Adhyaya 83

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य पूर्वेण संस्थिताम् । योगेश्वरीं महादेवीं योगसिद्धिफलप्रदाम्

Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa Dakilang Diyosa na si Yogeśvarī, na nananahan sa silangan ng pook na iyon, at nagkakaloob ng bunga ng mga kaganapang yogiko.

Verse 2

तदुत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु श्रद्धासमन्विता । पुरा दानवशार्दूलो महिषाख्यो महाबलः

Isasalaysay ko ngayon ang kanyang pinagmulan; makinig kayo nang may pananampalataya. Noong unang panahon ay may isang tigre sa hanay ng mga Dānava, ang makapangyarihang nagngangalang Mahiṣākha, na may dakilang lakas.

Verse 3

बभूव प्रवरो देवि सर्वदेवभयंकरः । कामरूपी स लोकांस्त्रीन्वशीकृत्वाऽभवत्सुखी

O Diyosa, siya’y naging pinakadakila, kinatatakutan ng lahat ng mga diyos. Nakapag-aanyo ayon sa nais, napasuko niya ang tatlong daigdig at namuhay sa kaginhawahan.

Verse 4

कस्मिंश्चिदथ काले तु ब्रह्मणा लोककारिणा । सृष्टा मनोहरा कन्या रूपेणाप्रतिमा दिवि

Pagkaraan, sa isang pagkakataon, si Brahmā, ang tagapaglikha ng mga daigdig, ay lumikha sa langit ng isang dalagang kaakit-akit, walang kapantay sa ganda.

Verse 5

अतपत्सा तपो घोरं कन्या रूपवती सती । नारदेन ततो दृष्टा सा कदाचिद्वरानने

Ang dalagang marangal at kagandahan ay nagsagawa ng mabagsik na pag-aayuno at pagninilay (tapas). Pagkaraan, O may magandang mukha, minsang nakita siya ni Nārada sa isang pagkakataon.

Verse 6

ततः स सहसा देवि विस्मयं परमं गतः । अहो रूपमहो धैर्यमहो कान्तिरहो वयः

Pagkatapos, O Diyosa, siya’y biglang napuno ng sukdulang pagkamangha: “Ah, anong ganda! Ah, anong tatag! Ah, anong liwanag! Ah, anong sigla ng kabataan!”

Verse 7

इत्येवं चिन्तयंस्तत्र नारीं वचनमब्रवीत् । कुरुष्वात्मप्रदानं मे न मे दारपरिग्रहः । तवाहं दर्शनाद्देवि कामवाणेन पीडितः

Sa gayong pag-iisip, kinausap niya ang dalaga: “Ihandog mo ang iyong sarili sa akin. Hindi ko hinahangad ang pormal na pag-aasawa. O tila-diyosa, sa mismong pagtanaw ko sa iyo, ako’y pinahihirapan ng palaso ng pagnanasa ni Kāma.”

Verse 8

साऽब्रवीन्न हि मे कार्यं कामधर्मेण सत्तम । कौमारं व्रतमासाद्य साधयिष्ये यथेप्सितम्

Sumagot siya: “O pinakamainam sa mga lalaki, wala akong kinalaman sa landas ng pagnanasa. Yamang tinanggap ko ang panatang pagkadalaga (vrata), matutupad ko ang ninanais ko sa pamamagitan nito.”

Verse 9

न च मन्युस्त्वया कार्यो ह्यस्मिन्नर्थे कथंचन । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिर्नारदः प्रिये

“At sa bagay na ito, huwag kang magpadala sa galit sa anumang paraan.” Nang marinig ang kanyang mga salita, ang pantas na si Nārada, O minamahal, …

Verse 10

समुद्रान्तेऽगमद्दिव्यां पुरीं महिषपालिताम् । अर्चितो हि मुनिस्तेन महिषेण महात्मना

Sa gilid ng karagatan, nagtungo siya sa isang banal at makalangit na lungsod na pinamumunuan ni Mahiṣa. Doon, ang muni ay tunay na pinarangalan ng dakilang-loob na si Mahiṣa.

