Adhyaya 22

Verse 1

अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद स्कंद सर्वज्ञनंदन । काः कास्तु शक्तयस्ता वै तासां नामानि मे वद

Sinabi ni Agastya: “O Skanda, ligaya ng puso ni Pārvatī, kagalakan ng Anak ng Ganap na Nakaaalam—ano nga ba yaong mga Śakti? Ipagbadya mo sa akin ang kanilang mga pangalan.”

Verse 2

स्कंद उवाच । तासां परमशक्तीनामुमावयवसंभुवाम् । आख्याम्याख्यां शृणु मुने कुंभसंभव तत्त्वतः

Sinabi ni Skanda: “Yaong mga kataas-taasang Śakti—na isinilang mula sa mismong mga sangkap ng katawan ni Umā—ay ipahahayag ko ang kanilang mga tawag at pangalan. Makinig, O pantas na Kumbha-sambhava, ayon sa katotohanan.”

Verse 3

त्रैलोक्यविजया तारा क्षमा त्रैलोक्यसुंदरी । त्रिपुरा त्रिजगन्माता भीमा त्रिपुरभैरवी

“Trailokyavijayā, Tārā, Kṣamā, Trailokyasundarī; Tripurā, Ina ng tatlong daigdig, Bhīmā, at Tripurabhairavī.”

Verse 4

कामाख्या कमलाक्षी च धृतिस्त्रिपुरतापनी । जया जयंती विजया जलेशी चापराजिता

“Kāmākhyā, Kamalākṣī, Dhṛti, Tripuratāpanī; Jayā, Jayaṃtī, Vijayā, Jaleśī, at Aparājitā.”

Verse 5

शंखिनी गजवक्त्रा च महिषघ्नी रणप्रिया । शुभानंदा कोटराक्षी विद्युज्जिह्वा शिवारवा

“Śaṃkhinī, Gajavaktrā, Mahiṣaghnī, Raṇapriyā; Śubhānandā, Koṭarākṣī, Vidyujjihvā, at Śivāravā.”

Verse 6

त्रिनेत्रा च त्रिवक्त्रा च त्रिपदा सर्वमंगला । हुंकारहेतिस्तालेशी सर्पास्या सर्वसुंदरी

“Trinetrā, Trivaktrā, Tripadā, Sarvamaṅgalā; Huṃkārahetis, Tāleśī, Sarpāsyā, at Sarvasundarī.”

Verse 7

सिद्धिर्बुद्धिः स्वधा स्वाहा महानिद्रा शराशना । पाशपाणिः खरमुखी वज्रतारा षडानना

“Siddhi, Buddhi, Svadhā, Svāhā, Mahānidrā, Śarāśanā; Pāśapāṇi, Kharamukhī, Vajratārā, at Ṣaḍānanā.”

Verse 8

मयूरवदना काकी शुकी भासी गरुत्मती । पद्मावती पद्मकेशी पद्मास्या पद्मवासिनी

“Mayūravadanā, Kākī, Śukī, Bhāsī, Garutmatī; Padmāvatī, Padmakeśī, Padmāsyā, at Padmavāsinī.”

Verse 9

अक्षरा त्र्यक्षरा तंतुः प्रणवेशी स्वरात्मिका । त्रिवर्गा गर्वरहिता अजपा जपहारिणी

“Akṣarā, Tryakṣarā, Taṃtu, Praṇaveśī, Svarātmikā; Trivargā, Garvarahitā, Ajapā, at Japahāriṇī.”

Verse 10

जपसिद्धिस्तपःसिद्धिर्योगसिद्धिः परामृता । मैत्रीकृन्मित्रनेत्रा च रक्षोघ्नी दैत्यतापनी

“Japasiddhi, Tapahsiddhi, Yogasiddhi, Parāmṛtā; Maitrīkṛt, Mitranetrā, Rakṣoghnī, at Daityatāpanī.”

Verse 11

स्तंभनी मोहनीमाया बहुमाया बलोत्कटा । उच्चाटनी महोल्कास्या दनुजेंद्रक्षयंकरी

Siya ang Kapangyarihang nagpapahinto at nagpapapirmi; ang mapang-akit na Māyā; ang may hawak ng sari-saring ilusyon; mabagsik sa lakas. Siya ang puwersang nagpapalayas at nag-uugat; ang Dakilang may mukhang apoy—na nagdudulot ng pagkalipol sa mga panginoon ng hukbong Dānava.

Verse 12

क्षेमकरी सिद्धिकरी छिन्नमस्ता शुभानना । शाकंभरी मोक्षलक्ष्मीस्त्रिवर्गफलदायिनी

Siya ang gumagawa ng kapayapaan at kagalingan; ang nagkakaloob ng siddhi; si Chinnamastā na may mapalad na mukha. Siya si Śākambharī; siya ang Lakṣmī ng mokṣa—na nagbibigay ng bunga ng tatlong layunin ng buhay.

Verse 13

वार्ताली जंभली क्लिन्ना अश्वारूढा सुरेश्वरी । ज्वालामुखी प्रभृतयो नवकोट्यौ महाबलाः

Si Vārtālī, Jaṃbhalī, Klinnā, Aśvārūḍhā, Sureśvarī, Jvālāmukhī, at iba pa—na may bilang na siyam na krore—ay tumindig, pawang may di-masukat na lakas.

Verse 14

बलानि बलिनां ताभिर्दानवानां स्वलीलया । संक्षिप्ता निजगंतीव प्रलयानलहेतेभिः

Sa pamamagitan nila, sa sariling paglalaro na tila walang pagsisikap, ang mga hukbo ng makapangyarihang mga Dānava ay dinurog at pinagsiksik—na para bang sa mismong mga sanhi ng apoy ng kosmikong pagkalipol.

