Adhyaya 121

Verse 2

सूत उवाच । देवानां तद्वचः श्रुत्वा ततः सा परमेश्वरी । प्रोवाच वाहनं किंचिद्देवा यच्छतु मे द्रुतम् । ततः सिंहं ददौ गौरी यानार्थं विकृताननम् । तमारुह्य प्रतस्थे सा ततो विंध्यं नगं प्रति

قال سوتا: لما سمعت الإلهة العُظمى كلام الآلهة قالت: «فليُعِدْ لي الآلهة سريعًا مركبًا أركبه». ثم منحت غَوْرِي أسدًا ذا وجهٍ مهيبٍ مخيفٍ ليكون لها مطيّة. فركبته وانطلقت نحو جبل فِندْهْيا.

Verse 3

तस्यैकं शृंगमास्थाय रम्यं श्रेष्ठद्रुमान्वितम् । फलपुष्पसमाकीर्णं लतामंडपमंडितम्

وبلغت قِمّةً من ذلك الجبل، بهيّةً عامرةً بأشجارٍ فاضلة؛ متناثرةً بالثمار والأزهار، مزدانةً بعرائش الكروم ومظالّ الأغصان المتدلّية.

Verse 4

ततस्तपोऽकरोत्साध्वी तीव्रव्रतपरायणा । संयम्येन्द्रियवर्गं स्वं ध्यायमाना महेश्वरम्

ثم إن تلك العذراء الصالحة شرعت في التقشّف، مخلِصةً لنذرٍ شديد؛ كابحةً جماعة حواسّها، متأمّلةً في ماهايشڤارا (شِڤا).

Verse 5

यथायथा तपोवृद्धिस्तस्याः सञ्जायते द्विजाः । तथा रूपं च कांतिश्च शरीरे प्रतिवर्धते

يا معشرَ ثنائيّي الميلاد، كلّما ازداد تَقَشُّفُها ونما، ازداد كذلك جمالُها وبَهاؤُها على جسدها.

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तत्र दैत्येशकिंकराः । ते तां दृष्ट्वा व्रतोपेतामत्यद्भुतवपुर्ध राम् । गत्वा प्रोचुः स्वनाथस्य महिषस्य दुरात्मनः

وفي تلك الأثناء قدم خَدَمُ سيّدِ الدَّيْتْيَة إلى هناك. فلمّا رأوها قائمةً بنذرها، ذاتَ جسدٍ عجيبٍ باهر، مضَوا فأخبروا سيّدَهم، ماهيشا الخبيث.

Verse 7

चारा ऊचुः । भ्रममाणैर्धरापृष्ठे दृष्टाऽपूर्वा कुमारिका । विन्ध्याचलेऽद्य चास्माभिर्भुजैर्द्वादशभिर्युता । नानाशस्त्रधरैर्दीप्तैश्चर्मच्छादितगात्रका

قال الجواسيس: «بينما كنا نجوب وجه الأرض، رأينا اليوم على جبل فيندهيا عذراء لم يُرَ مثلها من قبل؛ لها اثنتا عشرة ذراعًا، تحمل أسلحة كثيرة لامعة، وأعضاؤها مكسوّة بالجلد.»

Verse 8

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी नागकन्यका । तादृग्रूपा पुराऽस्माभिः काचिद्दृष्टा नितम्बिनी

«ليست إلهة، ولا فتاةً من الغندرفا، ولا أسورية، ولا أميرةً من بنات الناغا. ما رأينا قطّ من قبل امرأةً على مثل هذا الهيئة.»

Verse 9

न विद्मो यन्निमित्तं सा तपश्चक्रे यशस्विनी । स्वर्गकामाऽर्थकामा वा पतिकामाथ वा विभो

«لا ندري لأيّ سببٍ قامت تلك ذات المجد بالتقشّف والنسك: أطلبًا للسماء، أم طلبًا للمال، أم طلبًا لزوج، يا مولاي.»

