Adhyaya 28

Verse 1

पार्वत्युवाच । आनंदकानने शंभो यल्लिंगं पुण्यवर्धनम् । यन्नामस्मरणादेव महापातकसंक्षयः

Sinabi ni Pārvatī: O Śambhu, sa Ānandakānana, alin sa mga Liṅga ang nagpapalago ng kabutihan—na sa pag-alaala lamang sa pangalan nito ay napapawi ang malalaking kasalanan?

Verse 2

यत्सेव्यं साधकैर्नित्यं यत्र प्रीतिरनुत्तमा । यत्र दत्तं हुतं जप्तं ध्यातं भवति चाक्षयम्

Alin ang dapat laging sambahin ng mga nagsasanay, kung saan ang debosyon ay walang kapantay—kung saan ang pag-aalay ng kaloob, ang paghahandog sa apoy, ang pagbigkas ng mantra, at ang pagninilay ay nagiging di-nasisira?

Verse 3

यस्य संस्मरणादेव यल्लिंगस्य विलोकनात् । यल्लिंगप्रणतेश्चापि यस्य संस्पर्शनादपि

Yaong Liṅga—na sa pag-alaala lamang dito, sa pagtanaw dito, sa pagpapatirapa rito, at maging sa paghipo rito—(nakakamit ng tao ang pinakamataas na biyaya).

Verse 4

पंचामृतादि स्नपनपूर्वाद्यस्यार्चनादपि । तल्लिंगं कथयेशान भवेच्छ्रेयः परंपरा

At kahit sa pagsamba rito sa mga ritwal na nagsisimula sa pagpapaligo gamit ang pañcāmṛta at iba pa—isalaysay mo sa akin ang Liṅga na yaon, O Īśāna, sapagkat magiging walang putol na pagdaloy ng mga pagpapala.

Verse 6

देवदेव उवाच । उमे भवत्या यत्पृष्टं भवबंधविमोक्षकृत् । ततोऽहं कथयिष्यामि लिंगं स्थिरमना भव

Sinabi ni Devadeva: “O Umā, ang iyong itinatanong ay yaong nagdudulot ng paglaya mula sa gapos ng pag-iral sa sanlibutan. Kaya isasalaysay ko sa iyo ang tungkol sa Liṅga—manatiling matatag at payapa ang iyong isipan.”

Verse 7

आनंदकानने चात्र रहस्यं परमं मम । न मया कस्यचित्ख्यातं न प्रष्टुं वेत्ति कश्चन

“Dito sa Ānandakānana naroon ang Aking kataas-taasang lihim. Hindi Ko ito ibinunyag kaninuman, at wala ring nakaaalam man lamang na itanong ito.”

Verse 8

संति लिंगान्यनेकानि ममानंदवने प्रिये । परं त्वया यथा पृष्टं यथावत्तद्ब्रवीमि ते

“Minamahal, maraming Liṅga ang naririto sa Aking Ānandavana; subalit yamang iyan ang iyong itinanong, sasabihin Ko sa iyo ang bagay na iyon nang ayon sa katotohanan.”

Verse 9

स्कंद उवाच । इति देवीसमुदितं समाकर्ण्य वटोद्भव । सर्वज्ञेन यदाख्यातं तदाख्यास्यामि ते शृणु

Sinabi ni Skanda: “O Vaṭodbhava, nang marinig ko ang winika ng Diyosa, isasalaysay ko sa iyo ang ipinahayag ng Ganap na Nakaaalam—makinig ka.”

Verse 10

ममापि येन त्रिपुरं समरे जयकांक्षिणः । जयाशा पूरिता स्तुत्या बहुमोदकदानतः

Sa pamamagitan nito, maging ako man—nang magnasa ng tagumpay sa digmaan laban sa Tripura—napuspos ang aking pag-asang manalo, sa pamamagitan ng pagpupuri at pag-aalay ng maraming matatamis na handog.

