Adhyaya 101

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रस्त्रिषु लोकेषु गर्वितः

Wika ni Īśvara: “Sa mismong panahong iyon, ang banal na rishi na si Nārada—ang anak na isinilang sa isip ni Brahmā—ay tanyag sa tatlong daigdig.”

Verse 2

सर्वलोकचरः सोऽपि युवा देवनमस्कृतः । तथा यदृच्छया चायमटमानः समंततः

Siya man ay naglalakbay sa lahat ng mga daigdig—batang masigla at pinararangalan maging ng mga diyos. Kaya, sa paglalagalag sa bawat dako, siya’y napadpad ayon sa pagkakataon.

Verse 3

वासुदेवं स वै द्रष्टुं नित्यं द्वारवतीं पुरीम् । आयाति ऋषिभिः सार्द्धं क्रोधेन ऋषि सत्तमः

Upang masilayan si Vāsudeva, palagi siyang dumarating sa lungsod ng Dvāravatī kasama ng mga rishi; subalit sa pagkakataong ito, ang pinakadakilang pantas ay dumating na may poot.

Verse 4

अथाश्वागच्छतस्तस्य सर्वे यदुकुमारकाः । ये प्रद्युम्नप्रभृतयस्ते च प्रह्वाननाः स्थिताः

Pagkaraan, nang siya’y mabilis na lumapit, ang lahat ng mga prinsipe ng Yadu—si Pradyumna at ang iba pa—ay tumindig na nakayuko ang mukha (sa panlabas na paggalang).

Verse 5

अभावाच्चार्घ्यपाद्यानां पूजां चक्रुः समंततः । सांबस्त्ववश्यभावित्वात्तस्य शापस्य कारणात्

Dahil walang arghya at pādya, isinagawa nila ang pagsamba sa abot ng makakaya sa lahat ng paraan. Ngunit si Sāmba—itinulak ng di-maiiwasang tadhana—ang naging sanhi ng sumpang iyon.

Verse 6

अवज्ञां कुरुते नित्यं नारदस्य महात्मनः । रतक्रीडा स वै नित्यं रूपयौवनगर्वितः

Palagi niyang hinahamak ang dakilang si Nārada. Laging nalulubog sa larong pag-ibig, siya’y patuloy na nalalasing sa pagmamataas sa ganda at kabataan.

Verse 7

अविनीतं तु तं दृष्ट्वा चिन्तयामास नारदः । अस्याहमविनीतस्य करिष्ये विनयं शुभम्

Nang makita ni Nārada ang kanyang kawalang-pagpapakumbaba at kawalan ng disiplina, nagmuni siya: “Aking idudulot sa walang-disiplin na ito ang mabuting pagwawasto—ang wastong pagpipigil at pagpapakumbaba.”

Verse 8

एवं स चिन्तयित्वातु वासुदेवमथाब्रवीत् । इमाः षोडशसाहस्राः स्त्रियो या देवसत्तम

Pagkatapos magmuni nang gayon, nagsalita si Nārada kay Vāsudeva: “O pinakamainam sa mga diyos, ang labing-anim na libong kababaihang ito…”

Verse 9

सर्वास्तासां सदा सांबे भावो देव समाश्रितः । रूपेणाप्रतिमः सांबो लोकेऽस्मिन्सचराचरे

O Panginoon, silang lahat ay laging nahihilig ang damdamin kay Sāmba. Sa kagandahan, si Sāmba ay walang kapantay sa mundong ito, sa mga nilalang na gumagalaw at di-gumagalaw.

Verse 10

सदाऽर्हंति च तास्तस्य दर्शनं ह्यपि सत्स्त्रियः । श्रुत्वैवं नारदाद्वाक्यं चिन्तयामास केशवः

Ang mga babaeng banal na iyon ay laging karapat-dapat kahit sa pagharap sa Kanya. Nang marinig ni Keśava ang mga salita ni Nārada, siya’y nagsimulang magnilay.

