Adhyaya 10

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं पापप्रणाशनम् । कृकलासमिति ख्यातं नृगतीर्थमनुत्तमम्

Wika ni Prahlāda: “Pagkaraan nito, O pinakamahuhusay na Brāhmaṇa, marapat na magtungo sa banal na tawiran na pumupuksa ng kasalanan, na tanyag bilang ‘Kṛkalāsa’, ang walang kapantay na Nṛga Tīrtha.”

Verse 2

नृगो यत्र महीपालः कृकलासवपुर्धरः । कृष्णेन सह संगत्य संप्राप परमां गतिम्

Doon, si Haring Nṛga—na may katawan ng butiki—ay nakatagpo si Kṛṣṇa, at sa bisa ng pagtatagpong iyon ay nakamit niya ang pinakamataas na kalagayan.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । नृगो नाम नृपः कोऽयं कथं कृष्णेन संगतः । कर्मणा कृकलासत्वं केन तद्वद विस्तरात्

Wika ng mga ṛṣi: “Sino ang haring ito na nagngangalang Nṛga, at paano siya nakaugnay kay Kṛṣṇa? Sa anong karma siya naging butiki? Isalaysay mo iyon nang masinsinan.”

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । नृगो नाम नृपो विप्राः सार्वभौमो बलान्वितः । बुद्धिमान्धृतिमान्दक्षः श्रीमान्सर्वगुणान्वितः

Wika ni Prahlāda: “O mga Brāhmaṇa, may isang haring nagngangalang Nṛga—isang emperador na puspos ng lakas, matalino, matatag ang loob, mahusay, marangal at masagana, at taglay ang lahat ng kabutihan.”

Verse 5

अनेकशतसाहस्रा भूमिपा अपि तद्वशाः । हस्त्यश्वरथसंघैश्च पत्तिभिर्बहुभिर्वृतः

Daan-daang libong iba pang mga hari ay nasa ilalim ng kanyang kapangyarihan; at siya’y napalilibutan ng malalaking pangkat ng elepante, kabayo, karwahe, at maraming kawal na lakad.

Verse 6

सैन्यं च तस्य नृपतेः कोशं चैवाक्षयं तथा । स नित्यं गुरुभक्तश्च देवताराधने रतः

Ang haring iyon ay nagtataglay ng hukbo at hindi nauubos na kabang-yaman. Siya ay laging tapat sa kanyang mga guro at abala sa pagsamba sa mga diyos.

Verse 7

महा दानानि विप्रेन्द्रा ददात्यनुदिनं नृपः । शश्वत्स गोसहस्रं तु ददाति नृपसत्तमः

O pinakamahusay sa mga brahmana, ang haring iyon ay nagbibigay ng mga dakilang regalo araw-araw. Sa katunayan, ang mahusay na pinunong iyon ay patuloy na nag-aalay ng isang libong baka.

Verse 8

प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या ह्युपविश्यासने शुभे । परिधाप्य शुभे क्षौमे सुगन्धेनोपलिप्य च

Sa paghuhugas ng mga paa nang may debosyon, pinauupo niya ang brahmana sa isang mapalad na upuan; binibihisan niya ito ng mainam at mapalad na lino at pinapahiran ng pabango.

Verse 9

संपूज्य पुष्पमालाभि धूपेन च सुगन्धिना । ददौ दक्षिणया सार्द्धं प्रतिविप्राय गां तदा । तांबूलसहितां भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति

Matapos parangalan ang mga brahmana ng mga kuwintas na bulaklak at mabangong insenso, binigyan niya ang bawat isa ng baka kasama ang bayad sa pari. Sa debosyon, nag-alay din siya ng nganga, na sinasabing, "Nawa'y kalugdan ako ni Vishnu."

