Adhyaya 1

Verse 1

। ओंनमः पुरुषोत्तमाय । अथ स्कान्दे महापुराणे षष्ठनागरखण्डप्रारम्भः । व्यास उवाच । स धूर्जटि जटाजूटो जायतां विजयाय वः । यत्रैकपलितभ्रांतिं करोत्यद्यापि जाह्नवी

Om—pagpupugay kay Puruṣottama. Ngayon nagsisimula ang ika-anim na bahagi, ang Nāgara-khaṇḍa, ng Skanda Mahāpurāṇa. Wika ni Vyāsa: Nawa’y si Dhūrjaṭi, ang may buhol-buhol na buhok na asceta (jaṭā-jūṭa), ay maging tagumpay para sa inyo; sa Kanyang harapan, hanggang ngayon, ang Jāhnavī (Gaṅgā) ay lumilikha ng hiwaga na wari’y iisang hibla ng uban.

Verse 2

ऋषय ऊचुः । हरस्य पूज्यते लिंगं कस्मादतन्महामते । विशेषात्संपरित्यज्य शेषांगानि सुरासुरैः

Wika ng mga rishi: O dakilang may isip, bakit sinasamba ang liṅga ni Hara (Śiva)—lalo na ng mga deva at asura—samantalang isinasantabi ang iba pa Niyang mga bahagi?

Verse 3

तस्मादेतन्महाबाहो यथावद्वक्तुमर्हसि । सांप्रतं सूत कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

Kaya nga, O makapangyarihang bisig, nararapat mong ipaliwanag ito nang wasto. Ngayon, O Sūta, matindi ang aming pananabik na marinig ito nang buo at ganap.

Verse 4

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिरुदाहृतः । कीर्तयिष्ये तथाप्येनं नमस्कृत्य स्वयंभुवे

Wika ni Sūta: Tunay na mabigat at dakila ang tanong na inyong inihayag. Gayunman, matapos yumuk at magbigay-galang kay Svayambhū, ang Panginoong Kusang-Isinilang, aking isasalaysay ito.

Verse 5

आनर्तविषये चास्ति वनं मुनिजनाश्रयम् । मनोज्ञं सर्वसत्त्वानां सर्वर्तुफलितद्रुमम्

Sa lupain ng Ānarta ay may isang gubat na kanlungan ng mga muni; kaaya-aya sa lahat ng nilalang, at ang mga punò’y namumunga sa bawat panahon.

Verse 6

तत्राश्रमपदं रम्यं सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । अस्ति तापससंकीर्णं वेदध्वनिविराजितम्

Doon ay may isang kaaya-ayang pook-ashram, dinadalaw ng mga nilalang na maamo; hitik sa mga asceta at nagniningning sa tunog ng pagbigkas ng Veda.

Verse 7

अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च शीर्णपर्णाशिभिस्तथा । दन्तोलूखलिभिर्विप्रैः सेवितं चाश्मकुट्टकैः

Ang banal na gubat na iyon ay dinadalaw ng mga brahmin na mahigpit ang panata: may nabubuhay sa tubig lamang, may sa hangin lamang, at may kumakain ng mga nalaglag na dahon; may gumigiling sa ngipin na wari’y almires, at may nabubuhay sa butil na dinikdik sa bato—gayon pinaglilingkuran ang pook ng mga masidhing asceta.

Verse 8

स्नानहोमपरैश्चैव जपस्वाध्यायतत्परैः । वानप्रस्थैस्त्रिदण्डैश्च हंसैश्चापि कुटीचरैः

Naroon din ang mga deboto sa banal na pagligo at handog-sa-apoy, masikhay sa japa at pag-aaral ng Veda; ang mga vānaprastha na naninirahan sa gubat, ang mga tridaṇḍin na renunciante, ang mga haṃsa na pantas, at ang mga ermitanyong nakatira sa kubo.

Verse 9

स्नातकैर्यतिभिर्दान्तैस्तथा पंचाग्निसाधकैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवांस्त्रिपुरांतकः

Punô roon ang mga snātaka na nakatapos ng banal na tungkulin, ang mga yati na may pagpipigil-sa-sarili, at ang mga nagsasagawa ng limang apoy; at nang lumipas ang ilang panahon, nagpakita ang Mapalad—si Tripurāntaka, ang tagapagwasak ng tatlong lungsod.