Verse 11

यदेतन्नारदेनोक्तं सत्यमत्र तु किं भवेत् । एवं च श्रूयते लोके चापल्यं स्त्रीषु विद्यते । श्लोकाविमौ पुरा गीतौ चित्तज्ञैर्योषितां द्विजैः

“Totoo kaya ang sinabi ni Nārada rito? Gayunman, naririnig sa daigdig na may pagkabalisa at pabagu-bago sa kababaihan. Tunay nga, ang dalawang taludtod na ito’y inawit noon ng mga mapanuring brāhmaṇa na nakauunawa sa asal ng mga babae.”

Verse 12

पौंश्चल्यादतिचापल्यादज्ञानाच्च स्वभावतः । रक्षिता यत्नतो ह्येता विकुर्वंति हि भर्तृषु

“Dahil sa pagnanasa, sa labis na pabagu-bago, at sa kamangmangan na likas sa ugali—kahit bantayan nang buong pagsisikap—ang mga babaeng ito’y kumikilos pa rin nang salawahan sa kanilang mga asawa.”

Verse 13

नैता रूपं परीक्षंते नाऽसां वयसि संश्रयः । सुरूपं वा विरूपं वा पुमानित्येव भुंजते

“Hindi nila sinusuri ang kagandahan, ni hindi sila kumakapit sa usapin ng edad; maging guwapo man o pangit ang lalaki, nakikitungo sila sa kanya bilang ‘lalaki’ lamang.”

Verse 14

ईश्वर उवाच । मनसा चिन्तयित्वैवं कृष्णो नारदमब्रवीत् । नह्यहं श्रद्दधाम्येतद्यदेतद्भाषितं पुरा

Wika ng Panginoon: Pagkaraang pagnilayan sa isip, nagsalita si Kṛṣṇa kay Nārada: “Hindi ko tunay na tinatanggap bilang kapani-paniwala ang gayong sinabi mula pa noong una.”

Verse 15

ब्रुवाणमेवं देवं तु नारदः प्रत्युवाच ह । तथाहं तु करिष्यामि यथा श्रद्धास्यते भवान्

Nang magsalita nang gayon ang Panginoon, sumagot si Nārada: “Mabuti—gagawin ko ang paraan upang ikaw ay maniwala nang may pananampalataya.”

Verse 16

एवमुक्त्वा ययौ भूयो नारदस्तु यथागतम् । ततः कतिपयाहस्य द्वारकां पुनरभ्यगात्

Pagkasabi nito, muling umalis si Nārada at nagbalik gaya ng kanyang pagdating. Pagkaraan ng ilang araw, nagtungo siyang muli sa Dvārakā.

Verse 17

तस्मिन्नहनि देवोऽपि सहांतःपौरकैर्जनैः । अनुभूय जलक्रीडां पानमासेवते रहः

Sa araw ding iyon, ang Panginoon—kasama ang mga tao sa loob ng palasyo—ay nagalak sa paglalaro sa tubig, at pagkaraan, sa lihim na pook, uminom Siya.

Verse 18

रम्ये रैवतकोद्याने नानाद्रुमविभूषिते । सर्वर्तुकुसुमैर्नित्यं वासिते सर्वकामने

Sa marikit na hardin ng Raivataka, pinalamutian ng sari-saring punò, laging mabango sa mga bulaklak ng bawat panahon, na tumutupad sa lahat ng ninanais.

Verse 19

नानाजलजफुल्लाभिर्दीर्घिका भिरलंकृते । हंससारससंघुष्टे चक्रवाकोपशोभिते

Ito’y pinalamutian ng maraming lawa na hitik sa namumulaklak na lotus, umaalingawngaw sa huni ng mga sisne at tagak, at pinaganda ng mga magkaparis na ibong cakravāka.