Verse 15

तावत्स दुर्गो दैत्येंद्रः पयोदांतरतो बली । चकार करकावृष्टिं वात्या वेगवतीं बहु

Pagdaka, ang makapangyarihang haring Daitya na si Durga, mula sa kaloob-looban ng mga ulap, ay nagpaulan ng yelong-bato at nagpalitaw ng maraming mararahas at matutuling ipu-ipo.

Verse 16

ततो भगवती देवी शोषणास्त्र प्रयोगतः । वृष्टिं निवारयामास सवर्षोपलमयी क्षणात्

Pagkaraan, ang Mapalad na Diyosa, sa paglalapat ng Sandatang Pampatuyo (Śoṣaṇāstra), ay agad na pinigil ang pagbuhos na yaon—pati ang yelong-bato—sa isang kisapmata.

Verse 17

योषिन्मनोरथवती षंढं प्राप्य यथाऽफला । सा दैत्यकरकावृष्टिर्देवीं प्राप्य तथाभवत्

Kung paanong ang babaeng hitik sa pananabik ay nagiging walang bunga kapag nakamit ang lalaking walang lakas, gayon din ang yelong-batong ulan ng Daitya: pagdating sa Diyosa, ito’y nauwi sa kawalang-saysay.

Verse 18

अथ दैतेयराजेन बाहुसंकर्षकोपतः । उत्पाट्य शैलशिखरं परिक्षिप्तं नभोंगणात्

Pagkatapos, ang haring Daitya, sa poot na dulot ng pag-igting ng kanyang mga bisig, ay bumunot ng tuktok ng bundok at inihagis iyon sa kalawakan ng langit.

Verse 19

अद्रेः शृंगं सुविस्तीर्णमापतत्परिवीक्ष्य सा । शतकोटिप्रहारेण कोटिशः सकलं व्यधात्

Nang makita niyang bumabagsak ang napakalawak na tuktok ng bundok, winasak niya iyon nang lubos, dinurog sa di-mabilang na piraso sa pamamagitan ng mga hampas na umaabot sa daan-daang koroṭi.

Verse 20

आंदोल्य मौलिमसकृत्कुंडलाभ्यां विराजितम् । गजीभूयाशु दुद्राव तां देवीं समरेऽसुरः

Paulit-ulit niyang iniling ang ulo, kumikislap ang mga hikaw; ang Asura’y biglang nag-anyong elepante at sumugod sa Diyosa sa digmaan.

Verse 21

शैलाकारं तमायांतं दृष्ट्वा भगवती गजम् । बद्ध्वा पाशेन जवतः खङ्गेन करमच्छिनत्

Nang makita ng Mapalad na Diyosa ang elepanteng yaon, bundok ang anyo at rumaragasa, agad niya itong tinalian ng pisi at sa tabak ay pinutol ang nguso.

Verse 22

ततोत्यंतं स चीत्कृत्य देव्याकृत्तकरःकरी । अकिंचित्करतां प्राप्य माहिषं वपुराददे

Pagkaraan, sa matinding paghihirap ay napasigaw siya; ang elepanteng pinutulan ng nguso ng Diyosa’y nawalan ng magawa at, iniwan ang anyong elepante, nag-anyong kalabaw.

Verse 23

अचलां सचलां सर्वां स चक्रे सुरघाततः । शिलोच्चयांश्च बहुशः शृंगाभ्यां सोक्षिपद्बली

Makapangyarihan at hangad pumatay sa mga deva, pinayanig niya ang lahat—maging nakatigil o gumagalaw; at paulit-ulit niyang inihagis ang mga bunton ng bato sa pamamagitan ng kanyang mga sungay.

Verse 25

महामहिषरूपेण तेन त्रैलोक्यमंडपः । आंदोलितोति बलिना युगांते वात्यया यथा

Sa napakalaking anyong kalabaw, ang makapangyarihan ay niyanig ang bulwagan ng tatlong daigdig, na wari’y unos sa wakas ng isang yugto na nagpapaugoy sa lahat.

Verse 26

ब्रह्मांडमप्यकांडेन तद्भयेन समाकुलम् । दृष्ट्वा भगवती क्रुद्धा त्रिशूलेन जघान तम्

Nang makita ng Bhagavatī na maging ang kosmikong itlog—ang sansinukob—ay biglang nayanig sa takot sa kanya, nag-alab sa galit ang Mapalad na Diyosa at sinugatan siya ng Kanyang trishula.

Verse 27

त्रिशूलघातविभ्रांतः पतित्वा पुनरुत्थितः । तं त्यक्त्वा माहिषं वेषमभूद्बाहुसहस्रभृत्

Nang mabigla sa tama ng trishula, siya’y bumagsak at muling tumindig; iniwan ang anyong kalabaw at naging may taglay na sanlibong bisig.

Verse 28

स दुर्गो नितरां दुर्गो विबभौ समराजिरे । आयुधानां सहस्राणि बिभ्रत्कालांतकोपमः

Sa ningning ng labanan, siya’y lubhang kakila-kilabot—tunay na ‘mahirap daigin’—taglay ang libo-libong sandata, na wari’y poot sa wakas ng panahon.

Verse 29

अथ तूर्णं स दैत्येंद्रस्तां देवीं रणकोविदाम् । महाबलः प्रगृह्याशु नीतवानान्गगनांगणम्

Pagkaraan, ang makapangyarihang hari ng mga daitya ay biglang sinunggaban ang Diyosang bihasa sa digmaan at agad siyang dinala sa malawak na kalangitan.

Verse 30

ततो नभोंगणाद्दूरात्क्षिप्त्वा स जगदंबिकाम् । क्षणात्कलंबजालेन च्छादयामास वेगवान्

Pagkatapos, mula sa malayong dako ng kalangitan ay inihagis niya si Jagadambikā; at ang matulin, sa isang kisap, ay tinakpan siya ng lambat ng kalamba na kumpol-kumpol.

