Adhyaya 35
Itinuro ni Pulastya kay Haring Yayāti na magtungo sa tīrtha na nagwawasak ng kasalanan na tinatawag na Māmūhrada, na nasa gitna ng kabundukan. Ipinahayag niya ang bisa ng mga ritwal: ang paliligo roon nang may pananampalataya ay nakapapawi kahit ng mabibigat na kasalanan, at ang pagdarśana sa liṅga na itinatag ng pantas na si Mudgala—ang Mudgaleśvara—ay nagdudulot ng bihirang kadakilaan sa espiritu, lalo na sa buwan ng Phālguna sa itinakdang mga sandali ng buwan. Isinama rin ang pagsamba sa mga ninuno: ang śrāddha na isinasagawa roon (na may wastong pagharap sa direksiyon) ay nagpapasaya sa mga pitṛ hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob; pinuri rin ang payak na handog gaya ng butil na nivāra at mga alay na mula sa gulay at ugat. Tinanong ni Yayāti kung paano nakuha ng lugar ang pangalan at hiniling ang salaysay tungkol sa āśrama ni Mudgala. Isinalaysay ni Pulastya ang huwarang pangyayari: isang sugo ng mga deva ang nag-anyaya kay Mudgala sa svarga; siniyasat ni Mudgala ang mga katangian at kapintasan nito at nalaman na ang svarga ay daigdig ng pag-enjoy kung saan hindi na nalilikha ang bagong puṇya, at laging may pangamba ng “pagbagsak” kapag naubos ang merit. Kaya tinanggihan niya ang svarga at pinili ang mas maigting na tapas at bhakti kay Śiva. Sinubukan ni Indra na pilitin sa pamamagitan ng sugo at saka dumating mismo, ngunit napigil sila ng kapangyarihang espirituwal ni Mudgala hanggang mapilitan si Indra na makipagkasundo at mag-alok ng biyaya. Hiniling ni Mudgala ang mokṣa at ang pagdakila sa tīrtha sa lupa bilang Māmūhrada. Ipinagkaloob ni Indra na ang paliligo sa Phālguna tuwing kabilugan ng buwan ay magbubunga ng pinakamataas na katuparan, na ang piṇḍadāna ay may kapantay na bunga ng Gayā, at ang gantimpala ng dāna ay di-masusukat. Nagtapos ang salaysay sa pag-abot ni Mudgala ng di-nasisirang kalayaan sa pamamagitan ng dalisay na pagninilay, at isang sinaunang gāthā (iniuugnay kay Nārada) ang nagbubuod na ang paliligo sa Māmūhrada at pagdarśana sa Mudgaleśvara ay nagbibigay ng katuparan sa mundo at ng huling paglaya.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । मामुह्रदमिति ख्यातं तस्मिन्पर्वतरोधसि
Wika ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, marapat na magtungo sa tīrtha na pumupuksa ng kasalanan, na kilala bilang Māmuhṛda, na naroon sa gitna ng mga kuta ng kabundukan.
Verse 2
तत्र स्नातो नरः सम्यक्छ्रद्धावान्सुसमाहितः । मुच्यते पातकैर्घोरैः पूर्वजन्मकृतैरपि
Ang sinumang maligo roon nang wasto—may pananampalataya at may payapang pagtuon—ay napapalaya sa mabibigat na kasalanan, maging yaong nagawa sa nakaraang kapanganakan.
Verse 3
तस्य पश्चिमदिग्भागे लिंगमस्ति महीपते । सर्वकामप्रदं नृणां स्थापितं मुद्गलेन तु
O hari, sa gawing kanluran nito ay may isang Śiva-liṅga na nagkakaloob ng lahat ng minimithi ng mga tao; ito’y itinatag ni Mudgala.
Verse 4
स्नात्वा मामुह्रदे पुण्ये यस्तल्लिंगं च पश्यति । शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां फाल्गुने मासि मानवः । स प्राप्नोति परं श्रेयः सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्
Pagkaligo sa banal na Māmuhṛda, ang taong tumitingin din sa liṅga na iyon—sa ika-labing-apat (Caturdaśī) ng maliwanag na kalahati, sa buwan ng Phālguna—ay nakakamit ang pinakamataas na kabutihan, na bihira kahit sa lahat ng tīrtha.
