسَ من ذي قبل. هذه هي النعمة التي أبتغيها، يا ديفا—فامنحها إن كنتَ قد رضيت».

Verse 9

मयैतदग्र्यं निर्माय ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । पुरं शर्वाऽमराधीश श्रद्धापूतेन चेतसा

يا شَرْفا (Śarva)، يا ربَّ الخالدين، بعدما شيَّدتُ هذا الأساسَ الأسمى، كرَّستُ هذه المدينةَ للبراهمة بقلبٍ طهَّرته الشَّرَدْدها (الإيمان).

Verse 10

तस्मिंस्त्वया सदा वासः कर्तव्यो मम वाक्यतः । निश्चलत्वेन येन स्याद्गणैः सर्वैः समन्वितम्

فلذلك، وبحسب كلمتي، ينبغي لك أن تقيم هناك دائمًا بثباتٍ لا يتزعزع، لكي يكون ذلك الموضع مقرونًا على الدوام بجميع غَناتك (gaṇa).

Verse 11

भगवानुवाच । अचलोऽहं भविष्यामि स्थानेऽत्र तव भूमिप । अचलेश्वर इत्येव नाम्ना ख्यातो जगत्त्रये

قال الربّ المبارك: «أيها الملك، في هذا الموضع من أرضك سأقيم بصفة غير المتحرّك. حقًّا، وباسم “أَچَلِيشْفَرَ” (Acaleśvara) سأشتهر في العوالم الثلاثة».

Verse 12

यो मामत्र स्थितं मर्त्यो वीक्षयिष्यति भक्तितः । भविष्यंत्यचलास्तस्य सर्वदैव विभूतयः

أيُّ بشرٍ يُبصرني هنا مقيمًا بعبادةٍ ومحبةٍ، فإن رخاءه وعطاياه الإلهية ستبقى دائمًا ثابتة لا تتزعزع.

Verse 13

माघशुक्लचतुर्दश्यां मम लिंगस्य यो नरः । श्रद्धया परया युक्तः कर्ता यो घृतकंबलम्

في اليوم القمري الرابع عشر من النصف المضيء لشهر ماغها (Māgha)، أيُّ رجلٍ ممتلئٍ بإيمانٍ أسمى، يقدّم لِلِنگا (liṅga) الخاص بي «غِهْرِتا-كَمْبَلا» (قربانًا/غطاءً من السمن المصفّى)…

Verse 14

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धके यौवनेऽपि वा । तद्यास्यति क्षयं तस्य तमः सूर्योदये यथा

أيُّ ذنبٍ اقترفه في الطفولة أو الشباب أو حتى في الشيخوخة—فإنه يزول ويفنى، كما يبدّد شروقُ الشمس ظلمةَ الليل.

Verse 15

तस्मात्स्थापय मे लिंगं त्वमत्रैव महीपते । अहं येन करोम्येव तत्र वासं सदाचलः

فلذلك، أيها الملك، أقم لِنْغَتي هنا بعينها. فبهذا الفعل نفسه أجعلُ مقامي هناك—ثابتًا أبدًا لا يتزعزع.

Verse 16

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा चकाराशु प्रासादं सुमनोहरम्

قال سوتا: لما قال ربُّ الآلهة ذلك، غاب عن الأنظار. وأما الملك فبادر فأمر ببناء معبدٍ بالغ الجمال.

Verse 19

ततः संचिंतयामास भूपालः किं महेश्वरः । सांनिध्यं निश्चलो भूत्वा लिंगेऽत्रैव करिष्यति

ثم أخذ الملك يتفكّر: «كيف يا ترى سيجعل ماهيشڤارا—وقد صار ثابتًا لا يتزعزع—حضوره المقيم في هذا اللِنْغَة هنا بعينه؟»

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे जाता वाणी गगनगोचरा । हर्षयन्ती महीपालं चमत्कारं सुनिस्वना

وفي تلك الأثناء نشأ صوتٌ يجول في السماء—عذبُ النغمة، بديعُ العجب، رنّانٌ صافٍ—فأغمرَ الملكَ بالفرح.