Verse 10

एवं प्रददतस्तस्य यजतश्च तथा मखैः । ययौ कालो द्विजश्रेष्ठा भोगांश्चैवानुभुञ्जतः

O pinakamahusay sa mga brahmana, habang patuloy siyang nagbibigay at nagsasagawa ng mga sakripisyo, lumipas ang panahon—habang tinatamasa rin niya ang kanyang nararapat na kasiyahan.

Verse 11

एकदा तु द्विजश्रेष्ठं जैमिनिं संशितव्रतम् । श्रद्धया तं च नृपतिः प्रतिग्रहपराङ्मुखम् । उवाच वाक्यं नृपतिः कृतांजलिपुटः स्थितः

Minsan, lumapit ang hari sa pinakadakilang brāhmaṇa na si Jaimini, matatag sa kanyang mga panata. Nang makita niyang umiiwas ito sa pagtanggap ng mga handog, tumindig ang hari na magkatiklop ang mga palad at magalang na nagsalita.

Verse 12

मामुद्धर महाभाग कृपां कुरु तपोनिधे । गृहाण गां मया दत्तां दयां कृत्वा ममोपरि

“Iangat mo ako sa iyong biyaya, O marangal; mahabag ka, O kayamanang-lagakan ng pagtitika. Tanggapin mo ang bakang ito na inihahandog ko, sa awa mo sa akin.”

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य अनिच्छन्नपि गौरवात् । नृपस्य चाब्रवीद्विप्र एवमस्त्विति लज्जितः

Nang marinig ang mga salita ng hari, ang brāhmaṇa—bagaman ayaw—dahil sa paggalang sa pinuno, ay sumagot nang may pagkamahiyain: “Mangyari nawa.”

Verse 14

अवनिज्य ततः पादौ शिरसा धारयज्जलम् । सुवर्णशृंगसहितां रौप्यखुरविभूषिताम्

Pagkaraan, hinugasan ng hari ang mga paa ng banal at inialay sa ulo ang tubig na iyon; saka iniharap ang isang baka na may sungay na ginto at mga kuko na pinalamutian ng pilak.

Verse 15

रत्नपुच्छां कांस्यदोहां सितवस्त्रावगुंठिताम् । समभ्यर्च्य च विप्रेन्द्रं ददौ दक्षिणयान्विताम्

May buntot na may hiyas, may sisidlang tansong panggatas, at nababalutan ng puting tela; matapos sambahin at parangalan ang pinakadakilang brāhmaṇa, ibinigay ng hari ang baka kasama ang nararapat na dakṣiṇā.

Verse 16

आसीमान्तमनुव्रज्य हृष्टो राजा बभूव ह । तरुणीं हंसवर्णां च हंसीनामेति विश्रुताम्

Inihatid ng hari ang brahmana hanggang sa hangganan at napuspos ng galak. At ang baka ay bata pa, maputi na tila sisne, at tanyag sa pangalang “Haṃsī”.

Verse 17

गां गृह्य स्वगृहं प्राप्तो दाम्ना बद्धां सवत्सकाम् । स तस्यै यवसं चार्द्रं ददौ ब्राह्मणसत्तमः

Dinala ng dakilang brahmana ang baka sa kanyang tahanan, nakatali sa lubid at kasama ang guya. Pagkaraan, binigyan niya ito ng sariwa at mamasa-masang damo bilang pagkain.

Verse 18

सुतृप्ता यवसेनैव मध्याह्ने तृषितां तदा । गृहीत्वा निर्ययौ विप्रो दामबद्धां जलाशयम्

Nabusog siya sa damo lamang; pagsapit ng tanghaling-tapat ay nauhaw. Kaya dinala ng brahmana ang baka—nakagapos pa rin sa lubid—patungo sa imbakan ng tubig.

Verse 19

मार्गे गजाश्वसंबाधे त्रस्ता सा उष्ट्रदर्शनात् । हस्तादाच्छिद्य सा धेनुर्ब्राह्मणस्य ययौ तदा

Sa daang siksikan ng elepante at kabayo, natakot siya nang makita ang kamelyo. Nakawala mula sa kamay ng brahmana, ang bakang iyon ay tumakbo agad palayo.