Verse 10

सतीवियोगसंतप्तो भ्रममाण इतस्ततः । तस्मिन्वने समायातः सौम्यसत्त्वनिषेविते

Sinunog ng pighati ng pagkawalay kay Satī, siya’y pagala-gala sa iba’t ibang dako; at dumating sa gubat na yaon, na dinadalaw ng mga nilalang na maamo at mapayapa.

Verse 11

क्रीडंति नकुला यत्र सार्धं सर्पैःप्रहर्षिताः । पञ्चाननाश्च मातंगैर्वृषदंशास्तथाखुभिः । काकाः कौशिकसंघैश्च वैरभावविवर्जिताः

Doon, ang mga monggós ay masayang nakikipaglaro sa mga ahas; ang mga leon sa mga elepante; ang mga nilalang na karaniwang nangangagat at nananakit ay kasama ng mga daga; at maging ang mga uwak sa mga pangkat ng kuwago—pawang walang anumang pagkapoot.

Verse 12

ततश्च भगवान्रुद्रो दृष्ट्वाश्रमपदं तदा । नग्नः कपालमादाय भिक्षार्थं प्रविवेश सः

Pagkaraan, ang Panginoong Rudra, nang makita ang pook ng ashram, ay pumasok upang mamalimos ng limos—hubad, tangan ang mangkok na bungo.

Verse 13

अथ तस्य समालोक्य रूपं गात्रसमुद्भवम् । अदृष्टपूर्वं तापस्यः सर्वाः कामवशं गताः

Pagkatapos, nang masilayan nila ang kagandahang nagmumula sa kanyang katawan—na di pa nila kailanman nakita—ang lahat ng babaeng ascetic ay napasailalim sa kapangyarihan ng pagnanasa.

Verse 14

गृहकर्म परित्यज्य गुरुशुश्रूषणानि च । मिथः संभाषणं चक्रुः स्थानेस्थाने च ताः स्थिताः

Tinalikuran nila ang mga gawaing-bahay at maging ang paglilingkod sa mga nakatatanda at guro; at sila’y nag-usap-usap sa isa’t isa, nakatayo sa iba’t ibang dako.

Verse 15

एका सा कापि धन्या या चक्रे तस्यावगूहनम् । विश्रब्धा सर्वगात्रेषु तापसस्य महात्मनः

Sa kanila, may isang babae—inaakalang siya ang pinakapalad—yumakap sa dakilang tapasvi, buong tiwala, idinidiin ang sarili sa lahat ng kanyang mga sangkap.

Verse 16

तथान्याः कौतुकाविष्टा धावंत्यः सर्वतोदिशम् । दृश्यंते तं समुद्दिश्य विस्तारितविलोचनाः

Gayon din ang iba, nabihag ng pag-uusisa, tumakbo sa lahat ng dako; nakita silang sumugod patungo sa kanya, nakadilat ang mga mata sa pananabik na pagtanaw.

Verse 17

काश्चिदर्द्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः । अर्धसंयमितैः कैशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः

May ilan na kalahati lamang ng katawan ang napahiran; may ilan na isang mata lamang ang nilagyan ng kohl. May iba na bahagya pa lang nakatali ang buhok; at ang iba pa, sa pagkagulat, iniwan ang mga anak at nagmadaling lumabas.

Verse 18

एवमालोक्यमानः स कामिनीभिर्महेश्वरः । बभ्राम राजमार्गेण भिक्षां देहीति कीर्तयन्

Sa gayong pagtanaw ng mga babae, si Maheśvara ay naglakad sa lansangang-hari, nag-aawit ng panawagan: “Magkaloob ng limos!”

Verse 19

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तं तथा विगतांबरम् । कामोद्भवकरंस्त्रीणां प्रोचुः कोपारुणेक्षणाः

Pagkaraan, nakita ng mga muni siya sa gayong kalagayan, walang saplot—yaong nagpapasiklab ng pagnanasa sa mga babae—kaya nagsalita sila, namumula ang mga mata sa galit.

