Adhyaya 136: A Sūtra-like Manual of Expiations for Ritual Transgressions

Verse 1

अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत् ॥ तस्यापराधाद्वै भूमे पापं प्राप्नोति मानवः

Ngayon ay (nagsisimula) ang tuntunin ng mga gawaing pampagpapawi ng kasalanan. Si Śrī Varāha ay nagsabi: ‘O Diyosa, kung ang sinuman, matapos humipo sa ilawan, ay magsagawa ng aking mga ritwal, dahil sa paglabag na iyon, O Lupa, ang tao’y nagkakamit ng kasalanang-demerito.’

Verse 2

तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मया अनघे ॥ जायते षष्टिवर्षाणि कुष्ठी गात्रपरिप्लुतः

Pakinggan mo ito, O mapalad at walang dungis, habang aking ipinahahayag: ang isa’y isisilang sa loob ng animnapung taon bilang ketongin, na ang katawan ay lubos na sinasaklaw ng sakit.

Verse 3

चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः ॥ एवं भुक्त्वा तु तत्कर्म मम क्षेत्रे मृतो यदि

Sa bahay ng isang caṇḍāla roon (siya’y isisilang)—ganyan nga ito, walang pag-aalinlangan. At kung, matapos pagdaanan nang gayon ang bunga ng gawaing iyon, siya’y mamatay sa aking banal na pook…

Verse 4

मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि दीपस्य स्पर्शनाद्भुवि

At tunay na isisilang siya bilang aking deboto, sa dalisay na tahanan ng isang Bhāgavata. Ipahahayag ko ang pag-aalis-sala sa lupa para sa pagkakahipo sa lampara.

Verse 5

तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु ॥ यस्य कस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे च द्वादशी

Sa pamamagitan nito, nalalampasan ng mga tao ang paghihirap ng mga kapanganakang caṇḍāla. Sa ikalabindalawang araw (dvādaśī) ng maliwanag na kalahati, sa alinmang buwan…

Verse 6

चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत् ॥ दीपं दत्त्वापराधाद्वै तरन्ति मनुजा भुवि

Kumain lamang bilang ‘ikaapat na pagkain’ at matulog sa bukás at walang silong na higaan. Sa pagbibigay ng lampara, nalalampasan ng mga tao sa lupa ang pagkakasala.

Verse 7

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्पर्शने दीपकस्य तु

Pagkatapos maging malinis at sumunod sa wastong tuntunin, nananatili sa landas ng aking mga ritwal—ito’y sinabi ko sa iyo, O mapagpala, hinggil sa pagkakahipo sa lampara.

Verse 8

संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम् ॥ श्मशानं यो नरो गत्वा अस्नात्वैव तु मां स्पृशेत्

At ito rin ay paglilinis ng pagkakagapos sa sansāra; sa paggawa nito’y nakakamit ang kabutihan: kung ang isang lalaki, pagpunta sa libingan-sunugan, ay humipo sa akin nang hindi naliligo…

Verse 9

मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम् ॥ जम्बुको जायते भूमौ वर्षाणां नव पञ्च च ॥

Pakinggan mo, sa katotohanan, ang bunga ng aking pagkukulang at paglabag: isinisilang sa lupa bilang asong-gubat (tsakal) sa loob ng siyam at limang taon, samakatuwid ay labing-apat na taon.

Verse 10

पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ततस्तु कुणपोच्छिष्टं त्रिंशद्वर्षाणि खादति ॥

Doon, isinisilang ang isa bilang piśāca sa loob ng siyam at limang taon (labing-apat na taon); pagkaraan nito, kumakain siya ng mga tira ng bangkay sa loob ng tatlumpung taon.

Verse 11

ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥

Pagkaraan, nang marinig ito mula kay Nārāyaṇa, nagsalita si Dharaṇī ng ganitong mga salita: “Ito ay isang lubhang lihim na bagay para sa akin, O Panginoon ng daigdig, O Janārdana.”

Verse 12

परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि ॥ श्मशानं पुण्डरीकाक्ष ईश्वरेण प्रशंसितम् ॥

O Deva, nararapat mong ipaliwanag nang buo ang bagay na ito na lubhang nakapupukaw ng pag-uusisa: ang pook ng pagsusunog ng bangkay, O may matang-loto, ay pinupuri ni Īśvara.

Verse 13

किं त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते ॥ स तव रमते नित्यं भगवान्स्तु महामतिः ॥

Ngunit ano ang tatluhang (kaugnay sa mga guṇa) aspeto rito, O Deva, sa nagpapabanal na bagay na ito na sinabi ni Śiva? Sapagkat ang Panginoong dakila ang isip ay tunay na nalulugod dito nang palagi.

Verse 14

कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम् ॥ प्रशंसितं च रुद्रेण भवता किं विनिन्दितम् ॥

Dito, matapos kunin ng Deva ang isang bungo—nagniningning at may dakilang lakas—siya’y pinupuri ni Rudra; bakit mo pa ito hinahamak?

Verse 15

श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम् ॥

“Ang libingan ng pagsusunog, O may matang gaya ng dahon ng lotus, ay minamahal din ni Rudra sa gabi.” Sinabi ni Śrī Varāha: “Makinig ka, O Diyosa, sa katotohanan, sa dakilang salaysay na ito.”

