पिप्पलादावतारकथनम् (Account of the Pippalāda Avatāra)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । पिप्पलादाख्यपरममवतारं महेशितुः । शृणु प्राज्ञ महाप्रीत्या भक्तिवर्धनमुत्तमम्

Wika ni Nandīśvara: O marunong, pakinggan mo nang may dakilang galak ang kataas-taasang pagkakatawang-tao ni Maheśa na tinatawag na Pippalāda—isang napakahusay na salaysay na nagpapalago ng debosyon.

Verse 2

यः पुरा गदितो विप्रो दधीचिर्मुनिसत्तमः । महाशैवस्सुप्रतापी च्यावनिर्भृगुवंशजः

Ang naunang nabanggit—ang brāhmaṇa na pantas na rishi na si Dadhīci, ang pinakadakila sa mga pantas—ay isang dakilang tagasunod ni Śiva, makapangyarihan sa ningning na espirituwal, at isinilang sa angkan ni Bhṛgu sa pamamagitan ni Cyavana.

Verse 3

क्षुवेण सह संग्रामे येन विष्णुः पराजितः । सनिर्जरोऽथ संशप्तो महेश्वरसहायिना

Sa digmaang nilaban kasama si Kṣu—na dahil sa kanya’y natalo si Viṣṇu—pagkaraan, kahit kasama pa ang mga walang-kamatayang diyos, siya’y napasuko sa tulong ni Maheśvara (Śiva).

Verse 4

तस्य पत्नी महाभागा सुवर्चा नामनामतः । महापतिव्रता साध्वी यया शप्ता दिवौकसः

Ang kanyang asawa ay isang babaeng lubhang mapalad, tanyag sa pangalang Suvarcā. Siya’y isang banal at lubos na pativratā, tapat na tapat sa asawa; at siya rin ang nagbitiw ng sumpa maging sa mga naninirahan sa langit.

Verse 5

तस्मात्तस्यां महादेवो नानालीलाविशारदः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी पिप्पलादेति नामतः

Kaya nga, sa kanya ay nagpakita si Mahādeva—dalubhasa sa di-mabilang na banal na līlā—sa anyong maningning, na may pangalang Pippalāda.

Verse 6

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनिश्रेष्ठो नन्दीश्वरवचोऽद्भुतम् । सनत्कुमारः प्रोवाच नतस्कन्धः कृताञ्जलिः

Wika ni Sūta: Nang marinig niya ang kamangha-manghang mga salita ni Nandīśvara, si Sanatkumāra—pinakadakila sa mga muni—ay yumukod nang may paggalang, nag-anjali ng mga palad, at nagsalita.

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ साक्षाद्रुद्रस्वरूपधृक् । धन्यस्त्वं सद्गुरुस्तात श्रावितेयं कथाद्भुता

Sinabi ni Sanatkumāra: O Nandīśvara, dakilang marunong, ikaw na may taglay na mismong anyo ni Rudra—pinagpala ka, mahal na anak, tunay na Sadguru, sapagkat ipinadinig mo ang kamangha-manghang banal na salaysay na ito.

Verse 8

क्षुवेण सह संग्रामे श्रुतो विष्णुपुरा जयः । ब्रह्मणा मे पुरा तात तच्छापश्च शिलादज

O mahal na isinilang kay Śilāda, sa digmaang kasama si Kṣu ay narinig ko ang tagumpay ng lungsod ni Viṣṇu. Noon pa man, mahal na anak, tinanggap ko rin ang sumpang iyon mula kay Brahmā.

Verse 9

अधुना श्रोतुमिच्छामि देवशापं सुवर्चया । दत्तं पश्चात्पिप्पलादचरितं मङ्गलायनम्

Ngayon ay nais kong marinig ang tungkol sa banal na sumpang ipinahayag ni Suvarcā; at pagkatapos nito, ang mapalad na salaysay ng buhay ni Pippalāda, na pinagmumulan ng mga pagpapala.