Verse 10

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा महिषो दानवाधिपः । कामदेव वशं प्राप्तः श्रवणादपि तत्क्षणात्

قال سوتا: لما سمع مقالتهم، وقع مهيṣa، سيد الدانافا، تحت سلطان كاماديفا في الحال—بل بمجرد السماع، في تلك اللحظة.

Verse 11

ततस्तानग्रतः कृत्वा सैन्येन महता न्वितः । जगाम कौतुकाविष्टो यत्रास्ते सा तु कन्यका

ثم جعلهم أمامه، وسار ومعه جيش عظيم، وقد استبدّ به الفضول، إلى الموضع الذي كانت تقيم فيه تلك العذراء.

Verse 12

यथा मृत्युकृते मन्दः शृगालः सिंहवल्लभाम् । वने सुप्तां सुविश्वस्तां सर्वथाप्य कुतोभयाम्

كابنِ آوى أحمقَ يسعى إلى هلاكه، يقترب من حبيبةِ الأسد—نائمةً في الغابة، واثقةً كلَّ الثقة، لا خوفَ عليها بوجهٍ من الوجوه—هكذا مضى هو أيضًا.

Verse 13

तस्याः संदर्शनादेव ततः कामशरैर्हतः । स दानवप्रधानश्च तत्क्षणादेव सद्द्विजाः

يا أيها الثنائيو الميلاد من النبلاء، ما إن رآها حتى صُرِعَ زعيمُ الدانَفَة في الحال بسِهامِ كاما إلهِ الهوى.

Verse 14

अथ प्राह प्रियं वाक्यमेकाकी तत्पुरःस्थितः । धृत्वा दूरतरेसैन्यं तस्या रूपेण मोहितः

ثم وقف وحده بين يديها—وقد أبقى جيشه بعيدًا جدًّا—مفتونًا بجمالها، فنطق بكلماتٍ لطيفةٍ مُرضية.

Verse 15

विरुद्धं यौवनस्यैतद्व्रतं ते चारुहासिनि । तस्मादेतत्परित्यक्त्वा त्रैलोक्यस्वामिनी भव

«يا ذاتَ الابتسامةِ الحسناء، إن هذا النذرَ منكِ مخالفٌ لسنِّ الشباب؛ فاترُكيه وكوني سيّدةَ العوالمِ الثلاثة».

Verse 16

अहं हि महिषो नाम दानवेन्द्रो यदि श्रुतः । मया येन सहस्राक्षो द्वन्द्वयुद्धे विनिर्जितः

«أنا حقًّا مهيشا، سيّدُ الدانَفَة، إن كنتِ قد سمعتِ بي؛ أنا الذي غلبتُ إندرا ذا الألفِ عينٍ في مبارزةٍ فرديّة».

Verse 22

अहं तव वधार्थाय निर्मिता विबुधोत्तमैः । तस्मात्त्वां नाशयिष्यामि स्मरेष्टं यद्धृदि स्थितम्

لقد أُوجِدتُ على يدِ أسمى الآلهة لأجل هلاكك. فلذلك سأُفنيك، ومعك كلُّ رغبةٍ عزيزةٍ مستقرةٍ في قلبك.

Verse 23

महिष उवाच । यद्येवं तद्वरारोहे युक्ता स्याच्च कुमारिका । प्रार्थनीया भवेदत्र सर्वेषां प्राणिनां यतः

قال مهيṣa: «إن كان الأمر كذلك، يا ذاتَ الخصرِ الحسن، فليكن لائقًا بك أن تكوني عذراءَ تُطلَب وتُستَرحَم هنا من جميع الكائنات الحيّة».

Verse 24

स्वर्गार्थं क्रियते धर्मस्तपश्च वरवर्णिनि । येन भोगाः प्रभुञ्जंति ये दिव्या ये च मानुषाः

يا بديعةَ الحُسن، إنما يُقام الدَّرما وتُؤدَّى التَّقشُّفاتُ ابتغاءَ السَّماء؛ وبهما تُنالُ اللذّاتُ، الإلهيّةُ منها والبشريّةُ معًا.