Verse 20

तस्मिन्स रमते देवः स्त्रीभिः परिवृतस्तदा । हारनूपुरकेयूररसनाद्यैर्विभूषणैः

Doon, ang Panginoon ay naglaro at nagalak noon, napalilibutan ng mga babae na may mga palamuti—kuwintas, pulseras sa bukung-bukong, pulseras sa bisig, sinturon, at iba pa.

Verse 21

भूषितानां वरस्त्रीणां सर्वांगीणां विशेषतः । तत्रस्थः पिबते पानं शुभगन्धान्वितं शुभम्

Kasama ng mga mararangal na babae na lubhang pinalamutian at maganda sa bawat bahagi ng katawan, nanatili Siya roon at uminom ng isang mapalad na inumin na may mabangong samyo.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे बुद्ध्वा मद्यमत्तास्ततः स्त्रियः । उवाच नारदः सांबमस्मिंस्तिष्ठ कुमारक

Samantala, nang mapagtantong nalasing sa alak ang mga babae, sinabi ni Nārada kay Sāmba, “Manatili ka rito, binatang prinsipe.”

Verse 23

त्वां समाह्वयते देवो न युक्तं स्थातुमत्र ते । तद्वाक्यार्थमबुद्ध्वैव नारदेनाथ नोदितः

“Tinatawag ka ng Panginoon; hindi nararapat na manatili ka rito.” Hindi niya naunawaan ang diwa ng mga salitang iyon, kaya’t siya’y itinulak pasulong ni Nārada.

Verse 24

गत्वा तु सत्वरं सांबः प्रणाममकरोत्पितुः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे यथाभावेन विष्णुना

Pagkaraan, nagmadaling lumapit si Sāmba at yumukod sa kanyang ama. Umupo siya sa upuang itinuro ni Viṣṇu, ayon sa nararapat na paggalang at kaugalian.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र यास्तु वै चाल्पसात्त्विकाः । ता दृष्ट्वा सहसा सांबं सर्वाश्चुक्षुभिरे स्त्रियः

Noong sandaling iyon, ang mga babaeng naroon na mahina ang katatagan sa sattva, nang biglang makita si Sāmba, ay pawang nabalisa at nagulumihanan.

Verse 26

न स दृष्टः पुरा याभिरंतःपुरनिवासिभिः । मद्यदोषात्ततस्तासां स्मृतिलोपात्तथा बहु

Sapagkat ang mga babaeng naninirahan sa loob ng palasyo ay hindi pa siya nakita noon; at dahil sa kapinsalaan ng alak, labis na naparam ang kanilang alaala.

Verse 27

स्वभावतोऽल्पसत्त्वानां जघनानि विसुस्रुवुः । श्रूयते चाप्ययं श्लोकः पुराणप्रथितः क्षितौ

Sa likas na kalikasan, yaong mahina ang lakas-loob ay nagiging marupok at umuuga sa balakang. At ang talatang ito, tanyag sa mga Purāṇa, ay naririnig din sa daigdig.

Verse 29

लोकेऽपि दृश्यते ह्येतन्मद्यस्याप्यथ सेवनात् । लज्जां मुंचंति निःशंका ह्रीमत्यो ह्यपि च स्त्रियः

Ito’y nakikita rin sa daigdig: sa pag-inom ng alak, maging ang mahinhin na babae ay iniiwan ang hiya at nagiging matapang na walang pangamba.

Verse 30

समांसैर्भोजनैः स्निग्धैः पानैः सीधुसुरासवैः । गंधैर्मनोज्ञैर्वस्त्रैश्च कामः स्त्रीषु विजृंभति

Sa masasarap na pagkaing may karne, mamantikang pagkain, at mga inumin—sīdhu, surā, at mga alak na pinaasim—kasama ng kaaya-ayang pabango at magagarang kasuotan, ang kāma ay lumalawak at nagigising sa mga babae.

