Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना । हरिब्रह्मेंद्रप्रमुखा देवाः प्रोचुः परस्परम्

Wika ni Nārada: Nang makita ang mga liṅga sa lupa na itinindig ng anak ni Hara, ang mga diyos—pinangungunahan nina Hari, Brahmā, at Indra—ay nag-usap-usap sa isa’t isa.

Verse 2

अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे । येन चत्वारी लिंगानि स्तापितानि सुदुर्लभे

Ah! Mapalad ang Kumāra na ito sa tagpuan ng Ilog Mahī at karagatan; sapagkat siya ang nagtatag ng apat na liṅga na bihirang makamtan.

Verse 3

वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः । साध्वर्थे चात्मलाभाय कुर्मो लिंगपरंपराम्

Kami man din, upang luminis dito, upang malugod si Skanda at si Rudra, para sa kabutihan, at para sa aming sariling pakinabang na espirituwal, ay magtatatag ng sunod-sunod na mga liṅga.

Verse 4

अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया । सर्वे चेत्स्थापयिष्यंति लिंगान्यत्र महीतटे

O kaya, kung ang mga diyos na di-mabilang sa mga koti at ang mga muni na lampas sa bilang ay pawang magtatatag ng mga liṅga rito sa pampang ng ilog—(ang pook na ito’y magiging lubhang banal).

Verse 5

पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते । यस्य राष्ट्रे रुद्रलिंगं पूज्यते नैव शक्तितः

“Paano maisasagawa nang wasto ang kanilang pagsamba? Sapagkat napakarami nila, gaya ng isinasalaysay dito. Sa alinmang kaharian, kung ang Rudra-liṅga ay hindi sinasamba ayon sa kakayahan at may nararapat na debosyon…”

Verse 6

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः । संभूय स्थापयिष्यामो लिंगमेकं ततः शुभम्

Sa gayon, ang kahariang iyon ay humihina, pinahihirapan ng taggutom, sakit, at mga magnanakaw. Kaya tayo’y magtitipon at magtatatag ng iisang mapalad na liṅga.

Verse 7

इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् । प्रहर्षिता सुहश्चैव हरिब्रह्ममुखाः सुराः

Nang mapagpasyahan nila ang gayon at makamtan ang pahintulot ni Maheśvara, ang mga diyos—pinangungunahan nina Hari at Brahmā—ay napuspos ng galak at lugod.

Verse 8

भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् । स्थापयामासुरथ ते स्वयं ब्रह्मविनिर्मितम्

Pagkaraan, nang masdan nila ang isang mapalad na pook sa isang liblib na lugar, itinalaga nila roon ang kataas-taasang liṅga—na nilikha mismo ni Brahmā.

Verse 9

सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् । सिद्धेश्वरमिति प्राह नाम लिंगस्य वै गुहः

Sapagkat ang liṅga ay itinindig ng mga diyos mismo—pinangungunahan ni Brahmā—upang maganap ang mga layuning banal, ipinahayag ni Guha (Skanda) ang pangalan nito bilang “Siddheśvara”.

Verse 10

सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् । सर्वतीर्थोदकैः शुभ्रैः पूरितं च महात्मभिः

Doon, hinukay ng lahat ng mga diyos ang isang napakahusay na lawa sa tabi ng liṅga, at pinuno ito ng mga dakilang kaluluwa ng dalisay na tubig na mula sa lahat ng banal na tīrtha.

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः । कुमुदोनाम आगत्य प्राह शेषाहिपन्नगान्

Sa sandaling iyon, O Pārtha, si Kumuda na anak ni Śeṣa ay umahon mula sa Pātāla at nagsalita sa mga nāga, mga ahas na banal ng angkan ni Śeṣa.

Verse 12

अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः । पलायित्वा स्कंदभीत्या पापः पातालमाविशत्

Sa digmaang Tāraka, ang dānava na si Pralaṃba—makasalanan at takot kay Skanda—ay tumakas at pumasok sa Pātāla.