Verse 16

अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संहितव्रताः ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म सर्वभूतपतिं हरिम् ॥

Hanggang ngayon, O walang dungis, yaong mga may pinigil na panata ay hindi pa nauunawaan—matapos gawin ang napakahirap na gawa—si Hari, ang Panginoon ng lahat ng nilalang.

Verse 17

हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः ॥ तेन पापेन सम्बद्धो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥

At matapos patayin ang mga bata at matatanda, at ang mga babaeng may kagandahang anyo sa Tripurā, dahil sa kasalanang iyon siya’y nabibigkis at hindi makakilos nang malaya.

Verse 18

प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः ॥ विवर्णवदनो भूत्वा तिष्ठते स महेश्वरः ॥

Nawasak ang kanyang paghahari sa isip at kapangyarihang panginoon, at naglaho rin ang māyā ng yogin; kaya si Mahēśvara ay nananatili, maputla ang mukha.

Verse 19

ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति ॥ यावत्पश्यामि तं देवं देवि दिव्येन चक्षुषा

Pagkaraan, O Diyosa, ako’y nagmuni-muni: “Muling babalik si Śaṅkara,” hanggang sa aking mamasdan ang Diyos na iyon, O Diyosa, sa pamamagitan ng banal na paningin.

Verse 20

नष्टं मायाबलं रुद्रं सर्वभूतमहेश्वरम् ॥ ततोऽहं तत्र गत्वा तु यष्टुकामं त्र्यम्बकम्

Si Rudra—ang dakilang Panginoon ng lahat ng nilalang—ay napawi ang lakas ng māyā; kaya’t ako’y nagtungo roon, sa Tryambaka na nagnanais magsagawa ng paghahandog (yajña).

Verse 21

नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः ॥ तत ईशो मया चोक्तो वाक्यमेवं सुखावहम्

Wala sa ulirat, napinsala ang kaalaman, at nawala ang lakas ng yoga—kaya’t siya’y nanghina; noon ay kinausap ko ang Panginoon ng ganitong mga salita na nagdudulot ng ginhawa.

Verse 22

किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः ॥ त्वं कर्त्ता च विकर्त्ता च विकाराकार एव च

Bakit ka nakatayo nang ganyan, O Rudra, na nababalot ng pagkalito? Ikaw ang gumagawa at ikaw ang nagbabago; tunay, ikaw ang mismong anyo at kaayusan ng pagbabago.

Verse 23

त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम् ॥ त्वमुग्रदेवदेवादिस्त्वं साम त्वं तथा दिशः

Ikaw ang Vaiśākhya at ang paghihiwalay; ikaw ang sinapupunan-pinagmulan, ikaw ang sukdulang kanlungan. Ikaw si Ugra, ang pasimula ng mga diyos at mga banal na nilalang; ikaw ang mga awit na Sāman, at gayundin ang mga direksiyon.

Verse 24

किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान् ॥ किमिदं देवदेवेश विवर्णः पृथुलोचनः

Hindi mo ba nakikilala ang iyong sarili, kahit napalilibutan ka ng iyong mga gaṇa? Ano ito, O Panginoon ng mga diyos—maputla ang anyo at dilat ang mga mata?

Verse 25

तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोऽसि मया भवान् ॥ स्मर योगं च मायां च पश्य विष्णोर्महात्मनः

Kaya ipahayag mo sa akin nang tapat ang itinatanong ko sa iyo. Alalahanin ang yoga at ang māyā, at masdan ang mga iyon ni Viṣṇu, ang dakilang kaluluwa.

Verse 26

तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा लब्धसंज्ञो महेश्वरः

At tunay na para sa iyong kapakanan kaya ako naparito. Pagkarinig sa aking mga salita, si Maheśvara ay muling nagbalik-malay.

Verse 27

उवाच मधुरं वाक्यं पापसंतप्तलोचनः ॥ शृणु तत्त्वेन मे देव कोऽन्योऽप्येवं करिष्यति

Nagsalita siya ng matatamis na salita, ang mga mata’y pinapaso ng kasalanan: “Makinig, O diyos, sa aking salaysay nang may katotohanan—sino pa ang kikilos nang ganito?”

Verse 28

लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः ॥ त्वत्प्रसादेन जातोऽस्मि पूर्णाम्बुरिव सागरः

Muling natamo ang yoga at ang Sāṅkhya, at ako’y naging malaya sa lagnat na pagdurusa. Sa iyong biyaya, ako’y naging gaya ng karagatang puspos ng tubig.

Verse 29

अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव ॥ आवयोरन्तरं कोऽपि न पश्यति जनार्दन

Tunay na nakikilala kita, at nakikilala mo ako, O Mādhava; walang sinumang nakakakita ng anumang pagitan sa atin, O Janārdana.

Verse 30

ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि ॥ साधु विष्णो महाभाग सर्वमायाकरण्डक

Tanging si Brahmā ang nakaaalam nito, sapagkat tunay na walang pagkakaiba sa pagitan natin. Mabuti ang sinabi mo, O Viṣṇu, O mapalad na dakila—ikaw na sisidlang naglalaman ng lahat ng māyā.

