Adhyaya 334

Verse 1

ईश्वर उवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक पृच्छामि त्वामहं भक्त्या किञ्चित्कौतूहलात्पुनः

Wika ni Īśvara: O Bhagavān, Panginoon ng mga diyos, tagapaghatid sa pagtawid sa karagatan ng saṃsāra—sa debosyon ay muli kitang tinatanong, dahil sa munting pag-uusisa.

Verse 2

यत्त्वया कथितं देव तलस्वामिमहोदयम् । किं तत्र कारणं देव तलो येन निपातितः

O Panginoon, tungkol sa iyong isinalaysay na dakilang pagpapakita ni Tala-svāmi—ano ang sanhi roon, O Deva, kung bakit si Tala ay naibagsak?

Verse 3

कोऽसौ तलः समाख्यातः किंवीर्यः किंपरायणः । कस्मात्स्थानात्समुत्पन्नः कथं जातश्च मे वद

Sino ang Tala na tinatawag sa pangalang iyon? Ano ang kanyang kapangyarihan, at kanino o saan siya nakatuon ang debosyon? Mula saang lugar siya nagmula, at paano siya isinilang? Ipagbigay-alam mo sa akin.

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि रहस्यं पापनाशनम् । यन्न कस्यचिदाख्यातं तत्ते वक्ष्याम्य शेषतः

Wika ni Īśvara: Makinig ka, O Diyosa; ipahahayag ko ang isang lihim na pumupuksa sa kasalanan—yaong hindi ibinubunyag sa kung sino-sino. Sa iyo ko ito sasabihin nang lubos, walang kulang.

Verse 5

देवा अपि न जानंति तलसोत्पत्तिकारणम् । पूर्वं कृतयुगे देवि गोविन्देति प्रकीर्तितः

Kahit ang mga diyos ay hindi nalalaman ang sanhi ng paglitaw ni Tala. Noong unang panahon, sa Kṛta-yuga, O Diyosa, siya’y pinuri at nakilala sa pangalang “Govinda.”

Verse 6

त्रेतायां वामनः स्वामी स्तुतिस्वामी तृतीयके । कलौ युगे महादेवि तलस्वामी प्रकीर्तितः

O Mahādevī, sa Tretā-yuga ang Panginoon dito ay tanyag bilang Vāmana-svāmin; sa ikatlong panahon (Dvāpara) Siya’y pinupuri bilang Stuti-svāmin; at sa Kali-yuga Siya’y ipinagdiriwang bilang Tala-svāmin.

Verse 7

तथा तप्तोदकस्वामी तस्य नामांतरं प्रिये । अधुना संप्रवक्ष्यामि तलोत्पत्तिं तव प्रिये

At, minamahal, ang “Taptodaka-svāmin” ay isa pang pangalan ng Panginoong iyon. Ngayon, mahal ko, isasalaysay ko sa iyo nang ganap ang pinagmulan ni Tala.

Verse 8

आसीन्महेन्द्रनामा च दानवो रौद्ररूपधृक् । कोटिवर्षाणि तेनैव तपस्तप्तं पुरा प्रिये

Noong unang panahon, minamahal, may isang Dānava na nagngangalang Mahendra, na may mabagsik na anyo. Sa loob ng milyun-milyong taon, nagsagawa siya ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay (tapas).

Verse 9

स तपोबलमाविष्टो जिग्ये देवान्सवासवान् । जित्वा देवांस्ततः सर्वांस्ततः काले समागतः

Puspos ng lakas na bunga ng matinding pag-aayuno at tapa, tinalo niya ang mga deva—pati si Indra na kasama nila. Matapos masakop ang lahat ng mga deva, sa takdang panahon ay dumating siya para sa susunod na pagtatagpo.

Verse 10

युद्धं स प्रार्थयामास मया सार्द्धं सुभीषणम् । ततोऽभवन्महायुद्धं ब्रह्माण्डक्षयकारकम्

Hiniling niya ang isang nakapanghihilakbot na labanan kasama ko. Pagkaraan, sumiklab ang isang dakilang digmaan, na kayang magpahamak maging sa saklaw ng sansinukob (Brahmāṇḍa).