Verse 31

अथांतरिक्षगा देवी तस्य मार्गणमध्यगा । विद्युन्मालेव विबभौ महाभ्रपटलीधृता

Pagkatapos, ang Diyosa, lumilipad sa kalangitan at nakatindig sa gitna ng kaniyang mga palaso, ay nagningning na wari’y kuwintas ng kidlat na nakapatong sa napakalaking kumpol ng ulap.

Verse 32

तं विधूय शरत्रातं निजेषु निकरैरलम् । महेषुणाथ विव्याध सा तं दैत्यजनेश्वरम्

Iwinaksi niya ang ulang-palaso, at sa tulong ng kaniyang sariling mga pangkat ay lubos na pinawi iyon; saka niya tinuhog ang panginoon ng mga daitya sa isang makapangyarihang pana.

Verse 33

हृदि विद्धस्तया देव्या स च तेन महेषुणा । व्याघूर्णमाननयनः क्षितिमापाति विह्वलः

Nang matuhog sa dibdib ng Diyosa sa gayong dakilang pana, siya—umiikot ang mga mata sa pagkalito—ay bumagsak na walang magawa sa lupa.

Verse 34

महारुधिरधाराभिः स्रवंतीं च प्रवर्तयन् । तस्मिन्निपतिते दुर्गे महादुर्गपराक्रमे

At habang rumaragasa ang mga batis ng saganang dugo, nang bumagsak ang makapangyarihang kaaway—nalupig ng dakila at kakila-kilabot na tapang ni Durgā—

Verse 35

देवदुंदुभयो नेदुः प्रहृष्टानि जगंति च । सूर्याचंद्रमसौ साग्नी तेजो निजमवापतुः

Umalingawngaw ang mga banal na tambol, at nagalak ang mga daigdig; ang Araw at ang Buwan, kasama ang Apoy, ay muling nagkamit ng sarili nilang ningning.

Verse 36

पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वंतः प्राप्ता देवा महर्षिभिः । तुष्टुवुश्च महादेवीं महास्तुतिभिरादरात्

Nagpaulan ng mga bulaklak, dumating ang mga Deva kasama ng mga dakilang rishi; at may taimtim na paggalang, pinuri nila ang Mahādevī sa maririkit at matatayog na himno.

Verse 37

देवा ऊचुः । नमो देवि जगद्धात्रि जगत्रयमहारणे । महेश्वर महाशक्ते दैत्यद्रुमकुठारके

Sinabi ng mga Deva: Pagpupugay sa Iyo, O Devi, tagapagtaguyod ng sanlibutan—dakilang larangan ng digmaan ng tatlong daigdig; O dakilang Shakti ni Maheśvara, palakol na pumuputol sa mga punò ng mga daitya.

Verse 38

त्रैलोक्यव्यापिनि शिवे शंखचक्रगदाधरि । स्वशार्ङ्गव्यग्रहस्ताग्रे नमो विष्णुस्वरूपिणि

O Śivā na lumalaganap sa tatlong daigdig, may hawak na kabibe, diskos, at pamalo; na ang kamay ay handang humawak sa busog na Śārṅga—pagpupugay sa Iyo na ang anyo ay si Viṣṇu.

Verse 39

हंसयाने नमस्तुभ्यं सर्वसृष्टिविधायिनि । प्राचां वाचां जन्मभूमे चतुराननरूपिणि

Pagpupugay sa Iyo na nakasakay sa hamsa, tagapag-ayos ng buong paglikha; sinapupunan ng sinaunang Veda at banal na pananalita—Ikaw na may anyo ng Apat-na-mukha (Brahmā).

Verse 40

त्वमैंद्री त्वं च कौबेरी वायवी त्वं त्वमंबुपा । त्वं यामी नैरृती त्वं च त्वमैशी त्वं च पावकी

Ikaw si Aindrī, Ikaw rin si Kauberī; Ikaw si Vāyavī, at Ikaw si Ambupā; Ikaw si Yāmī, Ikaw si Nairṛtī; Ikaw si Aiśī, at Ikaw si Pāvakī.

Verse 41

शशांककौमुदी त्वं च सौरी शक्तिस्त्वमेव च । सर्वदेवमयी शक्तिस्त्वमेव परमेश्वरी

Ikaw ang malamig na sinag ng buwan; Ikaw lamang ang lakas ng Araw. Ikaw lamang ang kapangyarihang kinasasaklawan ng lahat ng mga diyos—tunay, Ikaw ang Kataas-taasang Diyosa.

Verse 42

त्वं गौरी त्वं च सावित्री त्वं गायत्री सरस्वती । प्रकृतिस्त्वं मतिस्त्वं च त्वमहंकृतिरूपिणी

Ikaw si Gaurī; Ikaw si Sāvitrī; Ikaw ang Gāyatrī at Sarasvatī. Ikaw ang Prakṛti, Ikaw ang Buddhi, at Ikaw ang Ahaṅkāra—na nag-aanyong ganito.

Verse 43

चेतः स्वरूपिणी त्वं वै त्वं सर्वेंद्रियरूपिणी । पंचतन्मात्ररूपा त्वं महाभूतात्मिकेंबिके

Ikaw nga ang mismong anyo ng kamalayan (cetas), at Ikaw ang anyo ng lahat ng mga pandama. Ikaw ang limang tanmātra, O Ina, at Ikaw rin ang pinakadiwa ng mga mahābhūta.

Verse 44

शब्दादि रूपिणी त्वं वै करणानुग्रहा त्वमु । ब्रह्मांडकर्त्री त्वं देवि ब्रह्मांडांतस्त्वमेव हि

Ikaw nga ang anyo ng tunog at ng iba pa—ang mga bagay ng pandama; at Ikaw ang mapagpalang pag-alalay sa mga kasangkapan ng pagdama at pagkilos. Ikaw ang lumikha ng kosmikong itlog, O Diyosa—at Ikaw lamang ang nananahan sa loob nito bilang pinakaloob na katotohanan.

