पत्नीशालां गृहीत्वा च गायत्रीं मौनधारिणीम् । मेखलां निदधे चान्यां कट्यां मौंजीमयीं शुभाम्
patnīśālāṃ gṛhītvā ca gāyatrīṃ maunadhāriṇīm | mekhalāṃ nidadhe cānyāṃ kaṭyāṃ mauṃjīmayīṃ śubhām
پتنی شالا اختیار کرکے اور گایتری کو خاموشی کے ورت کے ساتھ دھارَن کرکے، اس نے اپنی کمر پر مُنجا گھاس سے بنی ہوئی ایک اور مبارک میکھلا باندھ لی۔
Narrator (contextual Purāṇic narration within Nāgara Khaṇḍa)
Scene: The initiate takes up ritual items, holds the Gāyatrī in silent contemplation, and ties an auspicious muñja-grass girdle around the waist—an image of disciplined readiness.
Sacrifice is grounded in inner restraint—silence, mantra-discipline, and purity of conduct—before outer ritual action.
The verse sits within a Tīrthamāhātmya (praise of sacred place) setting, but this line specifically describes yajña-preparation rather than naming a distinct tīrtha.
Adopting mauna (silence) with Gāyatrī observance and wearing an auspicious muñja-grass mekhalā as part of sacrificial discipline.