Verse 31

मद्यं न देयमत्यर्थं पुरुषेण विपश्चिता । मदोन्मत्ताः स्वभावेन पूर्वं संति यतः स्त्रियः

Ang lalaking marunong ay huwag magbigay ng alak nang labis; sapagkat ang mga babae, ayon sa likas na ugali, ay madaling matangay ng pagkalasing.

Verse 32

नारदोऽप्यथ तं सांबं प्रेषयित्वा त्वरान्वितः । आजगामाथ तत्रैव सांबस्यानुपदेन तु

Pagkaraan, si Nārada rin—matapos suguin si Sāmba—ay nagmadaling dumating doon, kasunod na kasunod sa mga yapak ni Sāmba.

Verse 33

आयांतं ताः स्वयं दृष्ट्वा प्रियसौमनसं मुनिम् । सहसैवोत्थिताः सर्वा मदोन्मत्ता अपि स्त्रियः

Nang makita nila sa sariling mga mata ang papalapit na pantas na kaaya-aya at mahal sa paningin, sabay-sabay na tumindig ang lahat ng babae, kahit sila’y lasing.

Verse 34

तासामथोत्थितानां तु वासुदेवस्य पश्यतः । भित्त्वा वासांस्यनर्घाणि पात्रेषु पतितानि तु

Ngunit nang sila’y tumindig—habang nakatingin si Vāsudeva—napunit ang kanilang di-matatawarang kasuotan at nahulog sa mga sisidlan doon.

Verse 35

जघनेषु विलग्नानि तानि पेतुः पृथक्पृथक् । तद्दृष्ट्वा तु हरिः कुद्धस्ताः शशाप ततोऽबलाः

Nakakapit sa balakang, ang mga kasuotan ay nalaglag isa-isa. Nang makita iyon, nagalit si Hari at saka isinumpa ang mga babaeng yaong walang magawa.

Verse 36

यस्माद्गतानि चेतांसि मां मुक्त्वाऽन्यत्र वः स्त्रियः । तस्मात्पतिकृतांल्लोकानायुषोंऽते न यास्यथ

“Sapagkat ang inyong mga isipan, O mga babae, ay lumihis sa iba at iniwan Ako—kaya sa wakas ng inyong buhay, hindi ninyo mararating ang mga daigdig na nakakamtan sa debosyon at paglilingkod sa asawa.”

Verse 37

पतिलोकात्परिभ्रष्टाः स्वर्गमार्गात्तथैव च । भूत्वा ह्यशरणा भूयो दस्युहस्तं गमिष्यथ

“Mahuhulog kayo mula sa daigdig ng asawa, gayundin mula sa landas patungong langit; magiging walang masandalan, at muli kayong mapapasa kamay ng mga tulisan.”

Verse 38

शापदोषात्ततस्तस्मात्ताः स्त्रियो गां गते हरौ । हृताः पांचनदैश्चौरैरर्जुनस्य प्रपश्यतः

Kaya, dahil sa dungis ng sumpang iyon, nang si Hari (Viṣṇu) ay pumanaw patungong langit, ang mga babaeng iyon ay tinangay ng mga magnanakaw mula sa lupain ng Pañcanada, habang nakatingin si Arjuna.

Verse 39

अल्पसत्त्वाश्च याश्चासंस्ता गता दूषणं स्त्रियः । रुक्मिणी सत्यभामा च तथा जांबवती प्रिये

Ang mga babaeng mahina ang loob at yaong napasailalim sa kapintasan ang siyang dinala; ngunit si Rukmiṇī, si Satyabhāmā, at gayundin si Jāmbavatī, O minamahal, ay hindi kabilang sa kanila.

Verse 40

न प्राप्ता दस्युहस्तं ताः स्वेन सत्त्वेन रक्षिताः । शप्त्वैवं ताः स्त्रियः कृष्णः सांबमप्यशपत्पुनः

Hindi sila napasa kamay ng mga tulisan, sapagkat iningatan sila ng sarili nilang matatag na kabutihang-loob. Sa gayon, matapos sumpain ang mga babaeng iyon, muling isinumpa ni Kṛṣṇa si Sāmba.