Verse 45

त्वं परासि महादेवि त्वं च देवि परापरा । परापराणां परमा परमात्मस्वरूपिणी

Ikaw ang Parā, O dakilang Diyosa; at Ikaw rin ang Parāparā—lampas sa kapwa mataas at mababa. Sa lahat ng tinatawag na ‘kataas-taasan at di-kataas-taasan,’ Ikaw ang pinakadakila, ang mismong anyo ng Kataas-taasang Sarili.

Verse 46

सर्वरूपा त्वमीशानि त्वमरूपासि सर्वगे । त्वं चिच्छक्तिर्महामाये त्वं स्वाहा त्वं स्वधामृते

O Īśānī, ikaw ang may lahat ng anyo, ngunit ikaw ay walang anyo, O laganap sa lahat. O dakilang Māyā, ikaw ang lakas ng dalisay na kamalayan; ikaw ang Svāhā at ikaw ang Svadhā, O walang-kamatayang diwa.

Verse 47

वषड्वौषट्स्वरूपासि त्वमेव प्रणवात्मिका । सर्वमंत्रमयी त्वं वै ब्रह्माद्यास्त्वत्समुद्भवाः

Ikaw ang mismong anyo ng mga pagbigkas na vaṣaṭ at vauṣaṭ; ikaw lamang ang nagkatawang Praṇava, ang Oṃ. Tunay, ikaw ang binubuo ng lahat ng mantra—at mula sa iyo sumisibol si Brahmā at ang iba pang mga diyos.

Verse 48

चतुर्वर्गात्मिका त्वं वै चतुर्वर्गफलोदये । त्वत्तः सर्वमिदं विश्वं त्वयि सर्वं जगन्निधे

Tunay na ikaw ang diwa ng apat na layunin ng buhay, at ikaw ang tagapagkaloob na pinagmumulan ng kanilang mga bunga. Mula sa iyo lumilitaw ang buong sansinukob na ito; sa iyo nananahan ang lahat, O taguan ng yaman ng daigdig.

Verse 49

यद्दृश्यं यददृश्यं च स्थूलसूक्ष्मस्वरूपतः । तत्र त्वं शक्तिरूपेण किंचिन्न त्वदृते क्वचित्

Anuman ang nakikita at anuman ang di-nakikita—sa anyong magaspang man o maselan—naroon ka bilang Kapangyarihan, ang Śakti. Wala saanman, kailanman, ang anumang umiiral na hiwalay sa iyo.

Verse 50

मातस्त्वयाद्य विनिहत्य महासुरेंद्रं दुर्गं निसर्गविबुधार्पितदैत्यसैन्यम् । त्राताः स्म देवि सततं नमतां शरण्ये त्वत्तोऽपरः क इह यं शरणं व्रजामः

O Ina, ngayong araw, matapos mong patayin ang dakilang hari ng mga Asura at ang kanyang kuta at hukbong Daitya na mahirap daigin—na wari’y itinakda ng kapalaran laban sa mga diyos—kami’y iyong iniligtas. O Devī, kanlungan ng mga yumuyukod, sino pa ba rito sa daigdig ang maliban sa iyo na aming lalapitan bilang silungan?

Verse 51

लोके त एव धनधान्यसमृद्धिभाजस्ते पुत्रपौत्रसुकलत्र सुमित्रवंतः । तेषां यशः प्रसरचंद्रकरावदातं विश्वं भवेद्भवसि येषु सुदृक्त्वमीशे

Sa sanlibutan, sila lamang ang tunay na nakikibahagi sa yaman, sa ani, at sa kasaganaan; pinagpala sila ng mga anak at apo, mabubuting kabiyak, at mararangal na kaibigan. Ang kanilang katanyagan—maputi at lumalaganap na gaya ng sinag ng buwan—ay sumasaklaw sa daigdig: yaong mga pinagpahingahan Mo ng Iyong mapagpalang sulyap, O Reyna at Ina.

Verse 52

त्वद्भक्तिचेतसि जनेन विपत्तिलेशः क्लेशः क्व वानुभवती नतिकृत्सु पुंसु । त्वन्नामसंसृतिजुषां सकलायुषां क्व भूयः पुनर्जनिरिह त्रिपुरारिपत्नि

O kabiyak ng Pumuksa sa Tripura, sa taong ang isip ay nananahan sa debosyon sa Iyo, paanong mararanasan pa ang kahit bahagyang kapahamakan—o anumang pagdurusa—maliban sa napakaliit na sukat? At sa mga nabubuhay na inaalalayan ng nagliligtas na agos ng Iyong Pangalan sa buong buhay, saan pa magkakaroon ng muling pagsilang dito—lalo na sa banal na Kāśī?

Verse 53

चित्रं यदत्र समरे स हि दुर्गदैत्यस्त्वद्दृष्टिपातमधिगम्य सुधानिधानम् । मृत्योर्वशत्वमगमद्विदितं भवानि दुष्टोपि ते दृशिगतः कुगतिं न याति

Kay hiwaga nito, O Bhavānī: sa mismong labang ito, ang yaong demonyong Durgā—nang matanggap ang pagbagsak ng Iyong sulyap, isang kayamanang nagbibigay-buhay-walang-hanggan—ay napasailalim sa kamatayan. Gayunman, batid, O Diyosa, na kahit masama ang sinumang mapasailalim sa Iyong paningin ay hindi napapasa masamang hantungan.

Verse 54

निःश्वासवातनिहताः पेतुरुर्व्यां महाद्रुमाः । उद्वेलिताः समभवन्सप्तापि जलराशयः

Tinamaan ng hanging sumiklab na tila dambuhalang hininga, bumagsak sa lupa ang malalaking punò; at ang lahat ng pitong karagatan ay umalon, umapaw at nag-uumapaw.

