मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

Sinabi ni Īśvara: “O marikit ang mukha, ang japa na walang pahintulot ng guru, walang itinakdang pagsasagawa, at walang pananampalataya—kahit paulit-ulit pang bigkasin—ay nagiging walang bunga; gayundin, ang ritwal na ginagawa upang tuparin ang utos ng guru ngunit walang dakṣiṇā (handog na paggalang) ay walang bunga. Ngunit kapag ganap ang pahintulot, ganap ang pagsasagawa, at ganap ang pananampalataya, ang mantra ay nagiging kasing-likas ng Aking Sarili. At kung sa ganitong paraan ay may kasamang dakṣiṇā, ang kaganapan ng mantra ay nagbubunga ng dakilang bunga.”

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

Lumapit sa guru—isang ganap na brāhmaṇa ācārya na nakakabatid ng tattva—dapat pagsikapan ng alagad na pasayahin siya: ang gurong matatag sa japa, puspos ng mararangal na katangian, at nakatuon sa yoga ng pagninilay. Taglay ang kalinisan ng loob, paglingkuran at bigyang-lugod siya nang masikap—sa salita, sa isip, sa gawa ng katawan, at sa mga handog na yaman.

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

Sa palagiang masigasig na pagsisikap, ang dvija (dalawang-ulit na isinilang) na deboto ay dapat magpugay at magparangal sa ācārya, ang gurong espirituwal. Kapag may kakayahan, ialay sa guru nang may bhakti ang mga handog gaya ng elepante, kabayo, karwahe, hiyas, mga bukirin at bahay, alahas at kasuotan, butil at kayamanan.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

Kung ninanais ang tunay na siddhi ng sarili, huwag mandaya tungkol sa yaman. Pagkaraan, ialay ang sarili—kasama ang mga pag-aari—sa Guru; sambahin siya ayon sa tuntunin, nang hindi ipinapanggap ang kakayahan. Pagkatapos, sa wastong pagkakasunod, tanggapin mula sa Guru ang mantra at ang kaalamang nagpapalaya.

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

Sa gayon, nalugod ang Guru sa pagtanaw sa alagad na naglingkod nang isang taon—masigasig sa pagsamba, nakatuon sa paglilingkod, walang pagmamataas, nakapaligo na, dalisay, at nag-aayuno. Para sa paglilinis, pinaligo niya ito gamit ang ghee mula sa punô na seremonyal na banga, at tubig na pinabanal ng mantra at hinaluan ng mga mapalad na sagradong sangkap.

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

Pagkatapos mag-ayos nang marangal—nakabihis nang maayos, pinahiran ng pabango, may kuwintas na bulaklak, at may malilinis na kasuotan at palamuti—ipabigkas ang mapalad na ritwal (puṇyāha) at igalang nang wasto ang mga brāhmaṇa. Pagkaraan, sa dalampasigan, sa tabi ng ilog, sa kulungan ng baka, o sa templo—o sa alinmang dalisay na lugar, kahit sa bahay—sa panahong at tithi na nakapagbibigay ng siddhi, isagawa ang pagsamba kay Śiva para sa espirituwal na kaganapan.

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

Kapag ang mga bituin at ang mapalad na mga yoga ay kanais-nais at walang anumang kapintasan, matapos munang ipagkaloob ang biyaya, dapat niyang ipasa—ayon sa itinakdang tuntunin—ang kaalamang ito na Akin. Sa wastong himig at bigkas, sa pag-iisa, at may isip na lubhang payapa, dapat itong bigkasin nang tama; at matapos bigkasin at ipabigkas, dapat niyang ipamana ang kataas-taasang mantra na pag-aari naming dalawa (guro at alagad).