Verse 31

एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय पुनः प्रोवाच माधवि

Pagkasabi ng gayong mga salita sa akin, si Hara—ang dakilang Panginoon ng mga nilalang—ay pumasok sa pagninilay nang sandali, at muling nagsalita, O Mādhavī.

Verse 32

तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम् ॥ निहता दानवास्तत्र गर्भिण्यश्च निपातिताः

Sa iyong biyaya, O Viṣṇu, aking pinuksa ang Tripura; doon napatay ang mga Dānava, at maging ang mga nagdadalantao ay napabagsak.

Verse 33

बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश ॥ तस्य पापस्य दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्

Doon, ang mga bata at matatanda ay napatay; ang sampung dako ay waring nanginginig. Dahil sa bigat ng kasalanang iyon, hindi ako makakilos nang wasto.

Verse 34

प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव ॥ किं कर्त्तव्यं मया विष्णो पापावस्थेन सम्प्रति

“Naglahong lahat ang aking yogikong kapangyarihan, at nawala rin ang aking maharlikang ningning, O Mādhava. Ano ang nararapat kong gawin ngayon, O Viṣṇu, yamang ako’y nasa kalagayang nadungisan ng kasalanan?”

Verse 35

विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पापनाशनम् ॥ येन वै कृतमात्रेण शुद्धो मुच्येत किल्बिषात्

“O Viṣṇu, ipahayag mo sa akin nang ayon sa katotohanan ang paglilinis na pumupuksa sa kasalanan—na sa pagsasagawa nito kahit minsan lamang, ang tao’y nagiging dalisay at napapalaya sa pagkakasala.”

Verse 36

एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम् ॥ कपालमालां गृहीत्वा समलं गच्छ शङ्कर

“Samantalang siya (si Rudra) ay gayon na lamang ang pagkabalisa at pagninilay, ako’y nagsalita sa kanya: ‘Kunin mo ang kuwintas na yari sa mga bungo, at pumaroon ka, O Śaṅkara, sa maruming pook.’”

Verse 37

कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा शङ्करस्य महेश्वरि

“Anong uri ng maruming (pook) iyon, O Viṣṇu, na aming paroroonan?—” Pagkaraan, nang marinig ang mga salita ni Śaṅkara, O Maheśvarī…

Verse 38

तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम् ॥ श्मशानं समलं रुद्र पूतिको व्रणगन्धिकः

“Upang mapawi at malinis ang kasalanang iyon, aking binigkas ang ganitong salita: ‘Ang libingan ng pagsusunog (śmaśāna) ay marumi, O Rudra—bulok at mabaho, na may amoy ng mga sugat.’”

Verse 39

स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहाः ॥ तत्र गृह्य कपालानि रम तत्रैव शङ्कर ॥

Doon nga, ang mga tao ay nananatili sa sariling kalooban, walang pagnanasa. Doon, taglay ang mga mangkok na bungo, manahan at magsaya roon din, O Śaṅkara.

Verse 40

तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः ॥ ततो भक्षय मांसानि पापक्शयचिकीर्षुकः ॥

Doon, sa loob ng libu-libong banal na taon, matatag sa panata; saka kumain ng laman, na nagnanais ng pagkapawi ng kasalanan.

Verse 41

हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः ॥ एवं सर्वैर्गणैः सार्द्धं वस तत्र सुनिश्चितः ॥

At ang laman ng mga napatay—yaong maaaring kainin at minamahal mo—sa gayon, kasama ng lahat ng mga gaṇa, manahan ka roon nang may matibay na pasiya.

Verse 42

पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः ॥ गच्छाश्रमपदं पश्चाद्गौतमस्य महामुनेः ॥

Kapag natapos ang sanlibong taon, matapos manatili kang muli sa maruming pook na iyon, saka pumunta sa tirahang-āśrama ng dakilang muni na si Gautama.

Verse 43

तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः ॥ प्रसादाद्गौतममुनेर्भवता गतकिल्बिषः ॥

Doon, na nakalagay sa āśrama ni Gautama, makikilala mo ang iyong sariling ātman. Sa biyaya ng muni na si Gautama, ikaw ay magiging malaya sa pagkakasala.

Verse 44

सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम् ॥ ऋषिः पातयितुं शक्तस्त्वत्प्रसादान्न सशङ्क्यः ॥

Ang bungo, na laging punô ng kasalanan, ay nananatili sa iyong ulo; ang rishi ay may kapangyarihang pabagsakin ito—sa iyong biyaya, ito’y hindi dapat pag-alinlanganan.

Verse 45

एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ रुद्रोऽपि भ्रमते तत्र श्मशाने पापसंवृते ॥

Sa gayon, matapos kong ipagkaloob kay Rudra ang isang biyaya, naglaho ako roon din. Si Rudra man ay gumagala roon, sa libingan ng pagsusunog na nababalot ng kasalanan.

Verse 46

एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम् ॥ विना तु कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः ॥

Ito ang sinabi ko sa iyo, O mabait na isa: ang libingan ng pagsusunog ay kasuklam-suklam sa akin. Ngunit kung wala ang itinakdang mga ritwal, ako’y isang taong nakatuon sa pagtupad ng tungkulin.

Verse 47

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन शुध्यति किल्बिषात् ॥ कृत्वा चतुर्थभक्षं तु दिनानि दश पञ्च च ॥

Ipapahayag ko ang isang pag-aayuno at pagtubos na sa pamamagitan nito’y nalilinis ang pagkakasala. Isagawa ang ‘ikaapat na pagkain’ na pamumuhay, sa loob ng sampu at limang araw (labinlima).