Verse 11

पृष्ट्वा ह्यनामयं देवि दत्त्वा चार्घ्यमनुत्तमम् । सोऽब्रवीत्प्राञ्जलिर्भूत्वा किमागमनकारणम् । ब्रूहि यत्ते व्यवसितं सर्वं कर्त्तास्मि नारद

O Diyosa, matapos magtanong tungkol sa kanyang kalagayan at maghandog ng walang kapantay na arghya, nagsalita siya nang magkasalikop ang mga palad: “Ano ang dahilan ng iyong pagparito? Ipaalam ang iyong pasya—gagawin ko ang lahat, O Nārada.”

Verse 12

अथोवाच मुनिस्तत्र महिषं दानवेश्वरम् । कन्यारत्नं समुत्पन्नं जंबूद्वीपे महासुर

Pagkaraan, nagsalita roon ang muni kay Mahiṣa, panginoon ng mga Dānava: “O dakilang asura, sa Jambūdvīpa ay sumilang ang isang dalagang tila hiyas.”

Verse 13

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले न दृष्टं न च मे श्रुतम् । तादृग्रूपमहं येन कामबाणवशीकृतः

“Sa langit, sa daigdig ng tao, at sa pātāla—ang gayong kagandahan ay hindi ko pa nakita ni narinig man; dahil sa anyong iyon, ako’y napasailalim sa palaso ni Kāma.”

Verse 14

स श्रुत्वा वचनं तस्य कामस्योत्पादनं परम् । जगाम यत्र सा साध्वी क्षेत्रे प्राभासिके स्थिता

Nang marinig ang kanyang mga salita at mapukaw ng matinding pagnanasa, nagtungo siya sa kinaroroonan ng banal na babae—sa sagradong kṣetra ng Prabhāsa.

Verse 15

तामेव प्रार्थयामास बलेन महता वृतः । भार्या भव त्वं मे भीरु भुंक्ष्व भोगान्मनोरमान् । एतत्तपो महाभागे विरुद्धं यौवनस्य ते

Napapaligiran ng malaking lakas, siya’y nakiusap sa kanya lamang: “Maging asawa kita, O mahiyain; tamasahin mo kasama ko ang mga ligayang kaaya-aya. O mapalad na ginang, ang pag-aayunong ito’y salungat sa iyong kabataan.”

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा जहास वरवर्णिनी । तस्या हसंत्या देवेशि शतशोऽथ सहस्रशः

Nang marinig ang kanyang mga salita, tumawa ang dalagang napakaganda. At sa kanyang pagtawa, O reyna ng mga diyos, ang alingawngaw nito’y umalingawngaw nang daan-daan—maging libu-libo—na dagundong.

Verse 17

निश्वासात्सहसा नार्यः शस्त्रहस्ता भयानकाः । ताभिर्विध्वंसितं सैन्यं महिषस्य दुरात्मनः

Mula sa mismong hininga niya, sa isang iglap, sumibol ang mga nakatatakot na mandirigmang babae na may sandata sa kamay; at sa kanila, ang hukbo ng masamang-loob na Mahīṣa ay lubusang nadurog.

Verse 18

तस्मिन्निपात्यमाने तु सैन्ये दानवसत्तमः । क्रोधं कृत्वा ततः शीघ्रं तामेवाभिमुखो ययौ

Nang ang hukbong iyon ay pinupuksa, ang pinakadakila sa mga Dānava ay nag-alab sa galit at agad na sumugod, tuwirang humarap sa kanya.

Verse 19

विधुन्वन्स हि ते तीक्ष्णशृंगेऽभीक्ष्णं भयानके । तया सार्धं च सुमहत्कृत्वा युद्धं महासुरः

Paulit-ulit niyang iniling ang matutulis at nakapanghihilakbot na sungay; at ang dakilang asura’y nakipagdigma sa kanya sa isang napakalaking labanan.