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“Nawa’y maging Śiva; nawa’y maging mapalad; nawa’y maging marilag; nawa’y maging minamahal”—sa gayong pananalita, dapat ipagkaloob ng Guru ang mantra at pagkatapos ay ibigay ang kanyang makapangyarihang tagubilin. Sa pagtanggap ng mantra at utos ng Guru, ang nagsasanay na may natipong isip ay dapat magtakda ng banal na saṅkalpa at mag-japa araw-araw, na nagsisimula sa mga itinakdang disiplina ng puraścaraṇa. Sa ganitong japa na may kaayusan sa ilalim ng paggabay ng Guru, ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay inaakay patungo kay Śiva, ang Pati (Panginoon), na nagbibigay ng kadalisayan at kalayaan (mokṣa).

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

Habang may buhay, araw-araw ay dapat mag-japa ng (mantra ni Śiva) nang isang libo’t walo (1008) na ulit. Kapag naging iisa ang diwa at lubos na nakatuon sa Kanya, mararating ang pinakamataas na kalagayan. Dapat ding, nang may paggalang, tapusin ang isang lakh (100,000) na mga pantig ng mantra, na inuulit nang apat na ulit. Ang taong may pagpipigil at kumakain lamang sa gabi ay kinikilalang nakaganap nang wasto ng puraścaraṇa, ang ganap na paghahandang pagsasadhana ng mantra.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

Sinumang nakaganap na ng puraścaraṇa at muling naging palagiang nagja-japa, wala nang kapantay sa kanya sa daigdig. Siya’y nagiging siddha, at maging tagapagkaloob ng siddhi sa iba. Pagkaligo, at pag-upo sa malinis na lugar, patatagin ang isip sa kaliwanagan; pagnilayan mo Ako sa puso, at pagkatapos ay pagnilayan ang sarili mong Guru.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

Nakaharap sa hilaga o silangan, nananatiling tahimik (mauna) at may iisang tuon ng isip, dapat niyang dalisayin ang limang elemento sa pamamagitan ng mga paraang gaya ng panloob na “pagsunog” at “pagbaha” (paglilinis). Matapos isagawa ang mantra-nyāsa at mga kaugnay na ritwal upang maging mabisa ang banal na anyo, dapat niyang pagnilayan ang dalawang banal na anyo (ang sumasamba at ang Panginoon na nagkakaisa sa pagsamba), habang pinipigil at inaayos ang prāṇa at apāna, ang mga daloy ng buhay-hininga.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

Sa pag-alala sa luklukan ng sagradong kaalaman, sa sarili nitong anyo, sa rishi, sa metro, at sa namumunong diyos—kasama ang binhi-pantig nito, ang kapangyarihan nito, at ang pahayag ng mantra—dapat ulitin ng isa ang mantra na may Limang-pantig (Pañcākṣarī). Ang pinakamahusay na pag-uulit ay sa isip; ang katamtaman ay pabulong; at ang pinakamababa ay binibigkas nang malakas—ito ang ipinapahayag ng mga bihasa sa kahulugan ng mga Āgama.

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

Ipinahahayag nila, sa tamang pagkakasunod-sunod, na ang pinakamataas na paraan ay ang may namumunong diyos na si Rudra; ang katamtaman ay si Vishnu; at ang pinakamababa ay si Brahma. Kapag ang isa ay bumibigkas ng mantra nang malakas—gamit ang mataas, mababa, at malamyos na tono, na may mga pantig at salitang binibigkas nang malinaw o hindi malinaw—ito ay naaalala bilang 'vachika japa' (pasalitang japa).

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

Ang japa na binibigkas nang bahagya lamang—sa munting galaw ng dila—na hindi marinig ng iba at halos mahinang marinig lamang ng sarili, ay tinatawag na upāṃśu (pabulong na japa). Ngunit kapag sa isip ay sinusundan ang hanay ng mga pantig—titik sa titik at salita sa salita—nang paulit-ulit, habang pinagninilayan ang tunog at ang kahulugan, iyon ang ipinahahayag na mānasa japa (pag-uulit sa isip).