Verse 11

ततः कोपान्महायुद्धे मम देहाद्वरानने । ज्वाला तत्र समुत्पन्ना तन्मध्ये स तलोऽभवत्

Pagkaraan, sa dakilang digmaang iyon, O may magandang mukha, mula sa aking katawan ay sumiklab ang apoy dahil sa poot; at sa gitna ng liyab na iyon, isinilang si Tala.

Verse 12

तेन दृष्टो महेन्द्रोऽसौ गर्जन्गिरिगुहाश्रयः

Nang makita siya ni Tala, umungal si Mahendra (Indra) at sumilong sa isang yungib sa loob ng bundok.

Verse 13

कथं गर्जसि हे मूढ युद्धं कुरु मया सह । इत्युक्ते तत्र देवेशि तेन युद्धमवर्तत

“Bakit ka umuungal, ikaw na hangal? Makipaglaban ka sa akin!”—nang masabi ito roon, O Reyna ng mga deva, siya’y pumasok sa labanan.

Verse 14

तत्र प्रवर्त्तिते युद्धे तलमाहेन्द्रयोस्तयोः

Doon, nang magsimulang umusad ang labanan, sa pagitan ng dalawang iyon—si Tala at si Mahendra—

Verse 15

रुद्रवीर्यस्य युक्तेन तलेनोदारकर्मणा । मल्लयुद्धेन बलिना महेन्द्रो विनिपातितः

Pagkaraan, si Mahendra ay ibinagsak ng makapangyarihang si Tala—marangal sa gawa, kinasangkapan ng lakas ni Rudra—sa pamamagitan ng matinding labang-mandirigma na gaya ng pakikipagbuno.

Verse 16

ततस्तं पतितं दृष्ट्वा विस्मयं स तलो गतः । गतप्राणं तदा ज्ञात्वा हर्षान्नृत्यमथाकरोत्

Pagkatapos, nang makita ni Tala na siya’y bumagsak, siya’y napamangha; at nang matanto niyang wala na itong buhay, nagsimula siyang sumayaw sa galak.

Verse 17

तस्मिन्संनृत्यमाने तु सर्वे स्थावरजंगमम् । चकंपे तु वरारोहे प्रभावात्तस्य वीर्यतः

Habang siya’y sumasayaw nang gayon, O marikit na binibini, ang lahat—maging ang di-nakikilos at ang gumagalaw—ay nagsimulang yumanig dahil sa lakas at kabayanihan niya.

Verse 18

ततो भारभराकान्ता धरणी तलपीडिता । अतीवभयसंत्रस्ताः सदेवासुरमानुषाः

Pagkaraan, ang Daigdig, na dinadaganan at dinudurog ng pagyapak ni Tala, ay nabigatan nang labis; at ang mga deva, asura, at mga tao ay lubhang nanginig sa takot.

Verse 19

क्षुभिता गिरयः सर्वे विद्रुताश्च महार्णवाः । तरवो निधनं जग्मुर्नद्यो वाहांश्च तत्यजुः

Nayanig ang lahat ng kabundukan; ang malalawak na karagatan ay umalimbukay at nagngalit. Napahamak ang mga punò, at iniwan ng mga ilog ang kanilang agos.

Verse 20

गतप्रभावाः सूर्याद्या ज्योतींषि न विरेजिरे । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं तलनृत्यप्रभावतः

Ang mga tanglaw, mula sa Araw, ay nawalan ng ningning at hindi na nagliwanag. Ang tatlong daigdig ay nabalisa dahil sa kapangyarihan ng sayaw ni Talo.

Verse 21

ततो देवगणाः सर्वे शरणं रुद्रमाययुः । वृत्तं यथावत्कथितं ततो रुद्र उवाच तान्

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga deva ay lumapit upang sumilong kay Rudra. Nang maisalaysay nang wasto ang naganap, nagsalita si Rudra sa kanila.

Verse 22

अवध्यो मे तलो देवाः पुत्रत्वे हि प्रतिष्ठितः । एवमुक्त्वा हृषीकेशं प्रभासक्षेत्रवासिनम्

“Hindi ko dapat patayin si Talo, O mga deva, sapagkat siya’y matatag sa kalagayang anak ko.” Pagkasabi nito, ibinaling ni Rudra ang diwa kay Hṛṣīkeśa, ang Panginoong nananahan sa banal na lupain ng Prabhāsa.