Verse 25

तस्माद्देहि ममात्मानं गांधर्वेण सुशोभने । विवाहेन यतोऽन्येषां स प्रधानः प्रकीर्तितः

فلذلك، يا بهيّةَ الطلعة، هَبيني نفسَك بزواجِ الغاندَرفا؛ فإنّه بين سائر أنواع الزواج يُعلَنُ أنّه الأسمى.

Verse 26

एवं प्रवदतस्तस्य सा देवी क्रोधमूर्छिता । तद्वक्त्रांतं समुद्दिश्य शरं चिक्षेप स क्षणात्

وبينما كان يتكلّم هكذا، غمرَ الغضبُ الإلهةَ حتى كادت تُغشى؛ ففورًا قذفت سهمًا، مُصوِّبةً إلى زاوية فمه.

Verse 27

विवेश वदनं तस्य वल्मीकं पन्नगो यथा । अथ तैर्मार्गगणैर्विद्धः स वक्त्रांतान्नदंस्ततः

دخل في فمه كما يدخل الثعبان في جحر النمل. ثم، وقد اخترقه أتباع مارغا، صرخ من زاوية فمه.

Verse 28

सुस्राव रुधिरं भूरि गैरिकं पर्वतो यथा । ततः कोपपरीतात्मा निवृत्त्याथ शनैः शनैः

تدفق الدم منه بغزارة، مثل المغرة الحمراء التي تسيل من الجبل. ثم، وقد غلف الغضب عقله، انسحب ببطء، خطوة بخطوة.

Verse 29

स्वसैन्यं त्वरितो भेजे कामेन च वशी कृतः । प्रोवाच सैनिकान्सर्वान्दुष्टा स्त्रीयं प्रगृह्यताम् । यथा न त्यजति प्राणान्प्रहारैर्जर्जरीकृता

وإذ تملكت منه الشهوة، التفت مسرعاً إلى قواته وأمر جميع الجنود: "اقبضوا على تلك المرأة الشريرة! اضربوها مراراً وتكراراً، ولكن احرصوا ألا تفارق الحياة من شدة الضربات".

Verse 30

एषा मम न सन्देहः प्रिया भार्या भविष्यति । यदि नो शस्त्रपातेन पंचत्वमुपयास्यति

"لا شك عندي في هذا: ستصبح زوجتي الحبيبة، شريطة ألا تلاقي حتفها وتعود إلى العناصر الخمسة بسبب وقع الأسلحة".

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे देवी सा दृष्ट्वा तानुपस्थितान् । युद्धाय कृतसंकल्पांस्तर्जतश्च मुहुर्मुहुः

في غضون ذلك، رأت الإلهة أنهم قد تجمعوا وعزموا على القتال، فوبختهم وتحدتهم مراراً وتكراراً.

Verse 33

ततस्तु लीलया देवी मुक्ता तीक्ष्णान्महाशरान् । तान्सर्वांस्ताडयामास सर्वमर्मसु तत्क्षणात्

ثم إن الإلهة، كأنما على سبيل اللعب المقدّس، أطلقت سهامًا عظيمة حادّة، فأصابتهم جميعًا في الحال في مواضعهم الحيوية.

Verse 34

अथ तीक्ष्णैः शरैर्दैत्या निहता दानवास्तथा । एके पंचत्वमापन्ना गताश्चान्य इतस्ततः

ولما أصابتهم تلك السهام الحادّة سقط الديتيا والدانافا صرعى؛ فمنهم من لقي حتفه، ومنهم من فرّ شتّى الجهات.

Verse 35

ततः सैन्यं समालोक्य तद्भग्नं च तया रणे । कोपाविष्टस्ततो दैत्यः स्वयं तां समुपाद्रवत्

ثم لما رأى جيشه قد تحطّم على يدها في المعركة، استبدّ الغضب بالديتيا فانقضّ عليها بنفسه.