Verse 20

विचिन्वन्सकलामुर्वीं नापश्यत्तां द्विजर्षभः । सा ययौ विद्रुता धेनुस्तन्महद्राजगोधनम्

Hinanap ng pinakamainam sa mga ‘dalawang-ulit na isinilang’ ang buong lupain, ngunit hindi niya ito nakita. Ang bakang iyon ay tumakas at lumayo—yaong dakilang kayamanang kawan ng hari.

Verse 21

द्वितीयेऽह्नि पुनर्विप्रमाहूय नृपसत्तमः । संपूज्य विधिवद्भक्त्या वस्त्रालंकारभूषणैः

Sa ikalawang araw, muling ipinatawag ng pinakadakilang hari ang brahmana; at sa debosyon at ayon sa wastong ritwal, pinarangalan niya ito ng mga kasuotan, alahas, at mga palamuti.

Verse 22

विधिवद्गां ददौ तां च स नृपः सोमशर्मणे । गृहीत्वा राजभवनान्निर्ययौ गां द्विजर्षभः

Pagkaraan, ayon sa ritwal, ibinigay ng hari ang baka kay Somaśarman. Pagkatanggap sa baka, lumabas mula sa palasyo ang dakilang brahmana.

Verse 23

आशंसमानो राजानं धर्मज्ञमिति कोविदम् । स च विप्रो विचिन्वानः सर्वतो गां सुदुःखितः

Umaasa sa hari—kilala bilang marunong sa dharma at may karunungan—ang brahmanang iyon ay naghanap sa baka sa lahat ng dako, nilalamon ng matinding dalamhati.

Verse 24

ददर्श पथि गच्छन्तीं पृष्ठतः सोमशर्मणः । दृष्ट्वा तां गां च स मुनिर्जैमिनिस्तमभाषत

Nakita niya sa daan ang bakang naglalakad sa likuran ni Somaśarman. Pagkakita sa baka, kinausap siya ng pantas na si Jaimini.

Verse 25

मम गां चापि हृत्वा त्वं नयसे दस्युवत्कथम् । स तस्य वचनं श्रुत्वा विस्मयं दस्युकीर्त्तनात्

“Paano mo nagawang agawin pati ang aking baka at ilayo siya na parang magnanakaw?” Nang marinig ang mga salitang iyon, siya’y namangha dahil tinawag siyang tulisan.

Verse 26

राजतो हि मया लब्धां गां नयामि स्वमन्दिरम् । गोहर्त्तेति च मां कस्माद्ब्रवीषि द्विजसत्तम

“Natamo ko ang bakang ito mula sa hari, at dinadala ko siya sa sarili kong tahanan. Bakit mo ako tinatawag na magnanakaw ng baka, O pinakamainam sa mga dwija?”

Verse 27

ब्राह्मण उवाच । मयापि राजतो लब्धा ममेयं गौर्न संशयः । कथं नयसि विप्र त्वं मयि जीवति मन्दिरम्

Sinabi ng brahmana: “Ako man ay tumanggap nito mula sa hari; ang bakang ito ay akin, walang pag-aalinlangan. O brahmana, paano mo siya madadala sa iyong bahay habang ako’y nabubuhay pa?”

Verse 28

सोऽब्रवीदद्य मे लब्धा कथं मां वदसे मृषा । सोऽब्रवीद्ध्यो मया लब्धा बलान्नेतुं त्वमिच्छसि

Ang isa’y nagsabi: “Ngayong araw ko siya nakuha—paano mo ako masasabihang sinungaling?” Ang isa naman ay nagsabi: “Kahapon ko siya nakuha; nais mo siyang agawin sa pamamagitan ng lakas.”