Verse 11

यत्रास्ति तीर्थमघहृत्पितृप्रीतिविवर्धनम् । यत्स्नानाद्वृत्रहा वृत्रवधपापाद्विमुक्तवान्

Doon ay may banal na tīrtha na nag-aalis ng kasalanan at nagpapalugod sa mga ninuno; sa pagligo roon, si Vṛtrahā (Indra) ay napalaya sa kasalanang dulot ng pagpatay kay Vṛtra.

Verse 12

धर्माधिकरणं यत्र धर्मराजोप्यवाप्तवान् । सुदुष्करं तपस्तप्त्वा परमेण समाधिना

Doon ay ang luklukan ng paghatol sa dharma, na maging si Dharmarāja ay nakamtan, matapos magsagawa ng napakahirap na pag-aayuno at pagninilay sa kataas-taasang samādhi.

Verse 13

पक्षिणोपि हि यत्रापुर्ज्ञानं संसारमोचनम् । रम्यो हिरण्मयो यत्र बभूव बहुपाद्द्रुमः

Doon, maging ang mga ibon ay nagkamit ng kaalamang nagpapalaya sa saṃsāra; at doon din sumibol ang isang marikit na punong ginto na may maraming sanga.

Verse 14

यल्लिंगदर्शनादेव दुर्दमो नाम पार्थिवः । उद्वेजकोपि लोकानां क्षणाद्धर्ममतिस्त्वभूत्

Sa pagtanaw pa lamang sa Liṅga na iyon, ang haring nagngangalang Durdama—bagaman siya’y kinatatakutan ng mga tao—ay biglang naging may isip na nakatuon sa dharma.

Verse 15

तस्य लिंगस्य माहात्म्यमाविर्भावं च सुंदरि । निशामयाभिधास्यामि महापातक नाशनम्

O marikit, makinig: ipahahayag ko ang kadakilaan ng Liṅga na yaon at ang banal nitong pagpapakita—isang luwalhating pumupuksa kahit sa malalaking kasalanan.

Verse 16

धर्मपीठं तदुद्दिष्टमत्रानंदवने मम । तत्पीठदर्शनादेव नरः पापैः प्रमुच्यते

Ang banal na upuang iyon ng Dharma ay itinuro rito sa aking Ānandavana (Kāśī). Sa pagtanaw (darśana) lamang sa upuang iyon, ang tao’y napapalaya sa mga kasalanan.

Verse 17

पुरा विवस्वतः पुत्रो यमः परमसंयमी । तपस्तताप विपुलं विशालाक्षि तवाग्रतः

Noon, si Yama—anak ni Vivasvān, lubhang mapagpigil-sa-sarili—ay nagsagawa ng malalawak na pag-aayuno at tapas, O malalapad ang mga mata, sa iyong mismong harapan.

Verse 18

शिशिरे जलमध्यस्थो वर्षास्वभ्रावकाशकः । तपर्तौ पंचवह्निस्थः कदाचिदिति तप्तवान्

Sa taglamig, tumindig siyang nakalubog sa gitna ng tubig; sa tag-ulan, nanatili siyang lantad sa ilalim ng bukás na langit; at sa tag-init, umupo siya sa gitna ng limang apoy—ganyan siya patuloy na nag-tapas.

Verse 19

पादाग्रांगुष्ठभूस्पर्शी बहुकालं स तस्थिवान् । एकपादस्थितः सोपि कदाचिद्बह्वनेहसम्

Sa mahabang panahon, tumindig siya na ang dulo lamang ng hinlalaki sa paa ang sumasayad sa lupa. Kung minsan, tumayo rin siya sa iisang paa, nagtitiis ng matinding hirap.

Verse 20

समीराभ्यवहर्तासीद्बहुदिष्टं सदिष्टवान् । पपौ स तु पिपासुः सन्कुशाग्रजलविप्रुषः

Namuhay siya na wari’y “hangin ang pagkain,” nabubuhay sa bahagyang itinakda. At kapag uhaw na uhaw, patak lamang ng tubig na kumakapit sa dulo ng damong kuśa ang kaniyang iniinom.