Verse 21

मा त्वं भूमिपशार्दूल कार्यचिन्तां करिष्यसि । अस्मिन्वासं सदात्रैव लिंगे कर्तास्मि नित्यशः

يا نمرَ الملوك، لا تقلق بشأن هذه المهمة. في هذا اللِّنگا بعينه سأقيمُ سُكنىً أبدية—دائمًا بلا انقطاع.

Verse 22

तथान्यदपि ते वच्मि प्रत्ययार्थं वचो नृप । तच्छ्रुत्वा निर्वृतिं गच्छ वीक्षस्वैव च यत्नतः

وزيادةً على ذلك، أيها الملك، سأقول لك كلماتٍ أخرى لتثبيت اليقين. فإذا سمعتها فامضِ بسلام، وانظر بنفسك بتأنٍّ وباجتهاد.

Verse 23

सदा मे निश्चला छाया लिंगस्यास्य भविष्यति । एकैव पृष्ठदेशस्था न दिक्संस्था भविष्यति

ظلُّ هذا اللِّنگا لي سيبقى دائمًا ثابتًا لا يتحرّك. سيكون في موضعٍ واحدٍ خلفه، ولن يتبدّل تبعًا للجهات.

Verse 24

सूत उवाच । ततः स वीक्षयामास तां छायां लिंगसंभवाम् । तद्रूपां निश्चलां नित्यं तद्दिक्संस्थे दिवाकरे

قال سوتا: ثم أبصر تلك الظلّة المنبثقة من اللِّنگا، ثابتةً أبدًا على هيئتها نفسها، وإن كانت الشمس قائمةً في جهاتٍ شتّى.

Verse 25

ततो हर्षं परं गत्वा प्रणिपत्य च तं भुवि । कृतकृत्यमिवात्मानं स मेने पार्थिवोत्तमः

عندئذٍ امتلأ بفرحٍ عظيم، فانطرح ساجدًا له على الأرض. ورأى ذلك الملكُ الأفضلُ نفسَه كأن غايةَ حياته قد تمّت.

Verse 26

अद्यापि दृश्यते छाया तादृग्रूपा सदा हि सा । तस्य लिंगस्य विप्रेन्द्रा जाता विस्मयकारिणी

وحتى اليوم تُرى تلك الظِّلّة، على هيئتها نفسها دائمًا. يا أفضلَ البراهمة، لقد غدت آيةً عجيبةً مُدهشةً لذلك اللِّينغا.

Verse 27

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यस्य स्याद्भुवि भो द्विजाः । न स पश्यति तां छायामेषोऽन्यः प्रत्ययः परः

يا ذوي الميلادين، من كُتِبَ له أن يموت في الأرض خلال ستة أشهر لا يُبصر تلك الظِّلّة. وهذا برهانٌ آخر أرفعُ شأنًا.

Verse 28

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सर्वदैव व्यवस्थितः । अचलेश्वररूपेण चमत्कारपुरांतिके

قال سوتا: «هكذا يقيم الربّ المبارك هناك في كل حين، في صورة أتشليشڤرا (Acaleśvara)، قربَ تشمَتكارابورا (Camatkārapura)».

Verse 29

निश्चलत्वेन देवेशोह्यष्टषष्टिषु मध्यमः । क्षेत्राणां वसते तत्र तस्य वाक्यान्महेश्वरः

وبفضل صفة «الثبات وعدم الحركة»، فإن ربَّ الآلهة—المعدودَ «أوسطَ» الثمانية والستين من الحقول المقدّسة—يقيم هناك، كما قضى ماهيشڤرا بكلمته.

Verse 30

तेन तत्पावनं क्षेत्रं सर्वेषामिह कीर्तितम् । कामदं मुक्तिदं चैव जायते सर्वदेहिनाम्

لذلك يُشاد هنا بذلك الحقل المقدّس المُطهِّر لأجل الجميع؛ فهو يُصبح مُعطيَ المُنى، وواهِبَ التحرّر (موكشا) لكل ذي جسد.