Verse 23

स्तुतिस्वामीतिनामानं स्थितं दुर्वाससः पुरः । प्रभासक्षेत्रसामीप्ये पूर्वभागे प्रतिष्ठितम्

(Itinuro niya) ang tinatawag na Stutisvāmin, na nasa tapat ng tahanan ni Durvāsas, naitatag malapit sa Prabhāsakṣetra sa panig na silangan.

Verse 24

तप्तोदकुंडसामीप्ये तत्र गच्छत भोः सुराः । कल्पेकल्पे तु तेनैव विध्यतेऽसौ हि दानवः

Malapit sa lawa ng Taptodaka—pumaroon kayo, O mga diyos. Sa bawat kalpa, sa pamamagitan ng Siya ring iyon napapabagsak ang dānava na ito.

Verse 25

एवमुक्ते तदा देवाः प्रभासं क्षेत्रमागताः । तत्र ते विबुधा जग्मुर्यत्र तप्तोदकाधिपः

Nang masabi iyon, dumating ang mga diyos sa banal na pook ng Prabhāsa; at doon, ang mga marurunong na nilalang ay nagtungo sa kinaroroonan ng Panginoon ng Taptodaka.

Verse 26

दृष्ट्वा नारायणं तत्र देवाः श्रद्धासमन्विताः । तुष्टुवुः परया भक्त्या देवदेवं जनार्द्दनम्

Nang makita roon si Nārāyaṇa, ang mga diyos ay napuspos ng pananampalataya; at pinuri nila si Janārdana, ang Diyos ng mga diyos, sa sukdulang debosyon.

Verse 27

वैकुंठ त्राहि नो देवांस्तलेनोच्चाटिता वयम् । महेन्द्रक्रोधसंभूतरुद्रतेजोद्भवेन वै

“O Vaikuṇṭha, iligtas mo kaming mga diyos! Napalayas kami sa aming kinalalagyan dahil sa isang hampas—ng isinilang mula sa poot ni Mahendra, sumibol mula sa naglalagablab na lakas ni Rudra.”

Verse 28

अस्माभी रुद्रसामीप्ये कार्यं सर्वं निवेदितम् । ततः प्रस्थापिताः सर्वे रुद्रेण परमेष्ठिना । तव पार्श्वे महादेव नस्त्वं देव गतिर्भव

“Sa piling ni Rudra ay inihain namin ang buong usapin; pagkaraan, si Rudra, ang Kataas-taasang Panginoon, ang nagsugo sa aming lahat. Ngayon, sa iyong tabi, O Mahādeva—maging kanlungan at landas namin, O Deva.”

Verse 29

इति श्रुत्वा वचस्तेषां देवदेवो जनार्द्दनः । दानवस्यवधार्थाय देवानां रक्षणाय च । चक्रे यत्नं महाबाहुः प्रभासक्षेत्रवल्लभः

Nang marinig ang kanilang mga salita, si Janārdana—ang Diyos ng mga diyos—ay naghanda ng kanyang pagsisikap: upang lipulin ang Dānava at ingatan ang mga Deva. Ang Panginoong makapangyarihan ang mga bisig, minamahal ng Prabhāsa Kṣetra, ay tumuon sa gawain.

Verse 30

समाहूय तदा दैत्यं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । युद्धं चक्रे ततो देवि विश्वप्रलयकारकम्

Pagkatapos, tinawag niya ang Daitya sa gitna mismo ng Prabhāsa Kṣetra, at sinimulan ang labanan—O Devī—isang digmaang yumanig sa daigdig na wari’y makapaglulunsad ng pagkalipol ng sanlibutan.

Verse 31

ततस्तु देवाः सर्वे च स्वसैन्यपरिवारिताः । चक्रुर्युद्धं च दैत्येन सुमहल्लोमहर्षणम्

Pagkaraan, ang lahat ng mga diyos, na napalilibutan ng kani-kanilang hukbo, ay nakipagdigma sa Daitya—isang napakalaking labanan na nakapagpapatindig-balahibo.

Verse 32

ततः पर्वतसंकाशं दृष्ट्वा दैत्यं महाबलम् । उवाच चपलापांगो गरुडकृतवाहनः

Pagkatapos, nang makita ang Daitya na napakalakas at anyong parang bundok, nagsalita ang Panginoong may mabilis na sulyap—yaong may Garuḍa bilang sasakyan.