Verse 10

सूत उवाच । इति श्रुत्वाथ शैलादिर्विधिपुत्रवचश्शुभम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

Sinabi ni Sūta: Nang marinig ang mapalad na mga salita ng anak ni Brahmā, si Śailādi ay naging payapa ang loob; inalaala niya ang mga paang-lotus ni Panginoong Śiva at saka siya sumagot.

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । एकदा निर्जरास्सर्वे वासवाद्या मुनीश्वर । वृत्रासुरसहायैश्च दैत्यैरासन्पराजिताः

Sinabi ni Nandīśvara: O pinakamainam sa mga pantas, minsan ang lahat ng mga diyos—pinamunuan ni Vāsava (Indra)—ay natalo ng mga daitya na tinulungan ng demonyong Vṛtrāsura.

Verse 12

स्वानि स्वानि वरास्त्रा णि दधीचस्याश्रमेऽखिलाः । निक्षिप्य सहसा सद्योऽभवन्देवाः पराजिताः

Ang lahat ng mga diyos, matapos biglang ibaba ang kani-kanilang mahuhusay na sandatang makalangit sa ashram ni Dadhīci, ay agad na natalo.

Verse 13

तदा सर्वे सुरास्सेन्द्रा वध्यमानास्तथर्षयः । ब्रह्मलोकगताश्शीघ्रं प्रोचुः स्वं व्यसनं च तत्

Noon, ang lahat ng mga diyos kasama si Indra at ang mga rishi, na sinasalakay at pinapatay, ay mabilis na nagtungo sa Brahmaloka at isinalaysay kay Brahmā ang kanilang kapahamakan nang buo.

Verse 14

तच्छ्रुत्वा देववचनं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वं शशंस तत्त्वेन त्वष्टुश्चैव चिकीर्षितम्

Nang marinig ang mga salita ng mga diyos, si Brahmā—ang dakilang ninuno ng mga daigdig—ay nagpaliwanag ng lahat ayon sa katotohanan, pati ang balak na isasakatuparan ni Tvaṣṭṛ.

Verse 15

भवद्वधार्थं जनितस्त्वष्ट्रायं तपसा सुराः । वृत्रो नाम महातेजाः सर्वदैत्याधिपो महान्

Upang isakatuparan ang inyong pagkawasak, ang mga diyos, sa pamamagitan ng penitensya, ay naging sanhi upang isilang ni Tvaṣṭṛ ang isang nilalang—na nagngangalang Vṛtra—na may dakilang ningning, isang dakilang panginoon sa lahat ng mga daitya.

Verse 16

अथ प्रयत्नः क्रियतां भवेदस्य वधो यथा । तत्रोपायं शृणु प्राज्ञ धर्महेतोर्वदामि ते

Ngayon, hayaang gumawa ng isang masigasig na pagsisikap upang ang kanyang pagpatay ay maganap. Pakinggan ang paraan para doon, O matalinong isa; sasabihin ko ito sa iyo para sa kapakanan ng dharma.

Verse 17

महामुनिर्दधीचिर्यस्स तपस्वी जितेन्द्रियः । लेभे शिवं समाराध्य वज्रास्थित्ववरम्पुरा

Ang dakilang pantas na si Dadhīci—isang matinding nag-aayuno na nagtagumpay sa kanyang mga pandama—ay dating nagkamit ng isang biyaya mula kay Panginoong Śiva sa pamamagitan ng debosyong pagpaparangal sa Kanya: ang mala-adamanteng katigasan ng kanyang mga buto, tulad ng isang kidlat.

Verse 18

तस्यास्थीन्येव याचध्वं स दास्यति न संशय । निर्माय तैर्दण्डवज्रं वृत्रं जहि न संशयः

Hilingin mo sa kanya ang kanyang mga buto lamang—tiyak na ibibigay niya ang mga ito, nang walang pag-aalinlangan. Humubog mula sa mga butong iyon ng isang mala-kidlat na tungkod, at gamit iyon ay patayin si Vṛtra; tungkol dito ay walang pag-aalinlangan.

