ततः संत्यज्य सा देवी ब्रह्माणं कमलोद्भवम् । सपत्नीरोषसन्तप्ता प्रभासं क्षेत्रमाश्रिता
tataḥ saṃtyajya sā devī brahmāṇaṃ kamalodbhavam | sapatnīroṣasantaptā prabhāsaṃ kṣetramāśritā
پھر وہ دیوی کنول سے پیدا ہونے والے برہما کو چھوڑ کر، سوتن کے غصّے کی تپش سے جلتی ہوئی، پربھاس کے مقدّس کھیتر میں پناہ گزیں ہوئی۔
Narrator (contextual; within Īśvara’s discourse in this adhyāya)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Śrī Devī / interlocutors of the māhātmya
Scene: Gāyatrī, burning with co-wife anger, turns away from lotus-born Brahmā and journeys to the radiant coastal kṣetra of Prabhāsa, her aura both wounded and resolute.
Even divine conflicts culminate in seeking refuge in a tīrtha; sacred places are portrayed as sanctuaries that transform suffering into tapas and merit.
Prabhāsa-kṣetra (Prabhāsa), presented as a refuge-worthy sacred field.
No direct ritual is stated here; the emphasis is on approaching/abiding in the kṣetra as an act of refuge.