Verse 36

यच्छञ्छृंगप्रहारांश्च तस्याः शतसहस्रशः । गर्जितं विदधच्चोग्रं शारदाभ्रसमं मुहुः

وكان يوجّه إليها مئات الألوف من ضربات القرون، ويُطلق مرارًا زئيرًا مروّعًا ككتلةٍ من سحب الخريف.

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे देवी साट्टहासकृतस्वना । त्रैलोक्यविवरं सर्वं यच्छब्देन प्रपूरितम्

وفي تلك اللحظة أطلقت الإلهة قهقهةً مدوّية، فملأ ذلك الصوت كل فجوةٍ وامتدادٍ في العوالم الثلاثة.

Verse 38

एवं तस्या हसंत्याश्च वक्त्रान्तादथ निर्ययुः । पुलिंदाः शबरा म्लेछास्तथान्येऽरण्यवासिनः

وبينما كانت تضحك هكذا، خرج من داخل فمها البوليندا والشابارا والملِتشا، وغيرهم من سُكّان الغابات.

Verse 39

शकाश्च यवनाश्चैव शतशश्तु वपुर्धरा । वर्म स्थगितगात्राश्च यमदूता इवापरे

وظهر أيضًا الشاكا واليافانا بالمئات، بأجسادٍ مكسوّةٍ بالدروع، مستورة الأعضاء، كأنهم من رسل يَما ربّ الموت.

Verse 41

देव्युवाच । एतानस्य सुदुष्टस्य सैनिकान्बलगर्वितान् । सूदयध्वं द्रुतं वाक्यादस्मदीयाद्यथेच्छया

وقالت الإلهة: «اضربوا سريعًا جنود ذلك الخبيث الأشدّ شرًّا، أولئك المنتفخين بزهو قوّتهم؛ واقضوا عليهم حالًا بأمري، كما تشتهون وفاءً لي».

Verse 42

अथ ते तद्वचः श्रुत्वा वल्गंतोऽसिधनुर्द्धराः । दैतेयबलमुद्दिश्य दुद्रुवुर्वेगमाश्रिताः

فلما سمعوا قولها، اندفع أولئك المحاربون وهم يلوّحون بالسيوف ويحملون الأقواس، وهرعوا مسرعين بقوةٍ نحو جموع الدايتيَة.

Verse 43

ततस्तेषां महद्युद्धं मिथो जज्ञे सुदारुणम् । नात्मीयं न परं तत्र केनचिज्ज्ञा यते क्वचित्

ثم نشبت بينهم معركة عظيمة شديدة الهول. وهناك لم يستطع أحدٌ في أي لحظة أن يميّز بوضوح من هو «منّا» ومن هو «الآخر».

Verse 44

अथ ते दानवाः सर्वे योधैर्देवीसमुद्भवैः । भग्ना व्यापादिताश्चान्ये प्रहारैर्जर्जरीकृताः

حينئذٍ تحطّم جميعُ أولئك الدانافا على أيدي المحاربين المولودين من الإلهة؛ فمِنهم من قُتِل، ومنهم من سُحِقَ بضرباتٍ متتابعة حتى تكسّر وتفتّت.

Verse 45

ततो भग्नं बलं दृष्ट्वा महिषः क्रोधमूर्छितः । तामुवाच क्रुधा देवीं वचनैः परुषाक्षरैः

فلما رأى جيشه منكسرًا، غشيَ الغضبُ مهيشا؛ فخاطب الإلهة بسخطٍ وبألفاظٍ قاسيةٍ لاذعة.

Verse 46

आः पापे स्त्रीति मत्वाद्य न हतासि मया युधि । तस्मात्पश्य प्रहारं मे तत्त्वं बुध्यसि नान्यथा

«آه أيتها الآثمة! إذ ظننتُكِ “مجردَ امرأة” لم أقتلكِ في ساحة القتال. فشاهدي الآن ضربتي—ستدركين الحقيقة، ولا سبيلَ إلى غير ذلك.»