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मवचनं शक्रो गुरुसमन्वितः । आगच्छत्सामरः सद्यो दधीच्याश्रममुत्तमम्

Sinabi ni Nandīśvara: Sa pakikinig sa mga salita ni Brahmā, si Śakra (Indra), kasama ang kanyang guro, ay agad na dumating—kasama ang mga diyos—sa dakilang ermita ni Dadhīci.

Verse 20

दृष्ट्वा तत्र मुनिं शक्रः सुवर्चान्वितमादरात् । ननाम साञ्जलिर्नम्रः सगुरुः सामरश्च तम्

Nang makita roon ang muni na nagniningning sa kabanalang liwanag, lumapit si Indra (Śakra) nang may paggalang. Magkasanib ang mga palad at mapagpakumbaba, siya’y yumukod at nagpatirapa sa kanya—kasama ang kanyang guro at ang kapulungan ng mga diyos.

Verse 21

तदभिप्रायमाज्ञाय स मुनिर्बुधसत्तमः । स्वपत्नीं प्रेषयामास सुवर्चां स्वाश्रमान्तरम्

Nang maunawaan ang layunin na iyon, ang muni—pinakamataas sa mga pantas—ay isinugo ang kanyang asawa na si Suvarcā papasok sa pinakaloob ng sariling āśrama.

Verse 22

ततस्स देवराजश्च सामरः स्वार्थसाधकः । अर्थशास्त्रपरो भूत्वा मुनीशं वाक्यमब्रवीत्

Pagkaraan, ang hari ng mga diyos—kasama ang mga pangkat ng devas—na nagnanais maisakatuparan ang sariling layon at kumikilos ayon sa arthaśāstra, ay nagsalita sa dakilang muni.

Verse 23

शक्र उवाच । त्वष्ट्रा विप्रकृताः सर्वे वयन्देवास्तथर्षयः । शरण्यं त्वां महाशैवं दातारं शरणं गताः

Wika ni Śakra (Indra): “Kaming lahat—mga deva at mga ṛṣi—ay napinsala ni Tvaṣṭṛ. Kaya kami’y dumulog sa Iyo bilang kanlungan, O Mahāśiva na mapalad at banal, tunay na Tagapangalaga at Kataas-taasang Tagapagkaloob; sapagkat Ikaw lamang ang Kanlungan ng lahat.”

Verse 24

स्वास्थीनि देहि नो विप्र महावज्रमयानि हि । अस्थ्ना ते स्वपविं कृत्वा हनिष्यामि सुरद्रुहम्

“O muni na Brāhmaṇa, ipagkaloob mo sa amin ang iyong sariling mga buto, sapagkat tunay na taglay nila ang likas na lakas ng dakilang vajra. Mula sa iyong mga buto ay gagawa ako ng sandatang vajra, at aking pababagsakin ang kaaway ng mga diyos.”

Verse 25

इत्युक्तस्तेन स मुनिः परोपकरणे रतः । ध्यात्वा शिवं स्वनाथं हि विससर्ज कलेवरम्

Sa gayong pagtuturo niya, ang pantas na muni—na laging nakatuon sa kapakanan ng iba—ay nagmuni-muni kay Śiva, ang kanyang Kataas-taasang Panginoon at kanlungan, at saka kusang-loob na iniwan ang kanyang katawan.

Verse 26

ब्रह्मलोकं गतस्सद्यस्स मुनिर्ध्वस्तबन्धनः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र सर्वे विस्मयमागताः

Agad na napalaya sa lahat ng pagkakagapos, ang muni ay kaagad na nakarating sa Brahmaloka. Doon ay umulan ng mga bulaklak, at ang lahat ng naroon ay napuno ng pagkamangha.

Verse 27

अथ गां सुरभिं शक्र आहूयाशु ह्यलेहयत् । अस्त्रनिर्मितये त्वाष्ट्रं निदि देश तदस्थिभिः

Pagkaraan, si Śakra (Indra) ay agad na ipinatawag si Surabhī, ang banal na baka, at ipinadila sa kanya ang mga labi. Mula sa mismong mga butong iyon, inutusan niya si Tvaṣṭṛ na humubog ng isang sandata, upang malikha ang banal na astra.