Verse 48

आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने ॥ प्रभाते पञ्चगव्यं च पातव्यं कर्मशोधनम् ॥

Matulog siya sa ilalim ng bukás na langit, iisang kasuotan lamang, sa upuang gawa sa kuśa na damo. Sa umaga, inumin ang pañcagavya bilang panlinis ng gawaing ritwal.

Verse 49

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो देवमुपसर्पति

Pinalaya sa lahat ng kasalanan, siya’y tutungo sa aking daigdig. At yaong kumain ng pinyāka (latak ng langis) at lumalapit sa diyos para sa pagsamba…

Verse 50

तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम् ॥ उलूको दश वर्षाणि कच्छपस्तु समास्त्रयः

Tungkol diyan, makinig ka, O marikit ang balakang, sa lubhang nagpapadalisay na pagtubos-sala. (Sinasabing) isisilang bilang kuwago sa loob ng sampung taon, at bilang pagong sa ilang taon.

Verse 51

जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपश्यन्ते संसारेऽस्मिन्वसुन्धरे

Doon, isinisilang ang isang tao—yaong nakatuon sa aking itinakdang gawi. Ngunit tungkol sa mga kamaliang kanilang nakikita sa siklong ito ng pag-iral, O Vasundharā (Daigdig)…

Verse 52

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत संसारान्तं च गच्छति

Tungkol diyan ay ipahahayag ko, O marikit ang balakang, ang makapangyarihang pagtubos-sala—na sa pamamagitan nito’y napapalaya sa kasalanan at nararating ang wakas ng saṃsāra.

Verse 53

यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत् ॥ रात्रौ वीरासनं कुर्यादाकाशशयने वसेत्

Sa loob ng isang araw, isagawa ang pagtalima gamit ang yāvaka-butil at pati ang ihi ng baka; sa gabi, manatili sa vīrāsana na upo at manirahan sa isang bukás, walang-silong na higaan.

Verse 54

न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति ॥ वराहमांसनेन तु यो मम कुर्वीत प्रापणम्

Hindi siya muling babalik sa saṃsāra; sa aking daigdig siya paroroon. Ngunit yaong mag-aalay sa akin gamit ang laman ng baboy-ramo…

Verse 55

यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते भुवि

Hangga’t may isang balahibo ng baboy-ramo na nananatiling nakadikit sa aking mga sangkap, gayon ding libu-libong taon siyang niluluto sa impiyerno sa mga daigdig na mababa.

Verse 56

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वाराहेण तु मांसनेन यस्तु कुर्वीत प्रापणम्

May sasabihin pa ako sa iyo—pakinggan mo ito, O Vasundharā. Ang sinumang mag-aalay gamit ang laman ng baboy-ramo…

Verse 57

यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम् ॥ तावत्स पतते देवि सौकरीं योनिमास्थितः

Hangga’t yaon ay nananatiling nakatatag sa kanyang katawan, sa gayong katagal siya bumabagsak, O Diyosa, na nagkakamit ng sinapupunang tulad ng inahing baboy (muling pagsilang sa uri ng baboy).

Verse 58

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यां गतिं सम्प्रपद्येत मम कर्मपरायणः

May sasabihin pa ako sa iyo—pakinggan mo ito, O Vasundharā: anong kapalaran (gati) ang mararating ng taong nakatuon sa aking itinakdang asal at tungkulin.

Verse 59

अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम् ॥ एवं गत्वा तु संसारं वराहमांसप्रापणात्

Pagkaraan, O Diyosa, nang siya’y maging bulag, ang kaniyang muling pagsilang ay naitatag sa gayong paraan. Sa gayon siya’y dumaraan sa pag-ikot ng samsara dahil sa pagkamit ng laman ng baboy-ramo.

Verse 60

जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः ॥ विनीतः कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः

Siya’y isinisilang na dalisay sa isang masagana at ganap na angking-linang na angkan na deboto ng Mapalad na Panginoon; mapagpakumbaba, napasailalim sa mga itinakdang ritwal ng pagdadalisay, at nakatuon sa mga gawang ayon sa akin.

Verse 61

द्रव्यवाङ्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्

Taglay ang yaman, mga kabutihan, magandang anyo, mabuting asal, at kadalisayan—ngayon ay ipahahayag ko ang pagtubos-sala para sa kaniya, ang pagdalisay ng katawan.

Verse 62

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः ॥ फलाहारो दिनान्सप्त सप्त मूलाशनस्तथा

Sa pamamagitan nito siya’y mapapalaya sa kasalanan—siya na nakatuon sa mga gawang ayon sa akin: maging kumakain lamang ng prutas sa loob ng pitong araw, at gayundin kumain ng mga ugat sa pitong (araw).

Verse 63

दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च ॥ तक्रेण सप्त दिवसान्सप्त पावकभोजनः

Pitong araw niyang isagawa ang (pamamaraang) ito; saka pitong (araw) naman na may payasa, kaning niluto sa gatas; pitong araw na may buttermilk; at pitong (araw) na kumakain ng pagkaing inihanda sa banal na apoy.