Verse 33

अहो दैत्य महाबाहो मल्लयुद्धं ददस्व मे । त्वद्बाहुयुगलं दृष्ट्वा न युद्धे वांछितं मम

“Aba, O Daitya na makapangyarihan ang mga bisig! Ipagkaloob mo sa akin ang malla-yuddha, ang labang-mandirigma ng mga manlalaban. Pagkakita ko sa iyong dalawang bisig, wala na akong ninanais na ibang uri ng digmaan.”

Verse 34

नारायणवचः श्रुत्वा करमुद्यम्य दानवः । अभ्यधावत्तदा दैत्यः कालान्तकसमप्रभः

Nang marinig ang mga salita ni Nārāyaṇa, itinaas ng Dānava ang kanyang kamay at sumugod; noon ang Daitya ay dumaluhong, nagliliyab na parang tagapagwasak sa wakas ng panahon.

Verse 35

ततः प्रवर्तितं युद्धमन्योन्यं जयकांक्षिणोः । जंघाभ्यां पादबन्धेन बाहुभ्यां बाहुबंधनम्

Pagkaraan, nagsimula ang kanilang labanang magkaharap, kapwa naghahangad ng tagumpay—nagkakandado ang mga paa sa mga binti, at nagkakabigkis ang mga bisig sa bisig sa mahigpit na pagyakap ng pakikipagbuno.

Verse 36

कंठेन बन्धयन्कंठमुदरेणोदरं तथा एतस्मिन्नन्तरे देवाः सभयाः संबभूविरे

Ikinandado nila ang leeg sa leeg at ang tiyan sa tiyan sa masinsing pagbubuno; sa sandaling iyon, ang mga diyos ay napuno ng pangamba.

Verse 37

ततः पीडासमाक्रांतो विष्णुः संस्मरते हरम् । तत्क्षणादागतो रुद्रः किं करोमि महाबलः

Pagkaraan, si Viṣṇu, na napipiga ng hirap, ay inalala si Hara (Śiva). Sa mismong sandaling iyon dumating si Rudra at nagsabi, “O makapangyarihan, ano ang ipagagawa mo sa akin?”

Verse 38

विष्णुरुवाच । श्रांतोऽहं देवदेवेश मल्लयुद्धेन शंकर । तप्तोदकं कुरुष्वेह श्रमनाशाय सांप्रतम्

Wika ni Viṣṇu: “O Panginoon ng mga diyos, O Śaṅkara, ako’y napagod sa pakikipagbunong ito. Dito at ngayon, lumikha ka ng mainit na tubig upang maalis ang aking pagod.”

Verse 39

ततस्तलं हनिष्यामि क्षण मात्रेण भैरवम्

Pagkatapos, sa isang kisapmata, hahampasin ko ang lupa at ilalantad ang kapangyarihan ni Bhairava.

Verse 40

ईश्वर उवाच । आदौ कृतयुगे कृष्ण उमया यत्कृतं पुरा । ऋषीणां श्रमनाशार्थं तप्तोदं तत्र निर्मितम्

Wika ni Īśvara: “O Kṛṣṇa, sa pasimula, noong Kṛta Yuga, ang dating ginawa ni Umā: doon nilikha ang isang bukal ng mainit na tubig upang pawiin ang pagod ng mga ṛṣi.”

Verse 41

तद्दैत्यपापमाहात्म्यात्पुनः शीतलतां गतम् । पुनस्तदुष्णतां नीतं ततः कल्पांतसंस्थितौ

Dahil sa impluwensiya ng kasalanan ng isang daitya, muli itong lumamig; pagkaraan, ibinalik itong maging mainit, at nanatili nang gayon hanggang sa wakas ng kalpa.

Verse 42

एवमुक्त्वा तदा देवं वीक्षांचक्रे महेश्वरः । तृतीय लोचनेनैव ज्वालामालोपशोभिना

Pagkasabi nito, itinuon ni Mahēśvara ang tingin sa diyos—sa pamamagitan ng ikatlong mata, na nagniningning na tila kuwintas ng apoy.

Verse 43

तेन ज्वालासमूहेन व्याप्तं कुण्डं चतुर्दिशम् । तप्तोदकुण्डमभवत्तेन ख्यातं धरातले

Sa pamamagitan ng bugso ng mga liyab na iyon, lumaganap ang lawa sa apat na panig. Naging Taptodakuṇḍa ito, at dahil doon ay sumikat sa ibabaw ng daigdig.