Verse 47

एवमुक्त्वा विशेषेण प्रहारान्स विचिक्षिपे । विषाणाभ्यां महावेगो भर्त्सयानो मुहुर्मुहुः

وبعد أن قال ذلك، أخذ يقذف ضرباتٍ عنيفةً على نحوٍ خاص مرارًا؛ وكان شديدَ السرعة، يواصل التهديد مرةً بعد مرة، ويطعن بقرنيه معًا.

Verse 48

ततोऽभ्याशगतं दृष्ट्वा सा देवी दानवं च तम् । आरुरोहाथ वेगेन पृष्ठिदेशेन कोपतः

ثم لما رأت الإلهةُ ذلك الدانافا قد دنا، اشتعل غضبُها؛ فوثبت بسرعةٍ وبقوةٍ عظيمة واعتلت ظهره.

Verse 49

ततश्चुक्रोश दैत्योऽसौ व्योममार्गं समाश्रितः । पृष्ठ्यास्तलेन निर्भिन्नो रुधिरौघपरिप्लुतः

حينئذ صرخ ذلك الدايتيا واتخذ طريق السماء؛ وإذ طُعن من ظهره، كان غارقاً في سيل من الدماء.

Verse 50

एतस्मिन्नंतरे सिंहः स तस्या ज्योतिसंभवः । जग्राह पश्चिमे भागे दंष्ट्राग्रैर्निशितैः क्रुधा

في تلك اللحظة، أمسك به أسدها - المولود من طاقتها المشعة - من الخلف بأنياب حادة وهو يستشيط غضباً.

Verse 51

ततो निश्चलतां प्राप्तः पादाक्रांतश्च दानवः । अकरोद्भैरवान्नादान्न शक्तश्चलितुं पदम्

ثم أصبح الداناوا، المثبت تحت قدمها، ساكناً تماماً. أطلق زئيراً مرعباً يشبه زئير بهايرافا، لكنه لم يستطع أن يخطو خطوة واحدة.

Verse 52

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । व्योमस्थास्तां तदा प्रोचुर्देवीं हर्षसमन्विताः

في تلك اللحظة، وصل جميع الآلهة - مع إندرا - ووقفوا في السماء يخاطبون الإلهة بفرح وسرور.

Verse 53

एतस्य शिरसश्छेदं शीघ्रं कुरु सुरेश्वरि । खङ्गेनानेन तीक्ष्णेन यावन्नो याति चान्यतः

يا ملكة الآلهة، اقطعي رأسه بسرعة بهذا السيف الحاد، قبل أن يهرب إلى مكان آخر.

Verse 54

सा श्रुत्वा वचनं तेषां देवी कोपसमन्विता । खड्गं व्यापारयामास कंठे तस्यातिपीवरे

فلما سمعت الإلهةُ كلامَهم، امتلأتْ بغضبٍ عادل، فحرّكتْ سيفَها على عنقه الغليظِ غِلَظًا شديدًا.

Verse 55

स तेन खड्गघातेन कंठः पीनोऽपि निष्ठुरः । द्विधा जज्ञेऽथ दैत्यस्य दधत्तुष्टिं दिवौकसाम्

وبتلك الضربة بالسيف انشقّ عنقُ ذلك الشيطان—وإن كان غليظًا صلبًا—إلى شطرين، فسرّ بذلك سكانُ السماء.

Verse 56

द्वादशार्कप्रतीकाशो वक्त्रांतश्चर्मखड्गधृक् । भर्त्सयंस्तां महादेवीं खड्गोद्यतकरां तदा । खड्गं व्यापारयन्गात्रे तस्या बालार्कसन्निभम्

وكان متلألئًا كاثني عشر شمسًا، يحمل ترسًا وسيفًا؛ فراح يسبّ الإلهةَ العظمى وهي قائمةٌ ويدُها مرفوعةٌ بالسيف، ثم هوى بنصلِه على جسدِها المتلألئ كالشمس عند الشروق.

Verse 57

ततः केशेषु चाधाय यावत्तस्यापि चिक्षिपे । प्रहारं गात्रनाशाय तावदूचे स दानवः

ثم أمسك (بها) من شعرها، وبينما كان على وشك أن يوجّه ضربةً لهلاك جسدها، تكلّم ذلك الدانافا.