Verse 55

प्राच्यां मृडानि परिपाहि सदा नतान्नो याम्यामव प्रतिपदं विपदो भवानि । प्रत्यग्दिशि त्रिपुरतापन पत्नि रक्ष त्वं पाह्युदीचि निजभक्तजनान्महेशि

O maamong Diyosa, sa silangan ay lagi Mo kaming ingatan, kaming laging yumuyuko sa Iyo. O Bhavānī, sa timog ay iligtas Mo kami sa bawat hakbang mula sa mga kapahamakan. Sa kanluran, O kabiyak ng Tripurātāpana, bantayan Mo kami. At sa hilaga rin, O Maheśī, pangalagaan Mo ang Iyong sariling mga deboto.

Verse 56

ब्रह्माणि रक्ष सततं नतमौलिदेशं त्वं वैष्णवि प्रतिकुलं परिपालयाधः । रुद्राग्नि नैरृति सदागति दिक्षु पांतु मृत्युंजया त्रिनयना त्रिपुरा त्रिशक्त्यः

O Brahmāṇī, laging ingatan ang banal na pook na hitik sa mga ulong nakayuko. O Vaiṣṇavī, mula sa ibaba ay ipagtanggol laban sa mga kaaway at salungat na puwersa. Nawa’y si Rudrā, si Agnī, at si Nairṛtī—mga tagapagbantay sa mga dako—magkubli rito sa lahat ng panig; at nawa’y si Mṛtyuṃjayā, ang Tatlong-Mata, si Tripurā, at ang Tatlong Śakti ay magbigay ng di-napaparam na pag-iingat.

Verse 57

पातु त्रिशूलममले तव मौलिजान्नो भालस्थलं शशिकला मृदुमाभ्रुवौ च । नेत्रे त्रिलोचनवधूर्गिरिजा च नासामोष्ठं जया च विजयात्वधरप्रदेशम्

O Walang-Dungis, nawa’y ang iyong trishula ang magbantay sa iyong korona; nawa’y ang gasuklay na buwan ang mag-ingat sa iyong noo at sa iyong malalambing na kilay. Nawa’y si Girijā—sinta ng Tatlong-Matang Panginoon—ang magtanggol sa iyong mga mata; at nawa’y sina Jayā at Vijayā ang magbantay sa iyong ilong, mga labi, at sa ibabang bahagi ng mukha.

Verse 58

श्रोत्रद्वयं श्रुतिरवा दशनावलिं श्रीश्चंडी कपोलयुगलं रसनां च वाणी । पायात्सदैव चिबुकं जयमंगला नः कात्यायनी वदनमंडलमेव सर्वम्

Nawa’y si Jayamaṅgalā Kātyāyanī—na ang buong mukha ay ganap na bilog ng pagpapala—ay laging mag-ingat sa amin: ang kanyang dalawang tainga at ang banal na pakikinig; ang hanay ng mga ngipin at ang kanyang ningning; bilang Caṇḍī, ang magkabilang pisngi; ang dila at ang kanyang pananalita; at nawa’y bantayan din niya ang baba magpakailanman.

Verse 59

कंठप्रदेशमवतादिह नीलकंठी भूदारशक्तिरनिशं च कृकाटिकायाम् । कौर्म्यं सदेशमनिशं भुजदंडमैंद्री पद्मा च पाणिफलकं नतिकारिणां नः

Nawa’y si Nīlakaṇṭhī ang mag-ingat sa aming lalamunan dito; at nawa’y ang Bhūdārā-Śakti ay laging magbantay sa batok. Nawa’y si Kaurmī ang patuloy na magtanggol sa pook na ito; nawa’y si Aindrī ang magbantay sa bisig; at nawa’y si Padmā ang mag-ingat sa mga palad naming yumuyuko nang may paggalang.

Verse 60

हस्तांगुलीः कमलजा विरजानखांश्च कक्षांतरं तरणिमंडलगा तमोघ्नी । वक्षःस्थलं स्थलचरी हृदयं धरित्री कुशिद्वयं त्ववतु नः क्षणदाचरघ्नी

Nawa’y ang Devī na isinilang sa lotus—na walang dungis ang mga kuko, nananahan sa bilog ng araw at nagpapawi ng dilim, at lumalakad sa banal na lupa—ang mag-ingat sa amin: sa aming mga daliri at kamay, sa aming mga kilikili, sa aming dibdib, sa aming puso, at sa aming dalawang mahalagang sangkap ng buhay; siya na pumupuksa sa masasamang puwersang gumagala sa gabi.

Verse 61

अव्यात्सदा दरदरीं जगदीश्वरी नो नाभिं नभोगतिरजात्वथ पृष्ठदेशम् । पायात्कटिं च विकटा परमास्फिचौ नो गुह्यं गुहारणिरपानमपाय हंत्री

Nawa’y lagi tayong ingatan ni Jagadīśvarī: bilang Daradarī, ang aming pusod; bilang Nabho-gatirajā, ang aming likod. Ingatan nawa ni Vikaṭā ang aming baywang at ang matayog na balakang; at si Guhāraṇi, tagapuksa ng lahat ng kasawian, ang aming lihim na bahagi at ang apāna, ang pababang hininga-buhay.

Verse 62

ऊरुद्वयं च विपुला ललिता च जानू जंघे जवाऽवतु कठोरतरात्र गुल्फौ । पादौ रसातलचरांगुलिदेशमुग्रा चांद्री नखान्त्पदतलं तलवासिनी च

Ingatan nawa ni Vipulā ang aking dalawang hita; ingatan nawa ni Lalitā ang aking mga tuhod. Bantayan nawa ni Javā ang aking mga binti; at ng lubhang matatag na Diyosa ang aking mga bukung-bukong. Ingatan nawa ni Mugrā, na nagpapasuko maging sa mga nilalang ng kailaliman, ang aking mga paa at mga daliri; ingatan nawa ni Cāndrī ang aking mga kuko sa paa at mga talampakan; at bantayan nawa ni Talavāsinī ang ilalim ng aking mga paa.