Verse 64

तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ दशकवर्षसहस्राणि दरिद्रो जायते पुनः

Doon ay ipahahayag ko ang pagkukulang—makinig ka, O marikit, ayon sa tunay na diwa: sa loob ng sampung libong taon, siya’y muling isisilang bilang dukha.

Verse 65

ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः ॥ यस्तु भागवतो भूत्वा कामरागेण मोहितः

Pagkaraan, siya’y nagiging lubhang dalisay ang loob; siya’y aking deboto—walang alinlangan. Ngunit sinumang naging deboto ng Mapalad na Panginoon at nalinlang ng pagnanasa at pagkakapit…

Verse 66

दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

Kung ang isang pinabanal (diṣkita) ay uminom ng nakalalasing na alak, walang itinakdang pagtubos (prāyaścitta). At may iba pa akong sasabihin—pakinggan mo iyon, O Vasundharā (Daigdig).

Verse 67

अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

Pagkainom ng alak na kulay-apoy, sa pamamagitan niyon ay mapapalaya siya sa kasalanan. Sinumang magsagawa ng pagtubos ayon sa paraang ito…

Verse 68

न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति ॥ कौसुम्भं चैव यः शाकं भक्षयेन्मम पूजकः

Hindi siya nadudungisan ng kasalanan, at hindi siya napapasa sa pag-ikot ng muling pagsilang (saṃsāra). At sinumang aking mananamba na kumain ng gulay na tinatawag na kausumbha…

Verse 69

नरके पच्यते घोरे दश पञ्च च सूकरः ॥ ततो गच्छेच्छ्वयोनौ च त्रीणि वर्षाणि जम्बुकः ॥

Sa kakila-kilabot na impiyerno siya’y niluluto; sa loob ng labinlimang taon siya’y nagiging baboy-ramo. Pagkaraan, siya’y papasok sa sinapupunan ng aso, at sa loob ng tatlong taon ay isisilang bilang asong-gubat (tsakal).

Verse 70

वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः ॥ मम लोकमवाप्नोति शुद्धो भूत्वा वसुन्धरे ॥

Pagkatapos, sa loob ng isang taon, naging dalisay—nakatuon sa aking mga ritwal at may disiplina—siya’y nalilinis; at, O Vasundharā, matapos mapadalisay, nararating niya ang aking daigdig.

Verse 71

ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम् ॥ कुसुम्भशाकनैवेद्यप्रापणेन च किल्बिषात् ॥

Pagkatapos, ang Daigdig, nang marinig ang mga salitang iyon, ay muling sumagot kay Hari: “Dahil sa kasalanang natamo sa pag-aalay o pagbibigay ng handog na pagkain na binubuo ng mga gulay na kusumbha…”

Verse 72

कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः ॥

“Paano siya makalalaya, O Panginoon ng mga diyos? Ipagpaliwanag mo ang pagtubos, O Guro.” Sinabi ni Śrī Varāha: “Ang taong naglalaan sa akin ng handog na may mga gulay na kusumbha…”

Verse 73

भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः ॥ प्रापणे तु कृते कुर्याद्द्वादशाहं पयोव्रतम् ॥

Ngunit kung ang pagkain ay nagawa na, dapat niyang masigasig na isagawa ang ritwal na Cāndrāyaṇa; datapwat kung ang ginawa ay paglalaan lamang (ng handog), dapat niyang tuparin ang labindalawang-araw na panatang gatas (payovrata).

Verse 74

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं च गच्छति ॥

Sinumang magsagawa ng pag-aalis-sala ayon sa paraang ito ay hindi madudungisan ng kasalanan; at siya’y tutungo rin sa aking daigdig.

Verse 75

यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि ॥ प्रायश्चित्ती भवेनमूर्खो मम कर्मपरायणः ॥

O Mādhavī, ang sinumang gumaganap gamit ang kasuotang pag-aari ng iba, at hindi yaong nahugasan—bagaman nakatuon sa aking mga ritwal—nagiging dapat pagbayaran sa pag-aalis-sala, isang naliligaw na tao.

Verse 76

करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः ॥ मृगो वै जायते देवि वर्षाणि त्रीणि सप्त च ॥

Habang nakatayo roon, isinasagawa niya ang aking mga ritwal at hinahawakan ako; dahil dito, O Diyosa, siya’y tunay na isisilang bilang usa sa loob ng tatlo at pitong taon.

Verse 77

हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे ॥ मूर्खश्च क्रोधनश्चैव मद्भक्तश्चैव जायते ॥

O Vasundharā, siya’y isisilang na may kapansanan sa paa sa iisang kapanganakan sa lupa; at isisilang siyang naliligaw at madaling magalit—ngunit isisilang din bilang aking deboto.

Verse 78

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ येन गच्छति संसारं मम भक्तो व्यवस्थितः ॥

Sa bagay na iyon, O marikit ang balakang, ipahahayag ko ang makapangyarihang pag-aalis-sala; sa pamamagitan nito, ang aking deboto, matatag sa disiplina, ay makalalampas sa paglalagalag sa saṃsāra.

Verse 79

अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः ॥ माघस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

Pagkaraang isagawa ang panatang ‘aṣṭabhakta’, na lubos na nakatuon sa aking bhakti, dapat niyang tuparin ang Dvādaśī ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwang Māgha.