Verse 58

दानव उवाच । जय देवि जयाचिंत्ये जय सर्वसुरेश्वरि । जय सर्वगते देवि जय सर्वजनप्रिये

قال الدانافا: «النصرُ لكِ يا إلهة، النصرُ لكِ يا من لا تُدرَك! النصرُ لكِ يا سيّدةَ جميع الآلهة! النصرُ لكِ يا إلهةَ الشمول والانتشار! النصرُ لكِ يا محبوبةَ جميع الكائنات!»

Verse 59

जय कामप्रदे नित्यं जय त्रैलोक्यसुन्दरि । जय त्रैलोक्य रक्षार्थमुद्यते ह्यकुतोभये

النصر الدائم لكِ، يا واهبةَ العطايا! النصر لكِ، يا جمالَ العوالم الثلاثة! النصر لكِ، يا من تنهضين لحماية العوالم الثلاثة—يا عديمةَ الخوف!

Verse 60

जय देवि कृतानंदे जय दैत्यविनाशिनि । जय क्लेशच्छिदे कांते जयाभक्तविमोहदे

النصر لكِ يا إلهةَ الفرح والأنس! النصر لكِ يا مُهلكةَ الشياطين! النصر لكِ يا قاطعةَ الآلام، يا حبيبة! النصر لكِ يا من تُوقعين غيرَ أهلِ التعبّد في الحيرة!

Verse 62

तस्मात्कुरु प्रसादं मे प्राणान्रक्ष दयां कुरु । प्रणतस्य सुदीनस्य हीनस्य च विशेषतः

فلذلك، تفضّلي عليّ بنعمتكِ؛ احفظي حياتي وامنحيني رحمتكِ—وخاصةً لي أنا الساجد المنطرح، البائس غايةَ البؤس، الذليل الساقط.

Verse 63

अहं दुर्वाससा शप्तो हिरण्याक्षसुतो बली । महिषत्वं समानीतस्त्वया देवी विमोक्षितः

أنا بالي، ابنُ هيرانيَاكشا، وقد لَعَنَني دورفاسا. أُدخلتُ في حالِ الجاموس، لكنكِ يا إلهةُ قد حرّرتِني.

Verse 64

तस्माद्दर्पः प्रमुक्तोऽद्य मया दानवसंभवः । किंकरत्वं प्रयास्यामि सांप्रतं ते सुरेश्वरि

فلذلك، قد طرحتُ اليوم كبريائي المولود من طبيعتي الدانافية. والآن، يا سيّدةَ الآلهة، سأدخل في خدمتكِ خادمًا وتابعًا لكِ.

Verse 65

जय सर्वगते देवि सर्वदुष्टविनाशिनि

النصر لكِ، أيتها الإلهة السارية في كل مكان، يا مُهلكة كل شرّ!

Verse 66

इति तस्य वचः श्रुत्वा कृपणं सा सुरेश्वरी । कृपाविष्टाऽब्रवीद्वाक्यं ततो व्योमस्थितान्सुरान्

فلما سمعت الإلهةُ سُرَيْشْوَرِي كلماته البائسة تحرّكت رحمتُها. ثم امتلأت رأفةً وخاطبت الآلهةَ القائمين في السماء.

Verse 67

किं करोमि दया जाता ममैनं प्रति हे सुराः । तस्मान्नाहं हनिष्यामि दानवं दीनजल्पकम्

ماذا عساي أن أفعل؟ يا معشر الآلهة، لقد نهضت في قلبي رحمةٌ نحوه. لذلك لن أقتل هذا الدانافا الذي يتكلم بكلامٍ ذليلٍ حزين.

Verse 68

विमुखं खड्गशस्त्रं च तवास्मीति प्रवादिनम् । अपि मे पितृहंतारं न हन्यां रिपुमाहवे

ولو أنه ولّى بظهره قابضًا على السيف والسلاح، ثم قال: «أنا لكِ»، فلن أقتل عدوًّا في ساحة القتال، ولو كان قاتلَ أبي.