Verse 5
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्
Sinumang magsagawa roon ng śrāddha na nakaharap sa timog, ang kaniyang mga Pitṛ (mga ninuno) ay mananatiling nasisiyahan hanggang sa wakas ng pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 6
तत्र दानं प्रशंसंति नीवाराणां महर्षयः । शाकमूलादिभिः श्राद्धं पितॄणां तुष्टिदं नृप
Doon, pinupuri ng mga dakilang rishi ang pag-aalay ng nīvāra, ang ligaw na bigas. At ang śrāddha na isinasagawa sa gulay, ugat, at iba pang tulad nito ay nakalulugod sa mga Pitṛ, O hari.
Verse 7
ययातिरुवाच । मामुह्रदमिति विभो कथं नामाऽभवत्पुरा । मुद्गलस्याश्रमं ब्रूहि मम सर्वं विधानतः
Wika ni Yayāti: “O Panginoon na Makapangyarihan, paano noong unang panahon napangalanang ‘Māmuhrada’ ang pook na ito? Isalaysay mo sa akin, ayon sa wastong pagkakasunod at ganap na detalye, ang āśrama ng dakilang rishi na si Mudgala.”
Verse 8
पुलस्त्य उवाच । तत्रस्थस्य पुरा राजन्मुद्गलस्य महात्मनः । विमानं वरमादाय देवदूतः समागतः
Sinabi ni Pulastya: “Noong unang panahon, O hari, nang nananahan doon ang dakilang-loob na si Mudgala, dumating ang isang sugo ng mga deva na may dalang napakahusay na vimāna, ang karwaheng makalangit.”
Verse 9
सोऽब्रवीद्देवराज्ञाहं प्रेषितो मुनिसत्तम । तवार्थायाऽरुहैनं त्वं विमानं गम्यतां दिवि
Wika niya: “O pinakadakila sa mga muni, ako’y isinugo ng hari ng mga deva. Para sa iyong kapakanan, sumakay ka sa vimāna na ito at magtungo sa langit.”
Verse 10
मुद्गल उवाच । स्वर्गस्य ये गुणा दूत ये च दोषा प्रकीर्तिताः । तान्मे वद करिष्येऽहं श्रुत्वा वै यत्क्षमं भवेत्
Wika ni Mudgala: “O sugo, sabihin mo sa akin ang mga kabutihan ng langit at ang mga kapintasan na binabanggit. Pagkarinig ko, gagawin ko ang tunay na nararapat.”
Verse 11
ब्रूहि तान्सकलान्दूत त्वागमिष्याम्यहं ततः
“Sabihin mo ang lahat, O sugo; saka ako sasama sa iyo.”
Verse 12
देवदूत उवाच । अलमेतेन दर्पेण क्रियतां शक्रजल्पितम् । पुण्यैः स्वकैर्द्विजश्रेष्ठ समागच्छेरिदं ततः
Sinabi ng banal na sugo: “Sapat na ang pagmamataas na iyan. Gawin mo ang sinabi ni Indra. Sa sarili mong kabutihang-loob, O pinakadakila sa mga dalawang-beses-na-ipinanganak, pumarito ka agad, at saka magpatuloy.”
Verse 13
मुद्गल उवाच । अश्रुतैस्तैर्न गच्छेऽहमेतन्मे हृदि निश्चितम् । करिष्येऽहं तपो भूरि पूजयिष्ये महेश्वरम्
Wika ni Mudgala: “Kung hindi ko maririnig ang mga iyon, hindi ako aalis—ito’y matibay na pasya sa aking puso. Magsasagawa ako ng masaganang pag-aayuno at pagninilay, at sasambahin ko si Maheśvara (Śiva).”
Verse 14
दूत उवाच । न शक्तः स्वर्गुणान्वक्तुमपि वर्षशतैरपि । संक्षेपात्कथयिष्यामि यदि ते निश्चयः परः
Sinabi ng sugo: “Kahit sa loob ng sandaang taon, hindi ko kayang ilarawan nang lubos ang mga katangian ng langit. Gayunman, isasalaysay ko nang maikli, kung tunay na matatag ang iyong pasya.”