Verse 20

शृंगाभ्यां जगृहे देवीं सा तस्योपरि संस्थिता । पद्भ्यामाक्रम्य शूलेन निहतो दैत्यपुंगवः

Sinunggaban niya ang Diyosa sa dalawang sungay; datapwat ang Diyosa’y tumindig sa ibabaw niya, at sa pagyurak ng mga paa, pinaslang niya sa sibat ang dambuhalang toro sa mga daitya.

Verse 21

छिन्ने शिरसि खङ्गेन तद्रूपो निःसृतः पुमान् । रौद्रोऽपि स गतः स्वर्गं दैत्यो देव्यस्त्रपातितः

Nang maputol ang ulo niya sa tabak, may anyong-lalaking lumitaw mula sa katawan; at bagama’t mabangis, ang daityang ibinagsak ng sandata ng Diyosa ay nagtungo sa langit.

Verse 22

ततो देवगणाः सर्वे महिषं वीक्ष्य निर्जितम् । महेंद्राद्याः स्तुतिं चक्रुर्देव्यास्तुष्टेन चेतसा

Pagkaraan, nang makita ng lahat ng pangkat ng mga diyos na napabagsak si Mahīṣa, mula kay Mahendra pataas ay naghandog sila ng mga himno ng papuri sa Diyosa, taglay ang pusong nagagalak.

Verse 23

देवा ऊचुः । नमो देवि महाभागे गम्भीरे भीमदर्शने । नयस्थिते सुसिद्धांते त्रिनेत्रे विश्वतोमुखि

Wika ng mga diyos: Pagpupugay sa Iyo, O Diyosa, pinagpala at marangal, malalim at kakilakilabot ang anyo; matatag sa matuwid na pamamahala, ganap sa aral, may tatlong mata, at nakaharap sa lahat ng dako.

Verse 24

विद्याविद्ये जये जाप्ये महिषासुरमर्दिनि । सर्वगे सर्वविद्येशे देवि विश्वस्वरूपिणि

O Diyosa—Ikaw ang kaalaman at maging ang kapangyarihang nagtatakip nito; Ikaw ang tagumpay at ang banal na japa na inuulit; Ikaw ang pumatay kay Mahīṣāsura; Ikaw ang nasa lahat ng dako, Panginoon ng lahat ng karunungan—O Devī na ang anyo ay ang mismong sansinukob!

Verse 25

वीतशोके ध्रुवे देवि पद्मपत्रायतेक्षणे । शुद्धसत्त्वे व्रतस्थे च चण्डरूपे विभावरि

O Diyosa, walang dalamhati at di matinag; ang mga mata’y gaya ng talulot ng lotus; dalisay ang diwa at matatag sa banal na panata; mabagsik ang anyo, O nagniningning na Gabi!

Verse 26

ऋद्धिसिद्धिप्रदे देवि कालनृत्ये धृतिप्रिये । शांकरि ब्राह्मणि ब्राह्मि सर्वदेवनमस्कृते

O Diyosa, tagapagkaloob ng kasaganaan at ganap na tagumpay; ang kosmikong sayaw ng Panahon; minamahal ng katatagan; Śāṃkarī, Brāhmaṇī, Brāhmī—pinararangalan ng lahat ng mga diyos!

Verse 27

घंटाहस्ते शूल हस्ते महामहिषमर्दिनि । उग्ररूपे विरूपाक्षि महामायेऽमृते शिवे

O Diyosa, may kampana sa isang kamay at trident sa kabila; dakilang tagapagpuksa sa makapangyarihang dambuhalang kalabaw-demonyo; mabagsik ang anyo, malalawak ang mata; O Mahāmāyā, O Walang-Kamatayan, O mapalad na Śivā!