Verse 21

दिव्यां चतुर्युगीमित्थं स निनाय तपश्चरन् । चतुर्गुणं दिदृक्षुर्मां परमेण समाधिना

Sa gayon, sa pagsasagawa ng matinding tapas, nilampasan niya ang banal na saklaw ng apat na yuga, nagnanais na masilayan ako nang apat na anyo, sa pamamagitan ng pinakamataas na samādhi.

Verse 22

ततोहं तस्य तपसा संतुष्टः स्थिरचेतसः । ययौ तस्मै वरान्दातुं शमनाय महात्मने

Pagkaraan, nalugod ako sa kaniyang tapas, sa yaong may matatag na isip. Kaya lumapit ako upang igawad ang mga biyaya, upang pagaanin ang dakilang kaluluwa—si Śamana (Yama).

Verse 23

वटः कांचनशाखाख्यो यस्तपस्तापसंततिम् । दूरीचकार सुच्छायो बहुद्विजसमाश्रयः

May isang punong banyan na tinatawag na “Gintong-sanga,” malamig ang lilim at kanlungan ng maraming dalawang-ulit-na-ipinanganak; pinawi nito ang matinding init na dulot ng tapas ng mga asceta.

Verse 24

मंदमद मरुल्लोल पल्लवैः करपल्लवैः । योध्वगानध्वसंतप्तानाह्वये दिवतापहृत्

Sa malalambot nitong mga dahon na wari’y mga kamay, umuugoy sa banayad at nakalalasing na simoy, tinatawag nito ang mga manlalakbay na pagod at sunog sa init ng daan, at inaalis ang init at panghihina ng maghapon.

Verse 25

स्वानुरागैः सुरभिभिः स्वादुभिश्च पचेलिमैः । प्रीणयेदर्थिसार्थं यो वृत्तैर्निजफलैरलम्

Sa likás na halimuyak, matatamis at hinog na bunga, lubos na nagpapaligaya sa mga pulutong ng mga dumudulog; saganang pinasisiyahan sila sa sariling ani.

Verse 26

तदधस्तात्परं वीक्ष्य तमहं तपनांगजम् । स्थाणुनिश्चल वर्ष्माणं नासाग्रन्यस्तलोचनम्

Pagtingin ko pa sa ibaba, nasilayan ko ang anak ng Araw; ang kanyang katawan ay di-makilos na tila haligi, at ang tingin ay nakapako sa dulo ng ilong—matatag sa yogikong tapas.

Verse 27

तपस्तेजोभिरुद्यद्भिः परितः परिधीकृतम् । भानुमंतमिवाकाशे सुनीले स्वेन तेजसा

Sa paligid niya’y nababakuran ng sumisiklab na liwanag na isinilang sa tapas—gaya ng araw sa malalim na bughaw na langit, pinaliligiran ng sariling ningning.

Verse 28

स्वाख्यांकितं महालिंगं प्रतिष्ठाप्यातिभक्तितः । स्वच्छ सूर्योपलमयतेजः पुंजैरिवार्चितम्

Matinding debosyon niyang itinatag ang dakilang Liṅga na may tatak ng sarili niyang pangalan, at sinamba niya ito na wari’y pinaliligiran ng mga kumpol ng dalisay, araw-tulad na kristal na liwanag.

Verse 29

साक्षीकृत्येव तल्लिंगं तप्यमानं महत्तपः । प्रत्यवोचं धर्मराजं वरं ब्रूहीति भास्करे

Na para bang ginawang saksi ang mismong Liṅga sa kanyang dakilang tapas, kinausap ko si Dharmarāja: “O anak ni Bhāskara, magsalita—pumili ka ng biyaya.”

Verse 30

अलं तप्त्वा महाभाग प्रसन्नोस्मि शुभव्रत । निशम्य शमनश्चेति दृष्ट्वा मां प्रणनाम ह

“Sapat na ang iyong pag-aayuno, O mapalad na may banal na panata; ako’y lubos na nalulugod.” Pagkarinig nito, si Śamana (Yama) ay tumingin sa akin at yumukod nang may paggalang.