Verse 16
बुभुक्षा नैव तृष्णा च निद्रालस्ये न च प्रभो । रंभाद्यप्सरसो मुख्या गंधर्वास्तुंबरादयः । रमयंति नरं तत्र गीतैर्नृत्यैरनेकशः
O Panginoon, doon ay walang gutom ni uhaw, ni antok o pagod. Ang mga pangunahing Apsara gaya ni Rambhā at iba pa, at ang mga Gandharva gaya ni Tumbara, ay nagbibigay-lugod sa tao roon sa maraming paraan sa pamamagitan ng awit at sayaw.
Verse 17
एवं च वसते तत्र जनः स्वर्गे तपोधन । यावत्पुण्यक्षयस्तावत्पश्चात्पातमवाप्नुयात्
Kaya nito, O kayamanang bunga ng pag-aayuno, ang mga tao’y nananahan sa langit hangga’t may natitirang bisa ng kanilang kabutihan; kapag naubos ang merito, pagkaraan ay bumabagsak sila (mula roon).
Verse 18
एक एव मुने दोषः स्वर्लोके प्रतिभाति मे । स एव पतनाख्यस्तु स्वर्गिणां च भयावहः
O pantas, iisa lamang ang kapintasan na nakikita ko sa langit: yaong tinatawag na “pagkahulog,” at ito’y nakapanghihilakbot sa mga nananahan sa Svarga.
Verse 19
न पुण्यं लभते तत्र कर्तुं विप्र कथंचन । कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्भोगभूमिस्तु सा स्मृता
O brāhmaṇa, doon (sa langit) ay hindi makakamit ang pagkakataong lumikha ng bagong merito sa anumang paraan. Ang mundong ito ay inaalala bilang lupain ng gawa (karmabhūmi), samantalang ang Svarga ay lupain ng pagtamasa (bhogabhūmi).
Verse 20
यदत्र क्रियते कर्म शुभं तत्रोप भुज्यते । तथा दृष्ट्वा विमानस्थान्भूरिधर्मादिसंयुतान्
Anumang mabuting gawa na ginagawa rito (sa lupa), ang bunga nito’y tinatamasa roon (sa langit). Kaya, sa pagtanaw sa mga nakaluklok sa mga sasakyang makalangit, puspos ng saganang dharma at iba pang kabutihan, nauunawaan ang ugnayan ng karma at gantimpala.
Verse 21
बहुतेजोन्वितान्स्वर्गे ह्यल्पपुण्यो द्विजोत्तम । पश्चात्तापजदुःखेन स्वर्गस्थो दुःखितः सदा
O pinakamainam sa mga dwija, kahit nasa langit, ang taong kapos sa kabutihang-gawa—sa pagtanaw sa iba na may dakilang ningning—ay laging pinahihirapan ng dalamhating isinilang ng pagsisisi.
Verse 22
न मया सुकृतं भूरि कृतं मर्त्त्ये कथंचन
“Sa daigdig ng mga mortal, sa anumang paraan, hindi ako nakagawa ng saganang mabubuting gawa.”
Verse 23
तथा च पतमानांश्च दृष्ट्वा चान्यान्सहस्रशः । आत्मनश्च महद्दुःखं जायते च तदद्भुतम्
At higit pa, sa pagkakita sa libu-libong iba na nalalaglag (mula sa langit), isang kamangha-manghang napakalaking dalamhati ang sumisibol sa loob ng sarili.
Verse 24
एतत्ते सर्वमाख्यातं गुणदोषसमुद्भवम् । स्वर्गसंचेष्टितं ब्रह्मन्कुरुष्व यदभीप्सितम्
Ang lahat ng ito ay naipahayag ko na sa iyo, O brāhmaṇa—na nagmumula sa mga kabutihan at kapintasan (ng Svarga) at naglalarawan ng mga gawi sa langit. Ngayon, gawin mo ang ninanais mo.