Verse 28

सर्वगे सर्वदे देवि सर्वसत्त्वमयोद्भवे । विद्यापुराणशल्यानां जननि भूतधारिणि

O Diyosa, nasa lahat ng dako, ikaw ang lahat at tagapagkaloob ng lahat; ikaw ang sumisibol bilang diwa ng bawat nilalang; Ina ng mga aral at mga Purāṇa; tagapasan at tagapangalaga ng lahat ng nilikha!

Verse 29

सर्वदेवरहस्यानां सर्वसत्त्ववतां शुभे । त्वमेव शरणं देवि विद्याऽविद्ये श्रियेऽश्रिये

O Mapalad na Isa, ikaw ang lihim na diwa ng lahat ng mga diyos at ng lahat ng may buhay. Ikaw lamang ang kanlungan, O Devī—bilang kaalaman at di-kaalaman, bilang kapalaran at kasawian.

Verse 30

एवं स्तुता सुरैर्देवि प्रणम्य ऋषिभिस्तथा । उवाच हसती वाक्यं वृणुध्वं वरमुत्तमम्

Sa gayon, matapos purihin ng mga deva at yumukod ang mga rishi, ang Devī—nakangiti—ay nagsalita: “Pumili kayo ng isang dakilang biyaya.”

Verse 31

देवा ऊचुः । स्तवेनानेन ये देवि स्तुवन्त्यत्र नरोत्तमाः । ते संतु कामैः संपूर्णा वरवर्षा निरंतरम्

Wika ng mga deva: “O Devī, nawa’y ang pinakamabubuting tao na pumupuri sa Iyo rito sa pamamagitan ng himnong ito ay mapuspos ng kanilang mga hangarin, at pag-ulanin ng walang patid na dakilang mga biyaya.”

Verse 32

अस्मिन्क्षेत्रे त्वया वासो नित्यं कार्यः शुचिस्मिते

Sa banal na kṣetra na ito, nawa’y manahan Ka magpakailanman, O Ikaw na may dalisay at maningning na ngiti.

Verse 33

एवमस्त्विति सा देवी देवानुक्त्वा वरानने । विसृज्य ऋषिसंघांश्च तत्रैव निरताऽभवत्

“Gayon nga,” wika ng Devī, O marikit ang mukha; matapos magsalita sa mga deva at pauwiin ang mga kapulungan ng rishi, nanatili Siya roon, masidhing nakatuon sa Kanyang banal na gawain.

Verse 34

आश्वयुक्छुक्लपक्षस्य नवम्यां यो वरानने । उपवासपरो भूत्वा तां प्रपश्यति भक्तितः । तस्य पापं क्षयं याति तमः सूर्योदये यथा

O marikit ang mukha, sinumang sa ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati ng Āśvayuja, nag-aayuno at tumitingin sa Kanya nang may debosyon, ang kanyang kasalanan ay naglalaho, gaya ng dilim sa pagsikat ng araw.

Verse 35

य एतत्पठति स्तोत्रं प्रातरुत्थाय मानवः । न भीः संपद्यते तस्य यावज्जीवं नरस्य वै

Ang taong bumabangon sa umaga at bumibigkas ng banal na himnong ito—hindi siya dadapuan ng takot habang siya’y nabubuhay.

Verse 36

आश्वयुक्छुक्लपक्षे या अष्टमी मूलसंयुता । सा महानामिका प्राणा येषां तस्यां गताः शुभे

O Mapalad na Ginang, ang ikawalong araw sa maliwanag na kalahati ng buwang Āśvayuja, kapag kasabay ng bituing Mūla, ay tinatawag na “Mahānāmikā.” Mapalad yaong ang hininga ng buhay ay lumisan sa araw na iyon.

Verse 37

तेषां स्वर्गे ध्रुवं वासो वीरास्तेऽप्सरसां प्रियाः

Para sa mga bayaning iyon, tiyak ang paninirahan sa langit; sila’y nagiging minamahal ng mga Apsarā.