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

Sa japa: ang binibigkas (vācika) ay binibilang na isa; ang pabulong (upāṃśu) ay sinasabing katumbas ng isandaang ulit; at ang pangkaisipan (mānasa) ay ipinahahayag na katumbas ng isanlibo. Ang japa na isinasagawa kasama ng prāṇāyāma ay tinatawag na sa-garbha (may mantrang ‘nakapaloob’) at higit na dakila lampas sa isandaan. Maging ang a-garbha na prāṇāyāma—na ginagawa sa simula at sa wakas (ng japa)—ay pinupuri rin.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

Matapos ayusin ang hininga-buhay sa apatnapung sukat na ikot, dapat alalahanin (ang Panginoon). Ang may talino at nakaaalam ng kahulugan ng mantra, kahit hindi pa ganap ang kakayahan, ay dapat mag-japa ayon sa sariling lakas. Maaaring isagawa ang prāṇāyāma sa pangkat na lima, tatlo, o kahit isa. Maging agarbha (walang mantra) o sagarbha (may mantra) ang paghinga, sa bahaging ito ang sagarbha ang higit na inirerekomenda.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

Kahit ang isang libong pag-uulit na may panloob na pagkalubog (na ang mantra ay ‘nakapaloob’) ay tinatawag na japa na may kasamang dhyāna o pagninilay. Sa limang uring ito, isa ang dapat gawin ayon sa kakayahan. Ganito ang pagbibilang ng japa: sa mga daliri, iisang sukat; sa pagguhit ng mga guhit, nauunawaang walong ulit; at sa paggamit ng butil na putrajīva, sampu pa ang dagdag doon.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

Isang daan ang ipinahahayag kapag (ang mala) ay mula sa mga hiyas ng kabibe; sa koral ay sinasabing isang libo. Sa kristal ay sampung libo; sa perlas ay tinatawag na isang lakh (isandaang libo). Sa mga buto ng lotus (padmākṣa) ay sampung lakh; sa ginto ay sinasabing isang crore (sampung milyon). Ngunit sa mala na binuhol sa damong kuśa at may mga butil na Rudrākṣa, ang bisa at gantimpala ay nadaragdagan nang walang hanggan—sa biyaya ni Śiva, ang Pati (Soberano) ng lahat ng nilalang.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

Ang mālā na may tatlumpung butil, kapag ginamit sa japa, ay nagkakaloob ng yaman. Ang may dalawampu’t pitong butil ay nagbibigay ng sustansiya at kasaganaan. Ang may dalawampu’t limang butil ay nagkakaloob ng kalayaan (moksha). Ngunit ang may labinlimang butil ay nagbubunga ng mga ritwal ng abhicāra (mapaminsalang pangkukulam/pamimilit).

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

Dapat malaman na ang hinlalaki ang nagbibigay ng moksha, at ang hintuturo ang pumupuksa sa kaaway. Ang gitnang daliri ay nagkakaloob ng yaman, at ang palasingsingan ay tunay na nagdadala ng kapayapaan. Sa pagsasanay na ito, ang mālā na may 108 butil ang pinakadakila; ang may 100 butil ay napakahusay; at ang may 50 butil ay nasa katamtamang antas.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

Ang mālā na may limampu’t apat na butil ay ipinahayag na pinakamainam, minamahal ng puso. Sa gayong mālā gawin ang japa, at huwag itong ipakita kung kani-kanino. Ang hinliliit ay tinatawag na “kṣariṇī” (yaong nagpapalabas ng bisa at biyaya), kaya hindi nararapat sa japa. Kaya bilangin ang mantra sa pamamagitan ng hinlalaki, kasama ang ibang daliri (maliban sa hinliliit).

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

Ang japa na ginagawa nang hindi ginagamit ang hinlalaki sa pagbibilang ay nagiging walang bunga. Alamin na ang japa sa bahay ay karaniwang bunga; sa kulungan ng baka ay sinasabing nagiging sandaang ulit. Sa banal na gubat at sa sagradong halamanan, sinasabi itong sanlibong ulit. Sa mapagpalang bundok ay sampung libong ulit; at sa pampang o sa tubig ng ilog ay ipinahahayag na sandaang libong ulit.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

Ipinahahayag na sa templo, ang bunga ng japa ay nagiging isang crore na ulit; at sa aking tuwirang presensya, ito’y walang hanggan. Pinupuri ang japa kapag ginagawa sa harap ng Araw, Apoy, Guru, Buwan, ilawan at tubig, at gayundin sa harap ng mga brāhmaṇa at mga baka. (Para sa ilang mababang layon) ang pagharap sa silangan ay para sa vaśya (pagpapasunod), at ang pagharap sa timog ay para sa mga ritwal na abhicārika (mapaminsalang pangkukulam).