Verse 80

तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मम चिन्तापरायणः ॥

Pagdating sa isang pampang ng tubig o imbakan, manatili siya roon—payapa, mapagpigil sa sarili, at matatag sa panata—na may iisang diwa, laging nakatuon sa pagninilay sa akin.

Verse 81

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मम कर्माणि कारयेत् ॥

Sa bukang-liwayway, kapag lumipas na ang gabi at sumikat ang araw, saka, matapos inumin ang pañcagavya, isagawa niya ang mga itinakdang ritwal na ukol sa akin.

Verse 82

अकृत्वा यो नवन्नानि मम कर्मपरायणः ॥ ततो भागवतो भूत्वा नवन्नं यो न कारयेत् ॥

Kung ang isang tao, bagaman nakatuon sa mga ritwal na ukol sa akin, ay hindi naghahanda ng mga handog na ‘navanna’, kung gayon—kahit naging bhāgavata (deboto) na—ang sinumang hindi nagsasaayos ng navanna (ritwal) ay nagkakaroon ng pagkukulang.

Verse 83

पितरस्तस्य नाश्नन्ति वर्षाणि दश पञ्च च ॥ अदत्त्वा यस्तु भुञ्जीत नवन्नानि कदाचन ॥

Ang mga ninuno niya ay hindi tumatanggap (ng handog) sa loob ng labinlimang taon. At sinumang kumain ng mga paghahandang navanna nang hindi muna inihahandog, kailanman, ay nagkakamit ng kasalanan.

Verse 84

न तस्य धर्मो विद्येत एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि येन तस्मात्प्रमुच्यते ॥

Para sa kanya, hindi makikilala ang dharma—ganito nga, walang alinlangan. At may iba pa akong sasabihin sa iyo, na sa pamamagitan nito’y mapapalaya siya mula roon (sa kasalanang iyon).

Verse 85

प्रायश्चित्तं महाभागे मम भक्तसुखावहम् ॥ उपवासं त्रिरात्रं तु तत एकेन वा पुनः ॥

O marangal na isa, ito ang pag-aayuno bilang pagtubos, na nagdudulot ng kapakanan sa aking mga deboto: mag-ayuno nang tatlong gabi, o kung hindi, pagkatapos ay (kahit) isang gabi man lamang.

Verse 86

आकाशशयनं कृत्वा चतुर्थेऽहनि शुध्यति ॥ एवं तत्र विधिं कृत्वा उदिते च दिवाकरे ॥

Matapos isagawa ang ‘pagtulog sa ilalim ng bukás na langit,’ siya’y nalilinis sa ikaapat na araw. Sa gayon, matapos maisagawa roon ang itinakdang paraan, at pagsikat ng araw—

Verse 87

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

Pagkatapos, pag-inom ng pañcagavya, siya’y agad na napapalaya sa kasalanan. Sinumang magsagawa ng pagtubos ayon sa paraang ito—

Verse 88

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ अदत्त्वा गन्धमाल्यानि यो मे धूपं प्रयच्छति ॥

Tinalikuran ang lahat ng pagkakapit, siya’y nagtutungo sa aking daigdig. Ngunit ang sinumang maghandog sa akin ng insenso nang hindi nag-aalay ng mga pabango at mga kuwintas ng bulaklak—

Verse 89

कुणपो जायते भूमे यातुधानो न संशयः ॥ वर्षाणि चैकविंशानि अयस्कारनिवासकः

O Daigdig, ang isa’y isinisilang na kumakain ng bangkay (kuṇapa), tunay na isang yātudhāna, walang alinlangan; at sa loob ng dalawampu’t isang taon ay nananahan sa mga panday-bakal (ayaskāra).

Verse 90

तिष्ठत्यत्र महाभागे एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

O marangal na ginang, nananatili siya roon—ganyan nga, walang alinlangan. At may iba pa akong sasabihin sa iyo; pakinggan mo iyon, O Vasundharā.

Verse 91

उपोष्य चाष्टभक्तं तु दशैकादशमेव च ॥ प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते रविमण्डले

Pagkatapos mag-ayuno, tinutupad ang ‘aṣṭabhakta’ na pamamalagi, at gayundin ang ikasampu at ikalabing-isang (araw/pag-iral); saka sa bukang-liwayway—kapag lumipas na ang gabi at sumikat ang bilog ng araw—

Verse 92

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्यति किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

Pagkaraan, pag-inom ng pañcagavya, siya’y agad na napapalaya sa kasalanan. Sinumang magsagawa ng pagwawasto (prāyaścitta) ayon sa paraang ito—

Verse 93

तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः ॥ वहन्नुपानहौ पद्भ्यां यस्तु मामुपचक्रमेत्

Sila-sila’y tunay na nakakatawid—ang lahat ng mga ninuno. Ngunit yaong lumalapit sa akin na may suot na panyapak sa kanyang mga paa—

Verse 94

चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश ॥ तज्जन्मनः परिभ्रष्टः सूकरो जायते पुनः

Ipinanganganak ang isa bilang manggagawa ng balat sa loob ng labintatlong taon; pagkalaglag mula sa gayong kapanganakan, muli siyang isinisilang bilang baboy.