Verse 20

यस्मात्पाप त्वयास्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । तस्माल्लिंगं पतत्वाशु तवैव वसुधातले

“O makasalanan! Yamang nilibak at hinamak mo ang aming āśrama, kaya’t nawa’y mahulog agad ang iyong liṅga—dito mismo sa ibabaw ng lupa!”

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे भूमौ लिंगं तस्य पपात तत् । भित्त्वाथ धरणीपृष्ठं पातालं प्रविवेश ह

Sa mismong sandaling iyon, nahulog sa lupa ang kanyang liṅga; binasag ang balat ng daigdig at pumasok sa Pātāla (daigdig sa ilalim).

Verse 22

सोऽपि लिंगपरित्यक्तो लज्जायुक्तो महेश्वरः । गर्तां गुर्वीं समाश्रित्य भ्रूणरूपः समाविशत्

At si Maheśvara man—naalisan ng liṅga at nabalot ng hiya—ay sumilong sa isang malalim na hukay at pumasok doon, taglay ang anyo ng isang sanggol sa sinapupunan.

Verse 23

अथ लिंगस्य पातेन त्रैलोक्यभयशंसिनः । उत्पाता दारुणास्तस्थुः सर्वत्र द्विजसत्तमाः

Pagkaraan, dahil sa pagbagsak ng liṅga, nagsilitawan sa lahat ng dako ang mga kakila-kilabot na masamang pangitain, na nagbabadya ng takot sa tatlong daigdig, O pinakadakila sa mga dvija.

Verse 24

शीर्यते गिरिशृङ्गाणि पतंत्युल्का दिवापि च । त्यजंति सागराः सर्वे मर्यादां च शनैः शनैः

Gumuho ang mga tuktok ng bundok; bumagsak ang mga bulalakaw kahit sa araw. Ang lahat ng karagatan, unti-unti, ay nagsimulang lumampas sa kanilang mga hangganan.

Verse 25

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । शक्रविष्णुमुखा जग्मुर्यत्र देवः पितामहः

Pagkaraan nito, ang lahat ng pangkat ng mga diyos, ang isip ay yumanig sa takot—pinangunahan nina Śakra at Viṣṇu—ay nagtungo sa kinaroroonan ng banal na Pitāmaha (Brahmā).

Verse 26

प्रोचुश्च प्रणताः स्तुत्वा स्तोत्रैः सुश्रुतिसंभवैः । त्रैलोक्ये सृष्टिरूपं यत्कमलासनसंस्थितम्

Sila’y yumukod at nagpugay, pinuri Siya sa mga himnong nagmula sa banal na Veda; at saka nagsalita sa Kanya na siyang anyo ng paglikha sa tatlong daigdig, nakaluklok sa trono ng lotus (Brahmā).

Verse 27

किमिदं किमिदं देव वर्तते ह्यधरोत्तरम् । त्रैलोक्यं सकलं येन व्याकुलत्वमुपागतम्

“Ano ito—ano nga ba ito, O Panginoon, na nagaganap nang di-likas, na wari’y baligtad ang itaas at ibaba? Dahil dito, ang buong tatlong daigdig ay naligalig.”

Verse 28

प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यंते पद्मसंभव । किं सांप्रतमकालेऽपि भविष्यति परिक्षयः

“O Padmasaṃbhava, Brahmā na isinilang sa lotus, nakikita ang mga palatandaang gaya ng pagkalusaw ng sanlibutan. Magkakaroon ba ng pagkapuksa kahit ngayon—wala sa panahon at bago ang takdang oras?”

Verse 29

सर्वेषां सुरमर्त्यानां दैत्यानां मन्त्रकोविदः । गतिर्भयार्तदेहानां सर्वलोकपितामहः

“Para sa lahat—mga diyos at tao, maging sa mga Daitya—Siya ang dalubhasa sa banal na payo at mga mantra; at para sa mga nilalang na pinahihirapan ng takot, ang Pitāmaha, Lolo ng lahat ng daigdig (Brahmā), ang kanlungan at hantungan.”