Verse 28

विश्वकर्मा तदाज्ञप्तश्चक्लृपेऽस्त्राणि कृत्स्नशः । तदस्थिभिर्वज्रमयस्सुदृढैश्शिववर्चसा

Sa utos niya, si Viśvakarmā ay nilikha nang ganap ang lahat ng sandata, ginawang tulad ng vajra—matigas at napakatatag—mula sa mismong mga butong iyon, na pinuspos ng nagniningning na kapangyarihan ni Śiva.

Verse 29

वंशोद्भवं वज्रं शरो ब्रह्मशिरस्तथा । अन्यास्थिभिर्बहूनि स्वपराण्यस्त्राणि निर्ममे

Mula sa butong sumibol mula sa kawayan, hinubog niya ang Vajra (kulog), ang palaso, at ang sandatang Brahmaśiras; at mula sa iba pang mga buto, lumikha rin siya ng marami pang kataas-taasang sandata para sa sarili at para sa iba.

Verse 30

तमिन्द्रो वज्रमुद्यम्य वर्द्धितः शिववर्चसा । वृत्रमभ्यद्रवत्क्रुद्धो मुने रुद्र इवान्तकम्

O pantas, si Indra—na pinalakas ng ningning ni Śiva—ay itinaas ang Vajra at sa galit ay sumugod nang tuwiran kay Vṛtra, gaya ni Rudra na humahagibis laban sa Kamatayan mismo.

Verse 31

ततः शक्रस्सुसन्नद्धस्तेन वज्रेण स द्रुतम् । उच्चकर्त शिरो वार्त्रं गिरिशृंगमिवौजसा

Pagkaraan, si Śakra (Indra), na ganap na nakahanda, ay mabilis na humampas gamit ang Vajra; sa tindi ng lakas ay pinutol niya ang ulo ni Vṛtra, na wari’y paghahati sa tuktok ng bundok.

Verse 32

तदा समुत्सवस्तात बभूव त्रिदिवौकसाम् । तुष्टुवुर्निर्जराश्शक्रम्पेतुः कुसुमवृष्टयः

Noon, minamahal, sumiklab ang isang dakilang pagdiriwang sa mga nananahan sa langit. Pinuri ng mga walang-kamatayang diyos si Śakra, at bumuhos ang ulan ng mga bulaklak.

Verse 33

इति ते कथितन्तात प्रसंगाच्चरि तन्त्विदम् । पिप्पलादावतारम्भे शृणु शम्भोर्महादरात्

Kaya nito, minamahal, naisalaysay ko sa iyo ang pangyayaring ito nang di-sinasadya, ayon sa wastong pagkakasunod. Ngayon, sa simula ng salaysay tungkol sa pagkakatawang-tao ni Pippalāda, makinig nang may dakilang paggalang sa maluwalhating salaysay ni Śambhu (Panginoong Śiva).

Verse 34

सुवर्चा सा मुनेः पत्नी दधीचस्य महात्मनः । ययौ स्वमाश्रमाभ्यन्तस्तदाज्ञप्ता पतिव्रता

Si Suvarcā, ang tapat na asawa ng dakilang pantas na si Dadhīci, ay sumunod sa tagubilin ng kanyang asawa at pumasok sa kanilang sariling ashram—matatag sa panatang katapatan sa kabiyak.

Verse 35

आगत्य तत्र सा दृष्ट्वा न पतिं स्वन्तपस्विनी । गृहकार्यं च सा कृत्वाखिलम्पतिनिदेशतः

Pagdating niya roon, ang banal at mapagtapáng babae ay hindi nakita ang kanyang asawa. Gayunman, ayon sa tagubilin ng kabiyak, tinupad niya nang ganap ang lahat ng gawaing-bahay.

Verse 36

आजगाम पुनस्तत्र पश्यन्ती बह्वशोभनम् । देवांश्च तान्मुनिश्रेष्ठ सुवर्चा विस्मिताभवत्

Muli siyang dumating doon at nasaksihan ang maraming kagila-gilalas na tanawin. At nang makita ang mga diyos, O pinakadakilang pantas, napuno ng pagkamangha si Suvarcā.