Verse 44

ततो नारायणेनेह क्षालितं गात्रसुत्तमम् । क्षालनात्तस्य देवस्य श्रमो नाशमुपागमत्

Pagkaraan, doon ay naligo at naghugas si Nārāyaṇa ng Kaniyang katawang pinakadakila. Sa paghuhugas na iyon, napawi ang pagod ng banal na Diyos.

Verse 45

ततस्तुष्टमना देवस्तीर्थानां दशकोटिकाः । स स्मृत्वा तत्र विधिवत्क्षिप्त्वा स्नात्वा वरानने

Pagkaraan, ang Diyos na may pusong lugod ay inalaala ang sampung krore ng mga tīrtha. Doon, O may magandang mukha, matapos maghandog ayon sa wastong ritwal at maligo, isinagawa Niya ang seremonya sa tamang kaayusan.

Verse 46

ततश्चक्रे महायुद्धं तलेनातिभयंकरम् । जघान स तलं दैत्यं मुष्टिघातेन मस्तके

Pagkaraan, sumiklab ang isang dakilang labanan na lubhang nakapanghihilakbot laban kay Tala. Sa isang suntok sa ulo, pinabagsak niya ang daitya na si Tala.

Verse 47

तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले तु युद्धे चकंपिरे भूभिसमेतलोकाः । वित्रस्तदेवा न दिशो विरेजुर्महांधकारावृतमूर्छितं जगत्

Nang magsimula ang magulong labanan, nanginig ang mga daigdig kasama ang lupa. Nangamba ang mga diyos; hindi na nagliwanag ang mga dako, at ang sansinukob ay tila nanghihina, nababalot ng matinding dilim.

Verse 48

नष्टाश्च सिद्धा जगतोऽस्य शांतिं करोतु वै पापविनाशनो हरिः । त्राहीति देवेशि महर्षिसंघा भूतानि भीतानि तथा वदन्ति

Nagkawatak-watak ang mga Siddha at sumigaw: “Nawa’y si Hari, ang tagapaglipol ng kasalanan, ang maghatid ng kapayapaan sa sanlibutang ito! Iligtas mo kami, O Panginoon ng mga diyos!” Gayon nagsalita ang mga dakilang rishi at ang mga nilalang na nanginginig sa takot.

Verse 49

ततो वै मल्लयुद्धेन पातितो भुवि दानवः । कंठमाक्रम्य पादेन खङ्गेन परिपीडितः

Pagkaraan, sa labang parang pakikipagbuno, ang demonyo ay naihagis at bumagsak sa lupa. Ang kanyang lalamunan ay inapakan at pinigil, at siya’y pinisil nang mariin ng espada.

Verse 50

हास्यं चकार दैत्योऽथ विष्णुनाऽक्रांतकंधरः । तमाह पुण्डरीकाक्ष किमेतद्धास्यकारणम्

Pagkatapos, ang daitya—na ang leeg ay tinapakan ni Viṣṇu—ay tumawa. Sinabi ni Puṇḍarīkākṣa, ang Panginoong may matang-lotus: “Ano ang dahilan ng pagtawang iyan?”

Verse 51

वृद्धौ हर्षमवाप्नोति क्षये भवति दुःखितः । इत्येषा लौकिकी गाथा तत्ते दैत्य विपर्ययः

“Sa pag-unlad ay dumarating ang galak; sa pagkalugi ay dumarating ang dalamhati”—iyan ang karaniwang kasabihan sa mundo. Ngunit para sa iyo, O daitya, kabaligtaran ang nangyayari.

Verse 52

इत्युक्तस्तु तदा दैत्यः प्रत्युवाच जनार्द्दनम् । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैवेदाभ्यासैरनेकधा

Nang masabihan nang gayon, ang daitya ay sumagot kay Janārdana: “Sa pamamagitan ng mga yajña gaya ng Agniṣṭoma, at sa masidhing pagsasanay at pag-aaral ng Veda sa iba’t ibang paraan…”

Verse 53

नित्योपवासनियमैः स्नानदानैर्जपादिभिः । निर्मलैर्योगयुक्तैश्च प्राप्यते यत्परं पदम्

“Sa araw-araw na pag-aayuno at mga disiplina, sa paliligo, pagkakawanggawa, pagbigkas ng japa at iba pa—sa mga dalisay na gawi na kaisa ng yoga—nararating ang yaong kataas-taasang kalagayan.”