Verse 29

ममेयमिति संक्रुद्धः सोमशर्माऽब्रवीद्वचः । प्रज्वलत्क्रोधरक्ताक्षो ममेयमिति सोऽपरः

Sa matinding galit, sinabi ni Somaśarman: “Akin siya!” Ang isa pa, namumula ang mga mata sa naglalagablab na poot, ay sumigaw din: “Akin siya!”

Verse 30

विवदतौ तथा विप्रौ राजद्वारमुपागतौ । कुर्वाणौ कलहं घोरं त्यक्तुकामौ स्वजीवितम्

Sa gayong pagtatalo, ang dalawang brahmana ay dumating sa tarangkahan ng hari, nagpasiklab ng isang kakila-kilabot na alitan, na wari’y handang isuko maging ang sariling buhay.

Verse 31

संक्रुद्धौ ब्राह्मणौ दृष्ट्वा शपन्तौ तौ परस्परम् । राज्ञे निवेदयामास द्वास्थं प्रणयपूर्वकम्

Nang makita ang dalawang Brahmana na nagngangalit at nagsusumpaan sa isa’t isa, magalang na iniulat ng bantay sa tarangkahan ang pangyayari sa hari.

Verse 32

अवज्ञाय तदा विप्रौ विवदन्तौ रुषान्वितौ । कामव्याकुलचेतस्को न बहिर्निःसृतो नृपः

Ngunit noon, hindi lumabas ang hari upang harapin ang dalawang Brahmana na nag-aaway sa galit, sapagkat ang kanyang isip ay nababagabag at nalilihis ng pagnanasa.

Verse 33

एवं विवदमानौ तौ त्रिरात्रं समुपस्थितौ । अवज्ञातौ नृपेणाथ राजानं प्रति च क्रुधा

Kaya nga, ang dalawang Brahmana ay nagpatuloy sa pagtatalo at nanatili roon sa loob ng tatlong gabi. Ngunit dahil binale-wala ng hari, sila’y nagalit laban sa kanya.

Verse 34

ऊचतुः कुपितो वाक्यं सामर्षौ नृपतिं प्रति । अवमन्यसे नौ यस्मात्त्वं न निर्गच्छसि मन्दिरात्

Sa galit at hinanakit, nagsalita sila nang mabigat sa hari: “Hinahamak mo kami, sapagkat hindi ka man lamang lumalabas mula sa palasyo.”

Verse 35

शास्ता भवान्प्रजानां हि न न्यायेन नियोक्ष्यति । भविष्यति भवांस्तस्मात्कृकलासो न संशयः

“Bagaman ikaw ang tagapaghukom at tagapamahala ng bayan, hindi mo sila pinamamahalaan ayon sa katarungan. Kaya ikaw ay magiging isang butiki—walang alinlangan.”

Verse 36

एवं शप्त्वा तदा विप्रावन्यस्मै गां प्रदाय तौ । क्षुधितौ खेदसंयुक्तौ स्वगृहं गन्तुमुद्यतौ

Matapos siyang sumpain nang gayon, ibinigay ng dalawang brāhmaṇa ang baka sa ibang tatanggap. Gutóm at pagód, sila’y naglakad upang umuwi sa sarili nilang tahanan.

Verse 37

प्रस्थितौ तौ नृगो द्वार आगत्य समुपस्थितः । दंडवत्प्रणिपत्याऽशु कृतांजलिरभाषत

Nang sila’y papaalis na, dumating si Haring Nṛga sa may pintuan at lumapit sa kanila. Mabilis siyang nagpatirapa na parang tuwid na tungkod, at nag-anjali (magkapatong ang palad) bago nagsalita.

Verse 38

अमोघवचना यूयं तत्तथा न तदन्यथा । ममोपरि कृपां कृत्वा शापांत उपदिश्यताम्

“Hindi nagkakamali ang inyong mga salita; gayon nga ang mangyayari at hindi iba. Maawa kayo sa akin at ituro ninyo kung paano matatapos ang sumpang ito.”