Verse 25
मुद्गल उवाच । पतनस्य भयं यत्र पुण्यहानिर्न वर्द्धनम् । तेन स्वर्गेण मे दूत नैव कार्यं कथंचन
Sinabi ni Mudgala: “O mensahero, wala akong anumang pakinabang sa langit na may takot sa pagbagsak, kung saan ang kabutihang-gawa ay nababawasan lamang at hindi nadaragdagan.”
Verse 26
वाच्यस्त्वया ममादेशाद्देवराजः स्फुटं वचः । क्षम्यतामपराधो मे न स्वर्गाय स्पृहा मम
Sa aking utos, ipahayag mo nang malinaw ang mga salitang ito sa Hari ng mga diyos: “Patawarin nawa ang aking pagkakasala; wala akong pananabik sa langit.”
Verse 27
तत्कर्माऽहं करिष्यामि येन नो पतनाद्भयम् । साधयिष्यामि तांल्लोकान्ये सदा पातवर्जिताः
Gagawin ko ang landas ng gawa na doo’y walang pangamba sa pagbagsak; mararating ko ang mga daigdig na magpakailanman ay walang pagkalugmok.
Verse 28
पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा नृपश्रेष्ठ मुद्गलः स्वर्गनिःस्पृहः । स्थितस्तत्रैव निरतः शिवध्यानपरायणः
Wika ni Pulastya: Pagkasabi nito, O pinakadakilang hari, si Mudgala—na walang pagnanasa sa langit—ay nanatili roon, matatag at masikhay, lubos na nakatuon sa pagninilay kay Śiva.
Verse 29
श्रुत्वा दूतोऽपि शक्रस्य तस्य वाक्यं सविस्तरम् । कथयामास शक्रस्य तं भूयः सोऽभ्यभाषत
Nang marinig nang buo ng sugo ni Indra ang mga salita ni Mudgala, isinalaysay niya iyon kay Śakra; at si Śakra ay muling nagsalita.
Verse 30
देवदूताप्रमाणं च विमानं हि त्वया कृतम् । न कृतं केन चित्पूर्वं न करिष्यति कश्चन
“Tunay ngang nakagawa ka ng vimāna, sasakyang panghimpapawid na ang sukat ay angkop sa mga sugo ng mga diyos—isang bagay na di pa nagawa ninuman noon, at di na magagawa ninuman pa.”
Verse 31
तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा बलादानय तं मुनिम् । आनयस्वान्यथा शापं तव दास्याम्यसंशयम्
Kaya’t magtungo ka roon nang madali at dalhin ang muning iyon sa pamamagitan ng lakas. Dalhin mo siya—kung hindi, walang alinlangan na isusumpa kita.
Verse 32
पुलस्त्य उवाच । शक्रस्य वचनं श्रुत्वा देवदूते भयान्वितः । प्रस्थितः सत्वरं तत्र मुद्गलो यत्र तिष्ठति
Sinabi ni Pulastya: Nang marinig ang utos ni Śakra, ang sugo ng mga deva ay sinakmal ng takot at nagmadaling umalis patungo sa kinaroroonan ni Mudgala.
Verse 33
मुद्गलोऽपि विमानस्थं पुनर्दृष्ट्वा समागतम् । मामुह्रदे प्रविश्याथ वारयामास तं तदा
Si Mudgala rin, nang muling makita ang dumating na nakaupo sa vimāna, ay pumasok sa lawa ng Māmu at noon ay pinigil siya.
Verse 34
स तस्य वचनेनैव स्तंभितो लिखितो यथा । चलितुं नैव शक्नोति प्रभावात्तस्य सन्मुनेः
Sa mismong mga salita ng banal na muni, siya’y naparalisa na parang iginuhit at nakapirmi; hindi siya makagalaw, dahil sa espirituwal na kapangyarihan ng banal na pantas.
Verse 35
चिरकालगतं ज्ञात्वा दूतं तु त्रिदशाधिपः । स्वयं तत्राययौ कोपादारुह्यैरावणं गजम्
Nang malaman na matagal nang wala ang sugo, ang panginoon ng tatlumpung deva (Indra) ay nag-alab sa galit at siya mismo’y nagtungo roon, nakasakay sa elepanteng si Airāvata.