Verse 13

स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च । विध्वंसयति नागेंद्राः शीघ्रं धावतधावत

“Sinisira niya ang inyong yaman, mga anak na lalaki, mga asawa, mga anak na babae, at mga tahanan. O mga panginoon ng nāga—dali, tumakbo, tumakbo!”

Verse 14

शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते । औत्सुक्यमापुर्नागेंद्रा यामयामेति वादिनः

Nang marinig ang mga salita ni Kumuda, anak ni Śeṣa, nabalisa ang mga panginoon ng nāga at, habang nagsasabing “Tayo na, tayo na,” ay nagmadaling kumilos.

Verse 15

तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे । पातालाय मुमोचाथ प्रोच्य दैत्यो निहन्यताम्

Pinigilan sila ni Skanda, at sa galit ay kinuha ang banal na sibat (śakti). Inihagis niya ito patungo sa Pātāla at ipinahayag, “Mapuksa nawa ang daitya!”

Verse 16

ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः । प्रविष्टा सहसा शक्तिर्यथा दैवं नरं प्रति

Pagkaraan, ang sibat na pinakawalan mula sa bisig ni Skanda ay sumugod nang matulin, bumutas sa lupa at biglang pumasok sa kailaliman—gaya ng tadhana na dumadagsa sa tao.

Verse 17

सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् । नंदयित्वा गता नागाञ्जलकल्लोपूर्विका

Pinatay ng sibat na iyon siya, at pati si Pralamba na napalilibutan ng sampung krore ng mga kasama. Matapos pasayahin ang mga Nāga, nagpatuloy ito patungo sa Jalakallopūrvikā.

Verse 18

यांत्या शक्त्या तया पार्थ यत्कृतं विवरं भुवि । पातालगंगातोयेन पूरितं पापहारिणा

O Pārtha, ang siwang nalikha sa lupa habang lumalayo ang sibat na iyon ay napuno ng tubig ng Pātāla-Gaṅgā—tubig na nag-aalis ng kasalanan.

Verse 19

तस्य नाम ददौ स्कंदः सिद्धकूप इति स्मृतः । कृष्माष्टम्यां चतुर्दश्यामुपवासी नरः स्वयम्

Ipinagkaloob ni Skanda ang pangalan nito; ito’y naaalala bilang “Siddhakūpa” (Balon ng Pagkakamit). Sa Kṛṣṇāṣṭamī at sa ika-labing-apat na araw ng buwan, nararapat na mag-ayuno ang tao nang kusa.

Verse 20

स्नात्वा कूपेऽर्चयेदीशं सिद्धेश्वरमनन्यधीः । प्रभूतभवसंभूतपापं तस्य विलीयते

Pagkaligo sa balon, sambahin ang Panginoong Siddheśvara nang may di-nahahating isip. Ang saganang kasalanang bunga ng pag-iral sa sanlibutan para sa taong iyon ay matutunaw at maglalaho.

Verse 21

सिद्धकुंडे च यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । सर्वकल्मषनिर्मुक्तो भक्तियोग्यो भवेभवे

Ang sinumang may pag-unawa, na maligo sa Siddhakuṇḍa at magsagawa ng śrāddha, ay mapapalaya sa lahat ng dungis at magiging karapat-dapat sa yoga ng debosyon, sa bawat buhay at muling pagsilang.

Verse 22

वृश्चाप्यक्षयस्तस्य तुष्टो रुद्रो वरं ददौ । प्रयाग वटतुल्योऽयमेतत्सत्यं न संशयः

Maging ang handog (para sa mga ninuno) niya ay nagiging di-nauubos; si Rudra, na nalugod, ay nagkaloob ng biyayang ito. “Ang pook na ito’y kapantay ng Akṣayavaṭa ng Prayāga—ito’y katotohanan, walang pag-aalinlangan.”

Verse 23

अत्रागत्य महाभागः क्षाद्धं कुर्यात्सुभक्तितः । पितॄणामक्षयं तच्च सर्वेषां पिंडपातनम्

O mapalad na tao, pagdating dito ay magsagawa ng śrāddha nang may wagas na debosyon. Yaon ay nagiging di-mauubos na kapakinabangan para sa mga Pitṛ, at nagsisilbing pag-aalay ng piṇḍa para sa lahat ng ninuno.