Verse 54

तन्मया दुष्टभावेन प्राप्तं विष्णोः परं पदम् । इत्युक्ते भगवान्विष्णुर्वरदानपरोऽभवत्

“Gayunman, kahit may masamang loob, narating ko ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.” Nang masabi ito, ang Mapalad na Panginoong Viṣṇu ay naging handang magbigay ng biyaya.

Verse 55

उवाच परमं वाक्यं तलं दैत्याधिनायकम् । वरं वरय दैत्येंद्र यत्ते मनसि संस्थितम्

Binigkas Niya ang pinakadakilang salita kay Tala, pinuno ng mga demonyo: “Pumili ka ng biyaya, O panginoon ng mga Daitya—anumang nasa iyong puso.”

Verse 56

इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा प्रार्थयामास दानवः । ममाख्या वर्त्तते लोके तथा कुरु महीधर

Nang marinig ang wika ni Viṣṇu, nakiusap ang Dānava: “O Mahīdhara, ipagkaloob Mo na ang aking pangalan ay manatili sa daigdig at patuloy na banggitin.”

Verse 57

मार्गमासे तु शुक्लायामेकादश्यां समाहितः । यस्त्वां पश्यति भावेन तस्य पापं विनश्यतु

Sa maliwanag na Ekādaśī ng buwang Mārgaśīrṣa, na may natipong isipan—sinumang tumingin sa iyo nang may debosyon, nawa’y mapawi ang kanyang kasalanan.

Verse 58

एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवो हर्षमुपागतः । नानादुंदुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च

Pagkasabi ng Diyos, “Gayon ang mangyayari,” napuspos Siya ng kagalakan. Umalingawngaw ang sari-saring tambol ng langit, at bumuhos ang ulan ng mga bulaklak mula sa itaas.

Verse 59

विष्णोर्मूर्ध्नि महाभागे लोकाः स्वस्था बभूविरे । ततो देवगणाः सर्वे नृत्यंति च मुदान्विताः । वदंति हर्षसंयुक्ता नारायणपरायणाः

Sa maluwalhating ulo ni Viṣṇu, ang mga daigdig ay naging panatag at payapa. Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga diyos, puspos ng galak, ay nagsayaw at nagsalita nang masaya—lubos na nakatuon at deboto kay Nārāyaṇa.

Verse 60

एतत्तीर्थं महातीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रमापनोदनं विष्णोर्ब्रह्महत्यादिशोधनम्

Ang tawiran (tīrtha) na ito ay isang dakilang tīrtha, tagapuksa ng lahat ng kasalanan—at nag-aalis din ng pagod. Pinabanal ni Viṣṇu, at nakapaglilinis maging ng mabibigat na dungis tulad ng brahmahatyā at iba pa.

Verse 61

स्थितो नारायणस्तत्र भैरवस्तत्र शंकरः । क्षेत्रपालस्वरूपेण कालमेघेति विश्रुतः

Doon nananahan si Nārāyaṇa; naroon din si Śaṅkara bilang Bhairava—kilala sa anyo ng tagapagbantay ng banal na pook (kṣetrapāla), tanyag sa pangalang Kālamegha.

Verse 62

तस्य यात्राविधिं वक्ष्ये गत्वा तत्र शुचिर्नरः । स्मरेद्विष्णुं महादेवि तलस्वामीति यः श्रुतः

Ipahahayag ko ang paraan ng paglalakbay-pananampalataya roon. Pagdating doon, ang isang taong nalinis, O Mahādevī, ay dapat gunitain si Viṣṇu na doon ay kilala sa pangalang “Talasvāmin.”

Verse 63

स्तुयाद्विष्णुं महादेवि इदं विष्णुऋचा प्रिये । सहस्रशीर्षामंत्रेण तर्पणादि प्रकारयेत्

Dapat niyang purihin si Viṣṇu, O Mahādevī—minamahal—sa pamamagitan ng ṛc na ito para kay Viṣṇu; at sa mantra na “Sahasraśīrṣā” ay isagawa niya ang tarpaṇa at iba pang mga ritwal ayon sa nararapat.

