उवाच मातरं भक्त्या मातः किं करवाण्यहम् । तमुवाच ततो हृष्टा दितिर्दैत्याधिपं सुतम्
uvāca mātaraṃ bhaktyā mātaḥ kiṃ karavāṇyaham | tamuvāca tato hṛṣṭā ditirdaityādhipaṃ sutam
اس نے عقیدت سے ماں سے کہا، “ماں! میں کیا کروں؟” تب خوش ہو کر دِتی نے اپنے بیٹے، دَیتیہوں کے سردار، سے کہا۔
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating
Scene: युवक दैत्य-नायक हाथ जोड़कर माता के सामने; माता प्रसन्न, आशीर्वाद/निर्देश देने को उद्यत; राजसी-आसुरी परिवेश।
Devotion and humility before one’s mother/elders is presented as a dharmic disposition even within heroic or royal lineages.
No tīrtha or sacred geography is explicitly mentioned in this verse; it is narrative context within the Kaumārikākhaṇḍa.
No vrata, dāna, snāna, or japa is prescribed in this verse.