Verse 39

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ऊचतुर्वचनं नृपम् । द्वापरस्य युगस्यान्तं भगवान्देवकीसुतः

Pagkarinig sa kanyang sinabi, nagsalita ang dalawa sa hari: “Sa wakas ng Panahong Dvāpara, ang Mapalad na Panginoon—ang anak ni Devakī—(ay lilitaw…).”

Verse 40

वसुदेवगृहे राजन्हरिराविर्भविष्यति । तस्य संस्पर्शनादेव शापमुक्तिर्भविष्यति

“O hari, mahahayag si Hari sa tahanan ni Vasudeva. Sa paghipo lamang sa Kanya, darating ang paglaya mula sa sumpa.”

Verse 41

इत्युक्त्वा तौ तदा विप्रौ प्रयातौ स्वनिवेशनम् । राजा बहुविधान्भोगान्भुक्त्वा दत्त्वा च भूरिशः

Pagkasabi nito, ang dalawang brāhmaṇa ay umalis patungo sa sarili nilang tahanan. Ang hari, matapos malasap ang sari-saring ligayang panghari at magbigay ng masaganang kawanggawa, ay nagpatuloy sa kanyang buhay.

Verse 42

इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैः कालधर्ममुपेयिवान् । ततः स गतवान्विप्रा धर्मराजनिवेशनम्

At matapos magsagawa ng iba’t ibang yajña, narating niya ang batas ng panahon—ang itinakdang kamatayan. Pagkaraan, O mga brāhmaṇa, nagtungo siya sa tahanan ni Dharmarāja (Yama).

Verse 43

सत्कृत्योक्तो यमेनाथ स्वागतेन नृपोत्तमः । प्रथमं सुकृतं राजन्नथवा दुष्कृतं त्वया । भोक्तव्यमिति मे ब्रूहि तत्ते संपाद्यते मया

Pinarangalan at sinalubong ni Yama, ang pinakadakilang hari ay tinanong: “O Hari, alin ang una mong mararanasan—ang bunga ng iyong kabutihan o ang bunga ng iyong kasalanan? Sabihin mo sa akin; aking isasaayos iyon para sa iyo.”

Verse 44

नृग उवाच । यद्यस्ति दुष्कृतं किंचित्प्रथमं प्रतिपादय । अनुज्ञातो यमेनैवं कृकलासो भवेति वै । ततो वर्षसहस्राणि कृकलासत्वमाप्तवान्

Sinabi ni Nṛga: “Kung may anumang kasalanan, iyon ang ilabas muna.” Kaya pinahintulutan siya ni Yama: “Maging butiki ka nga,” at siya’y naging butiki sa loob ng libu-libong taon.

Verse 45

एकस्मिन्दिवसे विप्राः सर्वे यदुकुमारकाः । वनं जग्मुर्मृगान्हन्तुं सर्वे कृष्णसमन्विताः

Sa isang araw, O mga brāhmaṇa, ang lahat ng mga prinsipe ng angkang Yadu ay nagtungo sa gubat upang manghuli ng usa, na kasama si Kṛṣṇa.

Verse 46

तृषार्द्दिताश्च मध्याह्ने विचिन्वंतो जलं ह्रदे । सत्वं च सुमहत्तत्र कृकलासं च संस्थितम्

Sa katanghaliang tapat, pinahihirapan ng uhaw, naghanap sila ng tubig sa isang lawa. Doon ay nakita nila ang isang napakalaking nilalang, nakatindig na wari’y isang butiki (kṛkalāsa).

Verse 47

चक्रुश्चोद्धरणे तस्य यत्नं यदुकुमारकाः । आकृष्यमाणः स तदा गुरुत्वान्न चचाल ह

Nagsikap ang mga prinsipe ng Yadu na iahon siya. Ngunit kahit hinila noon, hindi siya gumalaw dahil sa labis na bigat.