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

Dapat malaman na ang kanluran ay nagbibigay ng kasaganaan, at ang hilaga ay nagkakaloob ng kapayapaan. Sa harap ng Araw, ng Apoy, ng mga brāhmaṇa, ng mga deva, at ng Guru, at kahit may ibang taong malapit at abala, huwag talikuran ang pagbigkas ng mantra sa pamamagitan ng pagharap sa iba. Isagawa ang japa na may takip ang ulo, may kasuotang pang-itaas, mapagpakumbaba ang kilos, nakalugay ang buhok, at natatakpan ang lalamunan.

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

Ang marumi sa katawan at asal ay hindi dapat magsagawa ng japa kailanman habang humahagulhol. Sa oras ng japa, iwasan ang galit, pagkalasing, at pagbahing; gayundin ang pagdura, paghikab, at maging ang pagtingin o pakikisama sa mga aso at sa mga hamak. Kapag nangyari ang alinman dito, magsagawa ng ācamana (ritwal na pagsipsip ng tubig para sa paglilinis) at ipagpatuloy sa pag-alaala sa Akin—kasama ka, ang Aking Śakti.

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

Maaaring tumitig sa isang banal na liwanag (gaya ng lampara) o magsanay ng pagpipigil sa hininga. Huwag magsagawa ng japa nang walang wastong upuan—hindi habang nakahiga, hindi habang naglalakad, at hindi habang nakatayo lamang. Huwag mag-japa sa lansangan, sa di-mapalad na lugar, o sa gitna ng dilim. Huwag ding mag-japa na nakaunat ang mga paa, o nakaupo sa kukkuṭāsana (posisyong “manok”).

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

Maging nakasakay man sa sasakyan o nakahiga sa higaan, o kahit nababagabag ng mga alalahanin—kung may kakayahan, isagawa nang ganap ang lahat ng mga pagtalima; kung hindi kaya, magsagawa man lamang ng japa ayon sa sariling lakas. Ano pa ang kailangan ng maraming salita? Pakinggan ang aral sa maikling sabi: ang may wastong asal, nagsasagawa ng dalisay na japa, at nagmumuni-muni, ay nakakamit ang pagpapala at kabutihang-palad.

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

Ang wastong asal ang pinakamataas na dharma; ang wastong asal ang pinakadakilang yaman. Ang wastong asal ang pinakadakilang kaalaman, at ang wastong asal ang pinakamataas na hantungan. Ang taong walang wastong asal ay hinahamak sa mundong ito, at sa kabilang buhay man ay hindi magiging masaya. Kaya’t magtatag sa wastong asal.

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

Anumang tungkuling itinakda para sa isang tao ng Veda at ng mga śāstra na itinuro ng mga Vedic na ṛṣi—ang pag-uugaling ayon doon lamang ang tunay na sadācāra (mabuting asal), at hindi iba. Sapagkat isinasagawa ito ng mga banal at matutuwid, kaya tinatawag na sadācāra. At ang ugat ng gayong sadācāra, wika nila, ay āstikya—pananampalataya sa kapangyarihan ng Veda at śāstra, at sa Panginoong siyang panloob na kahulugan ng mga iyon (Śiva, ang Pati).

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

Kung ang tao ay isang āstika at hindi nalilihis sa sadācāra kahit dahil sa kapabayaan at iba pa, hindi siya nadudungisan; kaya dapat sumilong sa āstikatā, ang tunay na paninindigang maka-Dharma. Kung paanong sa mundong ito ang ligaya at dalamhati ay bunga ng mabuti at masamang gawa, gayon din sa kabilang-buhay ay tiyak na umiiral—ang matatag na pagkaunawang ito ang tinatawag na āstikya.