Verse 36
अथ दृष्ट्वा तदा दूतं स्तंभितं मुद्गलेन तु । वधार्थं तूद्यतस्तस्य स वज्रं भ्रामयंस्तदा
Nang magkagayon, nang makita ni Indra na ang sugo ay napigil at napirmi ni Mudgala, siya’y tumindig na may hangaring pumatay; at sa sandaling iyon ay iwinasiwas at pinaikot niya ang kanyang vajra, ang kulog na sandata.
Verse 37
एतस्मिन्नेव काले तु उत्पातास्तत्र दारुणाः । अपसव्यं मृगाश्चक्रुः पशवः पक्षिणश्च ये । तान्दृष्ट्वा चिन्तयामास मुद्गलो विस्मयान्वितः
Sa mismong sandaling iyon, lumitaw doon ang mabibigat na masamang pangitain: ang mga hayop at mga ibon ay kumilos nang di-mapalad (pakanan? sa kaliwa, apasavya). Nang makita ang mga tanda, nagmuni-muni si Mudgala na puno ng pagkamangha.
Verse 38
अथ दृष्ट्वांबरगतं वज्रोद्यतकरं हरिम् । स्तंभयामास तं सद्यो दृष्टिपातेन मुद्गलः
Pagkaraan, nakita ni Mudgala si Hari (Indra) na dumaraan sa himpapawid, nakataas ang kamay at handa ang vajra; at agad, sa isang sulyap lamang, kanyang pinigil at pinirmi siya.
Verse 39
तत्र शक्रः स्तुतिं चक्रे भग्नोत्साहो नृपोत्तम । मुञ्च मां ब्राह्मणश्रेष्ठ यास्यामि त्रिदशालयम्
Doon, si Śakra (Indra), na nabasag ang yabang at lakas-loob, ay naghandog ng pagpupuri at nagsabi: “Palayain mo ako, O pinakadakilang brāhmaṇa; ako’y tutungo sa tahanan ng mga diyos.”
Verse 40
स्वर्गे वा यदि वा मर्त्त्ये तिष्ठ त्वं स्वेच्छया द्विज । मया कृतः समुद्योगो हितार्थं ते मुने ह्ययम्
“Maging sa langit o sa lupa, manatili ka ayon sa iyong nais, O dalawang-ulit na isinilang. O pantas, ang pagsisikap kong ito’y ginawa lamang para sa iyong kapakanan.”
Verse 41
वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो मनसि स्थितः । तं ते सर्वं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
Pumili ka ng isang biyaya—nawa’y mapasaiyo ang pagpapala—anumang laging nananahan sa iyong isipan. Ipagkakaloob ko sa iyo ang lahat ng iyon, kahit lubhang mahirap makamtan.
Verse 42
मुद्गल उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं दृष्टः सुरेश्वर । दर्शनं ते सहस्राक्ष स्वप्नेष्वपि सुदुर्लभम्
Wika ni Mudgala: “Ito lamang ang kapuri-puring biyaya: na nakita ko kayo, O Panginoon ng mga diyos. O May Sanlibong Mata, ang mismong pagtanaw sa inyo ay bihirang makamtan kahit sa panaginip.”
Verse 43
अवश्यं यदि मे देयो वरो वृत्रनिषूदन । त्वत्प्रसादेन मे मोक्षो जायतां शीघ्रमेव हि
“Ngunit kung talagang kailangang ipagkaloob sa akin ang isang biyaya, O Tagapagpuksa kay Vṛtra, sa pamamagitan ng inyong biyaya nawa’y sumilang sa akin ang kalayaan (moksha)—agad, tunay nga.”
Verse 44
मा मु ह्रदं समागत्य दूतः प्रोक्तो मया यतः । ततो मामुह्रदमिति ख्यातिं यातु धरातले
“Sapagkat pagdating sa lawang ito, kinausap ko ang sugo sa mga salitang ‘mā mu’; kaya nawa’y makilala sa daigdig ang pook na ito sa pangalang ‘Māmuhrada’.”
Verse 45
नंदनादीनि रम्याणि तत्र देववनानि च । अनन्यसदृशा भोगाः सदा तृप्तिर्द्विजोत्तम
“Naroon ang mga kaaya-ayang banal na kakahuyan—ang Nandana at iba pa—mga ligayang walang kapantay, at walang humpay na kasiyahan, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa.”