Verse 64

एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वा चार्घ्यं जनार्द्दने । संपूज्य गंधपुष्पैश्च वस्त्रैः पुष्पानुलेपनैः

Pagkaligo ayon sa wastong ritwal at pag-aalay ng arghya kay Janārdana, dapat siyang sumamba nang ganap gamit ang pabango at mga bulaklak, mga kasuotan, at mga pahid na halimuyak mula sa bulaklak.

Verse 65

मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत् । कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभियुतेन च

Dapat pahiran (ang diyos) ng pulot at katas ng tubo, at ng saffron; at gayundin ng halong kamper at uśīra na may kasamang musk.

Verse 66

वस्त्रैः संवेष्टयेत्पश्चाद्दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम् । धर्मश्रवणसंयुक्तं कार्यं जागरणं ततः

Pagkaraan, balutin ng mga tela at ihandog ang pinakamainam na naivedya, ang handog na pagkain. Pagkatapos ay magsagawa ng pagpupuyat sa gabi (jāgaraṇa), kalakip ang pakikinig sa mga aral ng Dharma.

Verse 67

वृषभस्तत्र दातव्यः सुवर्णं वस्त्रयुग्मकम् । विप्राय वेदयुक्ताय श्रोत्रियाय प्रदापयेत्

Doon ay dapat maghandog ng isang toro, kasama ang ginto at isang pares ng kasuotan; at ibigay ito sa isang Brāhmaṇa na bihasa sa Veda at isang śrotriya na matatag sa banal na pag-aaral.

Verse 68

उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि भामिनि । रुक्मिणीं च प्रपश्येत नमस्कृत्य जनार्द्दनम्

Pagkatapos, O marikit, sa araw na iyon ay magsagawa ng upavāsa, ang pag-aayuno. Matapos yumuk at magbigay-galang kay Janārdana, dapat ding masilayan si Rukmiṇī sa darśana.

Verse 69

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मजं फलम् । सर्वेषामेव यज्ञानां दानानां लभते फलम्

Ang taong gumagawa nito nang may debosyon ay nagkakamit ng bungang sumusunod sa kanya sa mga kapanganakan; natatamo niya ang gantimpala ng lahat ng paghahandog (yajña) at lahat ng pagkakawanggawa (dāna).

Verse 70

तथा च सर्वतीर्थानां व्रतानां लभते फलम् । उद्धरेत्तु पितुर्वर्गं मातृवर्गं तथैव च

Gayundin, natatamo niya ang bunga ng lahat ng banal na paglalakbay sa mga tīrtha at ng lahat ng panata (vrata); at itinataas niya ang angkan ng ama at gayundin ang angkan ng ina.

Verse 71

जन्मप्रभृतिपापानां कृतानां नाशनं भवेत् । न दुःखं च न दारिद्र्यं दुर्भगत्वं न जायते

Nawawasak ang mga kasalanang nagawa mula pa sa kapanganakan. Hindi sumisibol ang dalamhati, ni ang karalitaan, at hindi rin dumarating ang kamalasan.

Verse 72

सप्त जन्मांतरं यावत्तलस्वामिप्रदर्शनात् । सुवर्णानां सहस्रेण ब्राह्मणे वेदपारगे । दत्तेन यत्फलं देवि तत्कुण्डे स्नानतो लभेत्

Hanggang pitong buhay, sa pagtanaw pa lamang kay Talasvāmi—O Diyosa—nakakamit ang bunga na gaya ng pag-aalay ng sanlibong pirasong ginto sa isang Brāhmaṇa na ganap na bihasa sa Veda; ang gayong kapakinabangan ay natatamo rin sa pagligo sa banal na lawa (kuṇḍa).

Verse 73

एवं तलस्वामिचरित्रमुत्तमं श्रुतं पुरा सिद्धमहर्षिसंघैः । श्रुत्वा प्रभावं तलदेवसन्निधौ प्राप्नोति सर्वं मनसा यदीप्सितम्

Kaya nito, ang dakilang salaysay tungkol kay Talasvāmi ay napakinggan noon pa man ng mga kapulungan ng mga ganap na rishi (siddha). Sa pagdinig ng kanyang kapangyarihan sa mismong harapan ng Diyos ng Tala, natatamo ng tao ang lahat ng ninanais ng puso.

Verse 334

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang ika-334 na kabanata—na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Talasvāmi”—sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, ng ikapitong dibisyon, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa resensiyong may walumpu’t isang libong taludtod.