Verse 41

यस्मादतीव ते कांतं दृष्ट्वा रूपमिमाः स्त्रियः । क्षुब्धाः सर्वा यतस्तस्मात्कुष्ठरोगमवाप्नुहि

Sapagkat nang makita ang iyong labis na kagandahang-anyo, ang mga babaeng ito ay napukaw ng pagnanasa; kaya dahil doon, nawa’y danasin mo ang sakit na ketong.

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सांबो लज्जासमन्वितः । उवाच प्रहसन्वाक्यं स स्मरन्नृषिसत्तमम्

Nang marinig niya ang mga salitang iyon, si Sāmba ay napuno ng hiya; at habang inaalala ang pinakadakilang rishi, siya’y nagsalita na may bahagyang ngiti.

Verse 43

अनिमित्तमहं तात भावदोषविवर्जितः । शप्तो न मेऽत्र वै कुद्धो दुर्वासा नान्यथा वदेत्

“Mahal na ama, nang walang dahilan, ako na walang masamang layon ay isinumpa. Sa bagay na ito, hindi ako tunay na nagagalit—hindi magsasalita nang iba si Durvāsā.”

Verse 44

एवमुक्त्वा ततः सांबः कृष्णं कमललोचनम् । ततो वैराग्यसंयुक्तश्चिन्ताशोकपरायणः

Pagkasabi nito, lumapit si Sāmba kay Kṛṣṇa na may mga matang gaya ng lotus; pagkaraan, sinaklot ng paglayo sa pagnanasa, ang kanyang isip ay tumuon sa pag-aalala at dalamhati.

Verse 45

प्रभासक्षेत्रमगमत्सर्वपातकनाशनम् । एवं तत्क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

Pumunta siya sa Prabhāsa Kṣetra, ang banal na pook na pumupuksa sa lahat ng kasalanan. Pagdating sa sagradong lupain na iyon, nagsagawa siya ng napakahigpit na pag-aayuno at pagninilay.

Verse 46

प्रतिष्ठाप्य सहस्रांशुं देवं पापनिषूदनम् । ततश्चाराधयामास परं नियममाश्रितः

Matapos itatag si Sahasrāṁśu (ang Araw), ang diyos na pumupuksa ng kasalanan, saka niya Siya sinamba—taglay ang pinakamataas na disiplina at pagpipigil-sa-sarili.

Verse 47

त्रिसंध्यं पूजयामास दिव्यगंधानुलेपनैः । स्तोत्रेणानेन भक्त्या वै स्तौति नित्यं दिनाधिपम्

Sa tatlong sandali ng pagsasanib ng araw, siya’y nagsagawa ng pagsamba gamit ang banal na mga pabango at mga pahid; at sa himnong ito, sa debosyon, araw-araw niyang pinupuri ang Panginoon ng Araw (ang Araw).

Verse 48

सांब उवाच । नमस्त्रैलोक्यदीपाय नमस्ते तिमिरापह । नमः पंकजनाथाय नमः कुमुदशत्रवे

Wika ni Sāmba: “Pagpupugay sa Iyo, ilawan ng tatlong daigdig; pagpupugay sa Iyo, tagapag-alis ng dilim. Pagpupugay sa Panginoon ng lotus; pagpupugay sa Iyo, kaaway ng kumuda, ang lotus ng gabi.”

Verse 49

नमो जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धात्रे नमोऽस्तु ते । देवदेव नमस्यामि सूर्यं त्रैलोक्यदीपकम्

“Pagpupugay sa Iyo, saligan ng sansinukob; pagpupugay sa Iyo, tagapagtaguyod ng daigdig. O Diyos ng mga diyos, ako’y yumuyuko kay Sūrya, ang ilaw ng tatlong daigdig.”