Verse 31

चकार स्तवनं चापि परिहृष्टेंद्रियेश्वरः । निर्व्याजं स समाधिं च विसृज्य ब्रध्ननंदनः

Sa galak ng kanyang mga pandama, ang anak ni Bradhna (ang Araw) ay naghandog ng himno ng papuri; at, iniwaksi ang kanyang di-napaputol na samādhi, siya’y bumangon mula sa pagkalubog.

Verse 32

धर्म उवाच । नमोनमः कारणकारणानां नमोनमः कारणवर्जिताय । नमोनमः कार्यमयाय तुभ्यं नमोनमः कार्यविभिन्नरूप

Sinabi ni Dharma: “Pugay, pugay sa Iyo na sanhi ng lahat ng sanhi; pugay sa Iyo na lampas sa anumang sanhi. Pugay sa Iyo na lumalaganap bilang daigdig ng mga bunga; pugay sa Iyo na ang mga anyo’y nahahati-hati sa sari-saring nilikha.”

Verse 33

अरूपरूपाय समस्तरूपिणे पराणुरूपाय परापराय । अपारपाराय पराब्धिपार प्रदाय तुभ्यं शशिमौलये नमः

Pagpupugay sa Iyo—walang anyo ngunit tagapagkaloob ng anyo, ang nagtataglay ng lahat ng anyo; higit na masinsin kaysa sa pinakamasinsin, lampas sa mataas at mababa. Pagpupugay sa Walang-hanggan, na siyang malayong pampang ng walang-sukat, na nagbibigay ng pagtawid sa dakilang karagatan—O Panginoong may buwan sa tuktok ng ulo.

Verse 34

अनीश्वरस्त्वं जगदीश्वरस्त्वं गुणात्मकस्त्वं गुणवर्जितस्त्वम् । कालात्परस्त्वं प्रकृतेः परस्त्वं कालाय कालात्प्रकृते नमस्ते

Ikaw ay di-makapanginoon (lampas sa paghahari), at Ikaw ang Panginoon ng sansinukob. Ikaw ay binubuo ng mga guṇa, at gayon ma’y malaya sa mga guṇa. Ikaw ay lampas sa panahon at lampas sa kalikasan—pagpupugay sa Iyo, Panahon ng panahon mismo, ang Higit sa prakṛti.

Verse 35

त्वमेव निर्वाणपद प्रदोसि त्वमेव निर्वाणमनंतशक्ते । त्वमात्मरूपः परमात्मरूपस्त्वमंतरात्मासि चराचरस्य

Ikaw lamang ang nagkakaloob ng kalagayan ng nirvāṇa; Ikaw rin ang mismong nirvāṇa, O Walang-hanggang Kapangyarihan. Ikaw ang anyo ng Sarili, ang anyo ng Kataas-taasang Sarili; Ikaw ang panloob na Sarili ng lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw.

Verse 36

त्वत्तो जगत्त्वं जगदेवसाक्षाज्जगत्त्वदीयं जगदेकबंधो । हर्ताविता त्वं प्रथमो विधाता विधातृविष्ण्वीश नमो नमस्ते

Mula sa Iyo sumisibol ang mismong katotohanan ng daigdig; tunay, Ikaw ang hayag na Saksi ng sansinukob. Iyo ang sanlibutan, O tanging kamag-anak ng buong paglikha. Ikaw ang unang Tagapag-ayos—tagapuksa at tagapangalaga rin. O Panginoong pinagmumulan nina Brahmā at Viṣṇu, pagpupugay—pagpupugay sa Iyo.

Verse 37

मृडस्त्वमेव श्रुतिवर्त्मगेषु त्वमेव भीमोऽश्रुतिवर्त्मगेषु । त्वं शंकरः सोमसुभक्तिभाजामुग्रोसि रुद्र त्वमभक्तिभाजाम्

Ikaw lamang ang maamo at mapagpala sa mga lumalakad sa landas na itinuro ng Veda; ngunit Ikaw ay kakila-kilabot sa mga lumilihis sa daang Veda. Ikaw si Śaṅkara sa mga may dalisay na debosyon; ngunit sa walang debosyon, O Rudra, Ikaw ang mabangis.