Verse 38

मन्वन्तरेषु सर्वेषु कल्पादिषु सुरेश्वरि । एष एव क्रमः प्रोक्तो विशेषं शृणु सांप्रतम्

O Ginang ng mga diyos, sa lahat ng Manvantara at sa mga siklong nagsisimula sa Kalpa, ito ring kaayusan ang itinuro. Ngayon, pakinggan ang mga natatanging detalye sa kasalukuyan.

Verse 39

आश्वयुक्छुक्लपक्षे या पंचमी पापनाशिनी । तस्यां संपूजयेद्रात्रौ खड्गमंत्रैर्विभूषितम्

Sa ikalimang araw na pumupuksa sa kasalanan sa maliwanag na kalahati ng buwang Āśvayuja, dapat sambahin sa gabi ang tabak na pinalamutian at pinuspos ng mga mantra ng tabak.

Verse 40

मंडपं कारयेत्तत्र नवसप्तकरं तथा । प्रागुदक्प्रवणे देशे पताकाभिरलंकृतम् । योगेश्वर्याः संनिधाने विधिना कारयेद्द्विजः

Doon, ang isang dwija ay dapat magpagawa ng isang mandapa ayon sa itinakdang sukat, sa lupang pahilis patungong silangan at hilaga, pinalamutian ng mga bandila, at gawin ayon sa tuntunin sa harap ng Yogesvarī.

Verse 41

आग्नेय्यां कारयेत्कुण्डं हस्तमात्रं सुशोभनम् । मेखलात्रयसंयुक्तं योन्याऽश्वत्थदलाभया

Sa timog-silangan, dapat gumawa ng isang magandang kunḍa (hukay ng apoy) na kasukat ng isang siko, may tatlong pabilog na sinturon, may paang hugis-yoni, at minarkahan/pinalamutian ng mga dahon ng aśvattha.

Verse 42

शास्त्रोक्तं मन्त्रसंयुक्तं होतव्यं पायसं ततः । ततः खड्गं तु संस्नाप्य पंचामृतरसेन वै । पूजयेद्विविधैः पुष्पैर्मंत्रपूर्वं द्विजोत्तमैः

Pagkatapos, ayon sa itinuturo ng śāstra at kasabay ng mga mantra, ihandog ang pāyasa sa apoy. Pagkaraan nito, paliguan ang espada ng katas ng pañcāmṛta, at ang pinakadakilang dwija ay sumamba rito sa iba’t ibang bulaklak, na nauuna ang pagbigkas ng mantra.

Verse 43

अभीर्विशसनं खड्गः प्राणिभूतो दुरासदः । अगम्यो विजयश्चैव धर्माधारस्तथैव च । इत्यष्टौ तव नामानि स्वयमुक्तानि वेधसा

“Walang-takot”, “Tagapagpuksa”, “Espada”, “Nilalang na may buhay”, “Hindi-matitinag”, “Hindi-malalapitan”, “Tagumpay”, at “Sandigan ng Dharma”—ito ang walo mong pangalan, na noon ay binigkas mismo ng Lumikha (Vedhas).

Verse 44

नक्षत्रं कृत्तिका तुभ्यं गुरुर्देवो महेश्वरः । हिरण्यं च शरीरं ते धाता देवो जनार्दनः । पिता पितामहो देव स्वेन पालय सर्वदा

Ang bituin mong pang-asterismo ay Kṛttikā; ang banal mong guro ay si Maheśvara. Ang katawan mo’y ginto; ang tagapagtaguyod mo ay ang diyos na si Janārdana. O diyos, sa sarili mong kapangyarihan ay ingatan mo kami magpakailanman—bilang ama at bilang ninuno rin.