Verse 30

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां चतुराननः । उवाच सुचिरं ध्यात्वा ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

Nang marinig ang mga salita ng mga diyos, nagsalita ang Apat-na-Mukha (Brahmā)—pagkaraang magnilay sa mahabang panahon at makita ang bagay sa banal na paningin.

Verse 31

प्रलयस्य न कालोऽयं सांप्रतं सुरसत्तमाः । शृणुध्वं यन्निमित्तोत्था महोत्पाता भवन्त्यमी

Hindi pa ito ang panahon ng pralaya (pagkalusaw), O pinakamahuhusay sa mga diyos. Makinig: ang malalaking palatandaang ito ay sumibol mula sa isang tiyak na sanhi.

Verse 32

ऋषिभिः पातितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । शापेनानर्तके देशे कलत्रार्थे महात्मभिः

Ang liṅga ni Śūlin—ang Diyos ng mga diyos—ay ibinagsak ng mga ṛṣi; sa pamamagitan ng sumpa ng mga dakilang banal, sa lupain ng Anartaka, dahil sa isang usaping may kinalaman sa asawa.

Verse 33

तेनैतद्व्याकुलीभूतं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः

Dahil dito, ang buong tatlong daigdig—ang gumagalaw at di-gumagalaw—ay nabalisa. Kaya’t pumaroon tayo roon, sa kinaroroonan ng Panginoong Maheśvara.

Verse 34

येनास्मद्वचनाच्छीघ्रं तल्लिंगं निदधाति सः । नो चेद्भविष्यति व्यक्तमकाले चापि संक्षयः । त्रैलोक्यस्यापि कृत्स्नस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

Sinumang sumunod sa aming salita at agad na muling magtatatag ng liṅga na iyon, siya ang makapipigil sa panganib. Kung hindi, ang pagkapuksa ay tiyak na darating, kahit bago pa ang takdang panahon, sa buong tatlong daigdig. Ito ang katotohanang aking ipinahahayag.

Verse 35

अथ देवगणाः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरःसराः । आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवास्तथाश्विनौ

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga diyos—na pinangungunahan nina Brahmā at Viṣṇu—kabilang ang mga Āditya, mga Vasu, mga Rudra, mga Viśvedevas, at ang dalawang Aśvin…

Verse 36

प्रजग्मुस्त्वरितास्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । गर्तामध्यगतः सुप्तो लज्जया परया वृतः

Dali-dali silang nagtungo roon, sa pook na kinaroroonan ni Mahēśvara—nakahimlay na natutulog sa gitna ng isang hukay, nababalutan ng lubhang matinding hiya.

Verse 37

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । नमस्ते जगदाधार शशिराजितशेखर

Wika ng mga Deva: Pagpupugay sa Iyo, O Panginoon ng mga panginoon ng mga diyos, tagapagkaloob ng kawalang-takot sa mga deboto. Pagpupugay sa Iyo, salalayan ng sanlibutan, na ang tuktok ay pinalalamutian ng Hari ng Buwan.

Verse 38

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमापस्त्वं मही विभो । त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

Ikaw ang handog na yajña; Ikaw ang panawagang vaṣaṭ; Ikaw ang mga tubig; Ikaw ang lupa, O Panginoong sumasaklaw sa lahat. Sa Iyo nilikha ang lahat—ang tatlong daigdig, kasama ang gumagalaw at di-gumagalaw.

Verse 39

त्वं पासि च सुरश्रेष्ठ तथा नाशं नयिष्यसि । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रस्त्वं चंद्रस्त्वं दिवाकरः

Ikaw ang nag-iingat, O pinakadakila sa mga diyos, at Ikaw rin ang nagdadala sa pagkalusaw. Ikaw si Viṣṇu; Ikaw ang Apat-ang-Mukha (Brahmā); Ikaw ang Buwan; Ikaw ang Araw.

Verse 40

त्वया विना महादेव न किंचिदिह विद्यते । अपि कृत्वा महत्पापं नरो देव धरातले

Kung wala Ka, O Mahādeva, walang anumang umiiral dito. Kahit ang isang tao sa ibabaw ng lupa, O Panginoon, ay nakagawa ng malaking kasalanan—

Verse 41

तव नामापि संकीर्त्य प्रयाति त्रिदिवालयम् । महादेव महादेव महादेवेति कीर्तनात्

Kahit sa pag-awit lamang ng Iyong Pangalan, nararating ang tahanan ng tatlong langit. Sa kīrtana na pagbigkas: “Mahādeva, Mahādeva, Mahādeva,”—sa ganitong pag-uulit ng Pangalan.