Verse 31

तथान्यदपि यद्वृत्तं वृत्तांतं तत्प्रभावजम् । तदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः

ثم إنّ ما وقع من أحداثٍ أخرى—وهو خبرٌ مولودٌ من أثر تلك القدرة—سأقصّه الآن. فاسمعوا، يا خيرَ ذوي الولادتين.

Verse 32

अचलेश्वरमाहात्म्यात्तस्मिन्क्षेत्रे नरा द्रुतम् । वांछितं मनसः सर्वे लभंते सकलं फलम्

وبعظمة أتشليشڤرا، في ذلك الحقل المقدّس ينال الناس سريعًا الثمرة الكاملة—كلَّ ما تشتهيه قلوبهم.

Verse 33

स्वर्गमेके परे मोक्षं धनधान्यसुतांस्तथा । यो यं काममभिध्याय पूजयेदचलेश्वरम् । तंतं स लभते मर्त्यः स्वल्पायासेन च द्रुतम्

منهم من يطلب السماء، ومنهم من يبتغي الموكشا، ومنهم من يروم المالَ والحبوبَ والذرية. وأيَّ رغبةٍ يضمرها المرء في قلبه ويعبد لأجلها الربَّ أتشليشڤرا، نالها ذلك الفاني سريعًا وبقليلٍ من العناء.

Verse 34

अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षः सर्वे पापनरा भुवि । स्वर्गं यांति तथा मोक्षं प्राप्नुवन्ति च सम्मुखम्

ثم إنهم حين يرون سَهَسْرَاكْشَ (إندرا)، يمضي جميعُ أهلِ الذنب على الأرض إلى السماء—بل ينالون الموكشا مباشرةً، مواجهةً لوجه.

Verse 35

ततः क्रोधं च कामं च लोभं द्वेषं भयं रतिम् । मोहं च व्यसनं दुर्गं मत्सरं रागमेव च

ثم (استدعى) الغضبَ والشهوةَ، والطمعَ والبغضاءَ والخوفَ والتعلّقَ باللذّة؛ وكذلك الوهمَ، والرذيلةَ المهلِكة، والعائقَ العسيرَ الاجتياز، والحسدَ والهوى أيضًا.

Verse 36

सर्वान्मूर्तान्समाहूय ततः प्रोवाच सादरम् । स्वयमेव सहस्राक्षो रहस्ये द्विजसत्तमाः

فلمّا جمعَ كلَّ القوى المتجسِّدة، تكلّم سَهَسْرَاكْشَ (إندرا) بنفسه إليهم باحترامٍ في سرٍّ—يا خيرَ ذوي الولادتين.

Verse 37

नरो वा यदि वा नारी चमत्कारपुरं प्रति । यो गच्छति धरापृष्ठे युष्माभिर्वार्य एव सः

سواء كان رجلاً أو امرأةً، فكلُّ من يمضي على ظهر الأرض قاصداً كاماتكارابورا، يجب أن تمنعوه حقّاً.

Verse 38

तत्रैव वसमानोऽपि यो गच्छेदचलेश्वरम् । मद्वाक्यात्स विशेषेण सर्वैर्वार्यः प्रयत्नतः

حتى من كان مقيماً هناك، إن ذهب ليتعبّد لأتشاليشڤارا، فبأمري يجب أن تمنعوه جميعاً على وجهٍ أخصّ، بكلِّ جهد.

Verse 39

ते तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा शक्रस्य शासनात् । चक्रुस्ततः समुच्छिन्नं तन्माहात्म्यं गतं भुवि

فوعدوا قائلين: «ليكن كذلك»، ثم مضَوا بأمرِ شَكْرَ (إندرا)، فقطعوا ذلك الماهاتميا، حتى اندثرت شهرتُه في الأرض.

Verse 40

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । अचलेश्वरदेवस्य तस्मिन्क्षेत्रे निवासिनः

وهكذا قد أخبرتُكم بهذا الخبر كلِّه، وهو مُزيلٌ للخطايا—عن الربّ أتشاليشڤارا وعن الساكنين في ذلك الكشيترا المقدّس.