Verse 24

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्कंदेन सहितास्तदा । सिद्धांबिकां महाशक्तिं प्रार्थयामासुरीश्वरीम्

Pagkaraan, si Brahmā at ang iba pang mga deva, kasama si Skanda, ay nanalangin sa Maharlikang Diyosa—si Siddhāmbikā, ang Dakilang Kapangyarihan.

Verse 25

त्वयाविष्टो हि भगवान्मत्स्यरूपी जनार्दनः । जगदुद्धारणार्थाय चक्रे कर्माम्यनेकशः

Tunay nga, si Janārdana na nag-anyong Isda (Matsya) ay pinukaw at ginabayan ng iyong kapangyarihan; upang iligtas ang sanlibutan, gumawa siya ng maraming dakilang gawa.

Verse 26

इति तां प्रार्थयामासुरत्र त्याज्यं न ते शुभे । अत्र स्थिताः सर्व इमे क्षेत्रपाला महाबलाः

Kaya sila’y nakiusap sa kanya: “O mapalad at pinagpala, huwag mong iwan ang pook na ito. Naririto ang lahat ng makapangyarihang tagapagbantay ng banal na pook (kṣetrapāla).”

Verse 27

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां बलिपुष्पैश्च त्वां शुभे । ये पूजयंति ते पाल्याः सर्वापत्सु च या सदा

“O mapalad, ang sinumang sumasamba sa iyo sa Aṣṭamī o Caturdaśī, na may handog na bali at mga bulaklak, ay dapat mong ingatan magpakailanman sa bawat kapahamakan.”

Verse 28

एवमुक्ता सिद्धमाता तथेति प्रत्यपद्यत । स्थापयामासुरथ तां लिंगादुत्तरभागतः

Nang masambit iyon, sumang-ayon si Siddhamātā at nagsabi, “Gayon nga.” Pagkaraan, iniluklok nila siya sa hilaga ng Liṅga.

Verse 29

ततः क्षेत्रपतीन्देवाश्चतुःषष्टिं महेश्वरम् । सिद्धेयं नाम क्षेत्रस्य रक्षार्थं निदधुः स्वयम्

Pagkaraan, ang mga diyos mismo ang nagtalaga ng animnapu’t apat na dakilang panginoon bilang kṣetrapati, upang ingatan ang banal na pook na tinatawag na Siddheyā.

Verse 30

त्वां च ये पूजयिष्यंति कार्यारभेषु सर्वदा । वर्षे वर्षे राजमाषबलिना च विशेषतः

At ang sinumang sasamba sa iyo sa pagsisimula ng kanilang mga gawain, sa lahat ng panahon—lalo na taun-taon, na may handog na bali na itim na munggo (rājamāṣa)—

Verse 31

तानसौ पालयेत्तुष्टः पिता लोकानिव स्वकान् । सिद्धिकृतो देवास्तत्र सिद्धिविनायकम्

Sila’y Kanyang iingatan nang may kagalakan, gaya ng amang nagtatanggol sa sariling mga anak. Doon, ang mga deva—mga tagapagkaloob ng tagumpay—ay nagtatag din kay Siddhivināyaka.

Verse 32

कपर्दितनयं प्रार्थ्य स्थापयाचक्रिरे मुदा । तं च ये पूजयंत्यत्र कार्यारंभेषु सर्वदा

Matapos manalangin at tawagin ang anak ni Kapardita, masaya nilang itinatag Siya. At yaong mga sumasamba sa Kanya rito, sa tuwina sa pagsisimula ng bawat gawain—

Verse 33

तेषां सिद्धिं ददात्येष प्रबलो विघ्नराड्भवः । यद्यत्र पूजयेद्यस्तु सततं सिद्धसप्तकम्

—sa kanila, ang makapangyarihang Panginoon ng mga hadlang, si Vighnarāj, ay nagkakaloob ng tagumpay. At sinumang dito’y patuloy na sumasamba sa “Siddha-saptaka,” ang pitong presensiyang Siddha—