Verse 45

इति खड्गमन्त्रः । एवं संपूज्य विधिना तं खङ्गं ब्राह्मणोत्तमैः । भ्रामयेन्नगरे रात्रौ नान्दीघोषपुरःसरम्

Ganito ang “mantra ng tabak.” Matapos sambahin nang wasto ang tabak na iyon ayon sa tuntunin ng mga pinakadakilang brāhmaṇa, dapat itong ilibot sa lungsod sa gabi, na pinangungunahan ng mga mapalad na pagbubunyi.

Verse 46

सर्वसैन्येन संयुक्तस्तत्र ब्राह्मणपुंगवैः । एवं कृत्वा विधानं तु पुनर्योगेश्वरीं नयेत् । उच्चार्य मन्त्रमेवं वै खङ्गं तस्यै समर्पयेत्

Kasama ang buong hukbo at ang mga bantog na brāhmaṇa, matapos maisagawa ang itinakdang ritwal, dapat nang bumalik kay Yogeśvarī. Sa pagbigkas ng mantra sa ganitong paraan, ihandog ang tabak sa Kanya.

Verse 47

अञ्जनेन समालेख्य चन्दनेन विलेपितम् । बिल्वपत्रकृतां मालां तस्यै देव्यै निवेदयेत्

Matapos palamutian (ang anyo) ng koliryo at pahiran ng paste ng sandalwood, ihandog sa Diyosang iyon ang kuwintas na yari sa mga dahon ng bilva.

Verse 48

दुर्गे दुर्गार्तिहे देवि सर्व दुर्गतिनाशिनि । त्राहि मां सर्वदुर्गेषु दुर्गेऽहं शरणं गतः

O Durgā—O Diyosa na nag-aalis ng sakit ng kapighatian, tagapagwasak ng lahat ng masamang kapalaran—iligtas mo ako sa lahat ng panganib. O Durgā, sa Iyo ako sumisilong.

Verse 49

दत्त्वैवमर्घ्यं देवेशि तत्र खङ्गं च जागृयात् । नित्यं संपूज्य विधिना अष्टम्यां यावदेव हि

O Maharlikang Diyosa, matapos ihandog ang arghya sa ganitong paraan, dapat magpuyat at magbantay sa tabak doon. At araw-araw itong sambahin ayon sa tuntunin—hanggang sa araw ng Aṣṭamī.

Verse 50

तद्रात्रौ जागरं कृत्वा प्रभाते ह्यरुणोदये । पातयेन्महिषान्मेषानग्रतो गतकंधरान्

Sa gabing iyon, magsagawa ng pagpupuyat; pagsapit ng bukang-liwayway, kapag namumula ang silangan sa araw, ipahandog sa pamamagitan ng pagkatay ang mga kalabaw at lalaking tupa—inihahain sa harap ng Diyos na nakalantad ang leeg.

Verse 51

शतमर्धशतं वापि तदर्धार्धं यथेच्छया । सुरासवभृतैः कुंभैस्तर्पयेत्परमेश्वरीम्

Isang daan, o limampu, o maging kalahati pa niyon ayon sa nais; gamit ang mga banga (kumbha) na puno ng surā at āsava (inuming pinaasim), isagawa ang tarpaṇa upang bigyang-kasiyahan ang Kataas-taasang Diyosa, si Parameśvarī.

Verse 52

कापालिकेभ्यस्तद्देयं दासीदासजने तथा । ततोऽपराह्नसमये नवम्यां स्यन्दने स्थिताम्

Ang handog na iyon ay dapat ibigay sa mga ascetic na Kāpālika, gayundin sa mga alilang babae at mga lingkod. Pagkaraan, sa hapon ng Navamī, iluklok ang Diyosa sa karwaheng pangprusisyon.

Verse 53

योगेशीं भ्रामयेद्राष्ट्रे स्वयं राजा स्वसैन्यवान् । नदद्भिः शंखपटहैः पठद्भिर्बटुचारणैः

Ang hari mismo, kasama ang kanyang hukbo, ang dapat manguna sa prusisyon ni Yogeśī sa buong kaharian; umaalingawngaw ang mga kabibe at mga tambol, at ang mga batang mag-aaral at mga makata ay bumibigkas ng mga papuri.