Verse 42

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । सद्यः प्रलयमायांति महादेवेति कीर्तनात्

Mga koro-korong kasalanang kasingbigat ng brahmahatyā, at koro-koro pang ibang kasalanang lubhang kakila-kilabot, ay napapawi agad sa pag-awit ng “Mahādeva.”

Verse 43

विप्रो यथा मनुष्याणां नदीनां वा महार्णवः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

Gaya ng brāhmaṇa na nangunguna sa mga tao, at gaya ng dakilang karagatan na nangunguna sa mga ilog, gayon Ka rin na nakatatag sa paghahari sa lahat ng mga diyos.

Verse 44

नक्षत्राणां यथा चंद्रः प्रदीप्तानां दिवाकरः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

Gaya ng Buwan na nangunguna sa mga bituin, at gaya ng Araw na nangunguna sa mga nagliliwanag na ilaw, gayon Ka rin na nakatatag sa paghahari sa lahat ng mga diyos.

Verse 45

धातूनां कांचनं यद्वद्गंधर्वाणां च नारदः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

Gaya ng ginto na pinakadakila sa mga metal, at si Nārada na pinakatanyag sa mga Gandharva, gayon din Ikaw ay itinatag sa paghahari sa lahat ng mga diyos.

Verse 46

ओषधीनां यथा सस्यं नगानां हेमपर्वतः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

Gaya ng butil na pagkain na pinakadakila sa mga halamang-gamot, at ang gintong bundok na pinakadakila sa mga bundok, gayon din Ikaw ay itinatag sa paghahari sa lahat ng mga diyos.

Verse 47

तस्मात्कुरु प्रसादं नः सर्वेषां च नृणां विभो । संधारय पुनर्लिंगं स्वकीयं सुरसत्तम

Kaya nga, O Panginoon, maawa Ka sa amin at sa buong sangkatauhan. O pinakadakila sa mga diyos, buhatin mong muli ang sarili Mong banal na Liṅga at itaguyod itong muli.

Verse 48

नोचेज्जगत्त्रयं देव नूनं नाशममुपेष्यति । यद्येतद्भूतले लिङ्गं पतति स्थास्यति प्रभो

Kung hindi, O Diyos, tiyak na mapapahamak ang tatlong daigdig, O Panginoon—kapag ang Liṅga na ito ay mahulog sa lupa at manatili roon.

Verse 49

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्बृषभध्वजः । प्रोवाच प्रणतान्सर्वांस्तान्देवान्व्रीडयान्वितः

Sinabi ni Sūta: Nang marinig ang kanilang mga salita, ang Mapalad na Panginoon—yaong may watawat na toro—ay nagsalita sa mga diyos na yaon, na pawang nakayukod sa Kanya, na may bahagyang pagkamahiyain.

Verse 50

मया सतीवियोगार्तियुक्तेन सुरसत्तम । लिंगमेतत्परित्यक्तं शापव्याजाद्द्विजन्मनाम्

O pinakadakila sa mga diyos, dahil sa hapdi ng pagkalayo kay Satī, iniwan ko ang Liṅga na ito—sa pagkukunwaring ito’y dahil sa sumpang binigkas ng mga dwija, ang mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 51

कोऽलं पातयितुं लिंगं ममैतद्भुवनत्रये । देवो वा ब्राह्मणो वापि वेत्थ यूयमपि स्फुटम्

Sa tatlong daigdig, sino ang makapagpapabagsak sa Liṅga kong ito—maging diyos man o kahit isang brāhmaṇa? Kayo mismo’y malinaw na nakaaalam nito.

Verse 52

तस्मान्नैव धरिष्यामि लिंगमेतद्धरातलात् । किमनेन करिष्यामि भार्यया परिवर्जितः

Kaya nga, hindi ko na itatangan ang Liṅga na ito sa ibabaw ng lupa. Ano ang gagawin ko rito, kung ako’y iniwan ng aking asawa?