Verse 37

ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीञ्च चुकोप साध्वी । ददौ तदा शापमतीव रुष्टा तेषां सुवर्चा ऋषिवर्यभार्या

Nang maunawaan niya ang buong ginawa ng mga diyos, agad na nag-alab ang galit ng banal na babae. Pagkaraan, si Suvarcā—maybahay ng pinakadakilang pantas—ay nagwika ng sumpa laban sa kanila, sa matinding poot.

Verse 38

सुवर्चोवाच । अहो सुरा द्रुष्टतराश्च सर्वे स्वकार्यदक्षा ह्यबुधाश्च लुब्धाः । तस्माच्च सर्वे पशवो भवन्तु सेन्द्राश्च मेऽद्यप्रभृतीत्युवाच

Wika ni Suvarcā: “Ay! Ang lahat ng mga diyos na ito’y naging lubhang mapanlinlang—dalubhasa sa sariling pakinabang, ngunit mangmang at sakim. Kaya mula sa araw na ito, maging mga hayop silang lahat, pati si Indra!”

Verse 39

एवं शापन्ददौ तेषां सुराणां सः तपस्विनी । सशक्राणां च सर्वेषां सुवर्चा मुनिकामिनी

Kaya nga, si Suvarcā, ang babaeng asceta at minamahal ng muni, ay nagwika ng sumpa laban sa mga deva—lahat sila, pati si Indra.

Verse 40

अनुगन्तुम्पतेर्लोकमथेच्छत्सा पतिव्रता । चितां चक्र समेधोभिः सुपवित्रैर्मनस्विनी

Pagkaraan, sa pagnanais na sumunod sa kanyang asawa sa daigdig nito, ang tapat na asawang pativratā, matatag ang loob, ay naghanda ng puneraryong siga gamit ang mga kahoy na panghandog na lubhang pinabanal.

Verse 41

ततो नभोगिरा प्राह सुवर्चान्ताम्मुनिप्रियाम् । आश्वासयन्ती गिरिशप्रेरिता सुखदायिनी

Pagkatapos, nagsalita si Nabho-girā kay Suvarcāntā, ang minamahal ng mga muni; sa udyok ni Girīśa (Panginoong Śiva), siya’y umaliw at naging tagapagkaloob ng ginhawa.

Verse 42

आकाशवाण्युवाच । साहसं न कुरु प्राज्ञे शृणु मे परमं वचः । मुनितेजस्त्वदुदरे तदुत्पादय यत्नतः

Wika ng tinig mula sa langit: “O marunong, huwag gumawa nang padalus-dalos. Dinggin mo ang aking pinakadakilang payo: ang maningning na tejas ng muni ay nasa iyong sinapupunan—pag-ukulan mo ng maingat na pagsisikap upang mailuwal ito.”

Verse 43

ततः स्वाभीष्टचरणन्देवि कर्तुन्त्वमर्हसि । सगर्भा न दहेद्गात्रमिति ब्रह्मनिदेशनम्

Pagkaraan, O Devi, gawin mo ang ninanais ng iyong puso. Ngunit ito ang tagubilin ni Brahmā: ang babaeng nagdadalang-tao ay hindi dapat sunugin ang sariling katawan.

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा सा नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । तां श्रुत्वा सा मुनेः पत्नी विस्मिताभूत्क्षणं च सा

Wika ni Nandīśvara: Pagkasabi niyon, ang tinig na mula sa langit ay tumahimik, O pinakadakilang pantas. Nang marinig iyon, ang asawa ng muni ay namangha sa isang saglit.

Verse 45

सुवर्चा सा महासाध्वी पतिलोकमभीप्सती । उपविश्याश्मना भूयः सोदरं विददार ह

Si Suvarcā, ang marangal na mahāsādhvī na matatag sa kabanalan, na nagnanais marating ang daigdig ng kanyang asawa, ay umupo at muling pinunit ang sarili niyang tiyan gamit ang isang bato.