Verse 48

यदा न शेकुस्ते सर्व आचख्युः कृष्णरामयोः । ददर्श तं तदा कृष्णो नृगं मत्वा हसन्निव

Nang hindi nila ito maigalaw, iniulat nilang lahat kina Kṛṣṇa at Rāma. Pagkaraan, tiningnan ni Kṛṣṇa siya at, nakilalang si Nṛga, ay waring napangiti.

Verse 49

चिक्षेप वामहस्तेन लीलयैव जगत्पतिः । स संस्पृष्टो भगवता विमुक्तः शापबंधनात्

Sa pamamagitan ng kaliwang kamay, inihagis siya ng Panginoon ng sanlibutan na tila isang laro lamang. Nang mahawakan ng Bhagavān, napalaya siya sa gapos ng sumpa.

Verse 50

त्यक्त्वा कलेवरं राजा दिव्यमाल्यानुलेपनः । कृतांजलिरुवाचेदं भक्त्या परमया युतः

Iniwan ng hari ang kanyang katawan, at napalamutian ng makalangit na kuwintas ng bulaklak at pabango. Nakapagdaup-palad, taglay ang sukdulang debosyon, sinabi niya ang mga salitang ito.

Verse 51

नमस्ते जगदाधार सर्गस्थित्यंतकारिणे । सहस्रशिरसे तुभ्यं ब्रह्मणेऽनंतशक्तये

Pagpupugay sa Iyo, Sandigan ng sansinukob, Ikaw na nagdudulot ng paglikha, pag-iingat, at pagkalusaw. Pagpupugay sa Iyo na may sanlibong ulo—sa Brahman, na may walang-hanggang kapangyarihan.

Verse 52

एवं संस्तुवतः प्राह भगवान्देवकीसुतः । ददामि ते वरं तुष्टो यत्ते मनसि वर्त्तते

Nang siya’y pumuri nang gayon, nagsalita ang Mapalad na Panginoon, ang anak ni Devakī: “Ako’y nalugod; ipinagkakaloob Ko sa iyo ang isang biyaya—anumang nananahan sa iyong isip, ang iyong ninanais.”

Verse 53

याहि पुण्यकृतांल्लोकान्दर्शनात्स्पर्शनाच्च मे । एवमुक्तः स देवेन संप्रहृष्टतनूरुहः

“Pumaroon ka sa mga daigdig na nararating ng mga gumagawa ng kabutihan, sa pamamagitan ng pagtanaw sa Akin at ng Aking paghipo.” Nang masabihan ng Panginoon, siya’y napuno ng galak at tumindig ang balahibo sa katawan.

Verse 54

उवाच यदि तुष्टोऽसि यदि देयो वरो मम । गर्त्तेयं मम नाम्ना तु ख्यातिं गच्छतु केशव

Sinabi niya: “Kung Ikaw ay nalugod, kung maipagkakaloob ang biyaya sa akin, O Keśava, nawa’y sumikat ang hukay/balon na ito sa aking pangalan.”

Verse 55

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्संतर्पयिष्यति । त्वत्प्रसादेन गोविंद विष्णुलोकं स गच्छतु

“Sinumang maligo rito at, sa sukdulang debosyon, maghandog upang mapayapa ang mga ninuno—sa Iyong biyaya, O Govinda, nawa’y makarating siya sa daigdig ni Viṣṇu.”

Verse 56

एवमुक्त्वा स भगवान्पुनर्द्वारावतीमगात्

Pagkasambit nang gayon, ang Mapalad na Panginoon ay muling nagbalik sa Dvārāvatī (Dvārakā).

Verse 57

स च राजा विमानेन दिव्यमाल्यानुलेपनः । जगाम भवनं विष्णोर्विबुधैरनुसंस्तुतः

At ang haring iyon, sakay ng makalangit na vimāna at pinalamutian ng banal na mga kuwintas ng bulaklak at pabango, ay nagtungo sa tahanan ni Viṣṇu, habang pinupuri ng mga diyos sa daan.