Verse 95

सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः ॥ ततः श्वत्त्वात्परिभ्रष्टो मानुषेषूपजायते

Pagkalaglag mula sa pagiging baboy, nagiging aso siya—kinamumuhian; at pagkahulog mula sa pagka-aso, isinisilang siya sa mga tao.

Verse 96

मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः ॥ मुक्तस्तु सर्वसंसारान्मम लोकं स गच्छति

Ngunit ang aking deboto, mapagpakumbaba at may disiplina, at walang paglabag—pinalaya sa lahat ng pag-ikot sa sansara—ay napupunta sa aking daigdig.

Verse 97

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ न स लिप्येत पापेन एवमेतन्न संशयः

O Daigdig, sinumang magpaganap ng ritwal ayon sa pamamaraang ito ay hindi nadudungisan ng kasalanan—ganito nga, walang pag-aalinlangan.

Verse 98

भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत् ॥ बधिरो जायते भूमे एकं जन्म न संशयः

Ngunit ang sinumang gumising o magpaalab sa akin nang hindi pinapatunog ang tambol (bherī)—O Daigdig—ay isinisilang na bingi sa loob ng isang buhay; walang pag-aalinlangan.

Verse 99

तस्य वक्ष्यामि सुश्रॊणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत भेरीताडनमोहितः ॥

Sa bagay na iyon, O may magandang balakang, ipahahayag ko ang isang pag-aalis-sala na mahal sa akin; sa pamamagitan nito, ang taong nalinlang at tumama sa tambol na pangseremonya ay mapapalaya sa gayong kasalanan.

Verse 100

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ अपराधं न गच्छेत् तु मम लोकं स गच्छति ॥

O Vasudhā, sinumang magpaganap ng gawain ayon sa pamamaraang ito ay hindi mahuhulog sa paglabag; siya’y tutungo sa aking daigdig.

Verse 101

अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः ॥ उद्गारेण समायुक्तः अस्नात उपसर्पति ॥

Pagkakain ng napakaraming pagkain, nababalot ng hindi pagkatunaw, may kasamang pagdighay, at hindi pa naliligo, siya’y lumalapit (sa pagtitipon/ritwal).

Verse 102

एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते ॥ एकस्मिञ्जन्मनि छागः सृगालश्चैकजन्मनि ॥

Sa isang kapanganakan siya’y isinisilang bilang aso at gayundin bilang unggoy; sa isang kapanganakan bilang kambing, at sa isa pang kapanganakan bilang asong-gubat.

Verse 103

एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः ॥ तारितो ह्येष संसाराज्जायते विपुले कुले ॥

Sa isang kapanganakan siya’y nagiging bulag; pagkatapos ay muli siyang isinisilang bilang daga. Gayunman, kapag siya’y nailigtas mula sa saṃsāra, siya’y isinisilang sa marangal at dakilang angkan.

Verse 104

शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्जितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम भक्तसुखावहम् ॥

Ang dalisay na bhāgavata ay pinakadakila, malaya sa mga pagkakasala; ipahahayag ko ang prāyaścitta na nagdudulot ng kaginhawahan sa aking mga deboto.

Verse 105

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः ॥ त्रिदिनं पावकाहारो मूलाहारो दिनत्रयम् ॥

Sa pamamagitan nito, ang lubos na nakatuon sa aking bhakti ay mapapalaya sa kasalanan at iba pa: sa loob ng tatlong araw ay ‘pāvaka-āhāra’, at sa tatlong araw naman ay pagkain ng mga ugat.

Verse 106

पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा ॥ त्रिदिनं वायुभक्षोऽपि आकाशशयनस्त्रिकम् ॥

Sa loob ng tatlong araw ay (mabuhay) sa payasa, kaning-gatas; gayundin sa tatlong araw sa lugaw na sakṭu (harinang sebada). Tatlong araw din, kahit sa hangin lamang nabubuhay, at sa tatlong (araw) ay matulog sa ilalim ng bukás na langit.

Verse 107

उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम् ॥ पञ्चगव्यं पिबेच्चैव शरीरपरिशोधनम् ॥

Pagbangon sa huling bahagi ng gabi, at matapos ang paglilinis ng ngipin, dapat nga niyang inumin ang pañcagavya bilang paglilinis ng katawan.

Verse 108

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं स गच्छति ॥

Sinumang magsagawa ng prāyaścitta ayon sa paraang ito ay hindi madudungisan ng kasalanan; siya’y tutungo sa aking daigdig.

Verse 109

एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम् ॥ गुणानां च परं श्रेष्ठं ऋतीनां च महा ऋतिः ॥

Ito ang dharma at ang karangalan—ang huwarang asal ng mga makapangyarihan; sa mga katangian ito ang sukdulang kagalingan, at sa mga banal na ritwal ito ang dakilang ritwal.

Verse 110

य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ स पितॄींस्तारयेज्जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान् ॥

Ang taong bumibigkas nito araw-araw, pagbangon sa bukang-liwayway, ay sinasabing nagliligtas sa mga ninuno—sampung nauna at sampung susunod na salinlahi.

Verse 111

आरोग्यानां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम् ॥ रत्नानां परमं रत्नं सर्वपापप्रणाशनम् ॥

Sa mga anyo ng kalusugan ito ang dakilang kalusugan; sa mga mapalad na bagay ito ang tunay na mapalad; sa mga hiyas ito ang pinakamataas na hiyas—tagapuksa ng lahat ng kasalanan.