Verse 50

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एष प्रथमः सुराणाम् । हिरण्यगर्भः पुरुषो महात्मा स पठ्यते वै तमसः परस्तात्

“Nagniningning na gaya ni Āditya, tagapangalaga ng mga daigdig—bukod-tangi, ang una sa mga diyos. Siya ang Hiraṇyagarbha, ang dakilang Purusha; tunay na sinasambit na Siya’y lampas sa dilim.”

Verse 51

इति स्तुतस्तदा सूर्यः प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच दर्शनं गत्वा सांबं जांबवतीसुतम्

Sa gayon, nang mapuri, si Sūrya—nalugod sa kaibuturan ng puso—ay nagpakita sa isang banal na pangitain at nagsalita kay Sāmba, anak ni Jāmbavatī.

Verse 52

सांबसांब महावाहो शृणु गोविन्दनन्दने । स्तोत्रेणानेन तुष्टोऽहं वरं ब्रूहि यदीप्सितम्

“Sāmba, Sāmba, O makapangyarihang bisig—makinig ka, O inapo ni Govinda. Nalugod Ako sa himnong ito; sabihin mo ang biyayang ninanais mo.”

Verse 53

सांब उवाच । कृष्णेनाहं सुरश्रेष्ठ शप्तः पापः सुदुर्मतिः । कुष्ठांतं कुरु मे देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

Wika ni Sāmba: “O pinakadakila sa mga diyos, ako—makasalanan at may masamang pag-unawa—ay isinumpa ni Kṛṣṇa. O Panginoon, kung nalulugod Ka sa akin, wakasan Mo ang aking ketong.”

Verse 54

श्रीभानुरुवाच । भूय एव महाभाग नीरोगस्त्वं भविष्यसि । यादृग्रूपः पुरा ह्यासीर्मम चैव प्रसादतः

Wika ni Śrī Bhānu (Sūrya): “O mapalad, muli kang magiging walang karamdaman; sa pamamagitan ng aking biyaya, maibabalik sa iyo ang dating anyo mo.”

Verse 55

अद्य प्रभृति नेक्ष्यास्ता विष्णुभार्याः कथंचन । न तासां दर्शने जातु स्थातव्यं यदुनन्दन

“Mula ngayon, huwag mong titigan sa anumang paraan ang mga asawa ni Viṣṇu. O ligaya ng angkan ni Yadu, huwag kang manatili kailanman sa kanilang harapan.”

Verse 56

तासामीर्ष्यापरीतेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कुष्ठं ते यादवश्रेष्ठ प्रदत्तं हि महात्मना

O pinakamainam sa angkan ng Yadu! Ang dakilang-loob na Viṣṇu—si Prabhaviṣṇu—na napanaig ng paninibugho dahil sa kanila, ay tunay na nagkaloob sa iyo ng ketong na ito.

Verse 57

यो मां स्तोत्रेण चानेन समागत्य च स्तोष्यति । न तस्यान्वयसंभूतः कुष्ठी कश्चिद्भविष्यति

Sinumang lumapit at pumuri sa akin sa pamamagitan ng mismong himnong ito, sa kanyang lahi ay walang sinumang isisilang na may ketong.

Verse 58

अथादित्यस्य नामानि सम्यग्जानीहि द्वादश । द्वादशैव तथान्यानि तानि वक्ष्याम्यशेषतः

Ngayon, unawain nang wasto ang labindalawang pangalan ni Āditya (ang Araw). May isa pang hanay na labindalawa; ipahahayag ko sa iyo ang lahat nang walang pagkukulang.

Verse 59

आदित्यः सविता सूर्यो मिहिरोऽर्कः प्रतापनः । मार्त्तंडो भास्करो भानुश्चित्रभानुर्द्दिवाकरः

Āditya, Savitṛ, Sūrya, Mihira, Arka, Pratāpana, Mārtaṇḍa, Bhāskara, Bhānu, Citrabhānu, at Divākara—ito ang mga bantog na pangalan ng Araw.