Verse 46

निर्गतो जठरात्तस्या गर्भो मुनिवरस्य सः । महादिव्यतनुर्दीप्तो भासयंश्च दिशोदश

Mula sa kanyang sinapupunan ay lumabas ang sanggol ng dakilang muni—nagniningning, may lubhang banal na katawan, at nagliliwanag na tila tinatanglawan ang sampung dako.

Verse 47

साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ दधीच वरतेजसः । प्रादुर्भूतस्स्वयन्तात स्वलीलाकरणे क्षमः

Siya nga ay tuwirang pagkakatawang-tao ni Rudra—si Dadhīca, puspos ng dakilang ningning espirituwal. Kusang nagpakita, at ganap na may kakayahang isakatuparan ang banal na līlā ng Panginoon.

Verse 48

तन्दृष्ट्वा स्वसुतन्दिव्यं स्वरूपम्मुनिकामिनी । सुवर्चाज्ञाय मनसा साक्षाद्रुद्रावतारकम्

Nang makita niya ang sarili niyang anak sa gayong banal na anyo, si Suvarcā—ang minamahal na asawa ng muni—ay nakilala sa kanyang puso na siya nga, sa katotohanan, ay tuwirang pagkakatawang-tao ni Rudra.

Verse 49

प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर

O panginoon ng mga muni, ang dakilang babaeng banal ay napuspos ng galak. Pagkaraang mabilis na yumukod sa paggalang, nagsimula siyang umawit ng papuri (sa Panginoon), at itinatag niya ang mismong anyong iyon sa loob ng kanyang puso.

Verse 50

सुवर्चा तनयं तं च प्रहस्य विमलेक्षणा । जननी प्राह सुप्रीत्या पतिलोकमभीप्सती

Pagkaraan, si Suvarcā, ang inang may malinaw na mga mata, ay ngumiti sa kaniyang anak at, puspos ng malalim na pag-ibig, nagsalita—nananabik na marating ang daigdig ng kaniyang asawa.

Verse 51

सुवर्चोवाच । हे तात परमेशान चिरन्तिष्ठास्य सन्निधौ । अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सुखदो भवेः

Sinabi ni Suvarcā: “O mahal kong anak, O Parameśāna (Kataas-taasang Panginoon), nawa’y manatili Ka rito nang matagal sa harap ng banal na punong aśvattha (pipal). O mapalad na Dakila, maging tagapagkaloob Ka ng ligaya sa lahat.”

Verse 52

मामाज्ञापय सुप्रीत्या पतिलोकाय चाधुना । तत्रस्थाहं च पतिना त्वां ध्याये रुद्ररूपिणम्

Ipag-utos Mo sa akin ngayon, sa mapagpalang pag-ibig, na makapunta sa daigdig ng aking asawa. Doon, nananahan kasama ng aking panginoon, magninilay ako sa Iyo—O Ikaw na mismong anyo ni Rudra.

Verse 54

एवन्दधीचपत्नी सा पतिना संगता मुने । शिवलोकं समासाद्य सिषेवे शङ्करम्मुदा

Kaya nga, O pantas, ang asawa ni Dadhīci—muling nakipag-isa sa kaniyang asawa—ay nakarating sa kaharian ni Śiva, at doon ay masayang naglingkod kay Panginoong Śaṅkara.

Verse 55

एतस्मिन्नन्तरे देवास्सेन्द्राश्च मुनिभिस्सह । तत्राजग्मुस्त्वरा तात आहूता इव हर्षिताः

Samantala, mahal kong minamahal, ang mga deva—kasama si Indra at sinamahan ng mga muni—ay nagmadaling dumating doon, nag-uumapaw sa galak na wari’y sila’y inanyayahan.

Verse 56

हरिर्ब्रह्मा च सुप्रीत्यावतीर्णं शंकरं भुवि । सुवर्चायां दधीचाद्वा ययतुस्स्वगणैस्सह

Pagkaraan, si Hari (Viṣṇu) at si Brahmā, puspos ng tuwa, ay nagtungo kasama ang kani-kanilang mga kasama kay Śaṅkara na bumaba sa lupa—sa Suvarcā, sa tahanan ng rishi na si Dadhīca.