Verse 63

गृहं रक्षतु नो लक्ष्मीः क्षेत्रं क्षेमकरी सदा । पातु पुत्रान्प्रियकरी पायादायुः सनातनी

Ingatan nawa ni Lakṣmī ang aming tahanan; ingatan nawa ng laging mapagpala ang aming mga lupain. Ingatan nawa ng minamahal na mapagkaloob ang aming mga anak; at ingatan nawa ng Walang-hanggan na Diyosa ang aming haba ng buhay.

Verse 64

यशः पातु महादेवी धर्मं पातु धनुर्धरी । कुलदेवी कुलं पातु सद्गतिं सद्गतिप्रदा

Ingatan nawa ng Mahādevī ang aking dangal at mabuting pangalan; ingatan nawa ng Diyosang may pana ang aking dharma. Ingatan nawa ng Kuladevī ang aming angkan; at ingatan nawa ng nagbibigay ng dakilang landas ang aking mapalad na hantungan.

Verse 65

रणे राजकुले द्यूते संग्रामे शत्रुसंकटे । गृहे वने जलादौ च शर्वाणी सर्वतोऽवतु

Sa labanan, sa hukuman ng hari, sa sugal, sa digmaan at sa panganib mula sa kaaway; sa tahanan, sa gubat, at sa tubig at iba pa—nawa’y ingatan tayo ni Śarvāṇī sa lahat ng panig.

Verse 66

इति स्तुत्वा जगद्धात्रीं प्रणेमुश्च पुनःपुनः । सर्वे सवासवा देवाः सर्षिगंधर्वचारणाः

Sa gayon, matapos purihin ang Tagapagtaguyod ng sanlibutan, sila’y yumukod nang paulit-ulit—lahat ng mga deva, kasama si Indra, pati ang mga ṛṣi, gandharva, at cāraṇa.

Verse 67

ततस्तुष्टा जगन्माता तानाह सुरसत्तमान् । स्वाधिकारान्सुराः सर्वे शासतु प्राग्यथायथा

Pagkaraan, nalugod ang Ina ng sanlibutan at nagsalita sa mga pinakadakila sa mga deva: “Kayong lahat na mga diyos, pamahalaan ninyo ang kani-kaniyang nasasakupan, gaya ng dati.”

Verse 68

तुष्टाहमनया स्तुत्या नितरां तु यथार्थया । वरमन्यं प्रदास्यामि तच्छृणुध्वं सुरोत्तमाः

“Lubha akong nalugod sa papuring ito, sapagkat ito’y tunay na wasto. Magkakaloob pa Ako ng isa pang biyaya—pakinggan ninyo, O pinakamahuhusay na deva.”

Verse 69

दुर्गोवाच । यः स्तोष्यति तु मां भक्त्या नरः स्तुत्यानया शुचिः । तस्याहं नाशयिष्यामि विपदं च पदे पदे

Sinabi ni Durgā: “Sinumang taong dalisay ang puso na pupuri sa Akin nang may debosyon sa pamamagitan ng himnong ito—wawasakin Ko ang kanyang kapahamakan, sa bawat hakbang, paulit-ulit.”

Verse 70

एतत्स्तोत्रस्य कवचं परिधास्यति यो नरः । तस्य क्वचिद्भयं नास्ति वज्रपंजरगस्य हि

Sinumang tao ang magsusuot sa himnong ito bilang isang pananggalang na baluti—wala siyang takot saanman, sapagkat siya’y nagiging tila nakapaloob sa hawlang kidlat (vajra).

Verse 71

अद्यप्रभृति मे नाम दुर्गेति ख्यातिमेष्यति । दुर्गदैत्यस्य समरे पातनादति दुर्गमात्

Mula sa araw na ito, ang aking pangalan ay sasikat bilang “Durgā,” sapagkat sa digmaan ay ibinagsak ko ang dambuhalang asurang Durga mula sa pinakamatibay na kuta.

Verse 72

ये मां दुर्गां शरणगा न तेषां दुर्गतिः क्वचित् । दुर्गास्तुतिरियं पुण्या वज्रपंजरसंज्ञिका

Yaong sa akin, kay Durgā, ay dumudulog bilang kanlungan—hindi sila dinadalaw ng kapahamakan kailanman. Ang banal na papuring ito kay Durgā ay tinatawag na “Vajrapañjara,” ang Kulungang Adamantino.

Verse 73

अनया कवचं कृत्वा मा बिभेतु यमादपि । भूतप्रेतपिशाचाश्च शाकिनीडाकिनी गणाः

Ginawang kavaca, baluting pananggalang, ang papuring ito—huwag matakot kahit kay Yama. Ang mga multo, mga espiritu ng patay, mga piśāca, at ang mga pangkat ng śākinī at ḍākinī ay napapalayas din.

Verse 74

झोटिंगा राक्षसाः क्रूरा विष सर्पाग्नि दस्यवः । वेतालाश्चापि कंकाल ग्रहा बालग्रहा अपि

Ang mga jhoṭiṃga, malulupit na rākṣasa, lason, ahas, apoy, at mga tulisan; gayundin ang mga vetāla, kaṅkāla, mga graha na nagdudulot ng kapinsalaan, at maging ang mga graha na dumadagit sa mga bata—lahat ay napapawi sa pananggalang na ito.

Verse 75

वातपित्तादि जनितास्तथा च विषमज्वराः । दूरादेव पलायंते श्रुत्वा स्तुतिमिमां शुभाम्

Ang mga karamdaman na mula sa vāta, pitta, at iba pa, at maging ang di-pantay o matitinding lagnat—pagkarinig sa mapalad na papuring ito, ay tumatakas mula pa sa malayo.