Verse 69

देवा ऊचुः । न चेदसि च देवेशि त्वमेनं दानवाधमम् । नाशयिष्यति तत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम्

قالت الآلهة: إن لم تُهلكيه، يا سيدةَ الآلهة، هذا الدانافا الأوضع، فإنه سيُفني العوالمَ الثلاثة كلَّها بما فيها المتحرك والساكن.

Verse 70

एष व्यर्थःश्रमः सर्वस्तथास्माकं भविष्यति । तव संभूतिसंभूतस्तव क्लेशस्तथाऽखिलः

إنّ كلَّ هذا الجهد سيغدو عبثًا علينا. وكذلك ستعود كلُّ شدائدك لتنشأ من جديد—مولودةً من عودة قوّته ذاتها.

Verse 71

देव्युवाच । नाहमेनं हनिष्यामि त्यजिष्यामि तथाऽमराः । एनं कचग्रहं कृत्वा धारयिष्यामि सर्वदा

قالت الإلهة: «يا أيها الخالدون، لن أقتله ولن أهجره. سأقبض على شعره وأُمسكه هكذا على الدوام.»

Verse 72

देवा ऊचुः । साधुसाधु महाभागे युक्तमुक्तं त्वया वचः । एतद्धि युज्यते कर्तुं कालेऽस्मिंस्त्रिदशेश्वरि

قالت الآلهة: «أحسنتِ، أحسنتِ، يا ذات الحظ العظيم! إنّ كلامك لائقٌ ومُحكَم. حقًّا في هذا الوقت بعينه، يا سيّدة آلهة الثلاثين، هذا ما ينبغي أن يُفعل.»

Verse 73

सांप्रतं मर्त्यलोके त्वं रूपमेतत्समाश्रिता । शस्त्रोद्यतकरा रौद्रा महिषोपरि संस्थिता

والآن، في عالم البشر، قد اتخذتِ هذا الشكل بعينه—مهيبةً شديدةً، ويداكِ مرفوعتان بالسلاح، جالسةً فوق جاموس.

Verse 74

अवाप्स्यसि परां पूजां दुर्लभा ममरैरपि । यस्त्वामेतेन रूपेण संस्थितां पूजयिष्यति

ستنَالين عبادةً عُليا—نادرةً حتى بين الخالدين—حين يعبدك إنسانٌ وأنتِ قائمةٌ في هذا الشكل بعينه.

Verse 75

त्वमस्य संगतो भावि विख्याता विंध्यवासिनी । किं ते वा बहुनोक्तेन शृणु संक्षेपतो वचः

سترتبطين بهذا الموضع، وتشتهرين باسم «فيندهيَفاسيني» (ساكنة جبال فيندھيا). وما جدوى الإطالة؟ اسمعي القول مختصرًا.

Verse 76

अस्मदीयं परं तथ्यं सर्वलोकहितावहम् । पार्थिवानां त्वदायत्तं बलं देवि भविष्यति

هذه الحقيقة العليا التي لنا هي لخير جميع العوالم: يا ديفي، إن قوة الملوك ستغدو معتمدة عليكِ.

Verse 77

युद्धकाले समुत्पन्ने भक्तानां नात्र संशयः । प्रस्थानं वा प्रवेशं च यः करिष्यति मानवः

إذا حلّ وقت القتال، فلا ريب عند العابدين. وأيُّ إنسانٍ يهمّ بالارتحال—أو بالدخول (إلى موضعٍ أو أمرٍ)…

Verse 78

त्वां स्मृत्वा प्रणिपत्याथ पूजयित्वा विशेषतः । तस्य संपत्स्यते सिद्धिः सर्वकृत्येषु सर्वदा । इह कापुरुषस्यापि किं पुनः सुभटस्य च

من ذكركِ ثم سجد وانحنى، وعبدكِ بعبادةٍ خاصةٍ مفعمةٍ بالبَكْتي، نال النجاح في كل عملٍ وفي كل حين. فإذا صحّ هذا حتى للجبان هنا، فكم بالأولى للشجاع المقاتل!