Verse 60

रविर्द्वादशनामैवं ज्ञेयः सामान्यनामभिः । विष्णुर्धाता भगः पूषा मित्रोंऽशुर्वरुणो ऽर्यमा

Kaya nito, si Ravi (ang Araw) ay dapat makilala sa pamamagitan ng labindalawang karaniwang pangalang ito: Viṣṇu, Dhātṛ, Bhaga, Pūṣan, Mitra, Aṃśu, Varuṇa, at Aryaman.

Verse 61

इन्द्रो विवस्वांस्त्वष्टा च पर्जन्यो द्वादशः स्मृतः । इति ते द्वादशादित्याः पृथक्त्वेन प्रकीर्तिताः

Si Indra, Vivasvān, Tvaṣṭṛ, at Parjanya ay inaalala upang mabuo ang labindalawa. Kaya ang labindalawang Āditya ay ipinahayag nang magkakahiwalay, bawat isa ayon sa sariling anyo.

Verse 62

उत्तिष्ठंति सदा ह्येते मासैर्द्वादशभिः क्रमात् । विष्णुस्तपति वै चैत्रे वैशाखे चार्यमा सदा

Tunay nga, ang mga Āditya na ito ay laging bumabangon at namamahala nang sunod-sunod sa labindalawang buwan. Si Viṣṇu ay nagniningas sa Caitra, at si Aryaman ay laging nagniningas sa Vaiśākha.

Verse 63

विवस्वाञ्ज्येष्ठमासे तु आषाढे चांशुमांस्तथा । पर्ज्जन्यः श्रावणे मासि वरुणः प्रौष्ठसंज्ञिके

Si Vivasvān ang namamayani sa buwan ng Jyeṣṭha; gayundin si Aṃśumān sa Āṣāḍha. Si Parjanya, ang tagapagkaloob ng ulan, sa Śrāvaṇa; at si Varuṇa sa buwang tinatawag na Prauṣṭha.

Verse 64

इन्द्रश्चाश्वयुजे मासि धाता तपति कार्तिके । मार्गशीर्षे तथा मित्रः पौषे पूषा दिवाकरः

Si Indra ang namamayani sa Āśvayuja; si Dhātṛ ay nagniningas sa Kārtika. Gayundin si Mitra sa Mārgaśīrṣa, at si Pūṣan sa Pauṣa, O Divākara (Araw).

Verse 65

माघे भगस्तु विज्ञेयस्त्वष्टा तपति फाल्गुने । शतैर्द्वादशभिर्विष्णू रश्मीनां दीप्यते सदा

Si Bhaga ay dapat makilalang namamayani sa Māgha; si Tvaṣṭṛ ay nagniningas sa Phālguna. At si Viṣṇu ay laging nagniningning sa labindalawang daang sinag.

Verse 66

दीप्यते गोसहस्रेण शतैश्च त्रिभिरर्यमा । द्विसप्तकैर्विवस्वांस्तु अंशुमान्पञ्चकैस्त्रिभिः

Si Aryaman ay nagniningning sa isang libong sinag at tatlong daan. Si Vivasvān naman ay nagniningning sa dalawang ulit na pito (daan); at si Aṃśumān sa tatlong pangkat ng lima (daan).

Verse 67

विवस्वानिव पर्जन्यो वरुणश्चार्यमा इव । इन्द्रस्तु द्विगुणैः षड्भिर्भात्येकादशभिः शतैः

Si Parjanya ay nagniningning na gaya ni Vivasvān; si Varuṇa ay gaya ni Aryaman. Si Indra naman ay nagniningning sa labing-isang daan, na dinagdagan ng dalawang ulit na anim.