Verse 53

देवा ऊचुः । तव कांता सती नाम या मृता प्राक्सुरोत्तम । सा जाता मेनकागर्भे गौरी नाम हिमाचलात्

Wika ng mga diyos: O pinakadakila sa mga diyos, ang iyong minamahal na si Satī na namatay noon, ay muling isinilang sa sinapupunan ni Menakā—bilang si Gaurī, anak na dalaga ni Himācala.

Verse 54

भविष्यति पुनर्भार्या तवैव त्रिपुरांतक । तस्माल्लिंगं समादाय कुरु क्षेमं दिवौकसाम्

Muli siyang magiging iyong asawa, O tagapagwasak ng Tripura. Kaya kunin mo ang Liṅga at itatag ang kapayapaan at kagalingan ng mga nananahan sa langit.

Verse 55

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति मे लिंगं यदि देवा द्विजातयः । पूजयंति प्रयत्नेन तर्हीदं धारयाम्यहम्

Wika ni Devadeva: Mula sa araw na ito, kung sasambahin ng mga deva at ng mga dvija ang aking Liṅga nang taimtim at may pagsisikap, aking itataguyod at iingatan ito.

Verse 56

ब्रह्मोवाच । अहं तव स्वयं लिंगं पूजयिष्यामि शंकर । तथान्ये विबुधाः सर्वे किं पुनर्भुवि मानवाः

Wika ni Brahmā: O Śaṅkara, ako mismo ang sasamba sa iyong Liṅga; gayundin ang lahat ng ibang deva—lalo na ang mga tao sa daigdig!

Verse 57

ततः प्रविश्य पातालं देवैः सार्धं पितामहः । स्वयमेवाकरोत्पूजां तस्य लिंगस्य भक्तितः

Pagkaraan, si Pitāmaha (Brahmā), na pumasok sa Pātāla kasama ng mga deva, ay siya mismo ang nagsagawa ng pagsamba sa banal na Liṅga, dahil sa debosyon.

Verse 58

तस्मादनंतरं विष्णुः श्रद्धापूतेन चेतसा । तथान्ये विबुधाः सर्वे शक्राद्याः श्रद्धयान्विताः

Kaagad pagkatapos, si Viṣṇu—na ang isip ay nalinis ng pananampalataya—ay sumamba; gayundin ang lahat ng ibang deva, mula kay Śakra (Indra), na puspos ng śraddhā.

Verse 59

ततस्तुष्टो महादेवः पितामहमिदं वचः । प्रोवाच वासुदेवं च विनयावनतं स्थितम्

Pagkaraan, si Mahādeva, na lubhang nalugod, ay nagsalita ng mga salitang ito kay Pitāmaha (Brahmā), at gayundin kay Vāsudeva (Viṣṇu) na nakatayo nang nakayuko sa pagpapakumbaba.

Verse 60

भवद्भ्यां परितुष्टोऽस्मि तस्मान्मत्तः प्रगृह्यताम् । वरमिष्टं महाभागौ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

Lubos akong nalugod sa inyong dalawa; kaya tanggapin ninyo mula sa akin ang ninanais na biyaya, O mga mapalad—kahit ito’y lubhang mahirap makamtan.

Verse 61

तावूचतुः । यदि तुष्टोसि देवेश त्रिभागेन समाश्रयम् । आवाभ्यां देहि लिंगेन येनैकत्राश्रयो भवेत्

Nagsalita ang dalawa: “Kung ikaw ay nalulugod, O Panginoon ng mga diyos, ipagkaloob mo sa amin sa pamamagitan ng liṅga ang isang pinagsasaluhang tahanan na may tatlong bahagi, upang kami’y magkaroon ng iisang nagkakaisang kanlungan.”

Verse 62

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय लिंगमादाय च प्रभुः । स्थाने नियोजयामास सर्वदेवाधिपूजितम्

Sinabi ni Sūta: “Sa pagsasabing ‘Gayon nga,’ pumayag ang Panginoon; at kinuha ang liṅga at itinindig ito sa nararapat na pook—ang liṅgang sinasamba ng mga pinuno ng lahat ng mga diyos.”