Verse 38

त्वमेव शूली द्विषतां त्वमेव विनम्रचेतो वचसां शिवोसि । श्रीकंठ एकः स्वपदश्रितानां दुरात्मनां हालहलोग्रकंठः

Ikaw lamang ang may trishula laban sa mga kaaway; at Ikaw ay Śiva—ang mismong pagpapala—sa mga mapagpakumbabang isip at pananalita. Ikaw lamang ang Śrīkaṇṭha sa mga kumakapit sa Iyong mga paa; ngunit sa masasamang-loob, Ikaw ang nakapanghihilakbot na lalamunang may taglay na mabagsik na lasong hālahala.

Verse 39

नमोस्तु ते शंकर शांतशंभो नमोस्तु ते चंद्रकलावतंस । नमोस्तु तुभ्यं फणिभूषणाय पिनाकपाणेंऽधकवैरिणे नमः

Pagpupugay sa Iyo, O Śaṅkara, O mapayapang Śambhu. Pagpupugay sa Iyo na may palamuting gasuklay ang gasuklay na buwan. Pagpupugay sa Iyo na ang mga ahas ay palamuti; pagpupugay sa Iyo, O may hawak ng busog na Pināka, kaaway ni Andhaka.

Verse 40

स एव धन्यस्तव भक्तिभाग्यस्तवार्चको यः सुकृती स एव । तवस्तुतिं यः कुरुते सदैव स स्तूयते दुश्च्यवनादि देवैः

Tunay na mapalad yaong pinagpala sa debosyon sa Iyo; tunay na may kabutihang-gawa yaong sumasamba sa Iyo. Ang laging umaawit ng Iyong papuri ay siya ring pinupuri ng mga diyos—ni Duścyavana at ng iba pa.

Verse 41

कस्त्वामिह स्तोतुमनंतशक्ते शक्नोति मादृग्लघुबुद्धिवैभवः । प्राचां न वाचामिहगोचरो यः स्तुतिस्त्वयीयं नतिरेव यावत्

Sino ba rito ang makapupuri sa Iyo nang wasto, O Walang-hanggang Kapangyarihan, kung tulad kong hamak ang talino? Hindi Ka maabot ng mga salita kahit ng mga sinaunang pantas; kaya ang ‘papuri’ ko’y hanggang pagyukod lamang ng paggalang.

Verse 42

स्कंद उवाच । उदीर्य सूर्यस्य सुतोतिभक्त्या नमः शिवायेति समुच्चरन्सः । इलामिलन्मौलिरतीव हृष्टः सहस्रकृत्वः प्रणनाम शंभुम्

Sinabi ni Skanda: Pagkaraan, ang anak ni Sūrya, puspos ng matinding debosyon, ay paulit-ulit na bumigkas ng “Namaḥ Śivāya.” Nakayukong halos sumayad ang ulo sa lupa, nag-uumapaw sa galak, yumukod siya kay Śambhu nang sanlibong ulit.

Verse 43

ततः शिवस्तं तपसातिखिन्नं निवार्य ताभ्यः प्रणतिभ्य ईश्वरः । वरान्ददौ सप्ततुरंगसूनवे त्वं धर्मराजो भव नामतोपि

Pagkaraan, si Śiva na Panginoon, pinigil siya na labis nang napapagod sa mga pag-aayuno at pagninilay, at nalugod sa gayong mga pagpapatirapa. Nagkaloob Siya ng mga biyaya sa anak ng may pitong kabayo (Sūrya): “Maging Dharmarāja ka—maging sa pangalan man.”

Verse 44

त्वमेव धर्माधिकृतौ समस्त शरीरिणां स्थावरजंगमानाम् । मया नियुक्तोद्य दिनादिकृत्यः प्रशाधि सर्वान्मम शासनेन

Ikaw lamang ang itinalaga bilang tagapamahala ng dharma para sa lahat ng may katawan—maging di-nakikilos at nakikilos. Ngayon ay iniuutos Ko sa iyo ang mga tungkuling nagsisimula sa pagtutuos ng mga araw at sa pag-aayos ng wastong asal; pamahalaan mo ang lahat ayon sa Aking kautusan.