Verse 34

पश्येद्वा स्मरते वापि सर्वदोषैर्विमुच्यते । सिद्धेश्वरः सिद्धवटश्च साक्षात्सिद्धांबिका सिद्धविनायकश्च । सिद्धेयक्षेत्राधिपतिश्च सिद्धसरस्तथा सिद्धकूपश्च सप्त

Maging masdan man sila o alalahanin lamang, ang tao’y napapalaya sa lahat ng kapintasan. Ang pito ay: Siddheśvara, ang Siddha-vaṭa, si Siddhāmbikā mismo, si Siddhivināyaka, ang Panginoon ng Siddheyā-kṣetra, ang Siddha-saras (banal na lawa), at ang Siddha-kūpa (banal na balon).

Verse 35

अत्र तुष्टो ददौ रुद्रः सुराणां दुर्लभान्वरान् । वैशाखमासस्याष्टम्यां कृष्णायां सिद्धकूपके

Dito, si Rudra, nang malugod, ay nagkaloob ng mga biyayang bihira—na maging sa mga deva’y mahirap makamtan—sa Siddhakūpa, sa Aṣṭamī, ikawalong araw ng madilim na kalahati ng buwan ng Vaiśākha.

Verse 36

स्नात्वा पिंडान्वटे कृत्वा पूजयन्मां च सिद्धभाक् । सदा योऽभ्यर्चयेन्मां च ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

Pagkaligo, at matapos maghandog ng mga piṇḍa sa ilalim ng punong balete (banyan) at sumamba sa Akin, siya’y nagiging tagatanggap ng tagumpay na banal. Sinumang laging sumasamba sa Akin—namumuhay sa brahmacarya at napagwawagi ang mga pandama—ay makakamit ang ganap na katuparan.

Verse 37

अष्टाविष्टकरा नित्यं भवेयुस्तस्य सिद्धयः । मंत्रजाप्यं बलिं होममत्र यः कुरुते नरः

Ang kanyang mga katuparan ay laging nagiging “dalawampu’t walong ulit” ang bisa. Ang taong sa pook na ito ay nagsasagawa ng pagbigkas ng mantra, handog na bali, at homa na alay-sa-apoy, ay nagkakamit ng gayong mga siddhi.

Verse 38

एकचित्तः शुचिर्भूत्वा सोऽभूष्टां सिद्धिमाप्नुयात् । समाहितमनाश्चाथ सिद्धेशं यस्तु पश्यति

Sa pagiging dalisay at may iisang tuon ng isip, makakamit niya ang ninanais na siddhi. At pagkaraan, na may isip na natitipon sa samadhi, sinumang makakita kay Siddheśa—Panginoon ng mga siddhi—ay tatanggap ng bunga.

Verse 39

तस्य सिद्धिर्भवत्येव विघ्नैर्यदि न हन्यते । सिद्धांबिका महादेवी ह्यत्र संनिहितास्ति या

Para sa kanya, ang tagumpay ay tunay na sisibol—kung hindi lamang ito mapapabagsak ng mga hadlang. Sapagkat dito mismo nananahan si Siddhāmbikā, ang Dakilang Diyosa (Mahādevī), na naririto sa pook na ito.

Verse 40

सिद्धिदा साधकेंद्राणां महाविद्यां जपंति ये । धीरेभ्यो ब्रह्मचारिभ्यः सत्यचित्तेभ्य एव च

Siya ang tagapagkaloob ng siddhi sa mga pinakadakilang sādhaka—yaong mga nagja-japa ng Mahāvidyā. Ipinagkakaloob niya ito sa mga matatag, sa mga brahmacārin, at sa mga ang isip ay nakaugat sa katotohanan.

Verse 41

मंत्रजाप्याद्ददात्येषा सर्वसिद्धीर्यथोप्सिताः । पातालस्य बिलं चैतद्गुहशक्त्या कृतं महत्

Sa pagbigkas ng mantra, ipinagkakaloob Niya ang lahat ng siddhi ayon sa ninanais. Ang dakilang yungib na ito sa Pātāla ay nilikha sa kapangyarihan ni Guha (Skanda).