Verse 79

आश्विनस्य सिते पक्षे नवम्यां चाष्टमीदिने । पूजयिष्यति यो मर्त्त्यस्त्वां सद्भक्तिसमन्वितः

في النصف المضيء من شهر آشوينا—في اليوم التاسع وكذلك في اليوم الثامن—من يعبدكِ من البشر بعبادةٍ صادقةٍ مملوءةٍ بالبَكْتي…

Verse 80

तस्य संवत्सरं यावत्समग्रं सुरसुन्दरि । न भविष्यति वै रोगो न भयं न पराभवः । नापमृत्युर्न चौरादि समुद्भूत उपद्रवः

يا جميلةَ الآلهة، طوالَ سنةٍ كاملةٍ لا يكونُ مرضٌ ولا خوفٌ ولا هزيمة؛ ولا موتٌ قبل الأوان، ولا شدائدُ تنشأُ من اللصوصِ وما شابههم.

Verse 82

तत्र गत्वा चिरात्प्राप्य स्वं राज्यं पाकशासनः । पालयामास संहृष्टस्त्रैलोक्यं हतकटकम्

ثم مضى إلى هناك، وبعد زمنٍ طويلٍ استعاد مُلكه، فحكمَ باكاشاسانا (إندرا) بفرحٍ العوالمَ الثلاثة، وقد دُمِّرت جيوشُ الخصوم.

Verse 83

लोकाश्च सुखसंपन्नाः सर्वे जाता स्ततः परम् । यज्ञभागभुजो देवा भूयो जाता जगत्त्रये

ومن ثمّ امتلأت العوالمُ كلُّها بالسعادة والرخاء. وعادَتِ الآلهةُ—الذين ينالون أنصبةَ القربان—إلى الازدهار في العوالم الثلاثة.

Verse 84

ततः परं च सा देवी त्रैलोक्ये ख्यातिमागता । सर्वक्षेत्रेषु तीर्थेषु स्थानेषु च विशेषतः

ثم إنّ تلك الإلهة نالت شهرةً واسعةً في العوالم الثلاثة، ولا سيّما في جميع الحقول المقدّسة، وعند مواطن الحجّ (التيرثا)، وفي المساكن الطاهرة على وجه الخصوص.

Verse 85

एतस्मिन्नंतरे जातः सुरथोनाम भूपतिः । आनर्तस्तेन सद्भक्त्या क्षेत्रेऽत्रैव विनिर्मिता

وفي تلك الأثناء وُلِدَ ملكٌ يُدعى سُرَثَه. وبفضلِ تعبُّده الصادق أُقيمَت هنا، في هذا الحقل المقدّس نفسه، “آنرتا” (أساسٌ أو مستوطنةٌ مقدّسة).

Verse 86

यस्तां पश्यति सद्भक्त्या चैत्राष्टम्यां सितेऽहनि । स पुमान्वत्सरं यावत्कृतार्थः स्यान्न संशयः

مَن أبصرَها بإخلاصِ البَهكتي في اليوم الثامن المضيء من شهر تشيترا، كان مُوفَّقًا مُكتملَ المراد طوال سنةٍ كاملة؛ ولا ريب في ذلك.

Verse 91

।सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते देवास्तां देवीं हर्षसंयुताः । अनुज्ञातास्तया जग्मुः स्वां पुरीममरावतीम्

قال سوتا: فلمّا قالوا ذلك، امتلأ أولئك الآلهة فرحًا، واستأذنوا الإلهة بإذنها ثم انطلقوا إلى مدينتهم أمارافتي.

Verse 121

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये महिषासुरपराजय कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम एकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي، في «شري سكَندَ مهابورانا» ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف شلوكة، في الكتاب السادس «ناغرا-خَنْدَه»، في «مهاطميا حقل هاطكيشڤرا»، الفصل المسمّى «هزيمة مهيشاسورا ووصف عظمة كاتيايَني»، وهو الفصل 121.