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तदाप्रभृति विप्रेंद्राः स कूपो नृगसंज्ञया । वरदानाच्च कृष्णस्य पावनः सर्वदेहिनाम्

Wika ni Prahlāda: “Mula noon, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ang balong yaon ay nakilala sa pangalang ‘Nṛga’; at dahil sa biyayang iginawad ni Kṛṣṇa, ito’y naging tagapagpadalisay ng lahat ng may katawan.”

Verse 59

तत्र गत्वा द्विजश्रेष्ठा ह्यर्घ्यं दद्याद्यथाविधि । फलपुष्पाक्षतैर्युक्तं चंदनेन च भूसुराः

Pagdating doon, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, maghandog ng arghya ayon sa tuntunin—kalakip ang mga prutas, mga bulaklak, bigas na buo, at paste ng sandal, O mga brāhmaṇa.

Verse 60

नमस्ते विश्वरूपाय विष्णवे परमात्मने । अर्घ्यं गृहाण देवेश कूपेऽस्मिन्नृगसंज्ञके

“Pagpupugay sa Iyo, O Viṣṇu na may anyong sansinukob, ang Kataas-taasang Sarili. O Panginoon ng mga diyos, tanggapin Mo ang arghya na ito sa balong tinatawag na Nṛga.”

Verse 61

ततः स्नायाद्द्विजश्रेष्ठा मृदमालिप्य पाणिना । संतर्पयेत्पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाक्रमात्

Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, dapat maligo, kinikiskis ang putik sa katawan gamit ang kamay; at ayon sa wastong pagkakasunod, magsagawa ng tarpaṇa upang bigyang-kasiyahan ang mga Pitṛ (ninuno), ang mga deva, at pati ang mga tao.

Verse 62

ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणां श्रद्धयान्वितः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्याद्दक्षिणां च स्वशक्तितः

Pagkatapos nito, na may pananampalataya, isagawa ang śrāddha para sa mga Pitṛ; pakainin ang mga brāhmaṇa at magbigay rin ng dakṣiṇā ayon sa sariling kakayahan.

Verse 63

विशेषतः प्रदातव्या सवत्सा गौः स्वलंकृता । शय्या सोपस्करां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति

Higit sa lahat, maghandog ng isang inahing baka na maganda ang palamuti, kasama ang guya. Magbigay rin ng higaan na may angkop na mga kasangkapan, na may panalangin: “Nawa’y malugod si Viṣṇu sa akin.”

Verse 64

दीनांधकृपणानां च सदा तत्तीरवासिनाम् । दद्याद्दानं स्वशक्त्या च वित्त शाठ्यविवर्जितः

At dapat laging magbigay ng kawanggawa—ayon sa kakayahan—sa mga dukha, bulag, at salat na naninirahan sa mga banal na pampang na iyon, na walang panlilinlang tungkol sa yaman.

Verse 65

स्नानमात्रेण विप्रेन्द्रा लभेद्गोदानजं फलम् । पितृणां श्राद्धदानेन वियोनिं न च गच्छति

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa pagligo lamang ay nakakamit ang bunga ng pagpapakawanggawa ng baka. At sa pag-aalay ng mga handog na śrāddha sa mga Pitṛ, hindi siya mahuhulog sa di-mapalad na sinapupunan.

Verse 66

कृकलासे कृतं श्राद्धं येनैव तर्पणं तथा । स गच्छेद्विष्णुलोकं तु पितृभिः सहितो नरः

Ang lalaking nagsasagawa ng śrāddha sa Kṛkalāsa at doon din naghahandog ng tarpaṇa, siya’y tutungo sa daigdig ni Viṣṇu kasama ang kanyang mga ninuno.

Verse 67

तथा मनोरथावाप्तिर्यात्रा च सफला भवेत् । सर्वतीर्थफलावाप्तिं लभते नात्र संशयः

Kaya nito, natatamo ang minimithing layon at nagiging ganap ang paglalakbay-pananampalataya. Nakakamit ang bunga ng lahat ng tīrtha—walang pag-aalinlangan dito.