Verse 54

भूतेभ्यश्च बलिं दद्यान्मंत्रेणानेन भामिनि । सरक्तं सजलं सान्नं गन्धपुष्पाक्षतैर्युतम्

At para sa mga bhūta (mga espiritu), maghandog ng bali sa pamamagitan ng mantrang ito, O marilag—handog na may dugo, may tubig, may pagkain, na may kasamang pabango, mga bulaklak, at akṣata (bigas na buo).

Verse 55

त्रीन्वारांस्तु त्रिशूलेन दिग्विदिक्षु क्षिपेद्बलिम् । बलिं गृह्णन्त्विमे देवा आदित्या वसवस्तथा

Tatlong ulit, gamit ang trisula, ihagis ang handog na bali sa mga pangunahing direksiyon at sa mga pagitan nito. “Nawa’y tanggapin ng mga diyos na ito ang bali—gayundin ng mga Āditya at ng mga Vasu.”

Verse 56

मरुतोऽथाश्विनौ रुद्राः सुपर्णाः पन्नगा ग्रहाः । सौम्या भवंतु तृप्ताश्च भूताः प्रेताः सुखावहाः

Nawa’y maging mahinahon at mabusog ang mga Marut, mga Aśvin, mga Rudra, mga Suparṇa, mga ahas, at mga graha (mga puwersang sumasakmal); at nawa’y ang mga bhūta at preta, kapag nasiyahan, ay maghatid ng kagalingan.

Verse 57

य एवं कुर्वते यात्रां ब्राह्मणाः क्षेत्रवासिनः । न तेषां शत्रवो नाग्निर्न चौरा न विनायकाः । विघ्नं कुर्वंति देवेशि योगेश्वर्याः प्रसादतः

O Diyosa, ang mga brāhmaṇa na naninirahan sa banal na kṣetra na ito at nagsasagawa ng paglalakbay-dambana sa ganitong paraan ay hindi dinadapuan ng kaaway—ni ng apoy, ni ng magnanakaw, ni ng mga puwersang humahadlang; sapagkat sa biyaya ni Yogeśvarī, walang sagabal na makababangon laban sa kanila.

Verse 58

सुखिनो भोगभोक्तारः सर्वातंकविवर्जिताः । भवन्ति पुरुषा भक्ता योगेश्वर्या निरंतरम्

Sila’y nagiging maligaya, mga tagapagtamasa ng nararapat na ligaya, at malaya sa bawat kapighatian—yaong mga taong walang patid na deboto ni Yogeśvarī.

Verse 59

इत्येष ते समाख्यातो योगेश्वर्या महोत्सवः । पठतां शृण्वतां चैव सर्वाशुभविनाशनः

Sa ganito, naipaliwanag sa iyo ang dakilang pagdiriwang ni Yogeśvarī; para sa mga bumibigkas at sa mga nakikinig, ito’y nagiging tagapuksa ng lahat ng di-mabuti at malas.

Verse 60

शूलाग्रभिन्नमहिषासुरपृष्ठपीठामुत्खातखड्ग रुचिरांगदबाहुदंडाम् । अभ्यर्च्य पंचवदनानुगतं नवम्यां दुर्गां सुदुर्गगहनानि तरंति मर्त्याः

Ang mga mortal na sa ikasiyam na araw ng buwan (Navamī) ay taimtim na sumasamba kay Durgā—siya na ang luklukan ay nasa likod ng Mahīṣāsura na nabiyak sa dulo ng kaniyang trident, at ang bisig ay may maningning na pulseras at nakataas na tabak—ay makalalampas kahit sa pinakamalalim at pinakamapanganib na mga pagsubok.

Verse 83

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये योगेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang ikawalongpu’t ikatlong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Yogeśvarī,” sa Prabhāsa-khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa-kṣetra-māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṁhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.