Verse 46
पिण्डदानात्परां प्रीतिं लभंतां पितरोऽत्र हि
Tunay nga, sa pag-aalay ng piṇḍa dito, ang mga ninuno (pitṛ) ay nagkakamit ng sukdulang kasiyahan.
Verse 47
इन्द्र उवाच । मामुह्रदमिति ख्यातं तीर्थमेतद्भविष्यति । वरिष्ठं नात्र सन्देहो मत्प्रसादाद्विजोत्तम
Wika ni Indra: “Ang banal na tawiran (tīrtha) na ito ay makikilala sa hinaharap bilang Māmuhrada. Ito ang magiging pinakadakila—walang alinlangan—sa aking biyaya, O pinakamahusay sa mga brāhmaṇa.”
Verse 48
अत्र ये फाल्गुने मासि पौर्णमास्यां समाहिताः । करिष्यंति पुनः स्नानं ते यास्यंति परां गतिम्
Yaong mga narito, sa buwan ng Phālguna, sa araw ng kabilugan ng buwan, na may natipong isipan, muling magsasagawa ng banal na paliligo—ang mga debotong iyon ay makaaabot sa pinakamataas na kalagayan.
Verse 49
पिण्डदानाद्गयातुल्यं लप्स्यंते फलमुत्तमम् । पुण्यदानफलं चात्र संख्याहीनं द्विजोत्तम
Sa pag-aalay ng piṇḍa rito, matatamo ang pinakadakilang bunga, na katulad ng sa Gayā. At ang gantimpalang banal mula sa mga handog sa pook na ito ay di-mabilang, O pinakamahusay sa mga dalawang-ulit-na-isinilang.
Verse 50
पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा ययौ स्वर्गं दूतमादाय वज्रभृत् । मुद्गलोऽपि परं ब्रह्म चिंतयन्ह्यनिशं ततः
Sinabi ni Pulastya: “Pagkasabi nito, ang may hawak ng vajra ay nagtungo sa langit, kasama ang sugo. Pagkaraan, si Mudgala man ay nanatiling lubos na nakalubog, palagiang nagmumuni sa Kataas-taasang Brahman.”
Verse 51
शुक्लध्यानपरो भूत्वा मोक्षं प्राप्तस्ततोऽक्षयम्
Sa pagtalima sa dalisay at maningning na pagninilay (dhyāna), natamo niya ang moksha—di-nasisira mula noon magpakailanman.
Verse 52
अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्मना । बहुविप्रसमवाये पर्वतेस्मिन्महीपते
Dito, O hari, noong unang panahon ay umawit ang dakilang-loob na si Nārada ng isang banal na taludtod, sa bundok na ito, sa gitna ng pagtitipon ng maraming brāhmaṇa.
Verse 53
मामु ह्रदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं मुद्गलेश्वरम् । इह भुक्त्वाऽखिलान्कामानन्ते मुक्तिमवाप्स्यति । एतस्मात्कारणाद्राजन्मामुह्रदमिति स्मृतम्
Ang sinumang maligo sa lawa ng Māmu at masilayan ang Panginoong Mudgaleśvara, sa buhay na ito’y tatamasa ng lahat ng makatarungang hangarin, at sa huli’y makakamit ang moksha. Dahil dito, O hari, ito’y inaalala bilang “Māmuhrada” (ang lawa ng Māmu).
Verse 54
तत्तीर्थं सर्वतीर्थानां प्रवरं लोकविश्रुतम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्
Ang banal na tīrtha na iyon ang pinakadakila sa lahat ng tīrtha, tanyag sa buong daigdig. Kaya, sa buong pagsisikap, nararapat na magsagawa ng paliligo roon.
Verse 55
मोक्षकामो विशेषेण य इच्छेत्परमं पदम् । चण्डिकाश्रममासाद्य किं पुनः परितप्यते
Ang taong higit na naghahangad ng moksha at nagnanais ng kataas-taasang kalagayan—pagdating sa āśrama ni Caṇḍikā, bakit pa siya magtitiis ng karagdagang paghihirap?