सिताब्जवदनां हृष्टां दृष्ट्वाऽहं त्वां महाप्रभाम् । दग्धकामतरोः कन्दकंदलीमिव निःसृताम् । महार्हशयनस्थां त्वां तदा कामितवानहम्
sitābjavadanāṃ hṛṣṭāṃ dṛṣṭvā'haṃ tvāṃ mahāprabhām | dagdhakāmataroḥ kandakaṃdalīmiva niḥsṛtām | mahārhaśayanasthāṃ tvāṃ tadā kāmitavānaham
اے مہاپربھا! جب میں نے تمہیں شاداں، سفید کنول چہرہ اور نہایت درخشاں دیکھا—گویا جلے ہوئے کامدھینو درخت سے نکلی نرم کونپل—اور تمہیں عالی شان بستر پر آرام کرتے پایا، تو اسی وقت میں نے تمہاری آرزو کی۔
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī addressed directly; broader frame typically to a ṛṣi/audience in Skanda Purāṇa
Scene: A radiant Devī, lotus-faced and joyful, reclines on a splendid couch; the speaker beholds her as a fresh shoot emerging from a scorched wish-fulfilling tree—beauty arising from ruin—within an aura of Prabhāsa’s sanctity.
Divine beauty and radiance are depicted as spiritually potent—drawing consciousness toward union and auspiciousness.
The broader frame is Prabhāsa-kṣetra; this verse is part of the mythic narration supporting its māhātmya.
None; it is a narrative-poetic description.