Verse 63

ततो हाटकमादाय तदाकारं पितामहः । कृत्वा लिंगं स्वयं तत्र स्थापयामास हर्षितः

Pagkaraan, kinuha ni Pitāmaha (Brahmā) ang ginto at hinubog ang liṅga ayon sa gayong anyo; at sa galak, siya mismo ang nagluklok nito roon sa pamamagitan ng sariling mga kamay.

Verse 64

प्रोवाच चाथ भो विप्राः साधुनादेन नादयन् । लोकत्रयं समस्तानां शृण्वतां त्रिदिवौकसाम्

At pagkatapos ay nagpahayag siya: “O mga brāhmaṇa!”, at pinalakas ang sigaw na “Sādhu!”, kaya umalingawngaw ang tatlong daigdig, habang nakikinig ang lahat ng nananahan sa langit.

Verse 65

मया ह्याद्यं त्विदं लिंगं हाटकेन विनिर्मितम् । ख्यातिं यास्यति सर्वत्र पाताले हाटकेश्वरम्

Ngayong araw, hinubog ko ang liṅga na ito mula sa ginto; sasikat ito sa buong Pātāla bilang Hāṭakeśvara.

Verse 66

तथान्ये मनुजा ये च हाटकादीनि भक्तितः । मणिमुक्तासुरत्नैश्च कृत्वा लिंगानि कृत्स्नशः

Gayundin, ang ibang tao, sa debosyon, gamit ang ginto at iba pang sangkap, pati mga hiyas, perlas, at mahahalagang batong-ginto, ay humuhubog ng mga liṅga nang ganap ang anyo.

Verse 67

त्रिकालं पूजयिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम् । मृन्मयं संपरित्यज्य नीचधातुमयं तथा

Ang sinumang sumasamba (sa banal na sagisag) na ito sa tatlong sandali ng araw ay makakamit ang kataasang kalagayan. Tinalikdan ang liṅgang putik at gayundin ang yari sa hamak na metal, iniuukol nila rito ang pinakadakilang pagsamba.

Verse 68

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रः सह सर्वैर्दिवालयैः । जगाम त्रिदिवं सोऽपि कैलासं शशिशेखरः

Pagkasabi nito, ang apat-na-mukhang Brahmā, kasama ang lahat ng nilalang sa langit, ay nagtungo sa svarga; at ang Panginoong may koronang buwan (Śiva) ay nagbalik din sa Kailāsa.

Verse 69

एतस्मात्कारणाल्लिंगं पूज्यतेऽत्र सुरासुरैः । हरस्य चोत्तमांगानि परित्यज्य विशेषतः

Dahil dito, ang liṅga rito ay sinasamba ng mga deva at asura; lalo na, isinasantabi muna ang iba pang pinakadakilang anyo at mga sangkap ni Hara (Śiva).

Verse 70

ततः प्रभृति तल्लिंगं स्वयं ब्रह्मा व्यवस्थितः । भगवान्वासुदेवश्च तेन पूज्यं शिवं हि तत्

Mula noon, si Brahmā mismo ay nanatiling nakalagay roon kaugnay ng liṅga na iyon; at si Bhagavān Vāsudeva (Viṣṇu) man ay gayundin—kaya ang liṅga na iyon ay tunay na dapat sambahin bilang Śiva.

Verse 71

यस्तु पूजयते नित्यं श्रद्धायुक्तेन चेतसा । त्र्यंबकाच्युतब्रह्माद्यास्तेन स्युः पूजितास्त्रयः

Ngunit sinumang sumasamba araw-araw na may pusong puspos ng pananampalataya—sa kanya, ang tatlo: si Tryambaka (Śiva), si Acyuta (Viṣṇu), at si Brahmā, ay napaparangalan na rin.

Verse 72

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शिवलिंगं प्रपूजयेत् । स्पर्शयेदीक्षयेन्नित्यं कीर्तयेच्च द्विजोत्तमाः

Kaya nga, sa buong pagsisikap ay dapat sambahin ang Śiva-liṅga. O pinakamainam sa mga dvija, araw-araw ay hipuin ito, pagmasdan, at bigkasin din ang papuri nang malakas.