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

Minamahal, ipahahayag ko ang isa pang lihim—aral itong dapat ingatang mabuti. Huwag itong sabihin kaninuman—hindi sa walang pananampalataya, ni sa namumuhay na parang hayop. Huwag din sa walang mabuting asal, sa nalugmok, o sa itinakwil. Sa Panahong Kali, walang kanlungan at kaligtasang hihigit pa sa Mantrang Limang-Pantig (Namaḥ Śivāya).

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

Maging naglalakad o nakatayo, o gumagawa ayon sa sariling nais—maging marumi o malinis—ang mantrang ito ay hindi nagiging walang bunga. Kahit sa mga taong may maling asal, na ang anim na landas (ṣaḍadhvā) ay hindi pa dalisay, kahit hindi pa ito pormal na naipagkaloob ng Guru, ang mantrang ito’y hindi pa rin walang saysay.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

Kahit para sa nasa pinakamababang kalagayan, sa mangmang, sa nalilinlang, sa nalugmok—oo, kahit sa walang hiya at hamak—ang mantrang ito’y hindi kailanman walang bunga. Sinuman, sa anumang kalagayan, kung may sukdulang debosyon sa Akin, tiyak na magtatamo ng katuparan—walang pag-aalinlangan. Ngunit sa iba, hindi ito magtatagumpay.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

Minamahal, sa bagay na ito hindi kailangang siyasatin ang lagna, tithi, nakshatra, araw, mga yoga at iba pa; ang dakilang mantra na ito ay hindi kailanman nakagapos sa pitong pagsasaalang-alang na iyon. Hindi ito nagiging kaaway ng sinuman, sa anumang panahon. Maging ganap nang natamo, natamo na, o dapat pang matamo, tiyak na maghahatid ito ng tagumpay.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

Ang mantra na itinuro ng gurong ganap na nagkaganap ay tinatawag na “lubos na natamo.” Kahit ibinigay ng gurong hindi pa ganap, sa likas nitong kalikasan ay may kakayahang matamo. Maging hindi pa naisagawa o naisagawa na, walang pag-aalinlangan na ito’y humahantong sa pagtatamo—lalo na para sa may matinding pananampalataya sa Akin, sa mantra, at sa guru.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

Kaya nga, ang marunong na naghahangad ay dapat isantabi ang ibang mga mantra—lalo na yaong may ‘kapintasan’ o hindi angkop sa kanyang karapatan—at sumilong sa kataas-taasang kaalaman, ang mismong hayag na Pañcākṣarī. Kahit pa napagtagumpayan na ang ibang mantra, ang mantrang ito’y hindi napapaperpekto sa pamamagitan nila. Ngunit kapag napaperpekto ang dakilang mantrang ito, ang iba pang mga mantra ay napapaperpekto rin.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

O Maheśvarī, kung paanong hindi Ako natatamo sa pamamagitan ng mga diyos—kahit natamo na ang mga diyos—gayundin, kapag Ako ang natamo, natatamo rin ang lahat ng iyon. Ganiyan din ang tuntunin tungkol sa mga mantrang ito. Anumang kapintasan na taglay ng ibang mga mantra ay hindi sumisibol sa mantrang ito, sapagkat ito’y isinasagawa nang hindi umaasa sa kasta at mga katulad na pagsasaalang-alang.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

Gayunman, ang isang yogi ay hindi dapat biglaang gamitin ito para sa mumunting bunga. Kaya ang pagsasanay/mantrang ito ay may dakilang kapangyarihan. Wika ni Upamanyu: Sa gayon, si Mahādeva, ang may hawak ng trishula, ay tuwirang nagturo kay Mahādevī, para sa kapakanan ng mga daigdig, ng wastong paraan ng limang-pantig na mantra, ayon sa dapat isagawa.

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

Sinumang may debosyon na bumibigkas nito, o nakikinig nang may natipong isip, ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakaaabot sa kataas-taasang kalagayan—pakikiisa kay Śiva, ang Panginoong nagbibigay ng moksha.