Verse 45

त्वं दक्षिणायाश्च दिशोधिनाथस्त्वं कर्मसाक्षी भव सर्वजंतोः । त्वद्दर्शिताध्वान इतो व्रजंतु स्वकर्मयोग्यां गतिमुत्तमाधमाः

Ikaw ang naghaharing Panginoon ng timog na dako; maging Saksi ng mga gawa ng bawat nilalang. Mula rito, nawa’y lumisan sila sa landas na iyong itinuturo, at marating ang hantungan—mataas man o mababa—na ayon sa sariling karma.

Verse 46

त्वया यदेतन्ममभक्तिभाजा लिंगं समाराधितमत्र धर्म । तद्दर्शनात्स्पर्शनतोऽर्चनाच्च सिद्धिर्भविष्यत्यचिरेण पुंसाम्

O Dharma, ang liṅga na ito—na sinamba mo rito nang may debosyon sa Akin—magkakaloob sa mga tao ng mabilis na katuparan: sa pagtanaw, sa paghipo, at sa pag-aalay ng pagsamba, sisibol ang siddhi sa di magtatagal.

Verse 47

धर्मेश्वरं यः सकृदेव मर्त्यो विलोकयिष्यत्यवदातबुद्धिः । स्नात्वा पुरस्तेऽत्र च धर्मतीर्थे न तस्य दूरे पुरुषार्थसिद्धिः

Sinumang mortal na may dalisay na isip na minsan lamang masilayan si Dharmeśvara—at maligo rito sa harap mo sa Dharma-tīrtha—ay hindi malalayo sa pagkakamit ng mga layunin ng buhay.

Verse 48

कृत्वाप्यघानामिह यः सहस्रं धर्मेश्वरं पश्यति दैवयोगात् । सहेतनो जातु स नारकीं व्यथां कथां तदीयां दिविकुर्वतेमराः

Kahit nakagawa rito ng sanlibong kasalanan, kung sa kalooban ng Diyos ay masilayan niya si Dharmeśvara, hindi na siya kailanman dadaan sa pahirap ng impiyerno; tunay, sa langit ay ipinagdiriwang ng mga deva ang salaysay tungkol sa Panginoong iyon.

Verse 50

यो धर्मपीठं प्रतिलभ्य काश्यां स्वश्रेयसे नो यततेऽत्र मर्त्यः । कथं स धर्मत्वमिवातितेजाः करिष्यति स्वं कृतकृत्यमेव । त्वया यथाप्ता इह धर्मराज मनोरथास्ते गुरुभिस्तपोभिः । तथैव धर्मेश्वरभक्तिभाजां कामाः फलिष्यंति न संशयोत्र

Ang mortal na nakarating sa Kāśī—ang luklukan ng Dharma—ngunit hindi nagsisikap dito para sa sariling pinakamataas na kabutihan, paano niya maisasakatuparan ang tunay niyang layon, na para bang maaabot niya ang mismong ‘pagiging-Dharma’ sa ningning lamang? O Dharmarāja, kung paanong natamo mo rito ang iyong minimithing hangarin sa pamamagitan ng mabibigat na tapas, gayon din ang mga nais ng mga deboto ni Dharmeśvara ay tiyak na mamumunga—walang alinlangan dito.

Verse 51

कृत्वाप्यघान्येव महांत्यपीह धर्मेश्वरार्चां सकृदेव कुर्वन् । कुतो बिभेति प्रियबंधुरेव तव त्वदीयार्चित लिंगभक्तः

Kahit nakagawa ng malalaking kasalanan sa mundong ito, kapag minsan lamang niyang sinamba si Dharmeśvara, paano pa siya matatakot? Nagiging tila minamahal mong kamag‑anak siya, sapagkat siya’y deboto ng liṅga na sinasambang iyo.