Verse 112

यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः ॥ कृत्वा सर्वापराधानि न स पापेन लिप्यते ॥

Ngunit ang taong matatag sa panata, na araw-araw bumibigkas ng Bhāgavata—kahit nakagawa ng sari-saring pagkakasala—ay hindi nadudungisan ng kasalanan.

Verse 113

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ कल्यमुत्थाय पठते मम लोकं स गच्छति ॥

Ito ay dapat ulit-ulitin bilang japa at ito rin ay isang may-bisang pagsasagawa—tunay na pagsamba sa sandhyā; ang bumibigkas nito pagbangon sa bukang-liwayway ay napupunta sa aking daigdig.

Verse 114

न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च ॥ दद्याद्भागवते श्रेष्ठे मम कर्मपरायणे ॥

Huwag itong bigkasin sa gitna ng mga mangmang, ni sa piling ng masasamang alagad; sa halip, ipagkaloob ito sa isang dakilang Bhāgavata na tapat sa aking itinakdang asal.

Verse 115

एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः ॥ पूर्वं त्वया यत्पृष्टं तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

Kaya, O Diyosa, naipaliwanag sa iyo ang tiyak na pasya tungkol sa wastong asal. Ang dati mong itinanong ay nasagot na—ano pa ang nais mong marinig?

Verse 116

गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरॆश्वरः ॥ चरन्तौ मानुषं मांसमुभौ तौ गृध्रजम्बुकौ ॥

Ang buwitre, sa loob ng pitong taon, ay isinisilang bilang panginoon sa mga nilalang na lumilipad sa himpapawid; at silang dalawa—ang buwitre at ang asong-gubat—ay gumagala, kumakain ng laman ng tao.

Verse 117

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

Ipahahayag ko ang isang pag-aalis-sala na sa pamamagitan nito’y mapapalaya sa kasalanan; (isagawa ito) sa ikalabindalawang araw ng maliwanag na kalahati ng alinmang buwan.

Verse 118

यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ आकाशशयनं कृत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥

Sa ikalabindalawang araw ng maliwanag na kalahati ng alinmang buwan, matapos isagawa ang ‘pagtulog sa ilalim ng bukás na langit,’ agad na napapalaya sa kasalanan.

Verse 119

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः ॥ अत्राहं कीर्तयिष्यामि ब्राह्मणेभ्यो महेश्वरि ॥

“Ito ang dakilang salaysay sa lahat ng salaysay, at ang sukdulang tapasya sa lahat ng tapasya. Dito ko ito ipahahayag sa mga brāhmaṇa, O Maheśvarī.”

Verse 120

तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः ॥ नष्टमायं ततो देवि चिन्तयामि वसुन्धरे ॥

“Sa pook na yaon, O Lupa, si Śiva ay napalilibutan ng lahat ng kaniyang mga gaṇa. Kaya, O Diyosa—O Vasundharā—pinagninilayan ko ito bilang ‘nawawala/nawasak.’”

Verse 121

देवं नारायणं चैैकं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ हे विष्णो त्वत्प्रसादेन देवत्वं चैव माधव ॥

“(Aking kinikilala) ang iisang banal na Nārāyaṇa, ang dakilang Panginoon ng lahat ng daigdig. O Viṣṇu—sa iyong biyaya, dumarating din ang pagka-diyos, O Mādhava.”

Verse 122

ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः ॥ उवाच मां पुनर्व्यक्तं मां बोधय जगत्पते ॥

“Nang marinig ang aking mga salita, ang Mapagpalang Kataas-taasang Panginoon ay muling nagsalita sa akin nang malinaw: ‘Turuan mo ako; liwanagan mo ako, O Panginoon ng sanlibutan.’”

Verse 123

अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन ॥ यत्र रुद्रकृतं पापं स्थितं किल भयावहम् ॥

“Kaya nga, O Lupa, hindi kailanman nakalulugod sa akin ang libingan ng pagsusunog—yaong pook na kinaroroonan, wika nga, ng kasalanang ginawa ni Rudra, na tunay na nakapangingilabot.”

Verse 124

मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपद्येत संसारं च वसुन्धरे ॥

Siya ay mangmang at gumagawa ng kasalanan—nakatuon sa gayong mga gawa. Anumang mga kapintasan ang kanyang pasanin, nahuhulog din siya sa saṁsāra, O Vasundharā.

Verse 125

प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति ॥ मद्यं पीत्वा वरारोहे यस्तु मामुपसर्पति ॥

Sa pamamagitan ng pag-aayuno at pagtubos (prāyaścitta), O mapalad na ginang, siya’y napupunta sa aking daigdig. Ngunit, O marikit ang balakang, sinumang lumalapit sa akin matapos uminom ng alak…

Verse 126

दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तच्च मे वदतः शृणु ॥

Sa loob ng sampung libong taon, siya’y pinahihirapan na wari’y niluluto sa impiyerno. Ipahahayag ko ang pag-aayuno at pagtubos; pakinggan mo ako habang nagsasalita.

Verse 127

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥

Sinumang magsagawa ng pagtubos (prāyaścitta) ayon sa pamamaraang ito ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at napupunta sa aking daigdig.