Verse 76

वज्रपंजर नामैतत्स्तोत्रं दुर्गाप्रशंसनम् । एतत्स्तोत्रकृतत्राणे वज्रादपि भयं नहि

Ang himnong ito, papuri kay Durgā, ay tinatawag na “Vajrapaṃjara.” Sa sinumang iniingatan ng stotrang ito, walang takot—kahit sa kidlat na gaya ng vajra.

Verse 77

अष्टजप्तेन चानेन योभिमंत्र्य जलं पिबेत् । तस्योदरगतापीडा क्वापि नो संभविष्यति

Kung ito’y bigkasin nang walong ulit at sa pamamagitan nito’y basbasan ang tubig, saka inumin, sa taong iyon ay hindi lilitaw saanman ang sakit sa tiyan o anumang panloob na pagdurusa.

Verse 78

गर्भपीडा तु नो जातु भविष्यत्यभिमंत्रणात् । बालानां परमा शांतिरेतत्स्तोत्रांबुपानतः

Sa bisa ng ganitong pagbabasbas (abhimantraṇa), hindi kailanman darating ang kirot ng pagdadalang-tao. At sa mga bata, ang sukdulang kapayapaan ay mula sa pag-inom ng tubig na pinabanal ng stotrang ito.

Verse 79

यत्र सान्निध्यमेतस्य स्तवस्येह भविष्यति । एतास्तु शक्तयः सर्वा सर्वत्र सहिता मया

Saanman sa mundong ito maganap ang presensya ng himnong ito, naroon ang lahat ng kapangyarihang ito—sa bawat dako—na kaisa ko.

Verse 80

रक्षां परिकरिष्यंति मद्भक्तानां ममाज्ञया । इति दत्त्वा वरान्देवी देवेभ्यो तर्हि ता तदा

“Sa aking utos, isasagawa nila ang pag-iingat sa aking mga deboto.” Sa gayon, matapos ipagkaloob ng Diyosa ang mga biyayang iyon, noon at doon ay nagsalita siya sa mga diyos.

Verse 81

तेपि स्वर्गौकसः सर्वे स्वंस्वं स्वर्गं ययुर्मुदा । स्कंद उवाच । इत्थं दुर्गाभवन्नाम तया देव्या महामुने । काश्यां सेव्या यथा सा च तच्छृणुष्व वदामि ते

Ang lahat ng nananahan sa langit ay masayang nagbalik, bawat isa sa sariling kalangitan. Sinabi ni Skanda: “Sa gayon nakilala ang Dakilang Diyosa bilang Durgā, O dakilang muni. Ngayon pakinggan mo kung paano Siya dapat sambahin sa Kāśī—aking sasabihin sa iyo.”

Verse 82

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां भौमवारे विशेषतः । संपूज्या सततं काश्यां दुर्गा दुर्गतिनाशिनी

Sa ikawalong tithi at sa ika-labing-apat—at lalo na tuwing Martes—dapat laging sambahin sa Kāśī si Durgā, ang pumupuksa sa kasawian.

Verse 83

नवरात्रं प्रयत्नेन प्रत्यहं सा समर्चिता । नाशयिष्यति विघ्नौघान्सुमतिं च प्रदास्यति

Kung sa buong Navarātra ay araw-araw Siyang sasambahin nang taimtim, wawasakin Niya ang rumaragasang mga balakid at ipagkakaloob ang marangal na pag-unawa.

Verse 84

महापूजोपहारैश्च महाबलिनिवेदनैः । दास्यत्यभीष्टदा सिद्धिं दुर्गा काश्यां न संशयः

Sa maringal na handog ng pagsamba at sa masaganang alay, ipagkakaloob ni Durgā sa Kāśī ang katuparang nagbibigay ng ninanais na mga siddhi—walang pag-aalinlangan.

Verse 85

प्रतिसंवत्सरं तस्याः कार्या यात्रा प्रयत्नतः । शारदं नवरात्रं च सकुटुंबैः शुभार्थिभिः

Taun-taon, ang paglalakbay-pananata para sa Kanya ay dapat isagawa nang masinop—lalo na sa pangtaglagas na Navarātra—ng mga naghahangad ng kabutihang-palad, kasama ang kanilang mga pamilya.

Verse 86

यो न सांवत्सरीं यात्रां दुर्गायाः कुरुते कुधीः । काश्यां विघ्न सहस्राणि तस्य स्युश्च पदेपदे

Ang hangal na hindi tumutupad sa taunang yātrā ni Durgā ay sa Kāśī makakasagupa ng libo-libong hadlang sa bawat hakbang.

Verse 87

दुर्गाकुंडे नरः स्नात्वा सर्वदुर्गार्तिहारिणीम् । दुर्गां संपूज्य विधिवन्नवजन्माघमुत्सृजेत्

Pagkaligo sa Durgākuṇḍa at pagsamba kay Durgā ayon sa wastong ritwal—siya na nag-aalis ng lahat ng dalamhati at hirap—naipapawi ng tao ang kasalanan ng panibagong kapanganakan.

Verse 88

सा दुर्गाशक्तिभिः सार्धं काशीं रक्षति सर्वतः । ताः प्रयत्नेन संपूज्या कालरात्रिमुखा नरैः

Si Durgā, kasama ang kanyang mga Śakti, ay nagbabantay sa Kāśī sa lahat ng panig; kaya dapat sambahin ng mga tao ang mga Śakti na iyon nang masikap, simula kay Kālarātri.

Verse 89

रक्षंति क्षेत्रमेतद्वै तथान्या नवशक्तयः । उपसर्गसहस्रेभ्यस्ता वैदिग्देवताक्रमात्

Tunay na ang banal na kṣetra na ito’y binabantayan din ng iba pang siyam na Śakti; ayon sa pagkakasunod ng mga diyos ng mga direksiyon, inililigtas nila ito sa libo-libong kapahamakan.