Verse 57

तत्र दृष्ट्वावतीर्णन्तं मुनिपुत्रत्वमागतम् । रुद्रं सर्वे प्रणेमुश्च तुष्टुवुर्बद्धपाणयः

Doon, nang makita nilang si Rudra ay bumaba at dumating upang isilang bilang anak ng isang rishi, silang lahat ay yumukod sa Kanya at, magkasalikop ang mga palad, ay nagpuri sa Kanya.

Verse 58

तदोत्सवो महानासीद्देवानां मुनिसत्तम । नेदुर्दुन्दुभयस्तत्र नर्तक्यो ननृतुर्मुदा

O pinakadakilang rishi, ang pagdiriwang ng mga deva noon ay tunay na maringal. Doon ay umalingawngaw ang mga tambol, at ang mga mananayaw sa langit ay nagsayaw nang masaya.

Verse 59

जगुर्गन्धर्वपुत्राश्च किन्नरा वाद्यवादकाः । वादयामासुरमराः पुष्प वृष्टिं च चक्रिरे

Umawit ang mga anak ng Gandharva, at ang mga Kinnara—mahuhusay na musikero—ay tumugtog ng kanilang mga instrumento. Ang mga amara ring deva ay nagpaalingawngaw ng musika at nagpaulan ng mga bulaklak bilang pagdiriwang.

Verse 60

पिप्पलस्य शर्वपितुर्विलसन्तं सुतं च तम् । संस्कृत्य विधिवत्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तुष्टुवुः पुनः

Pagkaraan, ang lahat ng mga diyos—si Viṣṇu at ang iba pa—matapos ganapin nang wasto ang mga ritwal para sa maningning na anak ni Pippala, na supling ni Śarva (Śiva), ay muling nagpuri sa Kanya nang may paggalang.

Verse 61

पिप्पलादेति तन्नाम चक्रे ब्रह्मा प्रसन्नधीः । प्रसन्नो भव देवेश इत्यूचे हरिणा सुरैः

Sa pusong nalulugod, ibinigay ni Brahmā sa kanya ang pangalang “Pippalāda.” Pagkaraan, si Hari (Viṣṇu), kasama ang mga deva, ay nagsalita sa Panginoon ng mga deva (Śiva): “O Deveśa, mahabag ka—maging kalugud-lugod Ka.”

Verse 62

इत्युक्त्वा तमनुज्ञाय ब्रह्मा विष्णुस्सुरास्तथा । स्वंस्वं धाम ययुस्सर्वे विधाय च महोत्सवम्

Pagkasabi nito at matapos magpaalam, si Brahmā, si Viṣṇu, at ang mga deva—matapos ganapin nang wasto ang dakilang pagdiriwang—ay umalis na, bawat isa’y tumungo sa sariling tahanan-diyos.

Verse 63

अथ रुद्रः पिप्पलादोऽश्वत्थमूले महाप्रभुः । तताप सुचिरं कालं लोकानां हितकाम्यया

Pagkaraan, si Rudra—si Pippalāda, ang Dakilang Panginoon—ay nagsagawa ng mahigpit na tapas sa paanan ng banal na punong aśvattha sa napakahabang panahon, alang-alang sa kapakanan ng lahat ng daigdig.

Verse 64

इत्थं सुतपतस्तस्य पिप्पलादस्य सम्मुखे । महाकालो व्यतीयाय लोकचर्यानुसारिणः

Kaya nito, sa mismong harapan ni Pippalāda—habang si Sutapā ay nagpapatuloy sa kanyang mga panata—lumipas ang Mahākāla, ang Dakilang Panahon, ayon sa karaniwang daloy ng sanlibutan.

Verse 93

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं सा बभाषेऽथ सुवर्चा तनयम्प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना

Sinabi ni Nandīśvara: Pagkasabi niya nang gayon sa kanyang anak, ang banal na si Suvarcā—nakalubog sa pinakamataas na samādhi—ay sumunod sa kanyang asawa, pumasok sa kalagayan ng pag-iisang lampas sa pagkakapit sa daigdig.