Verse 52

पत्रेण पुष्पेण जलेन दूर्वया यो धर्मधर्मेश्वरमर्चयिष्यति । समर्चयिष्यंत्यमृतांधसस्तं मंदारमालाभिरतिप्रहृष्टाः

Sinumang sasamba kay Dharma‑Dharmeśvara sa pamamagitan ng mga dahon, bulaklak, tubig, at damong dūrvā—siya’y pararangalan din ng mga diyos, nagniningning sa walang‑kamatayang katas, na lubhang nagagalak at nag-aalay ng mga kuwintas ng bulaklak na mandāra.

Verse 53

त्वत्तो विभेष्यंति कृतैनसो ये भयं न तेषां भविता कदाचित् । धर्मेश्वरार्चा रचनां करिष्यतां हरिष्यतां बंधुतयामनस्ते

Ang mga nagkasala ay maaaring matakot sa iyo; ngunit sa mga nag-aayos at nagsasagawa ng pagsamba kay Dharmeśvara, kailanma’y hindi darating ang takot. Hayaang mahila ang iyong isip sa kanila bilang mga kamag‑anak, sapagkat ang kanilang pagsamba’y nag-aalis ng pangamba.

Verse 54

यदत्र दास्यंति हि धर्मपीठे नरा द्युनद्यां कृतमज्जनाश्च । तदक्षयं भावि युगांतरेपि कृतप्रणामास्तव धर्मलिंगे

Anumang handog na ibinibigay ng mga tao rito sa upuan ng Dharma—pagkatapos maligo sa makalangit na ilog—ay nagiging di‑nawawala, kahit sa ibang yugto ng panahon; sapagkat sila’y yumukod nang may paggalang sa iyong Dharma‑liṅga.

Verse 55

ये कार्तिके मासि सिताष्टमी तिथौ यात्रां करिष्यंति नरा उपोषिताः । रात्रौ च वै जागरणं महोत्सवैर्धर्मेश्वरे तेन पुनर्भवा भुवि

Yaong mga taong nag-aayuno, at sa buwan ng Kārttika, sa maliwanag na ikawalong tithi, ay magsasagawa ng paglalakbay‑pagsamba; at sa gabi’y magpupuyat sa gitna ng dakilang pagdiriwang kay Dharmeśvara—dahil sa panatang iyon, hindi na sila muling isisilang sa lupa.

Verse 56

स्तुतिं च ये वै त्वदुदीरितामिमां नराः पठिष्यंति तवाग्रतः क्वचित् । निरेनसस्ते मम लोकगामिनः प्राप्स्यंति ते वैभवतः सखित्वम्

At yaong mga tao na kailanman ay bibigkas sa harap Mo ng papuring ito na Iyong ipinahayag—malaya sa kasalanan—ay tutungo sa aking kaharian at magkakamit ng pakikipagkaibigan sa Iyong maluwalhating kalipunan.

Verse 57

पुनर्वरं ब्रूहि यथेप्सितं ददे तेजोनिधेर्नंदन धर्मराज । अदेयमत्रास्ति न किंचिदेव ते विधेहि वागुद्यममात्रमेव

“Muli kang humiling ng biyaya; ipagkakaloob ko ang anumang ninanais mo, O Dharmarāja, anak ng Panginoon ng Kaningningan. Dito’y tunay na walang hindi maibibigay sa iyo—magpahayag ka lamang at sabihin ang iyong nais.”

Verse 58

प्रसन्नमूर्तिं स विलोक्य शंकरं कारुण्यपूर्णं स्वमनोरथाभिदम् । आनंदसंदोहसरोनिमग्नो वक्तुं क्षणं नैव शशाक किंचित्

Nang mamasdan niya si Śaṅkara na may payapang anyo, puspos ng habag at handang tumupad sa ninanais ng kanyang puso, siya’y nalubog sa isang lawa ng nag-uumapaw na ligaya, at sa isang saglit ay hindi nakapagsalita ni isang salita.

Verse 78

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे धर्मेशमहिमाख्यानं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः

Sa gayon, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikaapat na bahagi, sa Kāśī Khaṇḍa (Uttarārdha), nagwawakas ang ika-28 kabanata na pinamagatang “Salaysay ng Kaluwalhatian ni Dharmeśa.”