Verse 42

सिद्धां बिकाप्रसादेन विघ्नक्षेत्रपयोर्मम । प्रत्यक्षं भविता यत्र नानाश्चर्याणि भूरिशः

Sa biyaya ni Siddhāmbikā, sa pook na ito ng pagdaig sa mga hadlang at sa banal na tubig na ito, maraming sari-saring kababalaghan ang mahahayag nang tuwiran.

Verse 43

अत्र सिद्धिं प्रयास्यंति कोटिशः पुरुषाः सुराः । विद्याधरत्वं देवत्वं गंधर्वत्वं च नागता

Dito, milyun-milyong nilalang—mga tao at maging mga diyos—ay nagsisikap at nakakamtan ang siddhi. Dito nakakamit ang kalagayang Vidyādhara, ang pagka-diyos, ang pagiging Gandharva, at maging ang likas na Nāga.

Verse 44

यक्षत्वं चामरत्वं च प्राप्स्यंत्यत्र च साधकाः । अत्र वै विजयोनाम स्थंडिलस्य प्रभावतः

Dito, ang mga sādhaka ay nakakamit din ang pagiging Yakṣa at maging ang pagka-Amara (walang-kamatayang katayuang makadiyos). Tunay, ito’y dahil sa kapangyarihan ng dambanang-lupa na tinatawag na Vijaya.

Verse 45

सिद्धांबिकां समाराध्य सिद्धिमाप्स्यति दुर्लभाम् । यो मां द्रक्ष्यति चात्रस्थं यश्च मां पूजयिष्यति । वादप्रचारतो वापि पुण्यावाप्तिर्भविष्यति

Ang sinumang tapat na sumamba kay Siddhāmbikā ay magkakamit ng bihira at mahirap makuhang siddhi. Ang sinumang makakita sa akin na naririto, at sinumang sumamba sa akin—maging sa pagbanggit at pagpapalaganap ng salaysay na ito—ay magkakamit ng kabanalan at gantimpala (puṇya).

Verse 46

नारद उवाच । त्र्यंबकेण वरेष्वेवं दत्तेष्वपि सुरोत्तमाः

Sinabi ni Nārada: Kahit na si Tryambaka (Śiva) ay nagkaloob na ng mga biyaya sa gayong paraan, ang pinakadakila sa mga diyos ay…

Verse 47

प्रहृष्टाः समपद्यंत गाथां चेमां जगुस्तदा । तेन यज्ञैर्जपैःस्तोत्रैस्तपो भिस्तोषिता वयम्

Sa galak, sila’y nagtipon at noon ay umawit ng himnong ito: “Sa pamamagitan ng mga yajña, japa, mga papuri at mga pag-aayuno/tapa, kami ay nalugod at nasiyahan.”

Verse 48

सर्वे देवाः सिद्धिलिंगं यो नरः पूजयिष्यति । सर्वकामफलावाप्तिरित्येवं शंकरोऽब्रवीत्

“Nalulugod ang lahat ng mga diyos: ang taong sasamba sa Siddhiliṅga ay magkakamit ng bunga ng lahat ng minimithing layon.” Ganito ipinahayag ni Śaṅkara.

Verse 49

इत्युक्त्वा ते जयं प्राप्ताः स्कंदेन सहिताः सुराः । काराय्यं रम्यप्रासादान्रम्यैस्तारकसंभवैः

Pagkasabi nito, ang mga diyos—kasama si Skanda—ay nagkamit ng tagumpay. Nagpagawa sila ng mararangyang palasyo, pinalamutian ng magagandang kayamanang nakuha mula sa angkan ni Tāraka na napabagsak.

Verse 50

चतुर्वर्गफलावाप्तिं दत्त्वा क्षेत्रस्य संययुः । केचित्स्कंदं प्रशंसंतस्तीर्थमन्ये हरिं परे

Matapos ipagkaloob sa banal na pook na iyon ang pagkakamit ng bunga ng apat na layunin ng buhay (dharma, artha, kāma, mokṣa), sila’y lumisan. May pumuri kay Skanda, may pumuri sa tīrtha, at may pumuri kay Hari.