Verse 90

शतनेत्रा सहस्रास्या तथायुतभुजापरा । अश्वारूढा गजास्या च त्वरिता शववाहिनी

Ang isa’y may sandaang mata; ang isa nama’y may sanlibong mukha; ang isa’y may di-mabilang na mga bisig. Ang isa’y nakasakay sa kabayo; ang isa’y may mukhang elepante; ang isa’y si Tvaritā; at ang isa pa’y si Śavavāhinī, ang sumasakay sa bangkay.

Verse 91

विश्वा सौभाग्यगौरी च सृष्टाः प्राच्यादिमध्यतः । एता यत्नेन संपूज्याः क्षेत्ररक्षणदेवताः

Si Viśvā at si Saubhāgyagaurī ay nahayag mula sa gitnang pook, mula sa silangan at iba pa. Ang mga diyosang tagapangalaga ng banal na kṣetra ay dapat sambahin nang taimtim na pag-iingat.

Verse 92

तथैव भैरवाश्चाष्टौ दिक्ष्वष्टासु प्रतिष्ठिताः । रक्षंति सततं काशीं निर्वाणश्रीनिकेतनम्

Gayundin, ang walong Bhairava ay nakalagay sa walong dako. Walang humpay nilang binabantayan ang Kāśī, ang tahanan ng ningning ng nirvāṇa.

Verse 93

रुरुश्चंडोसितांगश्च कपाली क्रोधनस्तथा । उन्मत्तभैरवस्तद्वत्क्रमात्संहारभीषणौ

Sila ay sina Ruru, Caṇḍa, Sitāṅga, Kapālī, at Krodhana; gayundin si Unmatta-bhairava—at ayon sa pagkakasunod, ang dalawa na kakila-kilabot sa paglipol.

Verse 94

चतुःषष्टिस्तु वेताला महाभीषणमूर्तयः । रुंडमुंडस्रजः सर्वे कर्त्रीखर्परपाणयः

At may animnapu’t apat na Vetāla, na may lubhang kakila-kilabot na anyo. Lahat ay may kuwintas ng mga putol na ulo, at may hawak na patalim at mangkok na bungo.

Verse 95

श्ववाहना रक्तमुखा महादंष्ट्रा महाभुजाः । नग्ना विमुक्तकेशाश्च प्रमत्ता रुधिरासवैः

Sila’y nakasakay sa mga aso, mapupula ang mukha, may malalaking pangil at makapangyarihang mga bisig; hubad, nakalugay ang buhok, at lasing sa dugo at alak.

Verse 96

नानारूपधराः सर्वे नानाशस्त्रास्त्र पाणयः । तदाकारैश्च तद्भृत्यैः कोटिशः परिवारिताः

Lahat sila’y nag-aanyong sari-sari at may hawak na iba’t ibang sandata; at napalilibutan sila ng di-mabilang na mga tagapaglingkod na kahawig ang anyo at tungkulin.

Verse 97

विद्युज्जिह्वो ललज्जिह्वः क्रूरास्यः क्रूरलोचनः । उग्रो विकटदंष्ट्रश्च वक्रास्यो वक्रनासिकः

Ang isa’y may dila na tila kidlat; ang isa nama’y nakalaylay ang dila; ang isa’y may malupit na bibig at mababangis na mata; ang isa’y nakapangingilabot na may dambuhalang pangil; ang isa’y baluktot ang mukha at tabingi ang ilong.

Verse 98

जंभको जृंभणमुखो ज्वालानेत्रो वृकोदरः । गर्तनेत्रो महानेत्रस्तुच्छनेत्रोंऽत्रमण्डनः

Ang isa’y si Jaṃbhaka; ang isa’y bungangang nakanganga; ang isa’y nagliliyab ang mga mata; ang isa’y tila lobo ang tiyan; ang isa’y lubog ang mga mata; ang isa’y napakalaki ng mga mata; ang isa’y napakaliit ng mga mata; at ang isa’y pinalamutian ng mga lamang-loob.

Verse 99

ज्वलत्केशः कंबुशिराः खर्वग्रीवो महाहनुः । महानासो लंबकर्णः कर्णप्रावरणोनसः

Ang isa’y nagliliyab ang buhok; ang isa’y ulo na tila kabibe; ang isa’y maikli ang leeg; ang isa’y napakalaki ng panga; ang isa’y malaki ang ilong; ang isa’y mahahaba ang tainga; at ang isa’y ang mga tainga’y tumatakip hanggang ilong.

Verse 100

इत्यादयो मुने क्षेत्रं दुर्वृत्तरुधिरप्रियाः । त्रासयंतो दुराचारान्रक्षंति परितः सदा

Ganyan, O muni, ang mga yaong masama ang asal at mahilig sa dugo; sa lahat ng panig ay lagi nilang binabantayan ang banal na kṣetra, at pinangingilagan ng mga gumagawa ng kasamaan.

Verse 110

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काशीभक्तिपरैर्नरैः । श्रोतव्यमिदमाख्यानं महाविघ्ननिवारणम्

Kaya, sa buong pagsisikap, ang mga taong lubos na deboto sa Kāśī ay dapat makinig sa banal na salaysay na ito, sapagkat inaalis nito ang malalaking hadlang.

Verse 112

काश्यां यस्यास्ति वै प्रेम तेन कृत्वाऽदरं गुरुम् । श्रोतव्यमिदमाख्यानं वज्रपंजरसन्निभम्

Sinumang may tunay na pag-ibig sa Kāśī—na unang nagbigay-galang sa Guru nang may debosyon—ay dapat makinig sa banal na salaysay na ito, matatag at mapagkalinga na tila kulungang gawa sa matigas na kidlat.