अक्षयं तत्र तत्सर्वं यत्कृतं योधनीपुरे । मातरं पितरं त्यक्त्वा सर्वबन्धुसुहृज्जनान्
akṣayaṃ tatra tatsarvaṃ yatkṛtaṃ yodhanīpure | mātaraṃ pitaraṃ tyaktvā sarvabandhusuhṛjjanān
وہاں یودھنی پور میں جو کچھ بھی کیا جاتا ہے وہ سب اَکشَی (ناقابلِ زوال) ہو جاتا ہے؛ چاہے کوئی ماں باپ اور تمام رشتہ داروں اور خیرخواہوں کو چھوڑ کر ہی کیوں نہ آیا ہو۔
Narrator (contextual; likely Sūta/Lomaharṣaṇa style narration within Āvantya Khaṇḍa)
Tirtha: Yodhanīpura
Type: kshetra
Listener: a king (nṛpoत्तम)
Scene: A pilgrim at Yodhanīpura performs a decisive act—offering, vow, or worship—while a symbolic ‘akṣaya’ motif appears: an unending stream of light from the altar/river, suggesting imperishable fruit despite worldly severances.
A supremely sanctified place can render religious acts ‘imperishable,’ highlighting the transformative power of tīrtha and sincere action.
Yodhanīpura, praised as a place where performed deeds become akṣaya (imperishable).
Not a specific ritual; the teaching is that any dharmic act performed at Yodhanīpura yields imperishable fruit.