अघोरमंत्रं स्मर देवराज अस्त्रं हि यत्पाशुपतप्रभावम् । रुद्रेण तुष्टेन तव प्रदत्तमव्याहतं वीरवराभिघाति
aghoramaṃtraṃ smara devarāja astraṃ hi yatpāśupataprabhāvam | rudreṇa tuṣṭena tava pradattamavyāhataṃ vīravarābhighāti
اے دیوراج! اَگھور منتر کو یاد کر؛ یہ پاشوپت شکتی کے اثر والا اَستر ہے۔ رُدر کے راضی ہونے پر تجھے عطا ہوا، یہ ناقابلِ روک ہے اور بہادرترین سورماؤں کو بھی گرا دیتا ہے۔
Hari (Viṣṇu) speaking to Śakra (Indra) (immediate context from previous shloka)
Scene: Hari urges Indra to remember the Aghora mantra—visualize a luminous mantra-syllable aura around Indra’s hands and bow, with Rudra’s unseen blessing behind, suggesting Pāśupata force as a dark-blue/ash-white radiance.
When worldly strength fails, refuge in Śiva’s grace and mantra-powered dharma becomes the decisive protection.
No specific tīrtha is named; the verse glorifies Rudra’s Pāśupata power and the Aghora mantra.
Remembrance/japa of the Aghora mantra as the enabling act for deploying the Pāśupata-powered weapon.