Verse 68

मित्रवच्च भगस्त्वष्टा सहस्रेण शतेन च । उत्तरोपक्रमेऽर्कस्य वर्धन्ते रश्मयः सदा । दक्षिणोपक्रमे भूयो ह्रसन्ते सूर्यरश्मयः

Sina Mitra, Bhaga, Tvaṣṭṛ at ang iba pa—na may kabuuang isang libo at isang daan—ang mga kapangyarihang solar. Sa hilagang paglalakbay ng Araw (uttarāyaṇa), patuloy na dumarami ang mga sinag; sa timog na paglalakbay (dakṣiṇāyana), muling nababawasan ang mga sinag ng Araw.

Verse 69

एवं द्वादश मूर्तिस्थः प्रभासक्षेत्रमध्यतः । सांबादित्येति विख्यातः स्थास्ये मन्वन्तरान्तरे

Kaya nito, mananatili Ako rito sa labindalawang anyo, sa pinakasentro ng Prabhāsa Kṣetra; at sa mga Manvantara ay magtatagal Ako, na kikilalanin sa pangalang “Sāṃbāditya.”

Verse 70

माघस्य शुक्लपक्षे तु पञ्चम्यां यादवोत्तम । एकभक्तं सदा ख्यातं षष्ठ्यां नक्तमुदाहृतम्

Sa maliwanag na kalahati ng Māgha, O pinakamainam sa mga Yādava, sa ikalimang araw ay tuparin ang panatang ekabhakta (isang kainan lamang); sa ikaanim na araw naman ay itinakda ang naktavrata (pagkain sa gabi lamang).

Verse 71

सप्तम्यामुपवासं तु कृत्वा सांबार्कसंनिधौ । रक्तचन्दनमिश्रैस्तु करवीरैर्महाव्रतः

Sa ikapitong araw, matapos mag-ayuno sa harap ni Sāṃbārka (ang Sūrya na sinamba ni Sāmba), ang tumutupad ng dakilang panata ay dapat sumamba gamit ang mga bulaklak ng oleander na hinaluan ng pulang sandal paste.

Verse 72

दत्त्वा कुन्दरकं धूपं पूजयेद्भास्करं बुधः । ब्राह्मणान्दिव्यभोज्येन भोजयित्वाऽपि शक्तितः

Pagkatapos maghandog ng insensong kundaraka, ang marunong ay dapat sumamba kay Bhāskara (ang Araw). At ayon sa kakayahan, dapat ding pakainin ang mga Brāhmaṇa ng marangal at mainam na pagkain.

Verse 73

एवं यः कुरुते सम्यक्सांबादित्यस्य पूजनम् । सम्यक्छ्रद्धासमायुक्तः संप्राप्स्यत्यखिलं फलम्

Sinumang magsagawa nang wasto ng pagsamba kay Sāṃbāditya sa ganitong paraan, na may tapat na pananampalataya, ay makakamit ang ganap na bunga ng ritwal.

Verse 74

ईश्वर उवाच । एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत । सांबोऽपि निर्जरो भूत्वा द्वारकां पुनरागमत्

Sinabi ni Īśvara: Pagkasabi nito, si Sahasrāṃśu (ang Araw na may sanlibong sinag) ay naglaho roon din. At si Sāmba naman, na naging malaya sa pagdurusa at pagkabulok ng katawan, ay muling nagbalik sa Dvārakā.

Verse 75

इत्येतत्कथितं देवि सांबादित्यमहोदयम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

Kaya nito, O Diyosa, naisalaysay na ang dakilang pagdakila kay Sāṃbāditya. Ang pakikinig lamang nito ay nag-aalis ng mga kasalanan at nagkakaloob din ng kalusugan at kalayaan sa karamdaman.

Verse 101

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोत्तरशततमोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang ika-101 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Sāṃbāditya,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa Kṣetra Māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunan ng walumpu’t isang libong (taludtod).