Verse 51

केचिल्लिंगानि पंचापि युद्धं केचिद्दिवं ययुः । ततोंऽतरिक्षे चालिंग्य महासेनं हरोऽब्रवीत्

May ilan ang humawak sa limang liṅga; may ilan ang tumungo sa digmaan; at may ilan ang umakyat sa langit. Pagkaraan, sa gitna ng himpapawid, niyakap ni Hara si Mahāsena at nagsalita.

Verse 52

सप्तमे मारुतस्कंधे व स नित्यं प्रियात्मज । कार्येष्वहं त्वया पुत्र संप्रष्टव्यः सदैव हि

“Sa ikapitong bahagi—sa loob ng Māruta-skandha—ito’y ituturo nang walang patid, O minamahal kong anak. Sa lahat ng gawain, anak ko, lagi kang sumangguni sa akin.”

Verse 53

दर्शनान्मम भक्त्या च श्रेयः परमवाप्स्यसि । स्तंभतीर्थे च वत्स्येऽहं न विमोक्ष्यामि कर्हिचित्

“Sa aking darśana at sa debosyon sa akin, makakamtan mo ang pinakamataas na kabutihan. At sa Staṃbha-tīrtha ako mananahan—hindi ko ito iiwan kailanman.”

Verse 54

इत्युक्त्वा विससर्जैनं परिष्वज्य महेश्वरः । ब्रह्मविष्णुमुखांश्चैव भक्त्या तैरभिनंदितः

Pagkasabi nito, niyakap siya ni Maheśvara at saka siya pinahintulutang lumisan. At sina Brahmā, Viṣṇu, at ang iba pa’y nagbigay-galang sa kanya nang may debosyon.

Verse 55

विसर्जिताः सुराजग्मुः स्वानिस्वान्यालयानि च । शर्वो जगाम कैलासं स्कंधं वै सप्तमं गुहः

Sa gayong pagpapahintulot, umalis ang mga diyos at bumalik sa kani-kanilang tahanan. Si Śarva (Śiva) ay nagtungo sa Kailāsa, at si Guha (Skanda) ay nagpatuloy sa ikapitong Skandha.

Verse 56

इत्येतत्कथितं पार्थ लिंगपंचकसंभवम् । यः पठेत्स्कंदसंबद्धां कथां मर्त्यो महामतिः

Gayon, O Pārtha, naisalaysay na ang pinagmulan na kaugnay ng limang Liṅga. Sinumang mortal na may dakilang talino na bumibigkas ng salaysay na may ugnay kay Skanda—

Verse 57

श्रृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः । बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कांतिमाञ्छुभदर्शनः

Maging siya’y makinig o magpakinggan sa iba, ang taong iyon ay magiging tanyag. Makakamtan niya ang mahabang buhay, mabuting kapalaran, kasaganaan, ningning, at mapalad na anyo.

Verse 58

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः । शुचिर्भूत्वा पुमान्यश्च कुमारेश्वरसन्निधौ

Magiging walang takot siya kahit sa mga espiritu, at malalaya sa lahat ng dalamhati. At sinumang maging dalisay sa harap ni Kumāreśvara—

Verse 59

श्रृणुयात्स्कंदचरितं महाधनपतिर्भवेत् । बालानां व्याधिदुष्टानां राजद्वारोपसेविनाम्

Sa pakikinig sa mga gawa ni Skanda, ang tao’y maaaring maging dakilang panginoon ng yaman. (Lalong kapaki-pakinabang ang salaysay na ito) para sa mga bata, sa mga pinahihirapan ng karamdaman, at sa mga kailangang dumulog sa mga pintuan ng palasyo ng hari.

Verse 60

इदं तत्परमं धन्यं सर्वदोषहरं सदा । तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः

Ito nga ang lubhang pinagpala at laging nag-aalis ng lahat ng kapintasan. At kapag nalagas ang katawan, ang tao’y makakamtan ang sāyujya—ang pakikiisa—kay Ṣaṇmukha (Skanda).

Verse 61

वरमेनं ददुर्देवाः स्कंदस्याथ गता दिवम्

Pagkaraan, ipinagkaloob ng mga diyos ang biyayang iyon sa kanya alang-alang kay Skanda; at pagkatapos ay nagtungo sila sa langit.